Hou ouder ik word, hoe wijver ik word, zeg ik weleens. Ik draag bijna altijd kleedjes, zonder hakken voel ik me een boerin en ik heb zelfs oorringen tegenwoordig. Een heel collectie, eigenlijk.

Dus als ik een leutig voorstel in mijn mailbox krijg om te wunchen (=wijven die lunchen), dan moet ik daar ook gelijk maar twee seconden over nadenken. Verslagen kunt u al hier, hier, hier en natuurlijk ook hier lezen. Om toch nog een lijstje te geven: we hadden het over

• Bevallingsverhalen, dat Lillith nooit kan zeggen dat ze het niet geweten heeft
• Mannen, en dat de perfecte man niet bestaat, maar dat weten we natuurlijk al lang
• Kinders, en dat we ze graag zien, maar dat we zo graag eens zonder kinders zijn en dat er zeker en vast GEEN wunch komt met kinders bij
• Geek talk, maar dat hebben we zeer beperkt gehouden
• Eten, uiteraard
• Lastige Lezers: u weze gewaarschuwd

Meteen na de lunch ging ik verder naar de Runner Service, want sedert een week of twee wordt hier weer deftig gelopen, kwestie van de kilo’s die er het laatste jaar ongemerkt bijgekomen zijn terug af te lopen. Maar mijn schoenen, ik weet niet hoeveel kilometertjes die er al opzitten hebben (normaal moet je om de 1000km vervangen), maar ze zagen er alleszins al versleten uit. Ze zijn dan ook al drie jaar oud en ook al heb ik niet continu gelopen, ze waren toch eens aan vervanging toe.

Ik in mijn kleedske en nylons (haja, wunch) naar de winkel dus. Maar ik had ook sportsokken en mijn oude schoenen mee want daar kunnen ze veel uit afleiden, zeggen ze.

In het verleden al met Nike’s gelopen en met Asics. Eigenlijk was ik van alletwee best tevreden. En ik kreeg de keuze tussen twee paar. Toen ik de blauwe asics had, deed mijn hart wel een klein sprongetje. Zo wijs, blauwe sportschoenen. Belangrijkste is natuurlijk dat ze goed bevonden worden voor uw voet en dat was zo. Alsook de Nikes. Ik mocht dus gewoon kiezen ik. De prijs was ook ongeveer hetzelfde (130 voor Asics, 120 voor de Nikes). Twijfel. En wat doen we dan? Facebook inschakelen.

Het merendeel van de stemmen ging naar de blauwe schoenen. Maar ondertussen dacht mijn hoofd verder. Dat blauw met dat geel en roze, ging dat wel passen op mijn loopoutfits? Het vocht alleszins al gruwelijk met mijn nieuwe appelblauwzeegroene t-shirt dat ik net gekocht had in de solden. En met rood is het ook niet mooi. Bovendien, de Asics schoen is wat smaller, de Nike wat breder en robuuster. Onderstaande heeft een breed voetje en slaat nogal eens gemakkelijk haar poten om, een robuuste loopschoen is dus een voordeel. Het zijn dus de witte geworden. Al kan ik niet zeggen dat dat zonder spijt in het hart is.

Maar als ik een écht, écht wijf zou zijn, dan kocht ik ze allebei dus. Ik verjaar binnenkort. Maar ik heb al een waslijst aan mogelijke verjaardagscadeaus. Hmm.

Dus wat denkt ge, als ik zo halverwege zit, zo aan 500 km, dan mag ik toch een tweede paar loopschoenen kopen? Voor in Brussel?

Ja, we hebben een druk leven. We hebben al jaren een gemeenschappelijke agenda om er nog aan uit te kunnen wie wat doet wanneer. Als ik een vergadering heb, is hij vaak thuis, als hij ‘s avonds werkt of weg moet, ben ik vaak thuis. En vaak zijn we beiden niet thuis en hebben we een babysit nodig. Pas op, we hebben er geen problemen mee, we zijn dat zo gewoon. We zouden misschien niet anders willen. Iedere avond samen in de zetel zitten, we hebben het nooit gedaan en ik zie het er ook niet van komen. Gewoon omdat we het allebei niet willen. Te veel te doen, te veel te beleven, ge leeft maar één keer. En we zitten trouwens ook graag eens alleen in de zetel, dus dat treft.

