‘t Is hier stil geweest, hé?

Maar geen nieuws is in dit geval goed nieuws. ‘t Was gewoon de traditionele Kerst- en nieuwjaarsdrukte.

Kerstmis, dat vier ik altijd met mijn mama en broer en het was voor de eerste keer bij ons wegens daarvoor een te klein huis. Ik was op alles voorbereid, ja, je kon zelfs naar het toilet gaan in stijl.

Het poppenhuis werd afgewerkt en in gebruik genomen.

Enfin ja, afgewerkt. Ik wil nog een vlaggenlijntje maken en tapijtjes en vanalles en nog wat. Maar daar was geen tijd meer voor. En daarbij, dat is gelijk bij een echt huis: dat is nooit echt helemaal af, daar kun je nog altijd iets aan veranderen of verbeteren.

En zelf kreeg ik ook een fijn cadeautje zodat ik nu ook muziek kan beluisteren in mijn creakotje. Kijkt eens hoe gelukkig ik er hier uitzie!

Kort daarna vertrokken wij weer met wat vrienden op reis. Voor de achtste keer, geloof ik. In een tof huis in de Ardennen. En dan doen wij al eens onnozel, ja.

Ik zette een nieuw haakprojectje in gang. Ik nam al wat voorsprong op een crochet along die nu van start gaat. Ideaal als ge wat nieuwe steken wilt bijleren en uitleg in het Nederlands.

En op de laatste dag van het jaar verloor Janne haar eerste tandje.

En de laatste dag van de vakantie sloten we af met een bezoekje aan het circus. En konden we ook niet normaal doen.

Heerlijk die vakantie. Ze mocht nog wat langer duren :-)

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Eén rok wordt twee rokken

Dit jaar organiseert Boomie weer de derde editie van Recykleer!

Ik recyKleer

Er is trouwens een leuk Pinterestbord aan verbonden waar je veel inspiratie uit kunt halen.

En dat ik van een beetje recycleren niet vies ben, dat hebben jullie hier al gezien. Daar gaf ik een broekje weg, dat gewonnen werd door Isabelle DM. Ze komt er straks om zie, maar hier is het broekje. Deze keer uit een oude jeans van Peter en wat restjestoffen hier en daar.

Recyclage

Een leuk broekje, voor een meisje. Hoop dat ze er blij mee is!

Maar bon, we wilden nog iets meer doen. Ik had nog een oude rok liggen van vroeger.

Rok ontmantelen voor de week van de recyclage

Verschillende lagen losgetornd, op maat gesneden, boordband gemaakt van een stofje van Veritas (niet volledig recyclage dus), rimpelrokje gemaakt. En om het af te werken een bijhorende applicatie erop.

Janne haar rok is perfect. Sien haar rok is een beetje op het kortst. Misschien zet ik onderaan nog een stukje van de Veritasstof.

Recycleren is eigenlijk uitdagender dan gewoon nieuwe kleren maken, vind ik. Want je bent beperkter, dus je moet vaak creatiever zijn om tot oplossingen te komen. Ik vind dat bijzonder leuk eigenlijk. Ik ga zeker nog op zoek naar projectjes!

Doe eens onnozel, zei ik.

Broek 6, 7 en 8 en kaptruitjes. En een give away!

Jeansbroeken. Erg veel draag ik ze niet, maar een mens kan toch niet zonder. Helaas slijten mijn jeansbroeken snel. Tussen de benen, want die schuren dan tegen mekaar. Spijtig is dat, want herstellen is onmogelijk en hoewel de jeans voor de rest nog OK is kan je er niks meer mee doen.

Sedert ik aan het naaien geslagen ben, bewaar ik mijn kapotte jeansen. Om er wie weet, ooit eens iets mee te doen. Ik wist begot niet wat.

Maar zondag kreeg ik een idee. Misschien kon ik er wel een broekje voor Sien of Janne mee maken. Voor Janne lukt niet: een 104-110 krijg ik er echt niet uitgeknipt. Maar een 92 lukte nog net. Ik ging aan het knippen en naaien. Ideeën schoten geleidelijk aan in mijn hoofd. En een paar uur later had ik dit.

