Jumpsuits

Jumpsuits. De hype van vorige en deze zomer. Ik sta er niet mee. Ik heb er al minstens 200 geprobeerd, ja. Maar iedere jumpsuit slaagt er in om mijn sterke plekken te verdoezelen en mijn zwakke punten in de verf te zetten. Mja, zo doen we het dan maar niet hé.

Mijn kinderen vinden ze heerlijk. Janne heeft een lange en een korte. Heel zomers.

Jump. Jumpsuit. #latergram #jbc

Sientje heeft een lange, in een iets dikkere stof. Ideaal voor frissere lentedagen, zoals vandaag.

Genieten! #zon #efteling #jbc

OK, eerlijk is eerlijk. Een jumpsuit is niet altijd even handig. Sientje krijgt dat niet alleen toe. En als het frissekes is en ge moet naar het toilet zit je wel in je blootje in het toilet.

Maar toch. Zou ik er graag één hebben die me wel past. :-)

Beide jumpsuits kregen we van JBC van de Rainbow City Warriors collectie. Heerlijke dingen. Bij JBC hebben ze vaak leuke en degelijke kinderkledij, beide dochters hebben er wel wat spullen van. Alleen spijtig dat we er geen JBC in het centrum van de stad hebben. Gelukkig is er de webshop!

Goede voornemens voor 2015

Sporten
Goed gelopen in 2014, we moeten daar niet onnozel over doen: 716 kilometer, dat is meer dan twee keer zo veel dan vorig jaar. En meer dan 200 km meer dan het doel dat ik gesteld had, dat haalde ik al in juni. OK, het had nog meer kunnen zijn, en de 750 km was bijna een feit. Als ik niet geblesseerd zou geweest zijn en als ik eerder was herbegonnen (had gekund hoor, teveel gelanterfant), dan had ik wellicht 800 of 900 km kunnen lopen. Maar bon, we zijn content. We willen voor dit jaar iets meer, al wil ik ook niet te veel, het moet leuk en haalbaar blijven. Doel: 750 km in 2015. De eerste 5 werden daarnet (aan een slakkentempo) gelopen.

Zwemmen
Heel goed begonnen, maar compleet stilgevallen ergens om het niet terug op te pikken. Voornemen voor dit jaar: zwemles volgen, “start to crawl”. Wie weet is dat meer iets voor mij. En ondertussen proberen regelmatig eens te zwemmen.

Koken
In 2014 ben ik meer en meer beginnen koken. Enerzijds door de vegetarische kookstudio. Anderzijds ook door veel volk op bezoek te krijgen en meer te experimenteren. En op het eind van het jaar ook door Smartmat waardoor er nog meer nieuwe recepten geprobeerd worden en er ook al eens in de week gekookt wordt. En ik vind het zalig allemaal. Muziekje op de achtergrond en maar bezig zijn. Van de man kreeg ik ook een fantastisch jaarcadeau: met de Magimix zal er ongetwijfeld nog veel meer gekookt worden. Liefst zo gezond en gevarieerd mogelijk. Ook in de hoop om de kinderen wat meer te laten proeven, maar dat valt nog af te wachten.

Naaien
Heel veel genaaid dit jaar eigenlijk, weinig over geblogd. Dit jaar op het programma: een hemdje. Ik wil al heel lang eens een hemdje naaien maar ik durf er maar niet aan te beginnen. Kandidaten genoeg hoor anders. Petekindje Milo, neefje Jonas, of de zonen van Lies of Nike om maar iets te zeggen.

Lezen
Weer veel te weinig gelezen eigenlijk, 7 boeken maar. Dit jaar een nieuwe poging voor 10 boeken. De eerste is alvast uit (oké, begonnen in 2014 maar toch). Met “Kom hier dat ik u kus” van Griet Op de Beeck is het jaar alvast goed gestart.

Internet
Minder Facebook. Misschien wel geen meer, dat ben ik nog aan het bekijken. Ik heb het alleszins niet gemist die ene week. Ik heb zelfs niet eens in Facebook-statussen gedacht. Er is maar één ding waar ik mee zit: een aantal (geheime) groepen en een aantal pagina’s (bv ballet, school…) wil ik blijven volgen en ik ben er nog niet aan uit hoe ik dat kan opvangen. Meer bloggen, dat dan weer wel, en ook terug meer blogs lezen.

Haken
Geen speciale doelen eigenlijk. We zien wel. Niet veel gehaakt de laatste maanden.

Gewicht
Ondanks alle gesport in 2014 zal ik in totaal nikske afgevallen zijn. Ik eet te graag en te veel. Zucht. Hopelijk krijgen we dat dit jaar eens onder controle. Dit artikel is zoooo van toepassing op mij. Maar bon, we onthouden “Bewegen is gezonder dan stilzitten, ongeacht wat het precies voor je gewicht doet.” en “Je kunt voor je gezondheid beter te dik zijn en actief dan een normaal gewicht hebben en inactief zijn.”

