Ja, ik weet het, er zijn mensen die er anders over denken. Maar van de week ging ik zomaar eens de Fnac binnen. Ik sprak ook zomaar de verkoopster aan: “Ik ben op zoek naar een boek, maar ik weet de titel en de auteur niet meer. Ik weet alleen dat het van de scenarist van Cold Feet is”. “Cold Feet” is zowat mijn favoriete serie aller tijden, dus dat boek moet goed zijn en het had ook een goeie recensie in de gazet. Twee minuten later had ik het boek in handen.

En dan was er nog de twee-boeken-kopen-één-gratis-actie. Ik had meteen twee boeken gevonden die ik al een tijdje wou en toen vroeg ik, alweer aan dezelfde verkoopster, wat ze me nog kon aanraden. Ze ging met me rond en gaf me een vijftal boeken waaruit ik er ééntje koos.

En toen ging ik naar de kassa. En wij zijn lid daar. En er stond nog 30 euro op ons kaart. En zo betaalde ik dus 15 euro voor 4 boeken.

En dat vond ik nu eens vree wijs zie!

Nog steeds in de reeks originele cadeautjes: dit t-shirtje heb ik gekregen van Lies:

Hebt g’hem? Ik had daar dus nog niet over gedacht hé, dat komt ervan als ge pas een maand of wat voor de geboorte op de naam voor uw dochter komt. Maar wijs hé.

Allez, maar dan moest ik toch minstens even goed doen, hé. Toevallig had ik net wat flockfolie gekocht bij Vermiljoen. En toevallig hebben Lies en Bert een kaartje gemaakt dat gemakkelijk om te zetten was naar flockfolie en mooi uitknipbaar was. En ik ben eerlijk gezegd bijzonder trots op het resultaat. En de mama vond het ook wijs!

Ziet ons samen zitten trouwens, zo met ons twee dochters aan het duovoeden.

Oh, en als de meter een oproep doet, dan vaart ook Sientje er wel bij. Bedankt, Oontje!

Spannend is dat, die bevallende vriendinnen.

Eerst was er Nike. Woensdag op donderdag kregen we om half twee een telefoontje. Of Tristan mocht komen.
Het is te zeggen, dat telefoontje. Eerst hebben ze op mijn GSM geprobeerd maar die stond nog op stil door de gemeenteraad. Dan op Peter zijn telefoon, maar die lag te slapen en dan hoort ie dat niet. Ik ook niet als zijn telefoon in de keuken ligt. Dan ging de vaste telefoon. Ik dacht dat Peter nog wakker was en dat hij wel zou opnemen maar hij lag dus te slapen in de zetel. Uiteindelijk heb ik opgenomen. Volgens mij waren ze al half in paniek daar :-)
Vijf minuutjes later was Tristan daar en die sliep gewoon door in het bedje dat klaarstond voor hem. Oef. Janne blij, dat Tristan er was ’s morgens! De vreugd was maar van korte duur, want ze moest naar school en Tristan naar de crèche.
En dan wachten op nieuws! Rond drie uur kreeg ik een berichtje dat alles vlot verlopen was. Een kleine drie weken te vroeg maar een stevig bazeke van 3,345 kg. Myrddin is zijn naam! Vanmiddag zijn we het venteke gaan bewonderen en goedkeuren. En klein dat dat toch weer is!

En dan Lies. Die doet een “Lientje” want die moest eigenlijk al bevallen zijn. 24 mei was haar uitgerekende datum, ze moet dus wachten, net zoals ze al lang dacht. Ze weet inmiddels ook hoe vervelend het is om overtijd te gaan. De steeds groter wordende dreiging van een inleiding. Iedere morgen hopen dat het toch eens begint en iedere avond vaststellen dat het niet meer voor vandaag zal zijn. Bij iedere harde buik hopen dat het begonnen is en na een tijdje moeten vaststellen dat dat toch niet zo is. Zot worden als er u iemand “voorbijsteekt”. Bij mij hebben ze gelukkig allemaal hun manieren gehouden, maar Lies vloekte toch even toen ik zei dat Nike al bevallen was! :-)
Enfin, ze weet dat ze met haar gezaag bij mij terecht kan, want het ligt hier ook nog allemaal vers in het geheugen! :-)
Overtijd gaan: het is misschien een luxeprobleem, maar echt waar, wijs is het toch niet hoor. Maar binnenkort mag Lies ook haar fantastische baby vasthouden. Veel succes Lies!

