Mijn Ida-knisper-tas

Weg met die saaie laptoptas. We gingen eens een mooie laptoptas maken, naar het voorbeeld van collega Liese. En daarvoor gingen we aan de slag met het boek “Mijn tas“.

Het boek staat vol met mooie tassen, van de eerste tas tot de laatste. Je wil eigenlijk van elke tas een exemplaar, of neen, zelfs meerdere, matchend bij elke outfit. Want een vrouw kan nooit genoeg tassen hebben.

Op stap met mijn tas.

Dus begin je met het patroon over te teken. Oh boy, wat was me dat. Hoewel er niet zo heel veel lijnen op het blad stonden, was het ongelooflijk zoeken. Want de naam van het patroondeel staat te midden van het patroondeel waardoor dat dan weer vlak bij een andere lijn stond van dat patroon, waardoor ik er bij momenten echt geen idee meer van had. Gelukkig staan ze in het boek nog eens getekend en met wat gepuzzel kwam ik er wel uit.

Ook de aanduidingen op de patroondelen waren me niet helemaal duidelijk. Soms staan die op het patroonblad, soms niet. Soms staan die op de foto’s, soms niet. En soms staan die in de tekst maar soms moet je ze dus ergens anders zoeken. Niet eenduidig en verwarrend. Maar bon, als ge alles samen legt, dan komt ge er wel.

Want de beschrijving is wel oké. Het aan elkaar zetten van het ritsdeel met die onderkant bijvoorbeeld, vond ik eigenlijk niet gemakkelijk, maar wel duidelijk uitgelegd.

Het stofje van de buitenkant komt uit een winkeltje in Boedapest. Niet mis, maar ik had toch beter het andere stofje gekocht, vind ik achteraf. Lang getwijfeld, ge hebt dat dan hé. Maar bon, toch een mooi aandenken aan Boedapest. En een zwarte rits zou te saai geweest zijn, dus stak ik er een rits in die perfect de overgang met de voering maakt. Oh, en ik heb ook een oude laptoptas gesloopt en er die ringske al aangezet zodat ik er de bijhorende riem kan aanhangen als ik dat wil. Wat ik voorlopig nog niet gedaan heb.

PhotoGrid_1412925488051[1]

De voering is er een stofje dat ik al heel lang liggen heb. Een gladdig voeringstofje. Topidee om een tas mee aan elkaar te zetten. Niet dus, maar het is toch schoon gelukt. Aan de binnenkant maakte ik kennis met de elastiekzak. En aan de andere kant een gewoon zakje. Slechte voeringfoto’s trouwens, maar ik moest toen dringend de trein af.

PhotoGrid_1412930657591[1]

Op een gegeven moment wou ik het geheel nog verstevigen met extra vlieseline. Alleen had ik dat niet meer liggen. Maar hé, ik had net een stuk lamifix gekocht in de Veritas, dat was iets gloednieuws zeiden ze me. Met lamifix kun je je stoffen plastificeren en dus waterdicht maken. Ik had het eerst op een buitendeel gestreken, maar daardoor werd het lelijk blinkend en dat wou ik niet. Dus heb ik de lamifix aan de binnenkant gestreken, waardoor de tas nu beter tegen een spatje water kan. Er is maar één nadeel aan: de tas knispert nu, net zoals knisperboekjes voor baby’s dat doen. We beschouwen dat als een extra veiligheid, voor als iemand de tas ongemerkt wil wegnemen op de trein.

Dat gezegd zijnde ga ik er me ook nog een extra gewatteerde laptophoes bijmaken ook, want de laptop kan wel nog wat extra bescherming gebruiken. Maar al bij al héél blij met mijn tas!

Ik dans nooit

“Ik dans nooit” zei ik onlangs op een beestig wijs/ legendarisch feestje. “En ik zal vanavond wellicht ook de hele avond zitten en tetteren, want dat doe ik het liefste van al.”