Prikkels. Prikkels. Prikkels.

Overal prikkels. Op de computer, op de telefoon. Dat is voor een deel mijn eigen schuld natuurlijk. Ge stelt dat zo in en ge wordt daar verslaafd aan, zonder dat je het goed en wel door hebt.

Maar dan komt het moment dat het allemaal een beetje te wordt. Het heeft voor een deel te maken met die polariserende samenleving. Te veel verzuurde reacties. Het leidt me te veel af van echte dingen, van leuke, warme dingen. Maar op den duur heb je het gevoel dat je altijd overal maar aan het lezen en aan het kijken bent, dat je amper nog tijd hebt voor eigen hersenspinsels, voor eigen mijmeringen.

Dus gaan we een beetje afkicken. Ik ben begonnen met mijn Facebook-notificaties af te zetten. Niet lang daarna gevolgd door de app van Facebook van mijn telefoon te smijten. Je kan dan Facebook nog altijd raadplegen via de browser maar je doet het toch al minder vaak en de Messenger stoort je niet te pas en te onpas.

Gevolgd door het deleten van Twitter (deed ik toch amper iets mee) en Foursquare/Swarm (nooit goed begrepen wat daar nu eigenlijk aan was).

En ook dat ik de laatste tijd ga lopen zonder muziek. Dat is iets heel anders, maar eigenlijk is dat ook heel bevrijdend, gaan lopen zonder te moeten nadenken over muziek. Gewoon uw lijf en de omstandigheden. En de muizenissen in uw hoofd. Dan heb je eindelijk tijd om daar eens mee bezig te zijn.

Volledig stoppen met Facebook zoals Tales from the crib ga ik voorlopig niet doen. Al wordt daar wel soms over nagedacht. Maar toen kwam het idee van Nadine om tussen Kerst en Nieuw volledig offline te gaan voor een week. En dat gaan we dus doen. Geen Facebook, geen blogs, geen Instagram, geen Pinterest, geen Endomondo, geen Runkeeper, enz… Wel nieuws want dat kan ook via de radio en TV. De internetverbinding van mijn foon gaat voor een week uit en die zal enkel nog gebruikt worden als gewone GSM: bellen en sms’en kan wel.

Daarna komen we terug online. Maar of het op Facebook zal zijn of niet, dat weet ik nog niet, dat zal afhangen van die week. Maar dingen als Instagram, Endomondo en Pinterest dat weet ik nu al, die kan en wil ik niet missen, wegens te leuk.

Voor zolang mag ik deze telefoon lenen. Dus wel bereikbaar op telefoon en sms! (zou ik dat nog kunnen met zo’n toetsenbordje?)

Prettige feestdagen!

Ik had deze klaargezet voor 26 december maar er is iets mis gegaan en ik was al te offline om dit te controleren, vandaar de latere publicatie! :-)

Mijn Ida-knisper-tas

Weg met die saaie laptoptas. We gingen eens een mooie laptoptas maken, naar het voorbeeld van collega Liese. En daarvoor gingen we aan de slag met het boek “Mijn tas“.

Het boek staat vol met mooie tassen, van de eerste tas tot de laatste. Je wil eigenlijk van elke tas een exemplaar, of neen, zelfs meerdere, matchend bij elke outfit. Want een vrouw kan nooit genoeg tassen hebben.

Op stap met mijn tas.

Dus begin je met het patroon over te teken. Oh boy, wat was me dat. Hoewel er niet zo heel veel lijnen op het blad stonden, was het ongelooflijk zoeken. Want de naam van het patroondeel staat te midden van het patroondeel waardoor dat dan weer vlak bij een andere lijn stond van dat patroon, waardoor ik er bij momenten echt geen idee meer van had. Gelukkig staan ze in het boek nog eens getekend en met wat gepuzzel kwam ik er wel uit.

Ook de aanduidingen op de patroondelen waren me niet helemaal duidelijk. Soms staan die op het patroonblad, soms niet. Soms staan die op de foto’s, soms niet. En soms staan die in de tekst maar soms moet je ze dus ergens anders zoeken. Niet eenduidig en verwarrend. Maar bon, als ge alles samen legt, dan komt ge er wel.

Want de beschrijving is wel oké. Het aan elkaar zetten van het ritsdeel met die onderkant bijvoorbeeld, vond ik eigenlijk niet gemakkelijk, maar wel duidelijk uitgelegd.