Ik had een idee en een oude jeans. En een paar uur later had Sien een nieuwe broek.

Niks aan dit broekje is nieuw, behalve de draad waarmee ik het aan mekaar genaaid heb.
De stof is dus een oude jeans van mij. He bloemeke is een strijkapplicatie die eerder al dienst deed op een jumpsuit maat 68. Toen die te klein was haalde ik die er af, plakte er wat vliesofix tegen en nu hangt het terug op een broekske. De zakjes zijn resten van Mira haar broek. Stofrestje zat zelfs al in de vuilbak, er nog terug uitgevist. Het paspelleke ook een restje. Nog net genoeg om de twee zakjes mee af te boorden, er schoot geen cm meer van over. De boordband dan. Eerst zitten sukkelen met de boordband van de oude broek, maar dat kreeg ik niet goed. Rammelen in de stoffenkast. Dit restje er uit vissen en er net een boordband uit krijgen (is wel in twee delen, dus het was echt foefelen). De rekker en de knoppen komen uit de oude doos (resten van de oma’s en tantes). Hop, broek klaar! En Sien dolgelukkig met haar broek!

Ik had ook al twee kaptruitjes gemaakt voor de meisjes en zo gingen ze eerder deze week volledig selfmade naar school.

Maandag

Eerder ook al gemaakt: broeken voor Mira en Basiel.
Mira meets Basiel #broeken

En nu de give-away: ik heb nog wel een paar oude broeken liggen en ik maak nog één broekje, maat 92 (groter krijg ik er niet uit). Kindjes met smalle poepkes maar maat 98 lukt zeker ook. Afhankelijk van de winnaar maak ik er een stoere jongens- of een stoere meisjesversie van. Een reactie hier volstaat. Delen mag ook!

Vijf op een rij

Ik wou al lang eens een broek maken. Maar ik had broekangst. Toen mijn collega Liese deze week een Jacob broekje maakte kon ik evenwel niet achterblijven. Ik zette me er aan en een paar uur later had ik een langbeloofd broekje voor Milo.

Een Jacob voor een Milo

Schoon, en paste perfect voor Janne ook, die er meteen ook één wou. Een gele, haar lievelingskleur. Geen probleem!

En toen wou Janne er ook eentje #jacob

Waarna Sientje er natuurlijk ook één wou, ook in blauw, haar lievelingskleur.
Sien moest ook nog een broek

En ik had nog een stukje appeltjesstof over van de reisrokjes, dus maakte ik daar ook nog een broekje mee voor Sien.

En nog eentje voor Sien

Dat vond Janne dan weer niet eerlijk (vaak gehoorde quote hier) want ik had voor haar geen twee broeken gemaakt, dus maakte ik er nog een rode met een appeltjeszak. En zo heb je ze hier allemaal op een rij.

Der is er nog eentje bijgekomen #maarnustopikermee

Ik maakte vijf keer de gemakkelijke versie, zonder gulpen en ritsen. Nergens voor nodig, die kinderen vinden dat toch gemakkelijker zonder.

Ideaal, nu de herfst is ingetreden zijn mijn kinderen meteen voorzien van broeken zie. En ze staan er beeldig mee. Helaas nog niet veel actiefoto’s behalve deze.

Meisje met de vlechtjes

En toen zag ik dat er net een wedstrijd liep bij Zonen 09. Nu maar hopen dat ik bij de tien genomineerden ben!

Ik ben een kadookesmens

Ik ben wel een kadookesmens. Ik geef graag cadeautjes. Ik denk daar graag over na, wat ik aan wie kan geven en of die daar echt content gaat mee zijn. Ik wil echt iets origineels, iets waar ze iets mee zijn, iets wat ze op termijn gewoon kunnen wegdoen en niet ten eeuwigen tijde moeten bewaren. Dat het bezorgen of maken van cadeautjes op mijn nek terecht, komt vind ik dus helemaal niet erg. En of ik nu een feministische moeder ben of net niet, daar ben ik zelf ook niet echt aan uit :-)

En ik probeer ook zoveel mogelijk blijken van waardering, complimentjes en bedankjes te geven. Niet alleen op speciale momenten, maar op alle momenten. Er wordt al genoeg gezaagd in de wereld. Er is al genoeg negativiteit. Ik vind het zelf ook leuk om af en toe een complimentje te geven of een bedankje, dus probeer ik dat anderen ook te gunnen.

