Weer een heel leuk weekendje achter de rug, zijnde een tweede LWW of Luiewijvenweekendje. Het vorige inspireerde enkele andere vriendinnen en zo vertrok ik vrijdagavond weer voor een weekendje zonder man en kinderen.

Onder het motto: het moet niet ver zijn om leutig te zijn trokken we naar Ursel. Een half uurtje van Gent, op een kwartiertje van mijn ouderlijk huis. De streek was me dus zeer bekend, maar dat geeft niet want veel toerisme doen we gelijk toch niet. Het huizeke, voorzien van sauna, hamam en bubbelbad, dat was trouwens vree de moeite. Niet met kleine kindjes (want iedereen slaapt in dezelfde ruimte), maar wel ideaal voor vier volwassen vrouwen. Ha!

Op zaterdag dus geen Van Katoen voor mij, maar ik stuurde een gezant met een budget. Ik wacht dus vrolijk op mijn Van Katoen-rokje en t-shirtje voor Janne en Sien.

Op zaterdag wel iets wat ik al heel lang es wou doen: kleur- en stijladvies. Daarvoor hadden we Janick, de collega van één van ons. Een hele middag doekjes voor ons gezicht houden, figuren aftekenen en opmeten, analyseren, kijken, passen en lachen.

Besluit van de dag: ik ben een wintertype dat vlot weg komt met onderstaande kleurtjes. Dat zwart voor mij een topkleur is, en dat dat voor weinigen onder ons zo is, daar zijn we hier niet weinig blij mee. En andere schone kleurkes mag ik ook dragen.

Alleen mijn felgeel gekleurd giletke van de swishing werd afgekeurd, dju toch. Maar gelukkig was er een herfsttype mee die het golfke (haar woorden) wel wil overnemen.

Nog meer besluit: ik ben een A-lijn-type dat vlot weg komt met A-lijn-rokjes en beter geen skinny jeans aantrekt.
Geen al te grote verrassingen en veel van hetgeen ze zei, daar was ik zelf wel al achtergekomen. Maar toch veel bijgeleerd nog en vooral ook een héle leuke namiddag gehad.

Om daarna te gaan eten bij de wereldkampioen bbq. Maar wat blij dat ik al weer vlezekes mag eten, want ik heb daar een heel lekker stukske vlees gegeten. En een lekker aperitiefke, dat ook.

Om de zondag in stijl te eindigen en lekker lui te zijn. Leutig! Maar vanmiddag toch blij om man en kindertjes terug te zien!

Dit weekend zijn we in Olland geweest, en we hebben daar een paar dingen geleerd. Dat ze daar voorgeschilderde, voorgekookte eitjes hebben. Ideaal voor als ge zelf niet zo van de creatieve ondernemende soort zijt, dacht ik zo.

Leutig vinden wij dat, trouwens, eens aanschuiven aan een Ollands broodjesbuffet. Ge vindt er altijd andere dingen terug dan thuis.

We hebben er trouwens de jalapeños ontdekt van Albert Heijn, waarop we op slag naar de AH trokken en er ook ons assortiment hagelslag in alle kleurtjes en vormen aanvulden. Die geplette muisjes met anijssmaak hebben we niet gekocht. Het is net alsof ge dan wat drugs op uw kinders hunnen boterham smeert.

Ik heb er trouwens ook mijn eerste diertjes in 40 dagen gegeten. Op de laatste avond, ja. Die lekkere rivierkreeftjes kon ik niet echt aan mijn neus laten voorbijgaan.

De jaarlijkse paasfoto kan ik ook niet aan u laten voorbijgaan. Janne met een beetje een boze lip, ze is niet zo medewerkzaam de laatste dagen. *understatement*

Ik ging met Janne Birckenstockjes kopen, zo voor van de zomer, handig. Maar toen bleek de winkel op de Groentenmarkt dicht op woensdag. En toen ging ik naar Boonants rijden in de Nederkouter want daar hebben ze Birckenstocks én kinderschoenen, dus misschien ook wel Birckenstocks voor kindertjes. Maar toen moest ik aan de Aap Noot Mies passeren en dacht ik, laten we even kijken. En voor we het wisten hadden we deze sandaaltjes mee naar huis.

