Vooraf: (geschreven de avond voor de inleiding)
Ik was nooit echt voor een inleiding, gewoon omdat het allemaal zo gepland is. Het lijkt me zo vreemd om zonder weeën binnen te gaan en dan de boel een beetje in gang te steken. Het is toch allemaal veel mooier als het allemaal spontaan en onverwacht gebeurt?

En hé, ik was de vorige keer spontaan bevallen, dus dat zou nu toch ook wel gebeuren? Ha ja, want een tweede komt vroeger, zeggen ze. Nooit gedacht dat ik het nog langer ging rekken.

Ik heb er een paar dagen ambetant van gelopen, maar hé, nu ben ik er volledig klaar voor! Ik zie het zelfs goed zitten. Er zijn ook een aantal voordelen aan verbonden:

• Ik kan bevallen bij mijn eigen gynaecologe, een toffe madam. Vorige keer had ik een toffe, goeie dokter van wacht, daar niet van. Maar toch eens leuk dat ik bij mijn eigen dokter kan bevallen.
• De voorbereiding is gemakkelijker. Geen gedirigeer of gepak meer tijdens de weeën. Geen zorgen van wat als het ’s nachts of wat als, … De koffers zitten al in de auto, het is een kwestie van vertrekken nu.
• Mijn teennagels zijn zelfs gelakt!

OK, het blijft een beetje raar. Zo morgen binnengaan en weten dat je die dag gaat bevallen. Maar hé, eigenlijk konden we geen mooiere geboortedatum voor ons tweede kleintje hebben.

De bevalling
Ik kom vrolijk het verloskwartier binnen om acht uur -zonder weeën- en meld me aan met “Ik kom om te bevallen!”. Ik word vriendelijk opgewacht door twee vroedkundigen. Eén ervan was een oude bekende: vroedman Wim! Ik kreeg vorige keer een infosessie door hem, schreef al eens iets over hem en toen kwam hij op bezoek en zo kwamen mijn postjes bij Nike terecht en zo leerde ik Nike kennen, enfin, een heel verhaal.

Hij had mijn naam zien staan op het “inleidingenblad” en zo gezien dat ik er opstond, mijn blog eens gecheckt om te zien of ik toch niet al bevallen was en zo wist ie dus dat ik ging komen. Waar een blog niet goed voor is. Enfin, bevallen met vroedman Wim, dat was dus goed voor een gezellige voormiddag. Weliswaar verstoord door wat weeën en al, dat moet ge er schijnbaar bijnemen als ge wilt bevallen :-)

Mijn grootste vrees bij inleiding was dat ze meteen de grote middelen zouden inzetten, me aan een hormonenbom zouden leggen om dat kind er zo rap mogelijk uit te krijgen, liefst voor de middag of zo. Maar ik werd meteen gerustgesteld: het kind zou er vandaag wel uitkomen, maar we gingen er geen race van maken. Oef.

Eerst een beetje monitoren. Kijken hoe het zit met de ontsluiting: drie centimeter. Maar een nog stugge en lange baarmoederhals. Op die manier kon de baby nog een week blijven zitten. Enfin, daardoor dachten ze dus dat het bij mij wel wat langer zou duren, eerder late namiddag of zo. Vroedman Wim zou de geboorte niet meer meemaken want zijn shift zat er op om half twee.

Rond 9 uur werd er een pilleke opgestoken om de baarmoederhals te verrijpen. Ondertussen hadden Peter en ik onze literatuur mee: ik de Goedele en de Flair. Om 10 uur begonnen de weeën. Raar gedoe, de Goedele lezen over gigolo’s terwijl je al weeën hebt.

11 uur: 4 centimeter opening. De dokter breekt de vliezen. Achteraf blijkt dat ze daarbij een paar krassen maakt op Sien haar hoofdje. Peter was bijna in staat om het ziekenhuis een proces aan te doen (grapje). De boekjes worden aan de kant gelegd, vanaf nu begint het echte werk. Peter zorgt voor twee flesjes Aquarius (een godendrank tijdens de bevalling). Tegen 11.30 uur krijgt Peter een schotel eten waar ie maar een klein beetje van eet. Eten terwijl uw vrouw ligt af te zien is blijkbaar toch niet zo smakelijk. Ik zie er de humor nog wel van in en vraag of het wel smaakt. :-)

11:50 uur: Echt veel pijn nu. Aangezien ze gezegd hebben dat het nog lang ging duren wil ik wel eens weten hoeveel opening al heb. Zoveel pijn kan ik geen uren meer aan. Vijf centimeter opening maar. Ik reken: één centimeter per uur, da’s nog 5 uur, met zoveel pijn: geef mij maar een epidurale. Tussen de weeën door vraag ik me telkens af of ik dat wel echt wil, maar tijdens de weeën weet ik het weer zeker: Ja!!!