Er is wat discussie over, over het al dan niet geven van cadeautjes aan juffen. Moet dat nu echt? Bah neent, dat moet niet echt. Iedereen doet daarvan wat hij wil. Ik doe het wel. Andere mama’s doen het niet. En ik zal daar echt niemand op aankijken.

Waar ik wel niet aan meedoe, is aan het opbod van cadeautjes: geen grote bedragen, dat is nu ook weer niet nodig. Want als ge bijvoorbeeld 20 euro per kind zou geven dan kom je al snel uit aan een cadeau van 400 euro. Enfin, bij ons werd er 5 euro per kind samengelegd. Redelijk democratisch, vind ik. Voor sommige mensen is dat nog te veel, weet ik. Wie niet meedoet, doet niet mee, en niemand wordt daar op bekritiseerd. Daarmee kopen we een knutselpakket voor de juf. Niet dat zij moet knutselen, dat is voor de kindjes volgend jaar. Iets met het knutselbudget dat gehalveerd is of zo.

Voor de juf van Janne deden we nog iets vergelijkbaars met Madame Zsa Zsa. Ons kinders kunnen nog niet schrijven, maar één van de mama’s gaf een kaartje mee aan alle kinderen, die maakten daar een tekening op en dat werd samengevoegd tot een boekje.

Maar, omdat ik zelf nog iets heel persoonlijk wou doen. Omdat beide juffen echt schatjes zijn. Omdat ik vind dat je niet genoeg dankjewel kan zeggen. Omdat ik dus liever cadeautjes geef dan dat ik er krijg (pas op: ik aanvaard alle cadeautjes ook in alle dankbaarheid hoor). Omdat ik plots een beetje tijd had. Ging ik naar de winkel en kocht twee notaboekjes en beplakte die met restjes stof die ik hier genoeg liggen heb. Ik flockte er de beginletter van hun naam op. Ik nam een stilo en schreef er een persoonlijke boodschap in. Kostprijs: prijs van het notitieboekje, de rest had ik liggen voor andere projectjes, dat tel ik niet mee.

Juffencadeautjes

Ik kocht ook nog een plastieken bloempotje, schreef daar een boodschap op (op Pinterest gepikt uiteraard) en zette er een blommeke in. Kostprijs: hooguit 2 euro.

En dat is wat ik overal zie: iedereen doet zijn best om iets leuk te vinden voor de juf. Zo zag ik een fles Fanta met “Je bent een FANTAstische juf”. Zelfgemaakte koekjes, choco, een flesje wijn … Leuke dingen. Dat moet allemaal niet veel kosten. Een tekening op een stukje afgedankt printpapier is even leuk, en dat kost niks.

En als je daar allemaal geen zin in hebt, omdat je dat niet graag doet. Of omdat je dat allemaal maar logisch vindt want ze worden daar toch voor betaald en hé ik krijg toch ook geen cadeautjes op het einde van het jaar. Dan doe je daar toch gewoon niet aan mee?

Maar pak mij het geven van kleine cadeautjes aan anderen niet af. Ik doe dat namelijk graag.

Dingen die ik de laatste tijd nog gemaakt heb

Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens mijn naaimachine aangeraakt. Het is te zeggen, ik had af en toe nog wel eens een kleedje ingelegd maar meer niet. Maar mijn naaikamer begint er steeds beter uit te zien, zeker sedert er een behangetje hangt. Helaas wel één band tekort, dus nog rolleke bij bestellen. Waar ik dan veel van over zal hebben. Iemand geïnteresseerd in de rest van de rol om een stuk WC mee te behangen of zo?