Janne, die trouwens zelf gele sandaaltjes wou. Ik had gevreesd voor roze. Maar ze heeft nog altijd een voorkeur voor gele schoenen, blijkbaar. En blij dat ze er mee is. “Het is met blinkerrrrtjes, mama!” Het was de eerste keer dat ze géén scène maakte in de schoenenwinkel. We gaan er op vooruit, wiew!

Bon. Toen viel me plots op dat haar frou frou nu toch wel héél erg lang was. Omdat onze vaste kapster L. die aan huis komt het heden ten dage nogal drukjes heeft, besloot ik zomaar op den bots naar de kapper te gaan. Zonder toestemming van de wederhelft dan nog wel. Ge moet weten, de wederhelft wil het haar van zijn dochters liefst zo lang mogelijk houden. Daar mag bij voorkeur NIET aan geknipt worden. Maar dat moet natuurlijk wel. En zo ging Janne voor het eerst in haar leven naar een échte kapper. Waar ik zomaar eventjes tussen mocht, zo vriendelijk zeg. Ik had eigenlijk geen betere kapper kunnen treffen.

Ze was erg flink trouwens, Janne, daar bij de kapper. Als ik thuis ook nog maar de borstel boven haal, begint ze al te bleiten dat het pijn doet. Daar mocht de kapper gewoon borstelen en kammen. En hij deed een heel stuk van haar lange lokken. Het komt nog tot halverwege haar rug, dus geen paniek bij de dochter en de echtgenoot. En het ziet er een stuk gezonder uit. Een foto van na de kapbeurt is er nog niet.

En toen herkende ik de borstel. Zo’n borstel hadden wij thuis ook altijd! Zo’n goeie! Nooit meer gezien! Nooit meer zo’n goeie borstel gehad ook! De kapper zei me dat dat een Mason Pearson was. En dat dat de Rolls Royce onder de borstels is. En dat dat zeker 50 euro voor een borstel is. Kon me niet schelen, er stond meteen één op mijn verlanglijstje.

En toen kwam ik thuis en googl’de ik Mason Pearson en zag ik dat het gemakkelijk 100 euro is voor zo’n borstel. Ahum. Ik schrap het voorlopig van mijn verlanglijstje. Al zie ik er hier wel staan van 50 euro. Hum. Toch eens uitzoeken.

Ik was nog maar goed uit mijn bed gedonderd en ik dacht dat mijn oogskens nog niet goed open waren toen ik aan het station kwam, want ik zag allemaal onderbroeken aan de fietsen hangen. Dat moest ik met u delen, dacht ik, en ik nam meteen onderstaande foto. Ik ging later wel uitvissen waar dit om ging.

Niet zo heel veel later kwam een meiske achter mij gelopen. Of ik een toestemmingsformulier wou ondertekenen want het was voor een reclamespot van Axe en ze hadden mij gefilmd. Ik heb ze toestemming gegeven, maar alleen als ik er flatterend opsta. En volgens mij ben ik ‘s morgen als ik foto’s aan het nemen ben niet zo schone.

Rap een krabbel gezet want ik moest natuurlijk zien dat ik mee was met de ruiltrein. Ik had nu speciaal mijn kleerkast uitgemest daarvoor. Hup naar de swischingwagon. Meteen viel mijn oog op een geel giletke, zo’n schoon geel, en zo gecentreerd en zo’n driekwartsmouwke, serieus dat was nét wat ik nog nodig had voor de zomer!

Dit blauwzwarte kleedje vond ik ook errug mooi en ik dacht dat het te klein ging zijn, maar het is enorm elastisch, jeej! Wel eens zien hoe het me staat zonder ander kleedje onder. De pasfaciliteiten waren niet zo ideaal.

Tot slot nog dit blauw ritsvestje. Ik draag dat graag, zo voor thuis. En het is zo’n zachtje. Nieuw, nooit gedragen, aldus de voormalige eigenares.