Het stofje van de buitenkant komt uit een winkeltje in Boedapest. Niet mis, maar ik had toch beter het andere stofje gekocht, vind ik achteraf. Lang getwijfeld, ge hebt dat dan hé. Maar bon, toch een mooi aandenken aan Boedapest. En een zwarte rits zou te saai geweest zijn, dus stak ik er een rits in die perfect de overgang met de voering maakt. Oh, en ik heb ook een oude laptoptas gesloopt en er die ringske al aangezet zodat ik er de bijhorende riem kan aanhangen als ik dat wil. Wat ik voorlopig nog niet gedaan heb.

PhotoGrid_1412925488051[1]

De voering is er een stofje dat ik al heel lang liggen heb. Een gladdig voeringstofje. Topidee om een tas mee aan elkaar te zetten. Niet dus, maar het is toch schoon gelukt. Aan de binnenkant maakte ik kennis met de elastiekzak. En aan de andere kant een gewoon zakje. Slechte voeringfoto’s trouwens, maar ik moest toen dringend de trein af.

PhotoGrid_1412930657591[1]

Op een gegeven moment wou ik het geheel nog verstevigen met extra vlieseline. Alleen had ik dat niet meer liggen. Maar hé, ik had net een stuk lamifix gekocht in de Veritas, dat was iets gloednieuws zeiden ze me. Met lamifix kun je je stoffen plastificeren en dus waterdicht maken. Ik had het eerst op een buitendeel gestreken, maar daardoor werd het lelijk blinkend en dat wou ik niet. Dus heb ik de lamifix aan de binnenkant gestreken, waardoor de tas nu beter tegen een spatje water kan. Er is maar één nadeel aan: de tas knispert nu, net zoals knisperboekjes voor baby’s dat doen. We beschouwen dat als een extra veiligheid, voor als iemand de tas ongemerkt wil wegnemen op de trein.

Dat gezegd zijnde ga ik er me ook nog een extra gewatteerde laptophoes bijmaken ook, want de laptop kan wel nog wat extra bescherming gebruiken. Maar al bij al héél blij met mijn tas!

Ik dans nooit

“Ik dans nooit” zei ik onlangs op een beestig wijs/ legendarisch feestje. “En ik zal vanavond wellicht ook de hele avond zitten en tetteren, want dat doe ik het liefste van al.”

Om tien minuten later richting dansvloer gezogen te worden. En daar de volgende 8 uur of zo nog amper af te geraken. Of het was om wat water of cava te drinken.

Dat het een feestje was... #latergram

Enfin, ik dans dus echt zelden of nooit. De mensen die het die avond meegemaakt hebben, behoren tot de bevoorrechten.

Eén van de absolute hoogtepunt was uiteraard Eternal Flame van The Bangles. Een topnummer, dat weet ik al sinds mijn twaalfde zowat. En ondertussen ook het lijflied van de LWW. Als ge dat nummer op het juiste moment, met de juiste madammen en de juiste hoeveelheid alcohol oplegt, dan levert dat onwaarschijnlijke beelden op. Maar die ga ik hier uiteraard niet met u delen. Het origineel krijgt u wel.

OK, Time of my life was er ook eentje om te onthouden. Geheel toevalligerwijs of niet ook uit mijn tienerjaren.

Heerlijk.

A taste affair: uniek, puur en eerlijk

Wie me een beetje kent, weet dat ik een graag een glazeke wijn drink. Zo graag zelfs dat ik momenteel eens een alcoholvrije maand heb ingelast om een beetje te detoxen van de vakantieperiode, edoch dat is een ander verhaal. Bovendien ben ik ook een grote genieter van alles wat met eten te maken heeft.

Ik was dan ook bijzonder blij dat A Taste Affair een pakketje schonk om mee te geven op LWW. Een pakketje, wat zeg ik? Een megapakket vol lekkers: 3 flessen schuimwijn, 2 flessen witte wijn, 2 flessen rode wijn en 2 keer 6 biertjes en nog een pak risotto en een fles olijfolie.

Misschien moet ik eerst eens A Taste Affair voorstellen. Ze hebben een fonkelnieuwe website (met webshop) waar je er vanalles kunt lezen, maar in het kort: ze gaan voor natuurlijke smaakvolle producten. Producten gekozen vanuit een biologisch, biodynamisch of non-interventionistisch standpunt, zo dicht mogelijk bij de natuur. Vooral wijn dan (zonder additieven), maar ook bier (“Ceci n’est pas une Saison”) en dus ook olijfolie en risotto. En koffie, zag ik op de website.

Risotto, olijfolie en wijn #lww #atastaffair
Midden november openen ze een winkel op de Voorhoutkaai 13 in Gent. Op 16 en 17 november zijn daar proefdagen, ik zet ze alvast in mijn agenda.