Aangename verrassing #2

Beginnen met een simpel projectje, eens geen rokje. Met lange mouwen, want vandaag is het wel lente, maar voor de rest van de week is het terug herfst.
Eerste afgewerkt naai projectje sedert een hele tijd. Maar ik weet gelijk zelf niet wat ik er moet van vinden. Jullie? #ellaraglanblouse

Ook al geknipt: twee zo’n bloesjes met korte mouwen, voor de zomer. Hetzelfde, mijn meisjes doen graag eens van “tweelingen”. En ik vind dat niet erg :-)

En ook nog een nieuw hoesje gemaakt voor mijn nieuwe telefoon (een S4, jawel!)
Een nieuwe telefoon verdient een nieuw hoesje.

Wel veel gehaakt de laatste tijd, zoals dit dekentje. Voor nog niet bestemde baby.
Het dekentje dat dan toch niet voor de baby van @liesalle is. Maar voor wie dan wel?

Poppendekentjes voor de poppen van de kinders.
Regenboog poppendekentjes

Een zomersjaaltje, want hier kun je dat altijd gebruiken. Er is er nog één, maar daar zijn nog geen foto’s van.
Sjaaltje

Een dekentje voor een nieuwe baby Sam. Een dekentje dat al aan herstelling toe is. Damn you stomme kleine vierkantjes met allemaal verschillende kleurtjes!
Een dekentje voor een sammeke

Paashaaskonijnen.
Paashazen in de sneeuw

Een dekentje dat ik ga doneren aan Babynest, om ook eens iets nieuws te geven aan de mensen daar.
Met rand

Een héél groot deken, op bestelling gemaakt. Ja, ik doe dat wel eens op bestelling haken.
Klaar!

Mutsen en sjaals voor de kindjes.
Het is nooit te laat om uw kinders te beschermen tegen een stevige winterprik.

En dan heb ik nog een giletke liggen dat ik moet afwerken en een deken waarvan ik enkel de draadjes moet instoppen.

En dan heb ik nog niet van alles foto’s genomen, denk ik. :-)

Het was precies heel lang geleden dat ik een update gedaan had.

Over Sofinesse

U heeft wellicht ook wel één en ander gelezen over Sofinesse? Blogstormpjes, altijd leutig. Ik ken Sofinesse, dus ik wil het wel even voor haar opnemen.

  • Sofie is geen zaag. Sofie zegt één en ander, dat echt wel eens mag gezegd worden. En het is niet omdat er mensen zijn die nog in een veel slechtere situatie zitten dan haar dat ze die dingen niet eens mag zeggen. Ik wil maar zeggen: ge moet allemaal niet zitten zagen over het weer, of had je liever die tyfoon gehad uit Oklahoma mischien? Ewel voila. Het kan altijd erger, wees dat maar zeker.
  • Sofie verdient geen 2200 euro en haar creche kost meer dan 300 euro. Hoeveel precies weet ik niet, dat gaat me niet aan, maar u ook niet. En sommige mensen gaan daar blijkbaar vanuit dat iedereen zoveel verdient en de crèche zo weinig kost. Haha.
  • Wat ik wel frappant vind is dat véél mensen vinden dat ze dan maar een keuze moet maken. Welke keuze? Geen kinderen? Ooit al eens dat opstekend moedergevoel proberen te versmoren? Niet gemakkelijk :-) Of wat dan: de stad verlaten waar ze zo dol op is, waar ze de rest van haar dagen wil slijten? Om dichter bij het werk te wonen? Serieus? En als ze ontslagen wordt, moet ze dan maar verhuizen? Nooit ergens gaan wonen voor het werk, wonen doe je waar je je hart verloren hebt. Dan moet ze maar een andere job zoeken, hoor ik u denken. Wel, Sofie doet zo ongeveer haar droomjob. Ik niet, want ik heb namelijk geen droomjob. Maar ik ben verdorie de laatste om te zeggen dat ze haar droomjob moet opgeven.
  • En ja, ge kunt er uw situatie naast leggen. Dat gij wel gekozen hebt. Dat ge minder/niet werkt of dat ge dichter bij huis werkt of dat ge naast uw ouders zijt gaan wonen omdat dat zo gemakkelijk is. Maar iedere situatie is anders, en in het geval van Sofie is kiezen inderdaad verliezen. Alsof ander werk vinden zo evident is. Of alsof iedereen zomaar kan/wil beroep doen op de grootouders.

Heel veel onzin gelezen overal op tinternet, maar dit stuk slaat eigenlijk nagels met koppen. Lezen, zeker en vast.