Dat is dus iets wat ik trouwens nooit meemaak, dat ik iets koop om vervolgens niet te dragen. Ik denk zo hard na over mijn aankopen dat ze eigenlijk maar zelden verloren geld zijn. Zelf zag ik een rood kleedje en een giletke van mij ook verhuizen richting goeie handen. En ondertussen gaven mijn collega Annelies Storms en ik nog een interview voor “De Madammen”. Geen idee of het uitgezonden is trouwens.

De boeken zijn niet meer geruild geraakt, ik vond mijn goesting niet. En ik heb dan ook een Kindle natuurlijk. Bon, van al de commotie op mijn poep gaan zitten en zoef, we waren al in Brussel. Nog nooit zo rap in Brussel geweest.

Op de middag was er dan nog een fotoshoot van ons loopclubke, voor het personeelsboekske. Al die media-aandacht op één dag, het leek bijna op de hoogdagen uit mijn campagne! :-)

De dag dat ik toch nog naar het Stoffenspektakel in Kortrijk vertrok. Na wat getwijfel. En daar aan het eerste kraam al meteen bekend volk tegenkwam.

De dag waarop ik besloot Janne mee te nemen naar het Stoffenspektakel. Om haar zelf haar goedkeuring te laten geven over de stoffen, na eerdere stoffenperikelen. Het kind vond dat vreed leutig, tot aan het derde kraam ongeveer. Maar bon, mits wat omkoping met chips hielden we het toch lang genoeg uit om de nodige stofkes bijeen te zoeken. Ze mocht één stofje helemaal zelf kiezen en het werd dit. Tegen het barbieroze met hartjes had ik al mijn veto gesteld, maar dit vond ik best OK.

Ook wel de dag waarop Janne haar vriendinnetje R. nog eens zag, haar ex-schoolvriendinnetje. Ze moesten elkaar de eerste vijf minuutjes een beetje besnuffelen precies, maar kwamen daarna weer schoon overeen. Het was een aangename middag in het park aan de speeltuin.

De dag waarop Sientje na een klein uurtje wakker werd met pijn aan de oortjes en zielig, en heel de tijd “pijn” zei en wenen en hangerig. En naar haar nekje greep en haar hoofd niet meer kon bewegen. Ik ben totaal niet van het type overbezorgde mama maar mijn moeke heeft altijd gewaarschuwd voor nekpijn (kan wijzen op hersenvliesontsteking) dus toen ging ik toch lichtekes in alarmmodus en trokken we dus toch maar naar de dokter van wacht. Die me kon geruststellen. Waarop Sientje bij thuiskomst het bezoek ei zo na volledig onderkotste. Mja, ze slaapt precies toch goed nu, de Nurofen staat klaar voor vannacht.

Schone woorden van haar meter, trouwens.

Alweer een dag waarop ik leerde dat sommige nepvlezekes echt niet altijd lekker zijn. De macaroni met kaas en nephesp was te vreten, maar meer kunnen we daar niet van zeggen. Ik denk dat ik het op groenteburgers en nuggets ga houden vanaf nu. Oftewel ligt het aan dat merk van producten, dat kan ook.

De dag waarop ik koppig toch nog dat rokske maakte dat ik wou afhebben, dat Janne met een rokje in haar gekozen stofje naar school kan gaan.

Hopelijk past het nu. Vorige keer wel maar, euh, toen was het in tricot en nu niet. Spannend :-)

Gisteren nog maar een vaag idee, vandaag al in onze keuken. Dankzij uw massale enthousiaste reacties!

En we zijn gelijk al heel content van onze aankoop. Manlief en de kindertjes drinken heel graag prikkewater en volgens ons hebben we over een maand of drie onze investering al terugverdiend. Om nog niet te spreken over de PMD zak die twee keer zo lang zal kunnen meegaan.

Ook een paar smaakjes gekocht en de tonic is naar het schijnt heel lekker, maar ik lust dat niet.

Verder krijgt u vandaag nog deze foto mee. De garageverkoop. Heel veel volk is er niet geweest, maar we hebben alledrie behoorlijk kunnen verkopen. Ik ben blij dat er een deel van mijn gerief weg is.