12.20 uur: Epidurale gestoken. Nog steeds 5 cm opening. Ik wacht op het moment dat de pijn gaat wegzakken of verminderen. Maar dat moment komt maar niet. Integendeel: de weeën worden nog heviger en vallen nauwelijks weg te puffen. De vroedkundigen en de anesthesiste staan er maar raar naar te kijken. Tot ze me vragen of ik al persdrang heb. Euh ja…

12.55 uur: 9 centimeter opening, we gaan naar de verloskamer. Geen wonder dat de epidurale niet aansloeg. Door een weeënstorm op 40 minuten van 5 cm ontsluiting naar volledige ontsluiting gegaan. En zo zal de vroedman toch nog mijn bevalling meemaken!

13 uur: De verloskamer, wat een verschil met de vorige keer: badend in het zonlicht mag ik bevallen. Deze keer word ik op de stoel gehesen, wat een gemak. De vorige keer ben ik daar op één of andere manier zelf op geklauterd. Het persen is het leukste moment: het doet pijn, maar ge weet dat hij/zij er bijna is. Deze keer ging het persen veel moeilijker: ik had echt het gevoel dat het kindje geen millimeter opschoof. In het midden roep ik ook ergens iets dat ik het niet meer zie zitten of zo. Ik heb namelijk eens gelezen dat als ge dat roept, het dan bijna gedaan is. Ik dacht: als ik dat alvast roept zal het daarna rapper gaan, dan zijn we daar al vanaf. Peter dacht echt dat ik het ging opgeven op dat moment. Dat ik me ging rechtstellen en voortgaan of zo. En de dag erna eens terugkeren. Alsof dat mogelijk zou zijn, ha! Dus we doen dapper verder. En ineens, ploep, schiet er een kindje uit mijn buik. De gynaecologe moest nog haar best doen om dat glad, glibberig wezentje op te vangen, maar goed dat dat gelukt is :-) Een sterrenkijkertje, verklaart de gynae.

Om 13.23 uur legt de gynaecologe een klein meiske op mijn buik. Ons Sientje.

Daarna word ik nog wat dichtgenaaid. Het ging lukken zonder knip, ware het niet dat Sientje dus een sterrekijkertje was. En bij het naar buiten floepen is er dus één en ander gescheurd. Ik kan vergelijken en ik kan zeggen:

• Een sterrenkijker is veel moeilijker om er uit te persen dan een gewoontje. Ook al heeft dat niet te lang geduurd (20 minuten of zo, was ongeveer evenlang dan bij Janne)
• Scheuren doet minder zeer dan knippen. De vroedvrouwen waren gelijk nogal onder de indruk van mijn onderkant en vroegen altijd of ik nog pijnstillers bij wou. Terwijl ik er dus geen genomen heb, dat was bij die knip wel anders.

Achteraf gezien:

• Viel de inleiding wel mee. Ze hebben me dus nooit aan een infuus met hormonen moeten leggen.
• Zou ik geen epidurale gevraagd hebben. Maar da’s gemakkelijk gezegd als ge weet dat het maar een uurtje meer gaat duren. Maar dat wist ik dus niet op dat moment. Die epidurale heeft dus niets geholpen.
• Ik vind bevallen echt niet wijs. Het enige wijze moment is het moment dat ze dat kind op uw buik leggen! Ik verklaarde dan ook zeer snel dat ik geen kinders meer op de wereld zal zetten. En daar houden we het voorlopig nog bij.

