Met twee vriendinnen en we namen er nog een derde mee. Nummer 1, 2 en 3 kenden mekaar zeer goed, maar nummer 4 kende enkel nummer 1. Of nummer 2 of nummer 3, het is maar te zien hoe ge het bekijkt. Alleszins, ferm moedig van nummer 4 om op weekend te gaan met twee dames die ze van haar noch pluim kende.

Edoch, we kozen er het mooiste appartement aan de Belgische kust uit, met sauna en bubbelbad, allemaal met zicht op zee. Vreed leutig. De rest van het concept was weer zeer simpel: doen waar we goesting in hadden. Op vrijdag was dat tv kijken (Astrid! The Voice!), sauna en met ons blote voeten in de zee lopen. Wisten wij dat die zee zoooo ver weg was, als het eb was. Koud!

Voor Nadine begon dat op zaterdagmorgen met een loopje op het strand. Hoewel ik nu toch wel al een tijdje loop, had ik nog nooit echt gelopen op het strand. Wat een zaligheid! Zo plezant dat ik dat op zondag opnieuw deed. En zo bestaat er ook nog eens een foto van mij aan het werk.

Na genoeg gesauna’t en genietst te hebben, gingen we met zijn allen naar de kapper. Eigenlijk had ik nog geen kappersbezoek gepland, maar een beetje groepsdruk en ik deed ook mee. En zo bestaat er ook een foto van mij bij de kapper.

De kapper deed zijn ding (ja, ik had weer een foto van Lien Van de Kelder getoond, ja) en nadat er gebrushed was, leek het wel of ik nog nooit zoveel haar had. Brushen is iets wat ik normaal gezien oversla (mijn kapper knipt droog en ik blaas het gewoon droog zonder brushen). Na tien minuten door mijn haar zitten woelen en te bedenken dat er toch iets vreemd was aan mijn kapsel viel mijne frank: mijn streep lag verkeerd! Jamaar dat ging niet hé! Waarop de kapper mijn haar wat naar de andere kant blies en dat was het dan. Op het appartement rap wat water op mijn haar gedaan dat het wat platter was maar sedertdien: niks dan lof! Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen op een nieuw kapsel. Maar al bij al: toch een bizarre kapperervaring.

Dan gaan eten, ook al zo vreemd. We hadden het restaurant aanbevolen gekregen van iemand. Maar die wist niet dat dat niet meer bestond. Wij daar geboekt, maar we kregen te horen dat het tijdelijk ergens anders was. Als in: zijne living. We waren er ook de enige vier klanten, dus dat was best een beetje raar. Maar ik moet zeggen: het was héél lekker en hij had echt zijn best gedaan voor de vegetariërs!

Op zondag moesten we helaas al vroeg het appartement verlaten, maar we sloten het weekend af in een resto waar we toch al veel goede dingen van gehoord hadden. We hadden doorgegeven dat we met twee vegetariërs waren want er stond NIKS maar werkelijk niks vegetarisch op de kaart (ook geen kaaskroketten of vegetarische lasagne, neen). Daar toegekomen bleek dat ze ook geen moeite gedaan hadden: dat ik maar moest kijken op de kaart en ze zouden het dan wel klaarmaken zonder vlees of vis. Mja. Moeilijk hoor. En toen kregen we bericht dat ze net kaaskroketten aan het maken waren in de keuken, dus ja, het werden dan maar kaaskroketten.

Twee jaar geleden kocht ik me een high tech weegschaal met vetpercentagemeting en wifi die spreekt met mijn telefoon en al. Omdat ik dat leutig vond en omdat ik dacht dat ik hiermee mijn gewicht op peil zou kunnen houden. Dat als ik die grafiek zag naar omhoog gaan dat ik dan tijdig aan de alarmbel zou trekken en bij sturen. Ik was toen net een kilo of 8 vermagerd door een streng dieet.