En ik heb maar een paar dingen in de plaats gekocht: een kleedje van i. en drie paar oorringen van Lynn. Jeej! En hé, het was eigenlijk vreed geestig!

Ik drink meestal water, veel water. Of koffie. Of wijn, als de gelegenheid zich voordoet. Frisdrank eerder uitzonderlijk. En ik drink water van de kraan. Vroeger kocht ik kleine halve litertjes en hervulde die flesjes opnieuw en opnieuw tot ze vunzig waren of tot ze kapot waren. Maar vorig jaar kocht ik me dit flesje. Superaankoop.

Het is schoon, het is stevig, het sluit goed. Tupperware, maar ze hebben dat ook van andere merken. Bij Kudzu bijvoorbeeld.

Ik drink al jaren water van de kraan. Ik sta daar niet meer bij stil eigenlijk. Integendeel, ik vind dat gek dat mensen zich blauw betalen aan flessenwater (1 liter flessenwater is gelijk aan 1000 liter kraantjeswater, hoorde ik onlangs nog). En ik vind het gek dat mensen zich daar een hernia aan tillen terwijl je het gewoon uit de kraan kan laten komen. Zeker als je dan nog weet dat kraantjeswater het meest gecontroleerde water is. Ja, meer dan flessenwater ja. En dan hebben we het nog niet over het vervuilend effect van al die flessen. Zottekes.

En toch… drinken de meeste mensen water van de kraan. Omwille van de smaak, zeggen ze dan. Da’s even omschakelen en met een beetje water in een kan te laten staan of wat citroendruppels (of zo van die dingen die een smaakske geven aan water, grenadine, ge hebt daar ook suikervrije varianten in).

En zelfs op de vergaderingen met TMVW Waterlink zie ik iedereen naar bruisend water grijpen en maar weinigen naar de kan water op tafel. En moet ik daar al eens wat mensen overtuigen.

Alleen. Ik drink ook wel graag spuitwater (hier ten huize is dat prikkewater). Dat komt wel uit flessen. Ge hebt zo wel van die dingen zeker die spuitwater maken van uw kraantjeswater? Werkt dat? Toch es bekijken. Iemand ervaringen mee?

Oké, niet veel inspiratie vandaag dat kan al eens, hé.

Dus wil ik u er nog eens aan herinneren dat het hier overmorgen garageverkoop is. Serieus, er wordt niet alleen een hoop verkocht, het gaat hier ook gezellig zijn. Met wat geluk kan uw kind zelfs een schoon acrylschilderijke maken terwijl gij gezellig keurt en kiest!

En al wat zaterdag niet verkocht is, moet ik maandagmorgen meenemen. Want dan is er ruilhandel op de leukste trein van het land. Serieus, als ge maandag naar Brussel moet, zeker langs Dampoort komen! Met de vriendjes van de 5-voor-8!

Hopelijk kan ik met de opbrengst van de garageverkoop mijn paar extra (en vooral blauwe) loopschoenen kopen, dan moet ik niet meer zo zeulen met mijn schoenen van Gent naar Brussel en terug. Of een paar nieuwe nylons want dan moet ik niet meer zo naar mijn werk.

Nylons en velcro van kinderjaskes, geen goeie combinatie.

1. Er staan nog een heleboel wijvenposts in mijn reader die ik nog moet lezen. Meer dan 1000 zowaar. Ik geraak daar nooit allemaal door. Ik heb al een paar leuke blogs ontdekt door de wijvenweek, maar zegt u me eens, welke wijven moet ik volgens u nog meenemen in mijn Google reader? Ik heb een speciaal mapje aangemaakt voor de wijven.

2. Volgens mij heeft de Hema vorige week zeker 5, wat zeg ik, 10 corrigerende hemdekes verkocht vorige week. Ze zouden er mij beter eens een gratis opsturen ja.