De “krassen” op Sien haar hoofdje:

Bevallingsverhaal Janne

Basisdingen:

• Goed aanleggen bij de borstvoeding. Zorgen dat ze niet te veel lucht binnen krijgen.
• Bij de fles erop letten dat de bereiding correct gebeurt en ze niet te veel lucht binnen krijgen. Geen brokkenpap. En verder kan je onbeperkt experimenteren met flessen, spenen en poeders.
• Laten boeren na het eten. Al klinkt dat simpeler dan het is. Baby op schouder leggen en zachte tikjes geven op het rugske. Maar hoe lang doet ge dat hé? Sien is er gelukkig behoorlijk goed in, in het boertjes laten! :-)

Helpt altijd:

• Wiegen en rondwandelen. Al wordt dat na een tijd lastig en dan is er hulp van …
• De tricot slen: kindje insteken en rondwandelen. En ondertussen opruimen met één hand. De andere hand heb je nodig om over het rugske te wrijven. Of het hoofdje te ondersteunen, dat hebben ze ook graag. En als ge uw huis beu gezien zijt, kunt ge nog altijd buiten een wandelingske maken. Nadeel: ge kunt zoveel rondwandelen dat ge zelf niet aan rust toekomt. Anderzijds: ik ben hier al menigmaal in slaap gesukkeld met kind in draagdoek op mij. Veiliger dan dat kunnen ze niet zitten.
• Baby tegen uw opgetrokken knieën leggen en achterwaartse fietsbewegingen maken. Met de beentjes van de baby, hé, niet met die van u. Of buikje masseren, al is die van mij daar geen liefhebber van. Die van mij houdt er meer van dat ik haar armpjes voor haar borstje fixeer en een beetje weerstand bied.
• Op buikje leggen: tegenwoordig mag dat dus weer. Meer zelfs, ze raden het me overal aan (kraamkliniek, kinderarts, Kind & Gezin). Wel onder toezicht. Overdag je baby dus regelmatig eens op zijn/haar buikje leggen. Het is goed voor de darmpjes.
• Inbakeren: in de doekjes van Redcastle of in het slaapzakje van Puckababy. Er bestaan er wellicht nog andere. Kindjes met krampjes slaan al eens wild om zich heen en kunnen zo zichzelf wakker slaan. En een inbakerdoek geeft hen dat warme, geborgen gevoel van in de buik. Sientje is fan van de Puckababy omdat ze haar armpjes graag voor haar houdt.

Nog:

• Babyfen/Balyfen. Bij Janne was het nog Babyfen, op basis van venkel en ik vond dat dat goed hielp. Nu mag dat blijkbaar niet meer en is het Balyfen en het helpt gelijk hoegenaamd niet. Volgens de meter van mijn jongste is er ook nog Colikind, en werkt dat heel goed.
• De ostheopaat: nooit slecht, eens met uw borelingkse langs gaan bij een ostheopaat. Onder het motto baat het niet, dan schaadt het niet.
• Een kersenpitkussentje: bij de Super Papa-doos van onze ziekenbond zat een klein kersenpitkussentje, juist op maat van Sientje. Een beetje warmte doet duidelijk deugd tegen de krampjes. Wel een waarschuwing: uw kersenpitje mag niet te warm zijn want baby’s kunnen zich sneller verbranden. Liever maar een lauw kersenpitje dus!
• Een tuut: Sientje is er nog altijd niet dol op, op de tuut, maar bij momenten kan een tuut toch zo’n troost bieden…

Borstvoeding:
Wat de borstvoeding betreft kan je vanalles laten van eten. De meest courante zijn:

• Niet te pikant eten
• Ajuinen, prei, paprika’s en kolen vermijden
• Geen citrusvruchten.
• Chocolade beperken: helpt het niet tegen de krampjes, dan toch tegen de kilo’s.

Maar ge kunt nog verder gaan:

• Melk: alle melkproducten vermijden. Een hele opgave toch wel want melk zit overal in.
• Alle gluten gaan vermijden: geen brood, geen pasta, …

Maar bon, waar eindigt ge op den duur hé. In een dieet dat je alleen nog witte rijst eet of zo. Het kan, maar het lijkt me ook niet zo gezond. En uiteindelijk weet je nooit echt zeker waaraan het ligt. Ge kunt daarin zo ver gaan als je wilt, maar toch een beetje gezond verstand gebruiken.

Ik drink ook dagelijks een tas Weleda borstvoedingsthee, omdat dat lekkere thee is. Daar zit ook venkel in en alles wat met venkel te maken heeft zou goed zijn tegen de krampjes. Ge kunt dus ook eens iets klaar maken met venkel. Of uw baby een beetje venkelthee geven.

Tips die ik gelezen heb maar nog niet uitgeprobeerd:

• Een badje geven. Mja, daar worden ze altijd moe van, dat zal dus ook wel helpen zeker.

Sientje heeft toch al veel minder last van de krampjes. Ligt het aan de chocolade, aan mijn uitgebreide trukendoos of is ze er al doorgegroeid? Ik weet het niet, maar als Überblogmoeder (mwhoehaha) wou ik jullie toch mijn lijstje met tips meegeven.