Wij blij dus, en proeven maar. We begonnen uiteraard met de bubbels en daar waren de meningen wat verdeeld. Ik vond ze speciaal, het was een andere smaak dan we doorgaans gewoon waren. De troebele bubbels (Casa Belfi) waren het meest ongewoon, de andere (Loxarel) was gewoon heel lekker.

De wijnen waren iets anders dan de doorsnee wijn. Ze waren wat complexer, zeggen ze dan, maar zeker niet minder lekker. Ik was echt wel fan, zeker van de rode wijn!

De biertjes, daar heb ik niet van gedronken want ik ben niet zo’n bierdrinker. Maar Ine zei dat ze geslaagd waren: “De Anostekie vond ik de beste. Een pittig, maar stevig biertje waar je wel even mee zoet bent. Gezapig en langdurig genieten. Dat vind ik tof aan een stevig biertje. Je doet langer met een glas, dan met wijn bijvoorbeeld. Je drinkt rustiger. De Saison was ok, maar dat is minder mijn type bier. Beiden wel geslaagde blondjes, voor meiden met pit die wel eens een biertje lusten.”

We maakten risotto en daarbij een salade met een dressing van olijfolie en daar waren we unaniem lovend over. Daar werd zowat om gevochten. We hebben die dan ook eerlijk verloot en ik heb helaas niet gewonnen.

Ze gaven bij elk van de geleverde producten ook een beschrijving mee, die zo mooi is dat ik ze u niet wil onthouden. Klik daarvoor onderaan de post op meer!

Fris sprankelend en complex. Net als wij eigenlijk. #lww #atastaffair

Continue reading

Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

‘t Is hier stil geweest, hé?

Maar geen nieuws is in dit geval goed nieuws. ‘t Was gewoon de traditionele Kerst- en nieuwjaarsdrukte.

Kerstmis, dat vier ik altijd met mijn mama en broer en het was voor de eerste keer bij ons wegens daarvoor een te klein huis. Ik was op alles voorbereid, ja, je kon zelfs naar het toilet gaan in stijl.

Het poppenhuis werd afgewerkt en in gebruik genomen.

Enfin ja, afgewerkt. Ik wil nog een vlaggenlijntje maken en tapijtjes en vanalles en nog wat. Maar daar was geen tijd meer voor. En daarbij, dat is gelijk bij een echt huis: dat is nooit echt helemaal af, daar kun je nog altijd iets aan veranderen of verbeteren.

En zelf kreeg ik ook een fijn cadeautje zodat ik nu ook muziek kan beluisteren in mijn creakotje. Kijkt eens hoe gelukkig ik er hier uitzie!

Kort daarna vertrokken wij weer met wat vrienden op reis. Voor de achtste keer, geloof ik. In een tof huis in de Ardennen. En dan doen wij al eens onnozel, ja.

Ik zette een nieuw haakprojectje in gang. Ik nam al wat voorsprong op een crochet along die nu van start gaat. Ideaal als ge wat nieuwe steken wilt bijleren en uitleg in het Nederlands.

En op de laatste dag van het jaar verloor Janne haar eerste tandje.

En de laatste dag van de vakantie sloten we af met een bezoekje aan het circus. En konden we ook niet normaal doen.

Heerlijk die vakantie. Ze mocht nog wat langer duren :-)

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Eén rok wordt twee rokken

Dit jaar organiseert Boomie weer de derde editie van Recykleer!

Ik recyKleer

Er is trouwens een leuk Pinterestbord aan verbonden waar je veel inspiratie uit kunt halen.

En dat ik van een beetje recycleren niet vies ben, dat hebben jullie hier al gezien. Daar gaf ik een broekje weg, dat gewonnen werd door Isabelle DM. Ze komt er straks om zie, maar hier is het broekje. Deze keer uit een oude jeans van Peter en wat restjestoffen hier en daar.

Recyclage

Een leuk broekje, voor een meisje. Hoop dat ze er blij mee is!

Maar bon, we wilden nog iets meer doen. Ik had nog een oude rok liggen van vroeger.

Rok ontmantelen voor de week van de recyclage

Verschillende lagen losgetornd, op maat gesneden, boordband gemaakt van een stofje van Veritas (niet volledig recyclage dus), rimpelrokje gemaakt. En om het af te werken een bijhorende applicatie erop.

Janne haar rok is perfect. Sien haar rok is een beetje op het kortst. Misschien zet ik onderaan nog een stukje van de Veritasstof.

Recycleren is eigenlijk uitdagender dan gewoon nieuwe kleren maken, vind ik. Want je bent beperkter, dus je moet vaak creatiever zijn om tot oplossingen te komen. Ik vind dat bijzonder leuk eigenlijk. Ik ga zeker nog op zoek naar projectjes!

Doe eens onnozel, zei ik.