Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

Dag 89: Tien jaar geleden

Exact tien jaar geleden zagen wij er zo uit.

Tien jaar geleden zagen wij er zo uit. http://instagr.am/p/LDN9rYFKcV/

Schoon koppel hé! Nu, wij zagen er niet altijd zo uit, dat was ter gelegenheid van het huwelijk van mijn broer. En mijn schoonzus dus. Die zagen er zo uit.

En dat waren de trouwers

Nog altijd gelukkig getrouwd, zeggen ze toch, en daarvoor geven ze morgen een feestje. Wiew!

Deze foto vond ik ook in het albumke van den trouw.

Untitled

En daar moest ik wel een beetje mee bleiten. De overblijvers samen en degene die al weg zijn samen. Dan is het altijd een beetje bleh.

Voor en naatjes

Ik schat een jaar of 12 geleden
peter_lien2

Een half jaar geleden
Sei anni di matrimonia

Twee jaar geleden
Doorgebeten

Niet zo lang geleden
Hela!

Ofte: Sientje wordt twee vandaag en Peter en ik zijn vandaag 16 jaar samen. Dubbel feest!

Onze openingsdans

Onze openingsdans is geworden… “La chanson des vieux amants” van Jacques Brel. Ik krijg altijd een krop in de keel van het horen van dit nummer en we zijn beiden grote Brel-fans… Veel mensen in de zaal vonden het duidelijk een goede keuze!

Zie hier de tekst. Continue reading

Enkele dingen over onzen trouw

Alles wat ik niet kon organiseren is de soep in gedraaid. En dan heb ik het vooral over het slechte weer en die pukkel onder mijn neus die per sé op vrijdagmiddag moest doorbreken. Voor de rest ging alles goed.

Diegenen die zeggen dat een trouw op het Stadhuis niets voorstelt, die kent er niks van. Doe zoals ons: neem een dubbele dienst (20 min), vervang alles wat je mag vervangen door iets anders (getuigen die iets zeggen, muziek) en nodig een hoop volk uit. Ik vond het geweldig, al dat volk rond ons (ik denk dat er 40 of 50 man was!). Bedankt om te komen allemaal. Beke was fantastisch.

Is het toevallig dat op de dag dat ik huw de streek waar ik opgroeide (Eeklo) onder water staat en daar zelf het rampenplan fase 2 afgekondigd wordt? Of zou dit een diepere betekenis hebben?

In Gent is het drie uur droog geweest, tussen 9 en 12. Aan het Stadhuis was het dus (vrij) droog. Geloof dus nooit weersvoorspellingen op langere termijn.

Het slechte weer heeft de pret niet bedorven. Het was zo’n fijne dag dat ik het slechte weer nu als een bijkomstigheid, een pietluttigheid beschouw.

Het Keizershof is er niet op voorzien om trouwkoppels te ontvangen. Het eten was er lekker maar de ontvangst kon veel beter.

De Sint-Baafssite is werkelijk prachtig. Ik ben zeker dat we er enkele leuke foto’s zullen hebben. Ik ben de man die ons binnenliet eeuwig dankbaar, zeker omdat ie een kwartier op ons heeft staan wachten in de gietende regen.

Ik zag er beeldig uit in mijn kleedje van Linea Rafaelli, al zeg ik het zelf. Ook mijn haar was leuk gedaan door Don e Dona. Ook Peter zag er fantastisch uit.

Ook origineel waren: onze menukaarten, de kaarsjes om binnen te komen en het koor dat stond te zingen.

Het Monasterium Poortackere is een fantastische locatie om trouwfeesten te geven. Speechen van op een preekstoel. Buffet op het altaar. Ook al moet de muziek om 3 uur stiller. Mijn vriendjes vonden dat ook niet zo erg, aangezien het feestje nog tot 6u geduurd heeft. Voor sommigen nog langer, maar dan zaten wij al in ons bedje.

Met veel dank aan de vriendjes die veel geholpen hebben. En dan denk ik vooral aan i., Henk, Tom, Evelien, Mieke, Jonas, Dieter, Mikaël, Jan, Lesley, Bjorn, Pieter, … Zonder hen zou ik me die dag van alles en nog wat moeten aantrekken hebben, nu moest ik niks doen. Enkel genieten.

Ik heb genoten, van de eerste minuut tot de laatste.

Er zijn enkele foto’s van onze ceremoniewagen te bewonderen bij Pietel, enkele foto’s van de late uurtjes en van ‘s morgens bij i. of op haar Flickr-pagina

En nu ga ik valiezen maken.