En, hebben jullie nog tips?

Omdat de test best lukt als ze slapen, mocht ze blijven zitten in de draagdoek:

En een paar minuten later bleek dat alles oké is!

Sientje was/is er ééntje met een enorme huidhonger. De eerste week wou ze continu bij mij liggen. Ook om te slapen ’s nachts. Aangezien de mama zelf niet zo goed slaapt met een baby in haar armen wilden we dat eerst en vooral aanpassen. Ze werd eerst ingebakerd in de Redcastledoekjes die we in bruikleen kregen van de meter: een succes. Sedertdien heb ik mijn bed weer voor mezelf. En voor Peter natuurlijk.
Maar madam wrikkelde ze zich daaruit want ze houdt liever haar armpjes voor haar borst. Maar ook al van de meter (handig, zo’n meter die zelf net een dochter heeft) kreeg ik ook een Puckababy-slaapzakje en dat blijkt nog beter te zijn voor Sientje. Het is toch allemaal een beetje zoeken in het begin, hé.

Wat de krampjes betreft: daar heeft Sien bij momenten vreed veel last van. Ik ga eens een post aanmaken met wat ik al allemaal geprobeerd heb en wat mijn ervaringen zijn. Maar in het algemeen heb ik de indruk dat (a) mijn chocoladedieet helpt (ik wil dat gewoon ook denken, want anders doe ik niet voort natuurlijk) en (b) ik de krampjes gemakkelijker onder controle kan krijgen. Met mijn 700 truukjes. Er werkt er altijd wel eentje. Het is alleen te hopen dat je hem snel vindt. :-)

Al twee dagen Janne gaan halen met Sientje mee. Mijn grootste vrees.
Vorige week ging ik Janne eens halen met de auto, omdat ik van ergens anders kwam. Sientje in de maxi-cosi (neen, ik durf mijn kind niet achterlaten in de auto, neen) en Janne weigerde om te stappen. Scènes! Een kind van twee dat niet wil stappen, dat stapt dus ook niet hé. Ge kunt dat natuurlijk altijd over de grond slepen, maar dat toont niet zo fraai. En onderhandelen wou ook al niet lukken. Na een minuut of tien heb ik me laten helpen door een andere mama die Sientje naar beneden bracht en ik een tegenspartelende Janne.
Maar normaal gezien gaan we dus te voet want de crèche is echt belachelijk dicht (100 meter of zo). Sientje in de draagdoek, Janne te voet of in de buggy. Als ze dan niet wil stappen, kan ik haar daar nog in krijgen, hoewel ze liever naast de buggy stapt. Maar Janne heeft zich al twee dagen gedragen als een super voorbeeldig kindje. Wat ik dan ook beloond heb met eendjes kijken. Als ze de halve weg al vraagt: “Naar kiek kijken, mama?” kan ik daar ook niet aan weerstaan. Ja, Janne zegt consequent “kiek” tegen een eend.

Oh en ook: ik kan nu ook wandelend borstvoeding geven en heb dan nog één hand vrij om vanalles te doen. Mogelijkheden dat dat schept, maat! Al is het natuurlijk het leukst en handigste in een knus plekje in de zetel.

De eerste baby van dit jaar: Bas, broertje van Stan, die al eerder in dit lijstje voorkwam. Geboren op 14 januari en daarmee de eerste baby voor dit jaar in dit lijstje.

De dag erna was het de beurt aan Sofie, ook wel Gentse schepen voor werk en economie. Het lijkt wel gisteren dat we aan elkaar opbiechtten dat we net zwanger waren. :-) Veertien maanden na haar dochtertje Fien schonk ze nu het leven aan een zoontje Jef. Vorige week kwam ze hier op bezoek, een flink bazeke al!

Daarna was er mijn buurvrouw Sofie. Ze beviel een week of drie te vroeg van een zoontje Yann. En als het een dochter was zou het een Yanne geweest zijn. Heel grappig: de hele buurt leefde mee wie eerst zou zijn, Sofie of ik. Terwijl het voor mij al lang duidelijk was dat Sofie met glans zou winnen :-). Gisteren was er buurtbrunch, maar het leek een beetje op de BuurtBabyBrunchBorrel, met die twee kleine petoetjes.

Daarna was het eindelijk mijn beurt. Sientje kwam er na lang wachten! Maar iets eerder die dag beviel ons Babs van een eerste zoontje, Simon.

