Mijn Ida-knisper-tas

Weg met die saaie laptoptas. We gingen eens een mooie laptoptas maken, naar het voorbeeld van collega Liese. En daarvoor gingen we aan de slag met het boek “Mijn tas“.

Het boek staat vol met mooie tassen, van de eerste tas tot de laatste. Je wil eigenlijk van elke tas een exemplaar, of neen, zelfs meerdere, matchend bij elke outfit. Want een vrouw kan nooit genoeg tassen hebben.

Op stap met mijn tas.

Dus begin je met het patroon over te teken. Oh boy, wat was me dat. Hoewel er niet zo heel veel lijnen op het blad stonden, was het ongelooflijk zoeken. Want de naam van het patroondeel staat te midden van het patroondeel waardoor dat dan weer vlak bij een andere lijn stond van dat patroon, waardoor ik er bij momenten echt geen idee meer van had. Gelukkig staan ze in het boek nog eens getekend en met wat gepuzzel kwam ik er wel uit.

Ook de aanduidingen op de patroondelen waren me niet helemaal duidelijk. Soms staan die op het patroonblad, soms niet. Soms staan die op de foto’s, soms niet. En soms staan die in de tekst maar soms moet je ze dus ergens anders zoeken. Niet eenduidig en verwarrend. Maar bon, als ge alles samen legt, dan komt ge er wel.

Want de beschrijving is wel oké. Het aan elkaar zetten van het ritsdeel met die onderkant bijvoorbeeld, vond ik eigenlijk niet gemakkelijk, maar wel duidelijk uitgelegd.

Het stofje van de buitenkant komt uit een winkeltje in Boedapest. Niet mis, maar ik had toch beter het andere stofje gekocht, vind ik achteraf. Lang getwijfeld, ge hebt dat dan hé. Maar bon, toch een mooi aandenken aan Boedapest. En een zwarte rits zou te saai geweest zijn, dus stak ik er een rits in die perfect de overgang met de voering maakt. Oh, en ik heb ook een oude laptoptas gesloopt en er die ringske al aangezet zodat ik er de bijhorende riem kan aanhangen als ik dat wil. Wat ik voorlopig nog niet gedaan heb.

PhotoGrid_1412925488051[1]

De voering is er een stofje dat ik al heel lang liggen heb. Een gladdig voeringstofje. Topidee om een tas mee aan elkaar te zetten. Niet dus, maar het is toch schoon gelukt. Aan de binnenkant maakte ik kennis met de elastiekzak. En aan de andere kant een gewoon zakje. Slechte voeringfoto’s trouwens, maar ik moest toen dringend de trein af.

PhotoGrid_1412930657591[1]

Op een gegeven moment wou ik het geheel nog verstevigen met extra vlieseline. Alleen had ik dat niet meer liggen. Maar hé, ik had net een stuk lamifix gekocht in de Veritas, dat was iets gloednieuws zeiden ze me. Met lamifix kun je je stoffen plastificeren en dus waterdicht maken. Ik had het eerst op een buitendeel gestreken, maar daardoor werd het lelijk blinkend en dat wou ik niet. Dus heb ik de lamifix aan de binnenkant gestreken, waardoor de tas nu beter tegen een spatje water kan. Er is maar één nadeel aan: de tas knispert nu, net zoals knisperboekjes voor baby’s dat doen. We beschouwen dat als een extra veiligheid, voor als iemand de tas ongemerkt wil wegnemen op de trein.

Dat gezegd zijnde ga ik er me ook nog een extra gewatteerde laptophoes bijmaken ook, want de laptop kan wel nog wat extra bescherming gebruiken. Maar al bij al héél blij met mijn tas!

Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

‘t Is hier stil geweest, hé?

Maar geen nieuws is in dit geval goed nieuws. ‘t Was gewoon de traditionele Kerst- en nieuwjaarsdrukte.

Kerstmis, dat vier ik altijd met mijn mama en broer en het was voor de eerste keer bij ons wegens daarvoor een te klein huis. Ik was op alles voorbereid, ja, je kon zelfs naar het toilet gaan in stijl.

Het poppenhuis werd afgewerkt en in gebruik genomen.