Ge moet geen statistisch wonder zijn om deze grafiek te kunnen lezen om te zien dat dat niet is gelukt :-)

Hoe dat komt? Te veel op weekendjes/reisjes gaan waarop ik me volledig laat gaan. Eén, twee kilo bij en die gaan er niet meer af. Een fantastisch uitgebreid sociaal leven dat gepaard gaat met veel en lekker eten. Een verhuis waardoor er weer geen tijd meer was om te sporten. Enzovoort enzoverder, maar de feiten spreken voor zich en zeggen vooral dat het zo niet verder kan.

Vorige keer was ik trouwens veel vermagerd met Herbalife. Dat zou ik niemand aanraden. Ge hebt honger gelijk de beesten (laat ze u vooral niks wijsmaken). Niet moeilijk dat ge vermagert, drink eens twee milkshakes op een dag en eet één maaltijd en voor de rest niks: ge zult ook wel vermageren, hoor. Die shakes smaken verschrikkelijk slecht (vooral met sojamelk), de vanillevariant was nog de enige die ik binnen kreeg zonder mijn neus te moeten dichtknijpen. Gezond zeggen ze, maar ge moet u wel te pletter slikken in zeer prijzige voedingsupplementen à volonté. Om nog maar te zwijgen over die keer dat ik naar zo’n bijeenkomst geweest ben en dacht dat ik in één of andere sekte terecht gekomen was. Toen ze mijn vroegen of ik Janne en Sien ook al Herbalife gaf (Sien was toen nog geen jaar) ben ik net niet gillend weg gelopen om nooit meer terug te keren. Enfin ja, no more Herbalife for me. Dat kan gezonder en beter, denk ik nu.

Omdat het begeleidingsaspect van Herbalife me wel aanstond (om de zoveel weken ging ik op gesprek en op weging) besloot ik opnieuw hulp in te schakelen. Ik heb getwijfeld tussen de Weight Watchers en een diëtiste. Maar omdat ik een wekelijks engagement niet zag zitten, ging ik, op aanraden van vrienden, naar een diëtiste. En ik moet zeggen: tot nog toe ben ik daar zeer content over. Het is een toffe en ze geeft me haalbare alternatieven.

Als ik zelf ga diëten, dan heb ik nogal de neiging om héél streng te zijn voor mezelf. Véél te streng. Ik lees te veel boekskes en dan ban ik alle brood, pasta en aardappelen, alle chocola, alle vlees, … Met als gevolg dat ik zeer eenzijdig eet en ik dat na een week beu ben. Ge ziet dat trouwens wel goed in mijn grafiek dat ik wel degelijk af en toe een poging ondernomen heb :-)

Maar van haar krijg ik haalbare alternatieven. Wel brood, pasta, aardappelen, … maar met mate. Ik krijg porties mee, waar ik me moet aan houden (ik heb de neiging om veel te veel te eten). Niet al mijn boterhammen met choco ineens schrappen, maar eet eens een boterham met bijvoorbeeld de choco van Rabeko (heerlijke choco zonder suiker, ontdekt door mijn mama). Of een Matinetteke (ééntje! 45 kcal), dan heb je toch die echte chocoladesmaak en om choco smeuiig te maken moet er boter bij, waardoor het veel vetter is. Ze geeft me tips op maat, op hoe mijn leven in elkaar steekt. En het moet haalbaar en lekker blijven. Dus geen light mozarella want die smaakt echt naar niks en die scheelt niet veel met gewone mozarella. Maar alles doseren. Heel belangrijk voor mij.

Ze heeft ook een lichaamsscan gemaakt van mij waardoor ik precies weet hoe het nu zit en waar ik naar toe moet. Ik mag maximum 10.4 kg vermageren anders word ik te scherp voor mijn bouw, hoera :-)

Met haar moet het lukken. Tegen de zomer zou ik toch graag weer een stuk strakker staan dan nu! Duim voor mij!

Oh ja, en niet onbelangrijk: ik ben ook opnieuw begonnen met lopen. Drie keer per week, een half uurtje.