Bevallingsverlof? Amai, druk dat ik het heb! Mijn dagen zitten behoorlijk vol.

Donderdag gaan shoppen met Lise en gescoord: een kleedje, een bloesje, een truitje, een giletke en een leren vestje. Allemaal voor géén geld! Allez, toch niet te veel. En toen we genoeg hadden, toen viel de elektriciteit uit in de hele Veldstraat. En op dat moment stonden wij net in de min één in de Esprit. Naar boven gaan met een baby in een grote koets was niet zo gemakkelijk zonder lift en zonder roltrap. Een raar zicht in de Veldstraat, de ene na de andere winkel sloot zijn deuren wegens onwerkbaar zonder electriciteit.

Vrijdag werd er alweer geshopt. Bij Barbara. Ze kocht op dezelfde dag als ik een kind (Simon) en stond de week erna alweer in hare winkel. Ferm! Het leven van de zelfstandige, niet gemakkelijk. Enfin, voor de mensen uit Leuven en omstreken : zeker eens binnenspringen in haar winkeltje. Zo veel schoon gerief! Aan deftige prijzen. Ik heb een kleedske mee dat me beeldig staat. Bloedrood. Sommige lezeressen verschieten daar wellicht niet van. :-)

Gaan shoppen is trouwens heel fijn als er drie vrouwen staan toe te kijken en roepen: “Amai! En gij zijt nog maar een maand bevallen of wat?” Ja, het is geestig. Bij Janne is dat een ware strijd tegen de kilo’s geweest en nu hangt er nog amper één kilo meer aan dan voor de zwangerschap. En we weten exact waar die zit, hihi. Geen idee hoe het komt dat ik nu rapper die kilo’s kwijt speel trouwens.

Verder is mijne pa weer geopereerd (vorige week al) en hebben ze nog eens wat in zijn lijf geprikt. Alles OK, maar hij is nog zwakjes (hij weigert dan ook alle ziekenhuiseten). Hij is thuis sinds vrijdag en dan hopen dat de rest van de onderzoeken ook goed zijn. We hebben het hier namelijk gehad met ziekenhuizen. Al blijft dat nog afwachten.

Vorige zondag zijn we met Nike en co naar de kermis geweest. Heel geestig om uw kindjes zo te zien kijken, zo te zien genieten van de autootjes. Alleen spijtig dat ze telkens zo hysterisch werden als het ritje gedaan was en ze er af moesten. Gelukkig waren er oliebollen om hen (en onszelf) te troosten. Voor herhaling vatbaar. Eén keer per jaar, hé! Voor foto’s: zie hier. Als we hier eens tijd hebben, laden we ook eens foto’s en filmpjes op.

En dan nog wat bezoekjes. En werkjes. En zo vullen we onze dagen. Dat is toch nooit een probleem.

Mijn 33e verjaardag is ondertussen geruisloos gepasseerd. Het was een ietwat eigenaardige verjaardag. Opgestaan met 38.4° koorts. Voor iemand die niet snel koorts maakt is dit al enigszins een alarmsignaal: borstontsteking met koorts. Van de borst geen last, maar van de koorts des te meer. Al mijn gewrichten rammelen dan. Het enige wat je dan echt kunt doen, is rusten. De kraamzorg gevraagd om eten te maken voor het bezoek die avond. Peter op stap gestuurd met Janne. En de hele dag zo veel mogelijk geslapen. Edoch, toch een vergadering gedaan en dat had ik beter niet gedaan: dat was voldoende om ’s avonds helemaal te sneuvelen. Ons bezoek mocht toch komen hoor, ik wou toch iets aan mijn verjaardag hebben. En het waren goeie vrienden, die mogen u al eens ziek zien. En die vonden dat niet erg dat ik onder mijn dekentje bleef liggen. Ik heb zelf niks gegeten, ik lag ondertussen te sterven in de zetel met ondertussen 39.2° koorts. Maar toen ging het alsmaar beter en sedertdien is de koorts weggebleven. Oef.

En een schoon t-shirtje gekregen. En een cd van Tom McRae. En een bon voor een leuke winkel waar ik over een paar maanden eens naartoe zal trekken. Dus het was toch nog een leuke verjaardag.