Maar toch. Af en toe heeft een mens zijn momenten samen nodig. Zijn rustpunten. In de drukste maanden van het jaar plannen de wederhelft en ik dan wel eens een dagje sauna in de agenda. Eén keer per maand zou ideaal zijn, maar ook dat lukt niet altijd, het is ongeveer om de 6 à 8 weken.

We brengen onze kindertjes naar de school/crèche. Tegen half twaalf gaan we naar onze favoriete sauna. Eerst een biosauna, om er in te komen. Beetje zwemmen, in de gietende regen. Rusten, veel rusten. Dan een warme sauna, om helemaal op dreef te komen. Afkoelen in het koude dompelbad en altijd denken dat mijn lijf daardoor strakker gaat worden. Rusten, veel rusten. Een hapje eten, een glaasje drinken. Een stoombadje. Rusten, veel rusten. En dan, als kerst op de taart: een heerlijke opgietsessie. Voor diegenene die dat niet kennen, er wordt dan water met aromatische oliën op de hete stenen gegoten. Met een handdoek wordt de warme lucht naar je toe gewapperd. Eerste deel: eucalyptus, pepermunt en Aziatische mengeling van kruiden. Afkoelen buiten, in de gietende regen, met een ijskoud drankje. Tweede deel met tijm/rozemarijn, groene thee, pompelmoes en dan blokjes ijs op je huid. Zalig. Om af te sluiten met sinaasappelextract. En dan weer naar buiten, afkoelen met stukjes vers, gekoeld fruit. Fenomenaal is dat. Wie sauna leuk vindt, maar nog nooit een opgietsessie meegemaakt heeft, moet daar dringend eens werk van maken.

En ja, we kiezen bewust voor een openbare sauna. Die van ons is perfect: niet te groot en nooit te veel volk. En neen, we zijn niet bang dat we eens iemand gaan tegenkomen die we kennen. Want we kennen een boel volk en we zijn nog nooit iemand die we kennen tegengekomen in de sauna. Allez, ‘t is te zeggen: tot gisteren, toen bleken we de nieuwe saunameester te kennen. Maar dan nog, we zijn niet echt preuts of zo.

Om vijf uur verlaten we de sauna en gaan we ons kindertjes oppikken op school/crèche. En neen, wij voelen ons daar niet schuldig over. Goede ouders zorgen ook goed voor zichzelf, zeggen wij dan.

En dan kunnen wij er weer eventjes tegen. En plannen we weer een volgende rustpunt in onze agenda.

Ik ontbijt omdat het moet. Omdat ze overal zeggen dat het gezonder is. En om geen honger te krijgen halverwege de ochtend. Als ik net wakker ben heb ik nog geen honger, maar zo na een half uurtje wel. Manlief ontbijt helemaal niet. En de kinderen zijn ook al niet zo’n ontbijters. Afhankelijk van hetgeen er in huis is, krijgen ze brood, cornflakes of een potje yoghurt.

Als ik niet zou moeten kijken naar geld of calorieën, ik zou iedere dag twee chocoladekoeken (één met banaan graag) halen aan de Panos. Of nog beter: iedere dag een uitgebreid continentaal ontbijt zoals op hotel. Maar omdat ik -net zoals u- met tijd, geld en calorie-inname rekening moet rekening houden, proberen we dat toch te beperken.

Ontbijt met brood, ja heel graag. Maar het is soms niet evident om aan brood te geraken. Dan bedoel ik vooral na een lange werkdag in Brussel: de bakkers zijn leeg of dicht. Brood uit de diepvries? Neen, bedankt, maar ik vind dat dus niet zo best. Met tijden overweeg ik me een broodbakmachine aan te kopen. Maar dan denk ik aan de plaats die dat weer gaat innemen. Ik vraag me af hoeveel ik dat ga gebruiken. Ik vrees het gebrek aan variatie. En zo komt die er nog altijd niet.

