Ik vind het wel proper eigenlijk, veel strakker. En jullie?
En veel leuker, ik kan er veel meer mee prutsen. Op het vorige thema werkten er geen widgets.

Enige probleem is: mijn RSS is nog altijd kapot. Iemand die weet hoe je een RSS moet maken?
Feed Validator zegt dat het OK is. Hmmm.
Blijf ondertussen komen, hé!

• Sofie is geen zaag. Sofie zegt één en ander, dat echt wel eens mag gezegd worden. En het is niet omdat er mensen zijn die nog in een veel slechtere situatie zitten dan haar dat ze die dingen niet eens mag zeggen. Ik wil maar zeggen: ge moet allemaal niet zitten zagen over het weer, of had je liever die tyfoon gehad uit Oklahoma mischien? Ewel voila. Het kan altijd erger, wees dat maar zeker.
• Sofie verdient geen 2200 euro en haar creche kost meer dan 300 euro. Hoeveel precies weet ik niet, dat gaat me niet aan, maar u ook niet. En sommige mensen gaan daar blijkbaar vanuit dat iedereen zoveel verdient en de crèche zo weinig kost. Haha.
• Wat ik wel frappant vind is dat véél mensen vinden dat ze dan maar een keuze moet maken. Welke keuze? Geen kinderen? Ooit al eens dat opstekend moedergevoel proberen te versmoren? Niet gemakkelijk :-) Of wat dan: de stad verlaten waar ze zo dol op is, waar ze de rest van haar dagen wil slijten? Om dichter bij het werk te wonen? Serieus? En als ze ontslagen wordt, moet ze dan maar verhuizen? Nooit ergens gaan wonen voor het werk, wonen doe je waar je je hart verloren hebt. Dan moet ze maar een andere job zoeken, hoor ik u denken. Wel, Sofie doet zo ongeveer haar droomjob. Ik niet, want ik heb namelijk geen droomjob. Maar ik ben verdorie de laatste om te zeggen dat ze haar droomjob moet opgeven.
• En ja, ge kunt er uw situatie naast leggen. Dat gij wel gekozen hebt. Dat ge minder/niet werkt of dat ge dichter bij huis werkt of dat ge naast uw ouders zijt gaan wonen omdat dat zo gemakkelijk is. Maar iedere situatie is anders, en in het geval van Sofie is kiezen inderdaad verliezen. Alsof ander werk vinden zo evident is. Of alsof iedereen zomaar kan/wil beroep doen op de grootouders.

Heel veel onzin gelezen overal op tinternet, maar dit stuk slaat eigenlijk nagels met koppen. Lezen, zeker en vast.

Maar nu moet ik u laten, ik moet naar Reyers Laat gaan kijken. Want ik heb een weddenschap met Sofinesse. Grinnik.

(Hint: Sofie gaat altijd mee op onze beruchte LWW’s)

Het is niet zo dat wij -vooraleer we naar hier kwamen wonen- we niet buiten konden. Integendeel, trouwe lezers weten dat ik over een groot en fantastisch dakterras beschikte. Helemaal opnieuw aangelegd, nu drie jaar geleden.

Het is alleen, erg praktisch was dat niet zo’n dakterras. Eten boven: alles naar boven slepen. En weer naar beneden ook, ja. Simpelweg eens snel een taske koffie drinken buiten: we deden dat niet, telkens een verdiep naar omhoog. Bovendien was het ook wel vervelend dat we door de slaapkamer van de kindjes moesten om er te geraken. Wat we konden oplossen, maar wat er niet meer van gekomen is. Maar nog zoiets: de kindjes alleen buiten laten spelen, erg gerust was ik daar toch niet in. Hoewel het behoorlijk goed beveiligd was, was ik nooit echt helemaal gerust dat ze niet ergens zouden opklauteren. En twee verdiepingen naar beneden zouden pletsen. Kinderen mogen vallen, maar een mens moet niet overdrijven hé.

Dus toen we een huis kochten was dé voorwaarde voor mij wel dat er een terras/tuintje was aan de leefplaats. Zodat we simpel buiten konden eten, of een taske koffie drinken. En hoewel het tuinmeubilair nog ontbreekt (dat hebben we niet mee verhuisd en we breken nog ons hoofd over de nieuwe kleurencombinaties) heb ik al ferm genoten van ons tuintje. Ontbijt op het terras bijvoorbeeld.