Gisteren was er dan een familiefeest. En vandaag een buurtbrunch. En daarna officieel babybezoek van andere mensen uit de buurt. Tristan en Janne waren weer geweldig :-)

Druk genoeg dus, als ge nog geen drie weken geleden bevallen zijt en net een borstontsteking verteerd hebt. Morgen proberen een beetje bij te rusten. Al begint morgen manlief weer te werken. Dat zal allemaal wel lukken, daar niet van. Alleen Janne van en naar de crèche brengen, daar zit ik wat mee in. Maar op één of andere manier zal me dat ook wel weer allemaal lukken. Gelijk altijd. :-)

Kindjes kopiëren graag het gedrag van hun mama of papa. Zo hebben kindjes wel eens een minikeukentje. Of een miniwerkplaats. Of zoals het zoontje van mijn broer: een ministofzuiger, een echte mini-Dyson zowaar.
Janne heeft een keukentje waar ze graag op kookt (oef). En een minilaptop. En een paar mini-GSM’s. Ahum. Tot daar onze pedagogische invloed. Stofzuigen ziet ze me eigenlijk zelden of nooit doen: meestal doet de poetsvrouw het. En de laatste keer dat ik begon te stofzuigen begon Janne te wenen, kwestie dat ze echt niet wist wat dat lawaaimakend ding deed. :-)

Enfin, soit, daar komt nu verandering in, want ik behoor tot de gelukkigen die een Dyson City gekregen hebben. Ha! Ik zag de oproep staan op een aantal blogs en wou toch ook mijn kans wagen. Waarna ik een heel erg zielige mail schreef naar Caroline. Dat ik hoogzwanger ben. En ik nu één, binnenkort twee kindjes heb, die veel vuil en kruimels achterlaten, en dan is één keer stofzuigen per week niet voldoende. En dat ik in de stad woon, in een huis met veel trappen. En dat ik twee stofzuigers heb, maar geen één die echt voldoet. De ene zuigt goed, maar is ongelooflijk lomp en heeft geen kabeloproller, dus moet ik altijd vechten met knopen in de kabels. De andere is lichter, maar doet zijn werk niet naar behoren en uitkuisen is een specialistenwerkje. Caroline is blijkbaar gesneuveld voor al mijn argumenten en zo mocht Peter dinsdag de Dyson City gaan afhalen.

Mijn eerste indruk: leuk! Schattig! Licht! Klein! En dat vind ik een pluspunt want dat moet allemaal niet te veel plaats innemen. OK, dat waren enkel nog maar uiterlijke kenmerken. Een grondige zetelstofzuigtest gebeurt één dezer dagen. En dat is eens nodig. Koekvretende kindertjes in de zetel, ik moet het u niet uitleggen zeker?

En vanaf nu ga ik een stofzuigvoorbeeld zijn voor mijn dochter. :-)
En gaat Caroline van Dyson nog veel meer zielige mailtjes ontvangen want ze geven nog wel wat stofzuigertjes weg! :-)

(Eerder verschenen op Gentblogt)

In de tijd, lang lang geleden, toen wij nog jong en gip waren, gingen wij wel eens vaker naar de Limonada. Niet zo heel vaak, want ge weet wel cocktails zijn duur en ge hebt daar ook niet altijd zin in. Maar altijd hele lekkere cocktails gedronken.

Eergisteren waren we met drie vrouwen op stap. We gingen eerst eten naar A food affair, toch nog altijd een restaurant dat hoog in mijn favorietenlijstje staat. En daarna gingen we doorzakken, mwoehaha. Voor zover doorzakken met twee zwangere vrouwen mogelijk is.

Een maand geleden had ik met i. en D. de Limonada herontdekt na een workshopje EHBO bij baby’s en peuters. Het viel me toen goed mee dus ik de andere twee dames overtuigd om naar daar te gaan. Wat een meevaller alweer.

Eén: de cocktails zijn er bijzonder lekker. Meer nog: bij de alcoholvrije cocktails mist ge de alcohol zelfs niet eens. Meestal heb ik daarvan het idee dat ze daar maar eens wat fruitsap samengekapt hebben. Serieus, ge moet de Virgin Mojito daar eens gaan drinken. Zalig! We hebben ze bijna allemaal geprobeerd en ze waren allemaal heerlijk! Een verademing als niet-alcoholdrinkende mens. Echt waar, een hele avond op water en fruitsap steekt al snel tegen.