Maar nu moet ik u laten, ik moet naar Reyers Laat gaan kijken. Want ik heb een weddenschap met Sofinesse. Grinnik.

(Hint: Sofie gaat altijd mee op onze beruchte LWW’s)

We gingen eens op weekend

Met twee vriendinnen en we namen er nog een derde mee. Nummer 1, 2 en 3 kenden mekaar zeer goed, maar nummer 4 kende enkel nummer 1. Of nummer 2 of nummer 3, het is maar te zien hoe ge het bekijkt. Alleszins, ferm moedig van nummer 4 om op weekend te gaan met twee dames die ze van haar noch pluim kende.

Edoch, we kozen er het mooiste appartement aan de Belgische kust uit, met sauna en bubbelbad, allemaal met zicht op zee. Vreed leutig. De rest van het concept was weer zeer simpel: doen waar we goesting in hadden. Op vrijdag was dat tv kijken (Astrid! The Voice!), sauna en met ons blote voeten in de zee lopen. Wisten wij dat die zee zoooo ver weg was, als het eb was. Koud!

Voor Nadine begon dat op zaterdagmorgen met een loopje op het strand. Hoewel ik nu toch wel al een tijdje loop, had ik nog nooit echt gelopen op het strand. Wat een zaligheid! Zo plezant dat ik dat op zondag opnieuw deed. En zo bestaat er ook nog eens een foto van mij aan het werk.
Run! Met @lienweb #lww

Na genoeg gesauna’t en genietst te hebben, gingen we met zijn allen naar de kapper. Eigenlijk had ik nog geen kappersbezoek gepland, maar een beetje groepsdruk en ik deed ook mee. En zo bestaat er ook een foto van mij bij de kapper.
Next!

De kapper deed zijn ding (ja, ik had weer een foto van Lien Van de Kelder getoond, ja) en nadat er gebrushed was, leek het wel of ik nog nooit zoveel haar had. Brushen is iets wat ik normaal gezien oversla (mijn kapper knipt droog en ik blaas het gewoon droog zonder brushen). Na tien minuten door mijn haar zitten woelen en te bedenken dat er toch iets vreemd was aan mijn kapsel viel mijne frank: mijn streep lag verkeerd! Jamaar dat ging niet hé! Waarop de kapper mijn haar wat naar de andere kant blies en dat was het dan. Op het appartement rap wat water op mijn haar gedaan dat het wat platter was maar sedertdien: niks dan lof! Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen op een nieuw kapsel. Maar al bij al: toch een bizarre kapperervaring.

Dan gaan eten, ook al zo vreemd. We hadden het restaurant aanbevolen gekregen van iemand. Maar die wist niet dat dat niet meer bestond. Wij daar geboekt, maar we kregen te horen dat het tijdelijk ergens anders was. Als in: zijne living. We waren er ook de enige vier klanten, dus dat was best een beetje raar. Maar ik moet zeggen: het was héél lekker en hij had echt zijn best gedaan voor de vegetariërs!

Op zondag moesten we helaas al vroeg het appartement verlaten, maar we sloten het weekend af in een resto waar we toch al veel goede dingen van gehoord hadden. We hadden doorgegeven dat we met twee vegetariërs waren want er stond NIKS maar werkelijk niks vegetarisch op de kaart (ook geen kaaskroketten of vegetarische lasagne, neen). Daar toegekomen bleek dat ze ook geen moeite gedaan hadden: dat ik maar moest kijken op de kaart en ze zouden het dan wel klaarmaken zonder vlees of vis. Mja. Moeilijk hoor. En toen kregen we bericht dat ze net kaaskroketten aan het maken waren in de keuken, dus ja, het werden dan maar kaaskroketten.

“Eet eens een Matinetteke op uw boterham”, zei de diëtiste

Twee jaar geleden kocht ik me een high tech weegschaal met vetpercentagemeting en wifi die spreekt met mijn telefoon en al. Omdat ik dat leutig vond en omdat ik dacht dat ik hiermee mijn gewicht op peil zou kunnen houden. Dat als ik die grafiek zag naar omhoog gaan dat ik dan tijdig aan de alarmbel zou trekken en bij sturen. Ik was toen net een kilo of 8 vermagerd door een streng dieet.

