Tot nu toe trok ik de kinderen altijd met de fietskar voort. Een vreed gemak vond ik dat: ze zaten droog en beschut, in de winter met een dekentje zelfs lekker warm. Ge kunt dat ding afkoppelen en op school laten staan. Of meepakken naar Dranouter. Mogelijkheden zat. In die zin was ik ook blij dat ik geen bakfiets had, ik vond een fietskar veel veelzijdiger in gebruik.

Maar ze werden wat groot voor een fietskar (hoewel, ik heb kinderen van het kleine formaat, die kunnen daar nog jaren in) en het formaat van ons garage is wat vervelend voor een fietskar. Als de auto er in staat kan je niet met de fietskar buiten. Dus moest Janne leren fietsen. Maar dat ging niet van een leien dakje, zoals jullie weten. En dan nog, in de stad, met beginnende fietsertjes. Ik zie die dan al es zwenken of zo. En onder de auto komen. Brrr.

Maar neen, het is geen drukke baan naar school. In de Sleepstraat rijden we niet, puur uit schrik voor de sporen. Voor de rest is dat niet zo’n drukke straat als iedereen denkt. Het valt daar best mee van drukte. Los van de zotte racers die er af en toe wel passeren. Maar bon, de tramsporen, ik zou Janne daar gelijk liever niet zien in sukkelen of het kind doet een schrik op dat ze voor de rest van haar leven niet meer durft te fietsen. Dus slaan wij direct af langs de Karel Mirystraat de kleine straatjes in. Alleen nog efkes de Krommewal kruisen.

Maar al mijn argumenten samen:

1. bang kind dat niet durft fietsen
2. fietsen in de stad
3. ‘s morgens moet het rap gaan en met een beginnende fietser rap zijn is een utopie
4. langer fietsen – vermoeide kinderen – zeurende kinderen

Dan leek een FollowMe dus vreed gemakkelijk. Voor de mensen die dat niet kennen: dat is een systeem dat op de mama- of papafiets hangt. Je kan dan het fietske van het kind simpelweg aan de grote fiets hangen. Dus geen aanhangfiets, maar een aanhangsysteem. Een maand of twee hangt dat nu aan mijn fiets.

• Janne vindt het héérlijk om aan mij te hangen. En als ik dan zeg: hard trappen, want we gaan omhoog is ze zielsgelukkig dat ze me zo mag helpen. En het helpt effectief.
• Veilig. Ze kunnen NIET vallen. Als het er goed aanhangt tenminste. Maar eigenlijk kan dat bijna niet misgaan. Bijna niet, want ik weet iemand bij wie het wel misgegaan is. Maar soit, als het er op de correcte manier aanhangt, kunnen ze niet vallen tenzij de grote fiets ook valt. /li>
• Installatie: in het begin is dat vloeken en zoeken, nu lukt me het op minder dan een minuut om een fiets aan- of los te koppelen.

Enige nadeel misschien: het is echt wel een lomp ding, zo achteraan je fiets. Als je fiets in een rek moet, staat het ding al net tegen de grond. Van een borduur rijden en het ding botst tegen de borduur. Toch eens onderzoeken of ik het niet hoger kan krijgen. Het is misschien wel zwaar op zichzelf, maar ik heb een vlot rijdende fiets, dus dat extra gewicht is op zich geen probleem. In het begin moet je wel ook wat leren bijsturen.

Zodra Janne goed genoeg kan fietsen (en ook de berg op en af) vliegt het er voor onbepaalde tijd af tot Sien het nodig heeft. Want op zich valt het er ook zeer goed op- en af te halen.

Maar ik zie me dat nog veel te gebruiken, gewoon omdat het ‘s morgens rap moet gaan. Of pakt dat we eens naar Blaarmeersen rijden: aan de fiets tot daar, alleen als we er zijn. Of als ze moe zijn: in het terugkeren aan de fiets. Mogelijkheden, jong.

Al bij al een zeer geslaagde aankoop, dat is zeker.

Mijn fiets is wel een beest nu: een mandje vooraan, een kinderstoeltje achterop en en follow-me aan de achterkant. Maar hé, we rijden vlot de hele stad door!

Ik durf er wel al eens een stukje van te eten, om te proeven of zo. Maar ik heb geen behoefte aan een heel stuk vlees voor mezelf.