Om tien minuten later richting dansvloer gezogen te worden. En daar de volgende 8 uur of zo nog amper af te geraken. Of het was om wat water of cava te drinken.

Dat het een feestje was... #latergram

Enfin, ik dans dus echt zelden of nooit. De mensen die het die avond meegemaakt hebben, behoren tot de bevoorrechten.

Eén van de absolute hoogtepunt was uiteraard Eternal Flame van The Bangles. Een topnummer, dat weet ik al sinds mijn twaalfde zowat. En ondertussen ook het lijflied van de LWW. Als ge dat nummer op het juiste moment, met de juiste madammen en de juiste hoeveelheid alcohol oplegt, dan levert dat onwaarschijnlijke beelden op. Maar die ga ik hier uiteraard niet met u delen. Het origineel krijgt u wel.

OK, Time of my life was er ook eentje om te onthouden. Geheel toevalligerwijs of niet ook uit mijn tienerjaren.

Heerlijk.

A taste affair: uniek, puur en eerlijk

Wie me een beetje kent, weet dat ik een graag een glazeke wijn drink. Zo graag zelfs dat ik momenteel eens een alcoholvrije maand heb ingelast om een beetje te detoxen van de vakantieperiode, edoch dat is een ander verhaal. Bovendien ben ik ook een grote genieter van alles wat met eten te maken heeft.

Ik was dan ook bijzonder blij dat A Taste Affair een pakketje schonk om mee te geven op LWW. Een pakketje, wat zeg ik? Een megapakket vol lekkers: 3 flessen schuimwijn, 2 flessen witte wijn, 2 flessen rode wijn en 2 keer 6 biertjes en nog een pak risotto en een fles olijfolie.

Misschien moet ik eerst eens A Taste Affair voorstellen. Ze hebben een fonkelnieuwe website (met webshop) waar je er vanalles kunt lezen, maar in het kort: ze gaan voor natuurlijke smaakvolle producten. Producten gekozen vanuit een biologisch, biodynamisch of non-interventionistisch standpunt, zo dicht mogelijk bij de natuur. Vooral wijn dan (zonder additieven), maar ook bier (“Ceci n’est pas une Saison”) en dus ook olijfolie en risotto. En koffie, zag ik op de website.

Risotto, olijfolie en wijn #lww #atastaffair
Midden november openen ze een winkel op de Voorhoutkaai 13 in Gent. Op 16 en 17 november zijn daar proefdagen, ik zet ze alvast in mijn agenda.

Wij blij dus, en proeven maar. We begonnen uiteraard met de bubbels en daar waren de meningen wat verdeeld. Ik vond ze speciaal, het was een andere smaak dan we doorgaans gewoon waren. De troebele bubbels (Casa Belfi) waren het meest ongewoon, de andere (Loxarel) was gewoon heel lekker.

De wijnen waren iets anders dan de doorsnee wijn. Ze waren wat complexer, zeggen ze dan, maar zeker niet minder lekker. Ik was echt wel fan, zeker van de rode wijn!

De biertjes, daar heb ik niet van gedronken want ik ben niet zo’n bierdrinker. Maar Ine zei dat ze geslaagd waren: “De Anostekie vond ik de beste. Een pittig, maar stevig biertje waar je wel even mee zoet bent. Gezapig en langdurig genieten. Dat vind ik tof aan een stevig biertje. Je doet langer met een glas, dan met wijn bijvoorbeeld. Je drinkt rustiger. De Saison was ok, maar dat is minder mijn type bier. Beiden wel geslaagde blondjes, voor meiden met pit die wel eens een biertje lusten.”

We maakten risotto en daarbij een salade met een dressing van olijfolie en daar waren we unaniem lovend over. Daar werd zowat om gevochten. We hebben die dan ook eerlijk verloot en ik heb helaas niet gewonnen.

Ze gaven bij elk van de geleverde producten ook een beschrijving mee, die zo mooi is dat ik ze u niet wil onthouden. Klik daarvoor onderaan de post op meer!