Of met de vrienden op bezoek.

Andere vrienden, die dan zeiden wat we moesten afdoen en zo. En als we hen een snoeischaar en een ladder in handen staken, dan deden ze dat ook gewoon. Handig!

En toen werd het gras te lang en toen kochten wij voor het eerst in ons leven een grasmachine. Een duwerke want ons gazon is echt te klein om een andere te kopen. Het zou ons langer duren om den boel te installeren dan bij het duwerke. En het is nog ecologischer en beter voor het gras ook, ha! En zo reed Peter voor het eerst in zijn leven het gras af.

Andere dingen laten we dan weer staan want het zijn zulke schone blommekes. Ik weet dan wel niet wat het is en dan vraag ik gewoon op Twitter of zo wat het is. Clematis naar het schijnt.

Bestaat er trouwens iets als Shazam maar dan voor planten? Dat ik een foto trek en dat tinternet dan zegt wat het is? Ik weet vaak niet of het onkruid is of net niet. Of hoe ik een plant moet aanpakken, wanneer snoeien en al. Ik ken daar allemaal niks van, hé.

Ik ga ook helemaal mee in de nieuwe hype: het stadstuinieren. Of neen, wacht, ik deed dat al. Ik deed al jaren van kruiden en aardbeien en tomaatjes. We breiden het nu alleen een beetje uit. En we proberen ons al wat beter te informeren, ik kijk zelfs al naar tuinierprogramma’s met Wim. ‘t Schijnt dat Bartel ook schoon is, maar het is alleszins mijn type niet.

Les één in het moestuinieren: wees zeker dat uw pot leeg is. Heel zeker. Hier dacht ik van wel (pot was van de vorige eigenaars) en zaaide er vrolijk radijsjes in. Die groeiden ontzettend goed. Tot er plots uit het onderste van de pot een andere plant tevoorschijn kwam gekropen. De radijsjes waren in no time verzwolgen. Ik heb ze in een ultieme poging nog proberen verplanten. En hoewel dat volgens Google niet kan, lijkt het hier nog aardig te lukken. Ik hou jullie op de hoogte. Nog geplant: tomaten, courgetten, aardbeien, sierpompoenen (daar had ik nog vervallen zaad van liggen, heel benieuwd of dat nog gaat pakken).

Dit weekend is de man er ook achter gekomen dat we ook verlichting hebben tussen onze bamboe. Zo’n nieuw huis, dat levert al eens aangename verrassingen op.

Over het effect zijn de meningen verdeeld, maar allez.

Enfin, gisteren is mijn broer een hele berg tuinafval komen halen (dankuwel broertje) en het ziet er hier weer proper uit.

En dan hé, gaat er ook een dag komen dat het mooi weer gaat zijn, en dan gaan we er echt van kunnen genieten, van ons tuintje.

Enfin, bon, ik zal dan maar vertellen over alweer een weekendje op de Beste Camping Ter Wereld, zijnde die van mijn nichtje.

Ze hebben er sedert vorige week trouwens een mega glamping-tent bij voor vier personen. Hans en Lies waren mee om deze in te huldigen. Een echte tent, maar dan met echte bedden en echte kasten en een mini-keukentje.

Gekend en geroemd omwille van het microklimaatje aldaar, maar deze keer liet het ons in de steek. Al was het de eerste dag toch echt goed weer.

Zo goed weer zelfs, dat ik verbrand was.

De dag erna was minder, maar we gingen met zijn allen naar Monde Sauvage. Ge kunt daar op safari gaan! En verdwalen! En de kinderen keken hun oogjes uit bij de zeeleeuwen- en de papegaaienshow.

De kindjes gingen ook al eens op wandel, naar de plaatselijke Maria-tussent-de-bomen.

Let trouwens op de telling: drie meisjes, drie jongens (er staat één jongetje niet op de foto)! Een primeur, want meestal zijn de meisjes in de meerderheid als we op reis trekken.

Schattig, hé!

En zoals altijd als we op weekend zijn met Joris en Lise: de mannen koken. Deze keer met een uitmuntende hulpkok, Hans. Helaas alleen een paar foto’s van de voorgerechtjes. Maar de Marokkaanse ballen waren echt subliem lekker!

Als ik weg ben, dan is er altijd een nieuw haakwerkje bij (deze keer waren het poppendekentjes voor de meisjes), een stukje chocolade met een mespuntje zout (hmmmmm, maar ge zijt voor of tegen) en ook Comté-kaas (hier niet op de foto). Jullie zo van die gewoontes?