Geen schellekeskaas of vlees ‘s morgens, dat geraakt écht niet binnen. Maar smeerkaas, confituur en choco doen het hier wel geweldig goed. Hmm, waar is den tijd van de Chocodelice, die zullen we ook nooit meer terugzien zeker?

Vroeger heel vaak gedaan, nu afgekickt: Danio met granen voor op de trein. Gemakkelijk. Maar weinig variatie.

Maar nu, heel onlangs, heb ik iets nieuws ontdekt: havermoutpap. Ik las erover bij Photo-copy en ik bedacht me dat ik dat nog nooit vanzeleven gegeten had. En toen zag ik instant klare zakjes staan in de winkel en hop het lag al in mijn kar. En toen zagen de vriendjes dat staan en toen zeiden ze dat ze er ook helemaal aan verslingerd waren. De eerste keer vond ik het niet lekker en wou ik het halverwege laten staan. De tweede keer vond ik het te vreten. En de derde keer was ik er verslingerd aan! Lichte voorkeur voor de versie met cassonade maar die met fruit vind ik ook lekker. En weet ge wat? Het is nog heel gezond ook! Opstaan, spul in de microgolfoven steken, kleren aandoen, roeren, verder klaarmaken, nog eens roeren en dan opeten.

En koffie natuurlijk. Van onze heerlijke koffiemachine. Als ik met de trein ben, vul ik een klein thermosje wat ik lang warm kan houden door middel van een flessenwarmhoudjasje. Ofte hoe uw babygerief te recycleren. Nu nog een geschikt potteke vinden waarmee ik mijn havermoutpap kan meenemen op de trein. Want dat moet een beetje lauwwarm zijn.

En u, wat doet u om te ontbijten? Inspiratie altijd welkom!

Ieder jaar maken wij een kerstkaartje met foto’s. Het is te zeggen, het is het vierde jaar op rij dat we dat gaan doen. Sedert we kinderen hebben zo ongeveer. Misschien dat ik dat vroeger wat melig vond, zo kerstkaartjes met uw kinderen op. Maar nu ik zelf twee exemplaren heb, denk ik daar wel anders over. Ik krijg zelf ook heel graag kaartjes met foto’s op. Dan zie ik vaak nog eens de kindjes. Want soms zie ik de vrienden wel, maar de kindjes niet. Dus ik vind dat leutig.

En toen vroeg Pixum of ik bij hen kerstkaartjes wou bestellen en daarover schrijven. Geen probleem, ik doe dat wel graag eens. En eerlijk, we zijn al jaren vaste klant bij Pixum voor onze foto’s, kalenders en kerstkaarten. Altijd al vreed content geweest van de service en de kwaliteit.

De kerstkaartjes dan. Ge kunt kiezen uit een heleboel vormen (ansichtkaart, wenskaart, wenskaart XL, …) en een heleboel ontwerpen. Er zijn er zoveel dat het wel even duurt voor je ze allemaal gezien hebt. En dat er zeker iets tussen zit wat je mooi vindt. Ja, je kunt ook je hoofd in een kerstbal zetten als je dat graag wilt. Klein minpuntje misschien: er zijn niet zoveel ontwerpen voor meerdere foto’s en laat dat nu net ons moeilijkheid zijn, het op één foto houden.

M’enfin, kaartje gekozen, foto’s gekozen, dan is het simpel. Foto’s opladen naar de site, foto’s naar de juiste plaats slepen. Je kan er nog een beetje op inzoomen, of de foto wat verschuiven. Het is wat prutsen, maar al bij al wel heel simpel. En we mochten er nog een klein tekstje/wens bijzetten ook. En dan bestellen. Simpel allemaal.

Prijzen, allemaal tussen de 8,99 en de 16,99 euro voor tien exemplaren, envelop inbegrepen.

Vorige maandag besteld, woensdag waren ze er al. Helaas hebben ze nog een weekje op mij moeten wachten in het postkantoor dat open is tot 22 uur. Sedert gisteren zijn ze in mijn bezit. En ja, ze zijn weer heel erg mooi. Ik kan beginnen schrijven!