Fris sprankelend en complex. Net als wij eigenlijk. #lww #atastaffair

Continue reading

Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

‘t Is hier stil geweest, hé?

Maar geen nieuws is in dit geval goed nieuws. ‘t Was gewoon de traditionele Kerst- en nieuwjaarsdrukte.

Kerstmis, dat vier ik altijd met mijn mama en broer en het was voor de eerste keer bij ons wegens daarvoor een te klein huis. Ik was op alles voorbereid, ja, je kon zelfs naar het toilet gaan in stijl.

Het poppenhuis werd afgewerkt en in gebruik genomen.

Enfin ja, afgewerkt. Ik wil nog een vlaggenlijntje maken en tapijtjes en vanalles en nog wat. Maar daar was geen tijd meer voor. En daarbij, dat is gelijk bij een echt huis: dat is nooit echt helemaal af, daar kun je nog altijd iets aan veranderen of verbeteren.

En zelf kreeg ik ook een fijn cadeautje zodat ik nu ook muziek kan beluisteren in mijn creakotje. Kijkt eens hoe gelukkig ik er hier uitzie!

Kort daarna vertrokken wij weer met wat vrienden op reis. Voor de achtste keer, geloof ik. In een tof huis in de Ardennen. En dan doen wij al eens onnozel, ja.

Ik zette een nieuw haakprojectje in gang. Ik nam al wat voorsprong op een crochet along die nu van start gaat. Ideaal als ge wat nieuwe steken wilt bijleren en uitleg in het Nederlands.

En op de laatste dag van het jaar verloor Janne haar eerste tandje.

En de laatste dag van de vakantie sloten we af met een bezoekje aan het circus. En konden we ook niet normaal doen.

Heerlijk die vakantie. Ze mocht nog wat langer duren :-)

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Eén rok wordt twee rokken

Dit jaar organiseert Boomie weer de derde editie van Recykleer!

Ik recyKleer

Er is trouwens een leuk Pinterestbord aan verbonden waar je veel inspiratie uit kunt halen.

En dat ik van een beetje recycleren niet vies ben, dat hebben jullie hier al gezien. Daar gaf ik een broekje weg, dat gewonnen werd door Isabelle DM. Ze komt er straks om zie, maar hier is het broekje. Deze keer uit een oude jeans van Peter en wat restjestoffen hier en daar.

Recyclage

Een leuk broekje, voor een meisje. Hoop dat ze er blij mee is!

Maar bon, we wilden nog iets meer doen. Ik had nog een oude rok liggen van vroeger.

Rok ontmantelen voor de week van de recyclage

Verschillende lagen losgetornd, op maat gesneden, boordband gemaakt van een stofje van Veritas (niet volledig recyclage dus), rimpelrokje gemaakt. En om het af te werken een bijhorende applicatie erop.

Janne haar rok is perfect. Sien haar rok is een beetje op het kortst. Misschien zet ik onderaan nog een stukje van de Veritasstof.

Recycleren is eigenlijk uitdagender dan gewoon nieuwe kleren maken, vind ik. Want je bent beperkter, dus je moet vaak creatiever zijn om tot oplossingen te komen. Ik vind dat bijzonder leuk eigenlijk. Ik ga zeker nog op zoek naar projectjes!

Doe eens onnozel, zei ik.

Broek 6, 7 en 8 en kaptruitjes. En een give away!

Jeansbroeken. Erg veel draag ik ze niet, maar een mens kan toch niet zonder. Helaas slijten mijn jeansbroeken snel. Tussen de benen, want die schuren dan tegen mekaar. Spijtig is dat, want herstellen is onmogelijk en hoewel de jeans voor de rest nog OK is kan je er niks meer mee doen.

Sedert ik aan het naaien geslagen ben, bewaar ik mijn kapotte jeansen. Om er wie weet, ooit eens iets mee te doen. Ik wist begot niet wat.