Op het werk ga ik zoveel mogelijk naar het vegetarische, staat het me niet aan wijk ik meestal eens uit naar vis. Heel soms eens vlees. Als het vol-au-vent is bijvoorbeeld, dat is één van de redenen waardoor ik dus nooit volledig vegetariër zou kunnen worden.

Als ik ergens de keuze krijg tussen vlees en vegetarisch, dan kies ik tegenwoordig altijd voor vegetarisch. Ook de bbq van de scouts bijvoorbeeld, ik kies daar voor een vegetarische bbq. Gewoon omdat ik drie, vier stukken vlees gelijk niet zie zitten. Voorgerecht is daar wel scampi’s (niet echt vegetarisch), maar ik doe daar niet moeilijk over want ik ben namelijk geen echte vegetariër.

Maar ik moet nog leren om dat ook op voorhand aan te vragen. Niets dat gemakkelijker is dan dat er vegetarisch voor u gekookt wordt op restaurant bijvoorbeeld.

Mijn vrienden en familie moeten zich van niks aantrekken: zij mogen volledig hun goesting doen: vlees, vis, vegetarisch. Niets is gemakkelijker dan flexitariër te zijn.

Nooit gedacht dat ik zo weinig vlees kon eten en dat ik daar zo weinig moeite zou mee hebben. Zelfs buiten de dagen zonder vlees.

En vanaf morgen begin ik aan drie lessen vegetarisch koken, samen met Nike. Ik kijk daar geweldig naar uit!

Ze wou wel. Maar ze durfde niet. Dat is eigenlijk de constante in het hele verhaal. Janne is een schrikkepuit. Op zich is dat niet zo erg, ze zijn een stuk voorzichtiger daardoor. Maar NIKS durven is lastig. Kunnen rijden, maar ondertussen wenen dat ze het niet kan. Zucht.

Ondertussen werd er een FollowMe systeem aangeschaft om aan de fiets te hangen. Zo kon ze toch al wat meer fietsgewend worden, was mijn idee. Over de FollowMe later meer.

Na vele oefensessies alleen (amai mijne rug) deden we dan een oefenles met Dreamland, met ervaren instructeurs. Een gouden tip van Nike. Want daar gaven ze tips waar ik zelf nog niet opgekomen was. Fietsen is voor mij zo evident, zo natuurlijk, heel moeilijk om daar dan les over te geven. Maar daar heeft ze leren starten. Hoera!

Hier reed ze dan de eerste keer zelf naar school. Het was een ramp, het grijze haar spoot uit mijn hoofd. Maar toen passeerden er andere mama’s en kindjes van de school, en toen wou ze tonen dat ze het kon. En plots dééd ze het gewoon. Plots ging het allemaal gewoon goed. En het terugkeren ging drie keer zo snel als de heenweg.

Ze kan nu vlot op de roze fiets rijden, maar die is eigenlijk iets te klein voor haar. De bedoeling is dat ze nu met de iets grotere rijdt, want dan kan ze in het doorgaan aan de FollowMe hangen (dan moet het rap gaan) en in het terugkeren zelf rijden (dan hebben we meer tijd). Vanavond testen we dat.

Maar! Ze vindt het vreselijk leutig. En ze is super trots. En ja, ze rijdt nog al eens tegen de vuilbak of zo. Of tegen een toerist. Dat komt ervan als ge over de Vrijdagsmarkt moet rijden om naar huis te gaan. Ze weent dan efkes (ze weent nogal rap) maar ze stapt even snel weer op haar fiets om verder te rijden. Niks aan het handje.

Ik vermoed dat dat met Sientje rapper zal gaan, want dat kind is nergens bang van…

De straat wordt afgesloten, zelfs de tram mag er twee dagen niet door. De kindjes kunnen op straat spelen. Een paar vriendinnen komen me vergezellen om te verkopen. En het gaat zelfs droog blijven dit weekend. En wie weet wat zon!

Dus: ge passeert toch ook eens?

(op zondagmiddag ga ik wel de verjaardag van mijn metekindje vieren)

Beginnen met een simpel projectje, eens geen rokje. Met lange mouwen, want vandaag is het wel lente, maar voor de rest van de week is het terug herfst.