Twee: ge moogt daar dus niet roken. Op het eerste zicht. Maar als ge goed kijkt, dan ziet ge dat er boven wel gerookt mag worden. Daar hangen echter stevige afzuigkappen boven zodanig dat je daar beneden echt niets van merkt. Serieus, op café gaan en niet na twee uur weg moeten vluchten door tranerige ogen: het kan terug!. Of ook: op café gaan en de volgende dag uw kleren niet in de was moeten gooien omdat ze stinken naar de rook: het kan terug!

Drie: de muziek staat er op een aanvaardbaar niveau, een mens kan er nog een deftig gesprekske voeren. Dansen is toch niet aan mij besteed.

Eén minpuntje misschien: mijn rug deed na een tijdje wel pijn op dat bankje zonder leuningske. Maar dat kan ook aan mijn zwangere lijf liggen natuurlijk.

En ik vraag me af of ik nu van een hippe, lounge cocktailbar nu een plaats voor saaie, zwangere, dertigers ga maken. :-)

Btw, ik heb een nieuwe jas. Een soort jas waar ik anders ook verliefd op geworden zou zijn. Een mantel, een knalrode, een warme, uit wol, hoog toe. Uit de H&M. Met mooie rode knopen tot onder de boezem, valt daarna gewoon door maar genoeg stof om mijn buik te beschermen. Uit de gewone collectie, mijn gewone maat, dus ik kan hem nog verder dragen daarna. Als ie nog niet versleten is, want mijn vorige mantel uit de H&M heeft het geen half jaar uitgezongen. De kwaliteit is daar niet altijd even schitterend leert de ervaring me. Maar bon, voor hetgeen ie moet dienen: meer dan genoeg. Voor alle kouwelijke zwangeren: rep u naar de H&M, ze hebben er een ruime keus. Ze hadden mijn mantel ook nog in zwart en donkergrijs, voor diegenen die niet zo aan felle kleurtjes zijn. Prijs? 80 euro. Een foto? Die is er nog niet!

• Een vaccin tegen griep laten zetten stelt echt niks voor, als een mens gewoon is om bloed te geven. Ik dacht dat de dokter nog moest beginnen prikken toen ie “Klaar!” zei. Over een week of twee een Mexicaans spuitje. Voorgaande jaren heb ik me nooit laten vaccineren tegen griep, maar ik heb geen zin om hoogzwanger of pas bevallen met de griep te zitten. Ik heb nog nooit griep gehad, maar diegenen die het wel gehad hebben verzekeren me dat dat niet van de poes is.
• Twee dagen gaan shoppen en maar één ding kopen: goed hé, van mij, wat een zelfbeheersing! Gaan shoppen voor uw moeder en zus helpt daarbij. Uw goesting niet vinden is een tweede ding. Uiteindelijk nog een truitje gevonden.
• Uw kind de eerste keer naar de kinderopvang doen op een evenement: alweer een mijlpaal. Maar als ik naar het SP.a-congres wou gaan, was dat de enige optie. Uiteraard vond Janneke het heel leuk, het was ook maar voor een uur of twee. Maar ikzelf heb de hele tijd mijn GSM angstvallig in de gaten gehouden. Maar de speech was de moeite en het is ook altijd fijn om nog eens mensen van overal terug te zien.
• Mijn jas kan niet meer dicht. En aangezien ik normaal gezien nog drie maanden zwanger ben, de koudste maanden er aankomen en ik alles te voet of met de fiets doe is dat wel een probleem. Mijn oorspronkelijke plan was om een goedkope jas te kopen maar twee maten groter. Probleem is dat die aan mijn schouders veel te groot zijn en ik er dan echt helemaal vormeloos uitzie. H&M heeft ook een zwangerschapsjas (40 euro) maar daarin lijk ik echt een omgekeerde vuilzak. Eén mooie gezien al was die wel wat duurder (150 euro) en niet zo heel warm. Maar eerst kijken wat mijn ma nog liggen heeft in haar kast voor mij.
• Met twee zwangeren en twee tweejarigen kledij zoeken in winkels voor aanstaande mama’s: misschien was dat niet het meest aanmoedigende wat we konden doen voor mama’s van een eerste. Niet dat ze stout waren, ons dochters. Allleen, euh, nogal aanwezig. :-)