Maar zondag kreeg ik een idee. Misschien kon ik er wel een broekje voor Sien of Janne mee maken. Voor Janne lukt niet: een 104-110 krijg ik er echt niet uitgeknipt. Maar een 92 lukte nog net. Ik ging aan het knippen en naaien. Ideeën schoten geleidelijk aan in mijn hoofd. En een paar uur later had ik dit.

Ik had een idee en een oude jeans. En een paar uur later had Sien een nieuwe broek.

Niks aan dit broekje is nieuw, behalve de draad waarmee ik het aan mekaar genaaid heb.
De stof is dus een oude jeans van mij. He bloemeke is een strijkapplicatie die eerder al dienst deed op een jumpsuit maat 68. Toen die te klein was haalde ik die er af, plakte er wat vliesofix tegen en nu hangt het terug op een broekske. De zakjes zijn resten van Mira haar broek. Stofrestje zat zelfs al in de vuilbak, er nog terug uitgevist. Het paspelleke ook een restje. Nog net genoeg om de twee zakjes mee af te boorden, er schoot geen cm meer van over. De boordband dan. Eerst zitten sukkelen met de boordband van de oude broek, maar dat kreeg ik niet goed. Rammelen in de stoffenkast. Dit restje er uit vissen en er net een boordband uit krijgen (is wel in twee delen, dus het was echt foefelen). De rekker en de knoppen komen uit de oude doos (resten van de oma’s en tantes). Hop, broek klaar! En Sien dolgelukkig met haar broek!

Ik had ook al twee kaptruitjes gemaakt voor de meisjes en zo gingen ze eerder deze week volledig selfmade naar school.

Maandag

Eerder ook al gemaakt: broeken voor Mira en Basiel.
Mira meets Basiel #broeken

En nu de give-away: ik heb nog wel een paar oude broeken liggen en ik maak nog één broekje, maat 92 (groter krijg ik er niet uit). Kindjes met smalle poepkes maar maat 98 lukt zeker ook. Afhankelijk van de winnaar maak ik er een stoere jongens- of een stoere meisjesversie van. Een reactie hier volstaat. Delen mag ook!

Vijf op een rij

Ik wou al lang eens een broek maken. Maar ik had broekangst. Toen mijn collega Liese deze week een Jacob broekje maakte kon ik evenwel niet achterblijven. Ik zette me er aan en een paar uur later had ik een langbeloofd broekje voor Milo.

Een Jacob voor een Milo

Schoon, en paste perfect voor Janne ook, die er meteen ook één wou. Een gele, haar lievelingskleur. Geen probleem!

En toen wou Janne er ook eentje #jacob

Waarna Sientje er natuurlijk ook één wou, ook in blauw, haar lievelingskleur.
Sien moest ook nog een broek

En ik had nog een stukje appeltjesstof over van de reisrokjes, dus maakte ik daar ook nog een broekje mee voor Sien.

En nog eentje voor Sien

Dat vond Janne dan weer niet eerlijk (vaak gehoorde quote hier) want ik had voor haar geen twee broeken gemaakt, dus maakte ik er nog een rode met een appeltjeszak. En zo heb je ze hier allemaal op een rij.

Der is er nog eentje bijgekomen #maarnustopikermee

Ik maakte vijf keer de gemakkelijke versie, zonder gulpen en ritsen. Nergens voor nodig, die kinderen vinden dat toch gemakkelijker zonder.

Ideaal, nu de herfst is ingetreden zijn mijn kinderen meteen voorzien van broeken zie. En ze staan er beeldig mee. Helaas nog niet veel actiefoto’s behalve deze.

Meisje met de vlechtjes

En toen zag ik dat er net een wedstrijd liep bij Zonen 09. Nu maar hopen dat ik bij de tien genomineerden ben!