Ook al geknipt: twee zo’n bloesjes met korte mouwen, voor de zomer. Hetzelfde, mijn meisjes doen graag eens van “tweelingen”. En ik vind dat niet erg :-)

En ook nog een nieuw hoesje gemaakt voor mijn nieuwe telefoon (een S4, jawel!)

Wel veel gehaakt de laatste tijd, zoals dit dekentje. Voor nog niet bestemde baby.

Poppendekentjes voor de poppen van de kinders.

Een zomersjaaltje, want hier kun je dat altijd gebruiken. Er is er nog één, maar daar zijn nog geen foto’s van.

Een dekentje voor een nieuwe baby Sam. Een dekentje dat al aan herstelling toe is. Damn you stomme kleine vierkantjes met allemaal verschillende kleurtjes!

Paashaaskonijnen.

Een dekentje dat ik ga doneren aan Babynest, om ook eens iets nieuws te geven aan de mensen daar.

Een héél groot deken, op bestelling gemaakt. Ja, ik doe dat wel eens op bestelling haken.

Mutsen en sjaals voor de kindjes.

En dan heb ik nog een giletke liggen dat ik moet afwerken en een deken waarvan ik enkel de draadjes moet instoppen.

En dan heb ik nog niet van alles foto’s genomen, denk ik. :-)

Het was precies heel lang geleden dat ik een update gedaan had.

Ik vind het wel proper eigenlijk, veel strakker. En jullie?
En veel leuker, ik kan er veel meer mee prutsen. Op het vorige thema werkten er geen widgets.

Enige probleem is: mijn RSS is nog altijd kapot. Iemand die weet hoe je een RSS moet maken?
Feed Validator zegt dat het OK is. Hmmm.
Blijf ondertussen komen, hé!

• Sofie is geen zaag. Sofie zegt één en ander, dat echt wel eens mag gezegd worden. En het is niet omdat er mensen zijn die nog in een veel slechtere situatie zitten dan haar dat ze die dingen niet eens mag zeggen. Ik wil maar zeggen: ge moet allemaal niet zitten zagen over het weer, of had je liever die tyfoon gehad uit Oklahoma mischien? Ewel voila. Het kan altijd erger, wees dat maar zeker.
• Sofie verdient geen 2200 euro en haar creche kost meer dan 300 euro. Hoeveel precies weet ik niet, dat gaat me niet aan, maar u ook niet. En sommige mensen gaan daar blijkbaar vanuit dat iedereen zoveel verdient en de crèche zo weinig kost. Haha.
• Wat ik wel frappant vind is dat véél mensen vinden dat ze dan maar een keuze moet maken. Welke keuze? Geen kinderen? Ooit al eens dat opstekend moedergevoel proberen te versmoren? Niet gemakkelijk :-) Of wat dan: de stad verlaten waar ze zo dol op is, waar ze de rest van haar dagen wil slijten? Om dichter bij het werk te wonen? Serieus? En als ze ontslagen wordt, moet ze dan maar verhuizen? Nooit ergens gaan wonen voor het werk, wonen doe je waar je je hart verloren hebt. Dan moet ze maar een andere job zoeken, hoor ik u denken. Wel, Sofie doet zo ongeveer haar droomjob. Ik niet, want ik heb namelijk geen droomjob. Maar ik ben verdorie de laatste om te zeggen dat ze haar droomjob moet opgeven.
• En ja, ge kunt er uw situatie naast leggen. Dat gij wel gekozen hebt. Dat ge minder/niet werkt of dat ge dichter bij huis werkt of dat ge naast uw ouders zijt gaan wonen omdat dat zo gemakkelijk is. Maar iedere situatie is anders, en in het geval van Sofie is kiezen inderdaad verliezen. Alsof ander werk vinden zo evident is. Of alsof iedereen zomaar kan/wil beroep doen op de grootouders.

Heel veel onzin gelezen overal op tinternet, maar dit stuk slaat eigenlijk nagels met koppen. Lezen, zeker en vast.

Maar nu moet ik u laten, ik moet naar Reyers Laat gaan kijken. Want ik heb een weddenschap met Sofinesse. Grinnik.

(Hint: Sofie gaat altijd mee op onze beruchte LWW’s)

Het is niet zo dat wij -vooraleer we naar hier kwamen wonen- we niet buiten konden. Integendeel, trouwe lezers weten dat ik over een groot en fantastisch dakterras beschikte. Helemaal opnieuw aangelegd, nu drie jaar geleden.