Ik ben soms een beetje een gadgetfreak en ik vind dat niet eens zo heel erg. Pas op, ik koop niet alles wat ik zie en wat ik leuk vind, hoor, en ik heb zeker niet altijd het laatste nieuwe want daar heb ik het budget niet voor. Maar toch.

Sedert kort heb ik een tabletje. Na al mijn twijfels ben ik uitgekomen bij een Nexus 7: niet zo duur en handtasformaat. Kleiner en lichter dan een doorsnee tablet/iPad. Ideaal voor wat ik er mee doe eigenlijk. Echt goed typen op een grotere tablet gaat toch ook niet, daar heb je een laptop voor nodig. Of een toetsenbordje voor eraan. Dan liever een klein licht dingetje.

Een tabletje is wel ideaal in verhuistijden. Ik kan altijd en overal Pinteresten. Ik toon het huis of het behangpapier dat ik wil. Ik lees heelder handleidingen over schilderen en klussen. Ik lees er meer mijn gazet op en dat vind ik wel gemakkelijk. Nu ga ik mijn krant in de week niet meer op papier lezen. Alleen in het weekend papier, de rest digitaal. Zal alweer een hoop schelen op onze papierberg.

Ook leuk vind ik de dingen die ik kan laten aansluiten op mijn smartphone of tablet. Zo hebben wij een Wifi weegschaal. Leuk hoor. Nog leuker is als die zich kwaad zou maken op mij als ik te veel bijkom, maar dat doet ie vooralsnog niet. En we hebben ook een Sonos, heel plezant is dat. Spotify spelen, geen CD’s meer nodig (al krijg ik dat laatste er nog niet in bij de wederhelft).

Maar wat ik nu wil, is moeilijker. De thermostaat in ons nieuw huis, die trekt op niet veel meer. Half kapot en gebruiksonvriendelijk. Ik snap er niks van, er is geen gezellige overrule-knop aan en een handleiding bestaat er al lang niet meer van. En als ik het al niet snap… Ik wil dus een dingetje dat ik kan beheren vanop mijn telefoon, tablet of computer. Handig. Half uurtje later thuis? Verwarming later instellen. Te hoog, te laag, ge kunt alles in de gaten houden. Lijkt me superhandig. In Amerika bestaat er een heel schoontje, Nest. Alleen kun je het in Europa niet krijgen en is het onduidelijk of die aan te sluiten valt op onze systemen.

Electrabel heeft ook zoiets. Alleen ben ik al lang geen klant meer van Electrabel en ik ben ook zeker niet van plan om daarnaar terug te keren. De vraag gesteld aan Lampiris, maar helaas wacht ik nog steeds op antwoord.

Iemand weet van zoiets? Wie kan mij helpen?

Het was een cadeau voor mijn 18de verjaardag, een cadeau van mijn doopmeter. Een schat van een mens trouwens. We zien mekaar nog regelmatig en één keer per jaar nieuwjaren we. Dit jaar was het pas leer dan een week geleden dat we aan nieuwjaren toekwamen. Maar bon, dat geeft zo niet voor ons. Ik kreeg trouwens dit weekend dit heerlijke boekje van haar:

Maar ik was 18 en het leek me zalig om wakker te worden met muziek, zelfgekozen muziek, geen radio. CD-spelers bestonden toen wel al, maar waren eigenlijk nog behoorlijk duur. Dus kreeg ik van mijn meter een wekkerradio met een cassettedeck. Waaw! Veel heb ik de cassettedeck niet gebruikt trouwens. Ik werd al wakker van de klik en de ruis van het toestel en dan was de lol er eigenlijk snel vanaf. Maar de wekkerradio, da’s oerdegelijk gerief, ge krijgt dat niet kapot. Hij maakt me nog altijd iedere morgen wakker (tenzij de kinderen eerder zijn) met een scherpe buzzer. Aangenaam is anders.