Ik ben een kadookesmens

Ik ben wel een kadookesmens. Ik geef graag cadeautjes. Ik denk daar graag over na, wat ik aan wie kan geven en of die daar echt content gaat mee zijn. Ik wil echt iets origineels, iets waar ze iets mee zijn, iets wat ze op termijn gewoon kunnen wegdoen en niet ten eeuwigen tijde moeten bewaren. Dat het bezorgen of maken van cadeautjes op mijn nek terecht, komt vind ik dus helemaal niet erg. En of ik nu een feministische moeder ben of net niet, daar ben ik zelf ook niet echt aan uit :-)

En ik probeer ook zoveel mogelijk blijken van waardering, complimentjes en bedankjes te geven. Niet alleen op speciale momenten, maar op alle momenten. Er wordt al genoeg gezaagd in de wereld. Er is al genoeg negativiteit. Ik vind het zelf ook leuk om af en toe een complimentje te geven of een bedankje, dus probeer ik dat anderen ook te gunnen.

Er is wat discussie over, over het al dan niet geven van cadeautjes aan juffen. Moet dat nu echt? Bah neent, dat moet niet echt. Iedereen doet daarvan wat hij wil. Ik doe het wel. Andere mama’s doen het niet. En ik zal daar echt niemand op aankijken.

Waar ik wel niet aan meedoe, is aan het opbod van cadeautjes: geen grote bedragen, dat is nu ook weer niet nodig. Want als ge bijvoorbeeld 20 euro per kind zou geven dan kom je al snel uit aan een cadeau van 400 euro. Enfin, bij ons werd er 5 euro per kind samengelegd. Redelijk democratisch, vind ik. Voor sommige mensen is dat nog te veel, weet ik. Wie niet meedoet, doet niet mee, en niemand wordt daar op bekritiseerd. Daarmee kopen we een knutselpakket voor de juf. Niet dat zij moet knutselen, dat is voor de kindjes volgend jaar. Iets met het knutselbudget dat gehalveerd is of zo.

Voor de juf van Janne deden we nog iets vergelijkbaars met Madame Zsa Zsa. Ons kinders kunnen nog niet schrijven, maar één van de mama’s gaf een kaartje mee aan alle kinderen, die maakten daar een tekening op en dat werd samengevoegd tot een boekje.

Maar, omdat ik zelf nog iets heel persoonlijk wou doen. Omdat beide juffen echt schatjes zijn. Omdat ik vind dat je niet genoeg dankjewel kan zeggen. Omdat ik dus liever cadeautjes geef dan dat ik er krijg (pas op: ik aanvaard alle cadeautjes ook in alle dankbaarheid hoor). Omdat ik plots een beetje tijd had. Ging ik naar de winkel en kocht twee notaboekjes en beplakte die met restjes stof die ik hier genoeg liggen heb. Ik flockte er de beginletter van hun naam op. Ik nam een stilo en schreef er een persoonlijke boodschap in. Kostprijs: prijs van het notitieboekje, de rest had ik liggen voor andere projectjes, dat tel ik niet mee.

Juffencadeautjes

Ik kocht ook nog een plastieken bloempotje, schreef daar een boodschap op (op Pinterest gepikt uiteraard) en zette er een blommeke in. Kostprijs: hooguit 2 euro.

En dat is wat ik overal zie: iedereen doet zijn best om iets leuk te vinden voor de juf. Zo zag ik een fles Fanta met “Je bent een FANTAstische juf”. Zelfgemaakte koekjes, choco, een flesje wijn … Leuke dingen. Dat moet allemaal niet veel kosten. Een tekening op een stukje afgedankt printpapier is even leuk, en dat kost niks.

En als je daar allemaal geen zin in hebt, omdat je dat niet graag doet. Of omdat je dat allemaal maar logisch vindt want ze worden daar toch voor betaald en hé ik krijg toch ook geen cadeautjes op het einde van het jaar. Dan doe je daar toch gewoon niet aan mee?

Maar pak mij het geven van kleine cadeautjes aan anderen niet af. Ik doe dat namelijk graag.