Ik zou een foto willen zetten, maar dan zien de mensen die eentje krijgen ze al… Dus ge zult het toch zonder moeten doen! Na nieuwjaar, dan wel.

Dit is een gesponsorde post. Maar ik zeg altijd mijn gedacht! :-)

Lang leve tinternet zulle. Zo kunt ge nog eens dingen vinden die je anders al lang opgegeven had.

Twee voorbeelden:

Ik draag al jaaaaaaaren dezelfde jeansbroek. Ge weet wel, het merk/model jeans dat u aanstaat, dat ge aandoet en onmiddellijk OK kunt zeggen. Jeansbroeken kopen is voor mij anders de hel, mijn model is niet geschikt voor de meeste jeansen. Maar ik had dus mijn huismerk, nog niet eens van de duurste. Broeken verslijten, dus ik toog naar de winkel… maar de winkel was niet meer. Gene paniek, ik naar de Brooklyn. En daar zeiden ze me iets van dat ze dat merk niet meer deden. Wel paniek. Een paar andere broeken gepast en licht depressief en met zware dieet- en sportplannen de winkel verlaten. Daar is nog niet zoveel van gekomen, want een paar muisklikken later vond ik mijn favoriete jeans terug op tinternet te koop. Meteen twee gekocht, ik kom weer efkes voort. Oef één.

Vorig jaar kocht ik een mooi rood bed voor Janne. Aangezien de meisjes in dezelfde kamer slapen, leek het me leuk om twee dezelfde bedden te kopen, maar dat andere bed, dat ging ik dan wel eens kopen. Want die bedden gingen er zeker niet uitgaan. Onlangs ging ik op zoek naar een bedlade, voor eronder, handig als er logeetjes komen. Maar toen kwam ik tot de vreselijke ontdekking dat ze die bedden enkel maar in wit en in grijs meer verkopen! Aaaaagh!! Daar ging mijn droom van twee rode beddekens! Ik heb verzekers 30 webwinkels aangeschreven én de producent. Om er uiteindelijk één te vinden die nog 3 rode bedden staan had. Ik heb er meteen twee gekocht (één voor Sien en één voor heur kleine) en een beetje later stonden hier twee rode bedden in mijn garage. Dikke oef twee.

Ik zweer het u: zonder het internet ben ik verloren.

Ofte Luiewijvenweekend.

Het ging zo. Op een dag belt Lise me, een klein beetjen oververmoeid. Zegt ze tegen mij: “Goh Lien, weet ge, ik zou gewoon ne keer een weekend willen, zo zonder man en zonder kinders. Alleen maar slapen en mijn goesting doen!” Het is maar een woord, allez een zinneke, en dan zorg ik daarvoor uiteraard.

Uitgenodigden: de meiskes van de pamperafdrinkers.

Concept: zoek een huizeke met een een sauna en een bubbelbad. Elk een slaapplaats ook natuurlijk en een frigo om eten in te stouwen. En een keuken. Want wij eten graag.