3. Ik ben eigenlijk geschrokken van het aantal vrouwen dat niet zonder make-up de deur uitgaat. Ik dus eigenlijk altijd. Bij mij is het eerder uitzonderlijk als ik wel met make-up de deur uitga. Ik hou wel eens van een uitdaging, dus deze week ga ik het eens proberen: niet zonder make-up de deur uitgaan. Ik zette mijn wekker deze ochtend een paar minuten vroeger (niet overdrijven, zoveel tijd ga ik er ook niet voor uittrekken hé). En nam voor de gelegenheid dus maar eens de foto’s die ik vorige week moest nemen.

Voor:. Bon, het was een slechte nacht. Ik ben pas tegen een uur of twee in slaap gesukkeld en dan doet de wekker om 6.30u pijn ja. Dat is duidelijk.

Tijdens: Normaal beperk ik me tot de elementaire basis. Wassen, gezichtscremeke, roefel door het haar. Volgens mij zag ik er trouwens echt niet zo rood uit deze ochtend, dat ligt aan de foto.

Na: Een beetje conceiler, foundation, poeder, mascara en een oogpotloodje later.

Die oogwallenconceiler doet zijn best precies niet echt hé. En eyeliner zag ik nog niet zitten zo vroeg in de ochtend, dan heeft mijn hand nog een beetje den beef. En lippenstift gebruik ik nooit, een beetje gloss had gekund, maar dan euh ben ik zo glossy om naar het werk te gaan hé. En dan moet je dat toch bij hebben want dan moet je dat toch drie keer per dag bijwerken? Serieus, dames met make-up, doen jullie dat dan ook, bijwerken in de loop van de dag? Sleuren jullie zo’n tasje met make-up echt overal mee? Moet dat ook nog mee in mijn toch al overvolle tas?

Bedenkingen: dat dat toch allemaal veel tijd en moeite kost, om gewoon maar voor de “natural look” te gaan. En dat ik misschien nog maar eens een workshop make-up moet overwegen. Ik deed er al eens één, voor de vrijgezellenavond van deze dame. Maar ik herinner me daar vooral de smokey eyes van, en dat was sowieso al wat te veel van het goede voor mij. Ofwel moet ik alles gewoon gelijk maar laten gelijk het was. Gelijk ik ben.

Ik vind 40 dagen zonder vlees gelijk gemakkelijker.

Ja, vandaag pas mijn mening. Want ja, ik ben duf wijf, dat haar mening niet kan geven op dagen als woensdag. Zo’n wijf dat zo geshockeerd is van het nieuws van de dag dat ze vindt dat haar mening er even niet toe doet. En ja, natuurlijk is er altijd ergens iets erger. Als ge denkt aan de arme kindjes in Afrika is er niks erg natuurlijk, maar als ge die vergelijking altijd en overal wilt doortrekken, geef dan al uw spaarcentjes aan Afrika en neut dan vooral niet als ge zelf eens met een probleemke zit hé.

Enfin, meningen inderdaad. Maar ik moest dat efkes kwijt.

Sommige mensen hebben er te weinig, meningen. Die mensen wil ik wel eens wakker schoppen van “Allez, gast, meiske, zég het nu eens, wat vindt gij daarvan? Maar zég het dan, het is nu uw kans! Allez, het kan toch niet dat ge daar niks over denkt?” Voor die mensen vind ik dat vooral spijtig, dat ze nooit eens hun mening kunnen geven.

Maar erger nog zijn de mensen hebben met teveel meningen. Mensen die overal iets over te zeggen hebben. Ook over dingen waar ze niks van kennen. Gasten, serieus. Er is niet omdat er vrijheid van meningsuiting is, dat er ook een plicht is om die meningen te verspreiden hé. Als ge niets kent van een bepaald onderwerp is het misschien beter om af en toe uw klep dicht te houden. Of toch te dimmen. Anders maakt ge uzelf alleen maar belachelijk. En zijt ge hoogst irritant ook ja. Als ge niet goed begrijpt wat ik bedoel: ge moet er de gemiddelde reacties op krantenartikels maar eens op nalezen.

Een echte mening is dat nu ook weer niet dat ik hier geef. Maar hé, ‘t is zondagavond en ik moet dringend mijn Stephen King gaan uitlezen. En vanaf morgen mag ik weer schrijven waarover ik goesting heb, nah!