Enfin ja, afgewerkt. Ik wil nog een vlaggenlijntje maken en tapijtjes en vanalles en nog wat. Maar daar was geen tijd meer voor. En daarbij, dat is gelijk bij een echt huis: dat is nooit echt helemaal af, daar kun je nog altijd iets aan veranderen of verbeteren.

En zelf kreeg ik ook een fijn cadeautje zodat ik nu ook muziek kan beluisteren in mijn creakotje. Kijkt eens hoe gelukkig ik er hier uitzie!

Kort daarna vertrokken wij weer met wat vrienden op reis. Voor de achtste keer, geloof ik. In een tof huis in de Ardennen. En dan doen wij al eens onnozel, ja.

Ik zette een nieuw haakprojectje in gang. Ik nam al wat voorsprong op een crochet along die nu van start gaat. Ideaal als ge wat nieuwe steken wilt bijleren en uitleg in het Nederlands.

En op de laatste dag van het jaar verloor Janne haar eerste tandje.

En de laatste dag van de vakantie sloten we af met een bezoekje aan het circus. En konden we ook niet normaal doen.

Heerlijk die vakantie. Ze mocht nog wat langer duren :-)

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Eén rok wordt twee rokken

Dit jaar organiseert Boomie weer de derde editie van Recykleer!

Ik recyKleer

Er is trouwens een leuk Pinterestbord aan verbonden waar je veel inspiratie uit kunt halen.

En dat ik van een beetje recycleren niet vies ben, dat hebben jullie hier al gezien. Daar gaf ik een broekje weg, dat gewonnen werd door Isabelle DM. Ze komt er straks om zie, maar hier is het broekje. Deze keer uit een oude jeans van Peter en wat restjestoffen hier en daar.

Recyclage

Een leuk broekje, voor een meisje. Hoop dat ze er blij mee is!

Maar bon, we wilden nog iets meer doen. Ik had nog een oude rok liggen van vroeger.

Rok ontmantelen voor de week van de recyclage

Verschillende lagen losgetornd, op maat gesneden, boordband gemaakt van een stofje van Veritas (niet volledig recyclage dus), rimpelrokje gemaakt. En om het af te werken een bijhorende applicatie erop.

Janne haar rok is perfect. Sien haar rok is een beetje op het kortst. Misschien zet ik onderaan nog een stukje van de Veritasstof.

Recycleren is eigenlijk uitdagender dan gewoon nieuwe kleren maken, vind ik. Want je bent beperkter, dus je moet vaak creatiever zijn om tot oplossingen te komen. Ik vind dat bijzonder leuk eigenlijk. Ik ga zeker nog op zoek naar projectjes!

Doe eens onnozel, zei ik.

Broek 6, 7 en 8 en kaptruitjes. En een give away!

Jeansbroeken. Erg veel draag ik ze niet, maar een mens kan toch niet zonder. Helaas slijten mijn jeansbroeken snel. Tussen de benen, want die schuren dan tegen mekaar. Spijtig is dat, want herstellen is onmogelijk en hoewel de jeans voor de rest nog OK is kan je er niks meer mee doen.

Sedert ik aan het naaien geslagen ben, bewaar ik mijn kapotte jeansen. Om er wie weet, ooit eens iets mee te doen. Ik wist begot niet wat.

Maar zondag kreeg ik een idee. Misschien kon ik er wel een broekje voor Sien of Janne mee maken. Voor Janne lukt niet: een 104-110 krijg ik er echt niet uitgeknipt. Maar een 92 lukte nog net. Ik ging aan het knippen en naaien. Ideeën schoten geleidelijk aan in mijn hoofd. En een paar uur later had ik dit.

Ik had een idee en een oude jeans. En een paar uur later had Sien een nieuwe broek.