Wat ik daarvan kan vertellen:
* Dat ik een speech gegeven heb. Zo in klein, bekend gezelschap, dan durf ik al eens een speech te geven.
* Tessa, die als enige eigenlijk niet veel volk kende en zich populair wou maken door spaghetti te maken voor de eerste avond. En van pure zenuwachtigheid een pot vleessaus in de vegetarische saus kapte en daar meteen de vegetariërs onder ons een beetje uitdaagde.
* Dat we de eerste avond zoveel te vertellen hadden (met de nodige decibels) dat er niemand tijd had om lief of kinders te bellen.
* Tessa, alweer, die zich, alweer, niet sympathiek maakte door op zondagmorgen haar wekker om 6 uur te laten aflopen.
* Dingen die ik niet mag zeggen.
* Ine, die de boodschappen had gedaan en alzo voor lekker eten zorgde als daar waren wraps met spinazie en fetakaas en pita!
* Dat we een kriekentaart kregen bij aankomst in het huizeke, van de mevrouw des huizes. En dat we daar eigenlijk niet van gegeten hebben.
* Lise, die door een operatie met haar pootjes al anderhalve week plat lag en daarmee het luiste wijf van al was. OK, voor de rest van het jaar is ze waarschijnlijk het ijverigste wijf van den hoop.
* Dat koeien eigenlijk ook heel erg lui zijn.
* Dat de sauna heel warm kon zijn. Als hij aanstond tenminste.
* Dat Lise en ik heel goed in een beddeke pasten. Zonder elkaars deken af te pakken, zonder tegen elkaar te sjotten, zonder snurken of ander vervelend slaapgedrag.
* Dat het verwarrend is als dochters van luie wijven hetzelfde heten als andere luie wijven. Stel u voor dat er iemand begint te vertellen over hoe een ander lui wijf begint te kakken, hoe ze dat doet en hoe ze dan kijkt. En dat het dan blijkbaar over haar dochter gaat, en niet over het lui wijf die gij in gedachten had.
* Dat we in Bastogne naar den Hema geweest zijn. Tot twee keer toe. Ja, met nen hoop moeders MOET ge toch ne keer in de Hema komen hé.
* Dat we daar heel de CirQ tegengekomen zijn. En daar het vreselijke verleden van één van de prominente leden daarvan blootgelegd hebben.
* Nog meer dingen die ik niet mag zeggen.
* Dat de mannen ondertussen een pizzaweekend in mekaar gebokst hadden. Overdekte speeltuinen, buitenspeeltuinen, weinig slaap en veel ongezond voedsel waren hun deel.
* Dat het deugd deed, zo eens zonder man en kinders. Maar dat ik toch blij was dat ik hen terugzag.

Enfin, het was wijs. Volgend jaar opnieuw, dat is zeker.

Ik ging eens naar de kapper gaan, want het was lang geleden. De laatste maanden droeg ik mijn haar weer op een staart, kwestie dat het er gelijk nooit van gekomen was om naar een kapper te gaan.

Vrouwen en kappers, het is wat.

Edoch, ik ben wel content van de mijne: ge kunt snel een afspraak krijgen en als ik het in mijn hoofd haal dat mijn haar af moet, dan moet dat snel gebeuren. Ik ging ook zeggen: niet duur, maar het lijkt er op dat ook hij zijn prijzen ferm opgetrokken heeft, tedju. Aangezien een kapper iets is waar ik niet graag naar toe ga, geef ik daar ook niet graag geld aan uit.

Ik vroeg dan aan de wederhelft wat hij zou willen. Ik moest hem ook iets gunnen, zo na het oorbellenincident he. Meestal wil ie het niet te kort, maar deze keer kwam ie toch met een kort kapsel aandraven.

Voor:

De foto die ik mee had naar de kapper:

Na:

Geef toe: twee druppels water toch? Als ik die wallen onder mijn ogen nu eens zou wegslapen misschien? :-)

En om het nog wat echter te maken heb ik mijn haar na deze foto nog eens gekleurd, ik doe dat zelf ja. Met donkerbruin-zwart, en dat is eigenlijk te donker, maar ideaal in de Lien Van de Kelder look. Nu kunt ge ons écht nie meer uit elkaar halen. Mwoehaha :-)

Of… heeft Lien gewoon mijn kapsel nagedaan?

(foto 24 april 2011)

Zegt ze een paar weken geleden tegen mij op de trein: “Zeg Lien, gaat ge niet mee naar de home sale van Fleur Fatale, die verkoopt kweetnie hoe wijze oorbellen en al”. Waarop ik: “Maar Tessa! Ik hebbe kik helemaal geen oorbellen!”

Vroeger, toen ik een jaar of 6 was, had ik er wel. Maar dat werd een zodanig ontstoken boel dat ik de boel de boel liet en dat alles hermetisch dichtgroeide. Maar de laatste maanden speelde ik wel al weer eens met de gedachte om er te laten schieten wegens dat ik overal zulke mooie dingetjes zie. En ik ben een kettingenmeisje, dus ik vind dat dan wel schoon: zo’n kettingske assorti met de oorringen en al. Alleen al door het schoon gerief bij Fleur Fatale zou je gaten in je oren laten schieten, eigenlijk. Gelijk deze zeg, dat waren mijn favoriete vooraf, maar die waren er helaas niet meer.