Het is alleen, erg praktisch was dat niet zo’n dakterras. Eten boven: alles naar boven slepen. En weer naar beneden ook, ja. Simpelweg eens snel een taske koffie drinken buiten: we deden dat niet, telkens een verdiep naar omhoog. Bovendien was het ook wel vervelend dat we door de slaapkamer van de kindjes moesten om er te geraken. Wat we konden oplossen, maar wat er niet meer van gekomen is. Maar nog zoiets: de kindjes alleen buiten laten spelen, erg gerust was ik daar toch niet in. Hoewel het behoorlijk goed beveiligd was, was ik nooit echt helemaal gerust dat ze niet ergens zouden opklauteren. En twee verdiepingen naar beneden zouden pletsen. Kinderen mogen vallen, maar een mens moet niet overdrijven hé.

Dus toen we een huis kochten was dé voorwaarde voor mij wel dat er een terras/tuintje was aan de leefplaats. Zodat we simpel buiten konden eten, of een taske koffie drinken. En hoewel het tuinmeubilair nog ontbreekt (dat hebben we niet mee verhuisd en we breken nog ons hoofd over de nieuwe kleurencombinaties) heb ik al ferm genoten van ons tuintje. Ontbijt op het terras bijvoorbeeld.

Of met de vrienden op bezoek.

Andere vrienden, die dan zeiden wat we moesten afdoen en zo. En als we hen een snoeischaar en een ladder in handen staken, dan deden ze dat ook gewoon. Handig!

En toen werd het gras te lang en toen kochten wij voor het eerst in ons leven een grasmachine. Een duwerke want ons gazon is echt te klein om een andere te kopen. Het zou ons langer duren om den boel te installeren dan bij het duwerke. En het is nog ecologischer en beter voor het gras ook, ha! En zo reed Peter voor het eerst in zijn leven het gras af.

Andere dingen laten we dan weer staan want het zijn zulke schone blommekes. Ik weet dan wel niet wat het is en dan vraag ik gewoon op Twitter of zo wat het is. Clematis naar het schijnt.

Bestaat er trouwens iets als Shazam maar dan voor planten? Dat ik een foto trek en dat tinternet dan zegt wat het is? Ik weet vaak niet of het onkruid is of net niet. Of hoe ik een plant moet aanpakken, wanneer snoeien en al. Ik ken daar allemaal niks van, hé.

Ik ga ook helemaal mee in de nieuwe hype: het stadstuinieren. Of neen, wacht, ik deed dat al. Ik deed al jaren van kruiden en aardbeien en tomaatjes. We breiden het nu alleen een beetje uit. En we proberen ons al wat beter te informeren, ik kijk zelfs al naar tuinierprogramma’s met Wim. ‘t Schijnt dat Bartel ook schoon is, maar het is alleszins mijn type niet.

Les één in het moestuinieren: wees zeker dat uw pot leeg is. Heel zeker. Hier dacht ik van wel (pot was van de vorige eigenaars) en zaaide er vrolijk radijsjes in. Die groeiden ontzettend goed. Tot er plots uit het onderste van de pot een andere plant tevoorschijn kwam gekropen. De radijsjes waren in no time verzwolgen. Ik heb ze in een ultieme poging nog proberen verplanten. En hoewel dat volgens Google niet kan, lijkt het hier nog aardig te lukken. Ik hou jullie op de hoogte. Nog geplant: tomaten, courgetten, aardbeien, sierpompoenen (daar had ik nog vervallen zaad van liggen, heel benieuwd of dat nog gaat pakken).

Dit weekend is de man er ook achter gekomen dat we ook verlichting hebben tussen onze bamboe. Zo’n nieuw huis, dat levert al eens aangename verrassingen op.

Over het effect zijn de meningen verdeeld, maar allez.

Enfin, gisteren is mijn broer een hele berg tuinafval komen halen (dankuwel broertje) en het ziet er hier weer proper uit.

En dan hé, gaat er ook een dag komen dat het mooi weer gaat zijn, en dan gaan we er echt van kunnen genieten, van ons tuintje.

Enfin, bon, ik zal dan maar vertellen over alweer een weekendje op de Beste Camping Ter Wereld, zijnde die van mijn nichtje.