Ge moet geen statistisch wonder zijn om deze grafiek te kunnen lezen om te zien dat dat niet is gelukt :-)

Hoe dat komt? Te veel op weekendjes/reisjes gaan waarop ik me volledig laat gaan. Eén, twee kilo bij en die gaan er niet meer af. Een fantastisch uitgebreid sociaal leven dat gepaard gaat met veel en lekker eten. Een verhuis waardoor er weer geen tijd meer was om te sporten. Enzovoort enzoverder, maar de feiten spreken voor zich en zeggen vooral dat het zo niet verder kan.

Vorige keer was ik trouwens veel vermagerd met Herbalife. Dat zou ik niemand aanraden. Ge hebt honger gelijk de beesten (laat ze u vooral niks wijsmaken). Niet moeilijk dat ge vermagert, drink eens twee milkshakes op een dag en eet één maaltijd en voor de rest niks: ge zult ook wel vermageren, hoor. Die shakes smaken verschrikkelijk slecht (vooral met sojamelk), de vanillevariant was nog de enige die ik binnen kreeg zonder mijn neus te moeten dichtknijpen. Gezond zeggen ze, maar ge moet u wel te pletter slikken in zeer prijzige voedingsupplementen à volonté. Om nog maar te zwijgen over die keer dat ik naar zo’n bijeenkomst geweest ben en dacht dat ik in één of andere sekte terecht gekomen was. Toen ze mijn vroegen of ik Janne en Sien ook al Herbalife gaf (Sien was toen nog geen jaar) ben ik net niet gillend weg gelopen om nooit meer terug te keren. Enfin ja, no more Herbalife for me. Dat kan gezonder en beter, denk ik nu.

Omdat het begeleidingsaspect van Herbalife me wel aanstond (om de zoveel weken ging ik op gesprek en op weging) besloot ik opnieuw hulp in te schakelen. Ik heb getwijfeld tussen de Weight Watchers en een diëtiste. Maar omdat ik een wekelijks engagement niet zag zitten, ging ik, op aanraden van vrienden, naar een diëtiste. En ik moet zeggen: tot nog toe ben ik daar zeer content over. Het is een toffe en ze geeft me haalbare alternatieven.

Als ik zelf ga diëten, dan heb ik nogal de neiging om héél streng te zijn voor mezelf. Véél te streng. Ik lees te veel boekskes en dan ban ik alle brood, pasta en aardappelen, alle chocola, alle vlees, … Met als gevolg dat ik zeer eenzijdig eet en ik dat na een week beu ben. Ge ziet dat trouwens wel goed in mijn grafiek dat ik wel degelijk af en toe een poging ondernomen heb :-)

Maar van haar krijg ik haalbare alternatieven. Wel brood, pasta, aardappelen, … maar met mate. Ik krijg porties mee, waar ik me moet aan houden (ik heb de neiging om veel te veel te eten). Niet al mijn boterhammen met choco ineens schrappen, maar eet eens een boterham met bijvoorbeeld de choco van Rabeko (heerlijke choco zonder suiker, ontdekt door mijn mama). Of een Matinetteke (ééntje! 45 kcal), dan heb je toch die echte chocoladesmaak en om choco smeuiig te maken moet er boter bij, waardoor het veel vetter is. Ze geeft me tips op maat, op hoe mijn leven in elkaar steekt. En het moet haalbaar en lekker blijven. Dus geen light mozarella want die smaakt echt naar niks en die scheelt niet veel met gewone mozarella. Maar alles doseren. Heel belangrijk voor mij.

Ze heeft ook een lichaamsscan gemaakt van mij waardoor ik precies weet hoe het nu zit en waar ik naar toe moet. Ik mag maximum 10.4 kg vermageren anders word ik te scherp voor mijn bouw, hoera :-)

Met haar moet het lukken. Tegen de zomer zou ik toch graag weer een stuk strakker staan dan nu! Duim voor mij!

Oh ja, en niet onbelangrijk: ik ben ook opnieuw begonnen met lopen. Drie keer per week, een half uurtje.