Niks aan dit broekje is nieuw, behalve de draad waarmee ik het aan mekaar genaaid heb.
De stof is dus een oude jeans van mij. He bloemeke is een strijkapplicatie die eerder al dienst deed op een jumpsuit maat 68. Toen die te klein was haalde ik die er af, plakte er wat vliesofix tegen en nu hangt het terug op een broekske. De zakjes zijn resten van Mira haar broek. Stofrestje zat zelfs al in de vuilbak, er nog terug uitgevist. Het paspelleke ook een restje. Nog net genoeg om de twee zakjes mee af te boorden, er schoot geen cm meer van over. De boordband dan. Eerst zitten sukkelen met de boordband van de oude broek, maar dat kreeg ik niet goed. Rammelen in de stoffenkast. Dit restje er uit vissen en er net een boordband uit krijgen (is wel in twee delen, dus het was echt foefelen). De rekker en de knoppen komen uit de oude doos (resten van de oma’s en tantes). Hop, broek klaar! En Sien dolgelukkig met haar broek!

Ik had ook al twee kaptruitjes gemaakt voor de meisjes en zo gingen ze eerder deze week volledig selfmade naar school.

Maandag

Eerder ook al gemaakt: broeken voor Mira en Basiel.
Mira meets Basiel #broeken

En nu de give-away: ik heb nog wel een paar oude broeken liggen en ik maak nog één broekje, maat 92 (groter krijg ik er niet uit). Kindjes met smalle poepkes maar maat 98 lukt zeker ook. Afhankelijk van de winnaar maak ik er een stoere jongens- of een stoere meisjesversie van. Een reactie hier volstaat. Delen mag ook!

Vijf op een rij

Ik wou al lang eens een broek maken. Maar ik had broekangst. Toen mijn collega Liese deze week een Jacob broekje maakte kon ik evenwel niet achterblijven. Ik zette me er aan en een paar uur later had ik een langbeloofd broekje voor Milo.

Een Jacob voor een Milo

Schoon, en paste perfect voor Janne ook, die er meteen ook één wou. Een gele, haar lievelingskleur. Geen probleem!

En toen wou Janne er ook eentje #jacob

Waarna Sientje er natuurlijk ook één wou, ook in blauw, haar lievelingskleur.
Sien moest ook nog een broek

En ik had nog een stukje appeltjesstof over van de reisrokjes, dus maakte ik daar ook nog een broekje mee voor Sien.

En nog eentje voor Sien

Dat vond Janne dan weer niet eerlijk (vaak gehoorde quote hier) want ik had voor haar geen twee broeken gemaakt, dus maakte ik er nog een rode met een appeltjeszak. En zo heb je ze hier allemaal op een rij.

Der is er nog eentje bijgekomen #maarnustopikermee

Ik maakte vijf keer de gemakkelijke versie, zonder gulpen en ritsen. Nergens voor nodig, die kinderen vinden dat toch gemakkelijker zonder.

Ideaal, nu de herfst is ingetreden zijn mijn kinderen meteen voorzien van broeken zie. En ze staan er beeldig mee. Helaas nog niet veel actiefoto’s behalve deze.

Meisje met de vlechtjes

En toen zag ik dat er net een wedstrijd liep bij Zonen 09. Nu maar hopen dat ik bij de tien genomineerden ben!

Dingen die ik de laatste tijd nog gemaakt heb

Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens mijn naaimachine aangeraakt. Het is te zeggen, ik had af en toe nog wel eens een kleedje ingelegd maar meer niet. Maar mijn naaikamer begint er steeds beter uit te zien, zeker sedert er een behangetje hangt. Helaas wel één band tekort, dus nog rolleke bij bestellen. Waar ik dan veel van over zal hebben. Iemand geïnteresseerd in de rest van de rol om een stuk WC mee te behangen of zo?

Aangename verrassing #2

Beginnen met een simpel projectje, eens geen rokje. Met lange mouwen, want vandaag is het wel lente, maar voor de rest van de week is het terug herfst.
Eerste afgewerkt naai projectje sedert een hele tijd. Maar ik weet gelijk zelf niet wat ik er moet van vinden. Jullie? #ellaraglanblouse

Ook al geknipt: twee zo’n bloesjes met korte mouwen, voor de zomer. Hetzelfde, mijn meisjes doen graag eens van “tweelingen”. En ik vind dat niet erg :-)

En ook nog een nieuw hoesje gemaakt voor mijn nieuwe telefoon (een S4, jawel!)
Een nieuwe telefoon verdient een nieuw hoesje.