Maar bon. Vrijdag nam Tessa een dag verlof en solidair als ik was, ik ook (niet hoor, ik had een vergadering in Gent én het was mooi weer, genoeg redenen dus om vrij te nemen). Ik deed opruimactie in de garage en ging daarna Tessa helpen kleedjes kiezen in de WTG (en ik heb zelf niks gekocht, hoe flink is dat niet? ). Daarna gingen we samen lunchen in het Keizershof, ook altijd wijs daar. Waar Tessa me wat wijn opgoot. En nog een beetje. Om me daarna onverwijld mee te slepen naar een schone juwelierszaak in mijn buurt. Twee knalrode gibberende dames (wat een beetje zon en twee glazen wijn niet kunnen doen hé met een mens), ik vrees dat we daar een goeie beurt gemaakt hebben :-). Tsjak tsjak en er zaten twee gaten in mijn oren.

Ik heb bewust de kleuren veranderd, ons kleur was echt erover :-)

Het probleem is/was echter dat mijn wederhelft dat maar niks vindt, zo gaten in uw oren. Hmm. Hij zal er toch aan moeten wennen, vrees ik.

Op zaterdag dan naar de home sale geweest van Fleur Fatale. Het was daar zeer de moeite eigenlijk, véééél leuke dingen. En om het gemakkelijker te maken, kwam de heer des huizes (alweer) met cava rond, kwestie van de beslissingen wat gemakkelijker te maken.
Enfin, de buit op foto. Probleem is dus wel dat ik er de eerste 6 weken enkel mag naar kijken, en nog niet mag insteken. En nu heb ik stomme “kleuteroorbellekes”, aldus de wederhelft. Tja, in starters heb je helaas niet zoveel keuze :-)

Dus vanaf nu moogt ge me suggesties doen voor schoon oorbellen.

Ik wacht een beetje op fotootjes om hier te tonen, foto’s van een heerlijk weekend op dé camping en foto’s van twee verjaardagsfeestjes voor Janne, want die is vier geworden. Dus hou ik jullie ondertussen met iets anders bezig.

Gisteren was het sportdag voor ambtenaren. Ik hou wel van de sportdag, leuk sfeertje is dat altijd. Zeker ook onder de lopers, allemaal de bus op om een schoon parcourske te lopen. De vorige keer was drie jaar geleden, maar nu zagen Leen en ik het weer helemaal zitten. Het is te zeggen, we hadden de laatste maanden niet of nauwelijks getraind (twee keer maar), en toch besloten we het parcours van 11 kilometer te doen. Het is een bosloop, geen wedstrijd, en we hadden de hele dag tijd hé. Het weer zat mee, het parcours is echt prachtig en Leen en ik hebben altijd wel iets tegen elkaar te vertellen. Ook al liepen we behoorlijk traag, de kilometers vlogen voorbij. Oké, de laatste hellingen waren er een beetje te veel aan. Volgend jaar weer!

En dan. Een dekentje te geef.
We hadden Anne, Nele, Julie, Anneke, Eefje, Kathleen, Lalalizzie en Petra. (Hier, op facebook en hier) . Els ook, maar voor Els maak ik al een ander dekentje, dus zij mag hier niet meer meedoen.

Het plan was om alle namen op een briefje te schrijven en in een potje te doen. En dan de jarige een briefje te laten trekken. Maar dat is er dus niet van gekomen. Dus lieten we random.org een nummerke trekken. En het nummer was twee. Het dekentje gaat dus naar Nele!

Een ideeke, gepikt van op Pinterest. Geestige site. Al ben ik er nu niet verslaafd aan, zoals sommigen blijkbaar.

Misschien vul ik de fles nog met iets. Maar geen gekleurd zout, dat geeft zo van die flauwe pasteltintjes. Suggesties welkom.

Als ge een invitaatsie wilt voor Pinterest: laat maar weten. Ook de mannen mogen. Pinterest is precies nogal vreed vrouwelijk.