Maar bon, Philips heeft al een paar jaar zo’n wake up-lamp op de markt die je geleidelijk aan wakker zou maken. Met vogeltjesgeluiden en zo. Het lelijke design van de eerste lampen en de prijs hielden me tegen om er zelf ééntje te kopen.

Maar toen mocht ik er eentje testen van de Insiders. Ik had ze al zien staan in de winkels en ik wist niet goed wat van het nieuwe design te denken. Helemaal anders dan de vorige, dat wel. En eens ze op zijn plaats stond vond ik ze wel leuk. En eens het donker was, vond ik ze nog veel toffer: wat een mooi licht geeft die lamp zeg. Echt van rood naar oranje naar geel, schoon! En dimbaar, ideaal!

De handleiding heb ik niet gelezen. Ik ga er altijd van uit dat zo’n dingen zichzelf moeten uitwijzen. En dat is eigenlijk wel zo. Twee alarmen, 5 soorten geluiden (vogeltjes en zee en zo maar de klassieke radio kan ook nog altijd). Knoppen die mooi verborgen zijn, maar meestal toch vlot te vinden.

In het begin was het wat zoeken. Ik word nogal gemakkelijk wakker en ik was wakker van bij de eerste straaltjes licht, 20 minuten voor de wekker echt afmoet gaan. Maar met wat zoeken en experimenteren kwam het wel goed. Ik stel de lamp nu in dat ze maar tien minuten vroeger begint te schijnen en iets later zijn de vogeltjes in het bos er al. De zen-zeegeluiden leken me trouwens maar niks, maar ik ga ze de komende dagen toch eens testen.

En dan heb ik nog een week of zo denk ik om te beslissen of ik hem ga houden of niet. Voorlopig neig ik naar houden. Want het wakker worden is wel iets aangenamer geworden. Al is blijven liggen natuurlijk altijd nog beter.

Er bestaat ook een versie met enkel geel licht, die is iets goedkoper maar dat zou ik dus niet doen, want dat oranje licht is net zo geweldig.

Veel creatief geweest de laatste tijd. Geen zin meer om alles te posten en om van ieder ding een postje te maken, dus hier een overzicht. Nog niet eens van alles, een selectie.

Elz was bij haar derde zoon haar favoriete dekentje kwijt geraakt. Tijd voor een nieuw dekentje dus. Het werd een restjedekentje, allemaal Catania, allemaal halve stokjes. Heel veel eindjes in te steken :-)

Alleen heb ik nog wat heldere kleuren moeten bijkopen omdat het anders te donker en te somber zou worden. Dus nu heb ik nog genoeg restjes voor een heldere kleuren dekentje :-)

Groot dekentje trouwens, bijna 1 op 1 meter.

Het hondje van mijn schoonmoeder was plots overleden. Dus haakte ik een teckel naar het evenbeeld naar Onyx.

Heel erg stevig en symmetrisch is hij niet, maar bon, toch onmiskenbaar een Onyxje!

Een vliegeniersmutsje voor de kleine Dexter. In de hoop dat de koliekjes ook gaan vliegen. Ik zal er wel nog een grotere moeten maken voor het ventje tegen dat het koud wordt, peisk.

Deze baby ripple heeft nog geen bestemming. Roep maar als ge geïnteresseerd zijt!

Een rokje voor mezelf! Want groen t-shirtje en bloeske gekocht in de solden en werkelijk niks om dat op aan te doen hé, duts dat ik ben.

Lise. Liese. Lies. Ik heb soms de indruk dat de helft van mijn vriendinnen zo heten. Voor de duidelijkheid eens een overzicht, in willekeurige volgorde:

Lies. Is eigenlijk Liesbet maar wordt liever Lies genoemd. Lies heeft een dochter Fien. Als wij samen zijn is dat dus Lies, Lien, Sien en Fien. En ook mama van een vers geboren zoontje Sam.

Lies. Mama van Corneel en Ivo. Gaat ook al eens mee op verlof met ons.