Ze hebben er sedert vorige week trouwens een mega glamping-tent bij voor vier personen. Hans en Lies waren mee om deze in te huldigen. Een echte tent, maar dan met echte bedden en echte kasten en een mini-keukentje.

Gekend en geroemd omwille van het microklimaatje aldaar, maar deze keer liet het ons in de steek. Al was het de eerste dag toch echt goed weer.

Zo goed weer zelfs, dat ik verbrand was.

De dag erna was minder, maar we gingen met zijn allen naar Monde Sauvage. Ge kunt daar op safari gaan! En verdwalen! En de kinderen keken hun oogjes uit bij de zeeleeuwen- en de papegaaienshow.

De kindjes gingen ook al eens op wandel, naar de plaatselijke Maria-tussent-de-bomen.

Let trouwens op de telling: drie meisjes, drie jongens (er staat één jongetje niet op de foto)! Een primeur, want meestal zijn de meisjes in de meerderheid als we op reis trekken.

Schattig, hé!

En zoals altijd als we op weekend zijn met Joris en Lise: de mannen koken. Deze keer met een uitmuntende hulpkok, Hans. Helaas alleen een paar foto’s van de voorgerechtjes. Maar de Marokkaanse ballen waren echt subliem lekker!

Als ik weg ben, dan is er altijd een nieuw haakwerkje bij (deze keer waren het poppendekentjes voor de meisjes), een stukje chocolade met een mespuntje zout (hmmmmm, maar ge zijt voor of tegen) en ook Comté-kaas (hier niet op de foto). Jullie zo van die gewoontes?

Vreed plezant, aldaar. En de volgende keer weer met 25 graden en zon!

Peter moest werken, de kindertjes mochten dus meegaan. En die zagen dat zitten, want ik had Janne verteld dat er twee grote meisjes waren die op hen gingen letten terwijl ik ging lopen. Janne is dol op grote meisjes :-)

De Stax-tent stond zeer strategisch opgesteld naast de speeltuin, een winner dus. We waren daar nog geen tien minuten denk ik, kinderen op de speeltuin en ik heb gelijk 30 seconden niet naar de speeltuin gekeken (flesje water uit mijn tas halen). En Sien was al vermist. Janne wist haar niet zijn, op de speeltuin zat ze niet. Meteen aan mijn teamgenoten het signalement doorgegeven en iedereen aan het zoeken. In paniek was ik niet echt: veel ouders met kinderen daar, iemand zou dat wel opmerken en haar terugbrengen zeker? Er was een grachtje een beetje verder, maar dat zou ook iedereen zien als ze daar zou ingesukkeld zijn. Bovendien was ik wel zo voorzienig geweest om haar een armbandje aan te doen met haar naam en mijn telefoonnummer op (ik ken haar een beetje, dikke pluim voor mezelf). Enfin, anderhalve minuut later werd er al omgeroepen dat er een klein meisje gevonden was. Ze zat op de arm van een madam, ze had geweend zei ze maar dat was al over. Klein dramaatje dus maar. Bon, de babysitters van dienst waren meteen al gewaarschuwd voor mijn rappe kleine :-)

De kindjes nog wat bezig gehouden met een ijsje van K3 (lippenstift!) en tegen een uur of 5 was het mijn beurt. Van opwarmen was er niet veel in huis gekomen, dus die eerste kilometer is het dan altijd afzien. Leuk was wel dat ik meteen aanmoediging kreeg van club en kindjes. En eens op dreef heb ik eigenlijk wel genoten. Gewoon eigen tempo gelopen, al kan ik eigenlijk wel rapper denk ik. Maar ik werd gehinderd door a. mijn ferm ingekorte teennagels door de podoloog wegens teenschimmels (heel de zomer geen nagellak, tedju), b. mijn linkerarm, zo stijf als iets wegens een tetanosprik de dag ervoor (neen ge hebt uw armen niet echt nodig om te lopen en toch kan dat hinderlijk zijn) c. een opsmijtende maag. Geen idee hoe dat kwam, pasta met gegrilde groentjes gegeten.

Enfin, het was toch leutig. Binnen gekomen op 43:39, gemiddelde snelheid van 6:04 per km. Niet slecht, maar dat loop ik tegenwoordig ook vaak op training.

En daarna met zijn allen gaan eten in mijn straatje, ook gezellig.