Wel veel gehaakt de laatste tijd, zoals dit dekentje. Voor nog niet bestemde baby.
Het dekentje dat dan toch niet voor de baby van @liesalle is. Maar voor wie dan wel?

Poppendekentjes voor de poppen van de kinders.
Regenboog poppendekentjes

Een zomersjaaltje, want hier kun je dat altijd gebruiken. Er is er nog één, maar daar zijn nog geen foto’s van.
Sjaaltje

Een dekentje voor een nieuwe baby Sam. Een dekentje dat al aan herstelling toe is. Damn you stomme kleine vierkantjes met allemaal verschillende kleurtjes!
Een dekentje voor een sammeke

Paashaaskonijnen.
Paashazen in de sneeuw

Een dekentje dat ik ga doneren aan Babynest, om ook eens iets nieuws te geven aan de mensen daar.
Met rand

Een héél groot deken, op bestelling gemaakt. Ja, ik doe dat wel eens op bestelling haken.
Klaar!

Mutsen en sjaals voor de kindjes.
Het is nooit te laat om uw kinders te beschermen tegen een stevige winterprik.

En dan heb ik nog een giletke liggen dat ik moet afwerken en een deken waarvan ik enkel de draadjes moet instoppen.

En dan heb ik nog niet van alles foto’s genomen, denk ik. :-)

Het was precies heel lang geleden dat ik een update gedaan had.

Creatief gedoe

Veel creatief geweest de laatste tijd. Geen zin meer om alles te posten en om van ieder ding een postje te maken, dus hier een overzicht. Nog niet eens van alles, een selectie.

Elz was bij haar derde zoon haar favoriete dekentje kwijt geraakt. Tijd voor een nieuw dekentje dus. Het werd een restjedekentje, allemaal Catania, allemaal halve stokjes. Heel veel eindjes in te steken :-)
't is af! Net op tijd!

Alleen heb ik nog wat heldere kleuren moeten bijkopen omdat het anders te donker en te somber zou worden. Dus nu heb ik nog genoeg restjes voor een heldere kleuren dekentje :-)

Untitled

Groot dekentje trouwens, bijna 1 op 1 meter.

Het hondje van mijn schoonmoeder was plots overleden. Dus haakte ik een teckel naar het evenbeeld naar Onyx.
Onyx, de snuffelende teckel
Heel erg stevig en symmetrisch is hij niet, maar bon, toch onmiskenbaar een Onyxje!

Een vliegeniersmutsje voor de kleine Dexter. In de hoop dat de koliekjes ook gaan vliegen. Ik zal er wel nog een grotere moeten maken voor het ventje tegen dat het koud wordt, peisk.

Untitled

Deze baby ripple heeft nog geen bestemming. Roep maar als ge geïnteresseerd zijt!

De baby ripple

Een rokje voor mezelf! Want groen t-shirtje en bloeske gekocht in de solden en werkelijk niks om dat op aan te doen hé, duts dat ik ben.

Blommen! #zelfgemaakt

Dag 121: En streepjes voor Basiel

Twee dekentjes op twee dagen maar ja, er waren ook twee baby’s op twee dagen hé. Wat zeg ik, op een uur of 20 tijd of zo. Minder! Gelukkig dat ik wat vooruitziend ben, want zo rap kan ik nu ook weer niet haken hoor.

Maar bon, dit dekentje dus voor Basiel van Sofinesse. Haar living is in dat felle groen, dus dat moest de basiskleur zijn. En blijkbaar zit het blauw in zijn kamer. Alweer een hit dus!

Met bijhorend tutdingske.

Met bijhorende tutjesclip. Ik weet nog geen eens of het ventje een tutje gaat willen. Mja, hij zal wel moeten hé nu. :-)

En hier mocht hij het al eventjes testen. Eventjes maar, want het was veel te warm in het ziekenhuis.

Nog een kindje met een gehaakt dekentje

Gehaakte babydekentjes, het gaat nog een trend worden. Oh en: proficiat, Sofie en Tom!

(en eigenlijk ben ik pas op dinsdag op bezoek geweest en schrijf ik dit op maandag maar bon, allez, goed.)