Lies. De madam van Goya. Ondertussen al bijna 37 weken zwanger en serieus, daar zou iedereen voor getekend hebben in het begin van de zwangerschap. Mama van Ella en bijna van Billie (fictieve naam)

Lise. De madam van Joris, peetje van Sien. Mama van Sam en Milo. Sam is hier een meisje, de Sam van de eerste Lies is een jongen. Dat allemaal om de verwarring er niet kleiner op te maken :-) Gelukkig zeggen we hier gewoon kleine Sam en grote Sam.

Liese, collega en gaat ook al eens mee naar Dranouter. Mama van Nienke en Quinten.

Liese, zusje van Peter.

Lise, mama van Aphrodite die bij Janne in de klas zit.

Behalve hun naam hebben ze nog iets gemeenschappelijk: het zijn allemaal toffe madammen!

Wat ik wel nog kan zeggen over de laatste week:

Dat ik naar Gent Jazz ging met mijn bottekes aan. Ondanks de regen werd het eigenlijk een heel gezellige warme avond, in het gezelschap van Nike.

Vanavond ga ik terug naar Gent Jazz, en als ik zo naar buiten kijk denk ik dat mijn bottekes weer dienst gaan doen.

Janne deed haar eerste échte sportkamp. Ze had al eens een zwemkampje gedaan, maar dat waren halve dagen. Nu al volledige dagen. Volgende keer met overnachting! :-)

Een vage foto, want ze zaten verder dan een telefoon aankan. Maar ja, u herkent daar inderdaad de oudste van Nike. En ook Sammeke deed mee. Drie ouderparen, ge hebt dat wel nodig als ge de kroost van en naar het sportkamp wilt brengen en ondertussen ook nog wat wilt werken. Het was een heel succes verder: goed georganiseerd, de kindjes gingen graag en waren werkelijk doodop ‘s avonds. Zo hoort het!

En verder trokken we alweer naar Rijsel om wat koopjes te doen, zomerkleren deze keer. Alweer met onze goede vriendjes Joris en Lise. Goeie tradities moet je houden hé. Het was korter dan anders, maar minstens even geestig :-)

Ik weet ook niet waar ik die wallen aan verdiend heb, want ik slaap vreed goed tegenwoordig. En veel.

En ook voor de kindekes hadden we iets mee, ja.

Zo. Blote benen. Of ik daar eens een stukje wou over schrijven. Tuurlijk datte. Het duurde alleen erg lang.

Vroeger waren mijn benen iets dat ik wou verstoppen. Ik hield niet van mijn benen. Het kleur, het model, de begroeiing, niks was goed. Witte ballonkieten met zwarte stippels. Edoch problemen zijn er om op te lossen. Ik overloop ze één voor één met u.

De kleur: bruin worden zullen ze nooit, daar maak ik me niet meer druk in. Maar gelukkig is er Dove Summerglow. Oew, ik maak hier reclame. Maar het spul doet wat het moet doen voor mij: gekleurde benen, geen oranje, geen strepen. Meermaals complimentjes gekregen al met mijn bruine benen. Het model blijft wat het is, al zijn ze een stuk gespierder geworden door het lopen. Wat ze wel mooier maakt. Zet mij op een hakje en ik vind ze zelfs nog mooier. Serieus, ik vind mijn welgevormde kuiten inmiddels al mooier dan rechte, vormloze stekkebenen. Het is allemaal een kwestie van perceptie.

De begroeiing: dat is nog het pijnlijkste punt. Dagelijks scheren in de zomer is een must. Epileren zou iets langer meegaan maar dat doet zo’n zeer. Definitief laten ontharen, dat zou de oplossing zijn, maar ik zoek nog dé methode. En hét budget, dat ook ja.

Bon, problemen opgelost, tijd voor rokjes. Veel rokjes heb ik. Sedert vorig jaar kan ik ook zelf rokjes maken en zo groeit mijn collectie gestaag aan. Maar liever nog dan rokjes draag ik kleedjes. Heel handig, je trekt dat over je hoofd en je bent gekleed. Je moet niet zoeken naar juiste combinaties.