Vreed plezant, aldaar. En de volgende keer weer met 25 graden en zon!

Peter moest werken, de kindertjes mochten dus meegaan. En die zagen dat zitten, want ik had Janne verteld dat er twee grote meisjes waren die op hen gingen letten terwijl ik ging lopen. Janne is dol op grote meisjes :-)

De Stax-tent stond zeer strategisch opgesteld naast de speeltuin, een winner dus. We waren daar nog geen tien minuten denk ik, kinderen op de speeltuin en ik heb gelijk 30 seconden niet naar de speeltuin gekeken (flesje water uit mijn tas halen). En Sien was al vermist. Janne wist haar niet zijn, op de speeltuin zat ze niet. Meteen aan mijn teamgenoten het signalement doorgegeven en iedereen aan het zoeken. In paniek was ik niet echt: veel ouders met kinderen daar, iemand zou dat wel opmerken en haar terugbrengen zeker? Er was een grachtje een beetje verder, maar dat zou ook iedereen zien als ze daar zou ingesukkeld zijn. Bovendien was ik wel zo voorzienig geweest om haar een armbandje aan te doen met haar naam en mijn telefoonnummer op (ik ken haar een beetje, dikke pluim voor mezelf). Enfin, anderhalve minuut later werd er al omgeroepen dat er een klein meisje gevonden was. Ze zat op de arm van een madam, ze had geweend zei ze maar dat was al over. Klein dramaatje dus maar. Bon, de babysitters van dienst waren meteen al gewaarschuwd voor mijn rappe kleine :-)

De kindjes nog wat bezig gehouden met een ijsje van K3 (lippenstift!) en tegen een uur of 5 was het mijn beurt. Van opwarmen was er niet veel in huis gekomen, dus die eerste kilometer is het dan altijd afzien. Leuk was wel dat ik meteen aanmoediging kreeg van club en kindjes. En eens op dreef heb ik eigenlijk wel genoten. Gewoon eigen tempo gelopen, al kan ik eigenlijk wel rapper denk ik. Maar ik werd gehinderd door a. mijn ferm ingekorte teennagels door de podoloog wegens teenschimmels (heel de zomer geen nagellak, tedju), b. mijn linkerarm, zo stijf als iets wegens een tetanosprik de dag ervoor (neen ge hebt uw armen niet echt nodig om te lopen en toch kan dat hinderlijk zijn) c. een opsmijtende maag. Geen idee hoe dat kwam, pasta met gegrilde groentjes gegeten.

Enfin, het was toch leutig. Binnen gekomen op 43:39, gemiddelde snelheid van 6:04 per km. Niet slecht, maar dat loop ik tegenwoordig ook vaak op training.

En daarna met zijn allen gaan eten in mijn straatje, ook gezellig.

Maar de laatste jaren is die blogverjaardag al helemaal in mineur. Mijn zusje was namelijk ook jarig op 29 april. Verjaardagen van geliefden die er niet meer zijn: het blijven dagen die u een dikke knoop in uw maag bezorgen. Dan denk ik ook aan die eerste verjaardag van haar dat ze er niet meer was. Dat we in de tuin zaten bij mijn ouders. En dat we wisten dat mijn papa ook niet lang meer zou leven. En hoe we toch probeerden onszelf wat recht te houden die dag.

Vrolijk wordt een mens er allemaal niet van.

Op dinsdag ga ik nu al weer een paar weken weer trouw naar mijn clubje. Meestal lopen we dan intervallen op de piste (lastig maar het brengt op en het is dan leuker om dat in groep te doen. Soms lopen we een toerke “buiten”.

Op donderdag loop ik over de middag, op het werk. Niet het mooiste loopparcours (rondjes in parkjes) wel gezellig.

En dan nog eens in het weekend, dat is zeer variabel afhankelijk van de rest van het schema.

Het afvallen, dat is iets minder. Eigenlijk is er de laatste maand als niks meer afgegaan, eerder een halve kilo erbij gekomen. Eerst ziek geweest, dan chocolade-eieren, gecombineerd met veel etentjes en weer vlees eten. Vlees eten is bij mij toch vaak gelijk aan meer vettigheid, als grote liefhebber van gehakt. Enfin, dat hebben we een paar keer gedaan, we proberen het nu toch weer grotendeels zonder vlees te doen.