Ik denk dat ik 8 dagen op de 10 een rok of een jurkje draag. Ook in de winter, jawel, maar dan is het niet met blote benen natuurlijk. Nylons kunnen best comfortabel zijn. En warm, er bestaan zelfs broekkousen met een laagje fleece aan de binnenkant, heerlijk.

Een maand lang rokjes dragen was dus voor mij geen onoverkomelijke opdracht. Al werkte de maand juni niet echt mee, met al zijn regenbuien. Maar bon, dan nog, als het echt goot, dan deed ik een regenbroek aan over mijn rokje. Geen zicht, maar dat is het sowieso al niet met een regenbroek. Maar het voelt echt aan alsof je een pamper aanhebt. En je kan maar beter geen zeer kreukelgevoelig rokje aandoen onder je regenbroek.

Bij deze wil ik ook organisatrice Nike danken voor al haar enthousiasme en inzet. Ze schreef hier een maand aan een stuk een blog bijeen en zocht sponsors voor leuke wedstrijden. Dus ze verdient ook wel wat: ik naaide haar een zomers rokje, dan kan ze haar actie nog een beetje verder zetten. Bedankt Nike, volgend jaar weer?

Blote benen, santé!

Twee dekentjes op twee dagen maar ja, er waren ook twee baby’s op twee dagen hé. Wat zeg ik, op een uur of 20 tijd of zo. Minder! Gelukkig dat ik wat vooruitziend ben, want zo rap kan ik nu ook weer niet haken hoor.

Maar bon, dit dekentje dus voor Basiel van Sofinesse. Haar living is in dat felle groen, dus dat moest de basiskleur zijn. En blijkbaar zit het blauw in zijn kamer. Alweer een hit dus!

Met bijhorende tutjesclip. Ik weet nog geen eens of het ventje een tutje gaat willen. Mja, hij zal wel moeten hé nu. :-)

En hier mocht hij het al eventjes testen. Eventjes maar, want het was veel te warm in het ziekenhuis.

Gehaakte babydekentjes, het gaat nog een trend worden. Oh en: proficiat, Sofie en Tom!

(en eigenlijk ben ik pas op dinsdag op bezoek geweest en schrijf ik dit op maandag maar bon, allez, goed.)

Hoera! Lies en Bert hebben er een zoontje bij, Sam! Het bazeke kwam spontaan en snel ter wereld, meer moet dat niet zijn! Alhoewel, pijnloos was verzekers ook leutig geweest. Maar alleszins, het ventje is gezond en had al meteen een schoon dekentje om onder te liggen. Want daar had tante Lien voor gezorgd. Pas op, eerst ging mama Lies zelf voor eentje zorgen hoor, maar ik zag het niet goedkomen. En ik crocheer tegenwoordig voor half Vlaanderen babydekentjes en dan niet voor Lies haar baby, dat kon niet zijn hé. Dus nam ik naald en draad en begon, zonder strak plan in mijn hoofd. Zonder kleurenpatroon in mijn hoofd ook. En dit was het resultaat.

Vreed schoon, vond ik zelf, en ik doopte het dan ook geheel onbescheiden om tot “het schoonste dekentje in de wereld”. Voila.

Het patroon is eigenlijk vreed simpel.

Wit:
Beginnen met een ketting van lossen: veelvoud van 5 +1
Rij: vasten (veelvoud van 5)

Eerste kleur:
5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes, 5 vasten, …
En dat twee rijen na mekaar

Daarna weer twee rijen wit, vasten

Tweede kleur:
vijf vasten, 5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes
(dus: als je het eerste kleur begonnen bent met stokjes, begin je het tweede kleur met vasten. Zo passen de rijen mooi in elkaar)

Simpel, toch?

Ziet dat ventje liggen!

Poging tot grafische voorstelling, waarbij O staat voor losse, x voor vaste en I voor stokje. Onderaan beginnen, hé!

xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx
xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx

IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII
IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
ooooo ooooo ooooo ooooo ooooo o