(Gewicht: paarse lijn, vetpercentage: gele lijn, beweging (alle sporten): oranje blokjes)

Maar bon, er is ook niets bij en het vetpercentage is wel naar beneden. Het is toch al dat hé. Nu nog iets aan die buikspieren doen, want daar heb ik nog veel marge, aldus de lichaamsscan van de diëtiste. Die vond het overigens al bij al nog meevallen: als ge cortisone genomen hebt is het blijkbaar al een half wonder dat er dan niks bij gekomen is. (op haar weegschaal was ik wel een kilo kwijt tov de vorige keer, ha!)

Tja, volgende maand beter!

Afscheid van het vorige werk want je raakt er altijd wel een beetje aan gehecht.

Maar we kwamen erg goed overeen deze keer en we kozen er deze uit van Yves Velter

Het is vreed groot en het paste maar amper in onze auto. En een streepje bloot ja, maar ik ben daar niet op tegen. Als het maar niet vulgair is.

Er hangen daar ook altijd een paar enge werken (zoals dingen met messen of een vrouw die bloed weende). Kan best mooi zijn, maar ik wil dat dan gelijk niet in mijn living, boven mijn eettafel.

Het is trouwens al de tweede keer dat we een werk van Yves Velter kiezen.

We houden precies wel van de man zijn werk.

Janne ging op scoutskamp (drie nachten!) en moest verkleed zijn als piraat. Geen kleine drama’s zoals de eerste keer, ze zagen het echt zitten.

En ondertussen gingen Sien en Myrddin naar de speeltuin. Koud, maar wel een paar straaltjes zon gevangen.

Mira en Sien gingen ook zwemmen in Rozebroeken (leutig!) en zoals ge ziet zag Sien dat heel goed zitten. Ik weet nog altijd niet welke foto ik het koddigst vind, dus ik zet ze gewoon alletwee.

Daarna was ze zo moe, maar ze wou niet in haar bedje slapen, ze ging een beetje in de zetel slapen. Wat ze dan gewoon ook deed.

We gingen ook een dagje naar zee, bij Corneel en Ivo op bezoek. Janne en Sien mochten er blijven slapen. Peter las nog het verhaaltje voor, maar wij gingen naar huis om hen de volgende dag terug op te halen.

Janne volgde fietsles bij Dreamland. Ze kon het al min of meer, maar ik wou dat ze toch nog eens meedeed daar, al was het maar om te leren starten en zo zelf ook wat trucs te leren. Het is nu kwestie van oefenen.

Op zondag kwam er nog volk af:

We konden zelf voor de eerste keer op ons nieuwe terras. Nu nog eens tuinmeubelen gaan kopen.

De kinderen zijn nu op kamp met Freetime. (geen slaapkamp). Maar nu moet er dus weer gewerkt worden. Ook al is het weer er nog niet naar, het verlof mocht toch wat langer duren.

Ik weet ook niet hoe dat komt. Misschien omdat ik één van de eerste Belgen op facebook was? De eerste vrouw zelfs, samen met i. hé, heel toevallig wellicht, ha. (Oké, dit lijstje is misschien niet volledig. Maar aangezien het de enige bron is gaan we daar van uit)

Maar bon. Een beetje rondvraag in de vriendenkring leert me dat een groot deel pas dit weekend de – voor mij – vorige look kreeg. Deze week kreeg ik een heel ander zicht op mijn computerke. Voor mensen die een smartphone of een tablet hebben, zal het meteen duidelijk zijn: het lijkt er nogal op. (klik op de foto om te vergroten)

Grootste veranderingen:

• De grote zwarte balk links waar ge vrienden, groepen en vanalles ziet.
• De meldingen staan opnieuw rechts, na eerst eens links te hebben gestaan.
• De foto’s: de titel en de beschrijving staan nu in de foto. Ik vind het eigenlijk wel schoon. Mijn collega maakt schone kroontjes voor haar jarige kindjes. Proficiat Nienke!
• Meer reclame links onderaan. Daar valt niet meer aan te ontsnappen op Facebook. Ik zie precies wel geen reclame meer in mijn tijdslijn, al zal dat maar tijdelijk zijn, vrees ik.

Profielpagina:

Bij deze: u bent allemaal gewaarschuwd en u kan er al maar beter aan wennen.

Nog eentje:

En u, hebt u deze nieuwe Facebook-look al?