En de dag erna was het de beurt aan Annava die zo vriendelijk was om haar baby op te houden tot die van mij er uit was. Emiel werd geboren, die al een hele rij broers en zusjes klaar staan heeft voor hem: Mira, Menno, Mia, Minne en Doris.

En toen was er Annelies. Moest ook weer veel te lang wachten naar haar gedacht. Tja, sommige mensen is het blijkbaar niet gegeven om voor hun termijn te bevallen. Edoch, ze zette een zeer flinke zoon Linus op de wereld: 4400 gram! Broertje van Fiona.

En ten slotte was het ook de beurt aan Koentje en Siegrid. Ook zij moesten lang wachten: op 24 februari (ook een dag of tien te laat dacht ik) werd Wobbe geboren, hun eerste zoontje.

Allemaal proficiat!

En valt er u iets op? Acht baby’s: zeven jongens en Sien is het enige meisje. Die gaat keuze hebben gelijk zot jong, later. Vechten gaan ze voor haar!

2010
stand jongens-meisjes: 7-1
14/01/10: Bas
15/01/10: Jef
27/01/10: Yann
09/02/10: Simon
09/02/10: Sien
10/02/10: Emiel
18/02/10: Linus
24/02/10: Wobbe

De baby’s van 2007, 2008 en 2009

2009
eindstand jongens-meisjes: 18-11
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
12/5: Eleonore
20/5: Arthur
4/6: Martha
11/6: Berk
20/6: Merlijn
10/7: Enna
29/7: Iskander
7/8: Mira
14/8: Freek
18/8: Arne
18/8: Hendrik
11/9: Floor
30/9: Zita
12/10: Ellis
21/11: Lander
23/11: Lore
29/11: Moses
2/12: Noor
12/12: Ruben
30/12: Mats

2008
eindstand jongens-meisjes: 14-12
8/01: Zita
10/01: Nora
15/01: Altan
8/02: Linus
10/02: Corneel
13/02: Pepijn
17/02: Lotus
20/02: Stan
20/02: Nicolas
24/02: Lotte
25/02: Ibe
13/04: Jolien
15/04: Lucas
4/05: Vince
7/05: Milla
16/05: Nika
31/05: Marie
2/06: Emelie
28/07: Jona
28/08: Victor
30/08: Helena
7/09: Gitte
27/11: Robin
30/11: Fien
01/12: Jules
17/12: Guillaume

2007
eindstand jongens-meisjes: 11-15. De meisjes winnen!
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
5/05: Klaas
10/05: Sam
17/05: Jef
19/05: Mauro
4/07: Mayenne
4/07: Lore
31/07: Ides
29/08: Lotte
14/09: Babette
17/09: Janne
22/09: Kobe
2/10: Ella
8/10: Annika
9/10: Marion
11/10: Karel
30/11: Jan
14/12: Elisabeth
30/12: Luna

En een schoon t-shirtje gekregen. En een cd van Tom McRae. En een bon voor een leuke winkel waar ik over een paar maanden eens naartoe zal trekken. Dus het was toch nog een leuke verjaardag.

Gisteren was er dan een familiefeest. En vandaag een buurtbrunch. En daarna officieel babybezoek van andere mensen uit de buurt. Tristan en Janne waren weer geweldig :-)

Druk genoeg dus, als ge nog geen drie weken geleden bevallen zijt en net een borstontsteking verteerd hebt. Morgen proberen een beetje bij te rusten. Al begint morgen manlief weer te werken. Dat zal allemaal wel lukken, daar niet van. Alleen Janne van en naar de crèche brengen, daar zit ik wat mee in. Maar op één of andere manier zal me dat ook wel weer allemaal lukken. Gelijk altijd. :-)

Enfin, eens een check-up gedaan en eens met al mijn overbezorgde-mama-vraagjes naar de kinderarts getrokken. Ik voelde me wel een klein beetje belachelijk, want ‘t waren misschien nogal onnozele vraagjes, m’enfin. Als ge nog maar goed twee weken mama zijt, dan mag dat. Ook al is het uw tweede, ja.

Familiekwaal 1: een ontstoken oogje. Janne brengt het één na het ander mee naar huis, om dat op geregelde tijdstippen ook eens over te zetten op ons. Sien deed nog beter: zij werd er mee geboren. Ondanks herhaaldelijk spoelen, was er geen beterschap. Waarschijnlijk een ontstoken traankliertje, antibioticadruppelkes en het zou verholpen moeten zijn.

Familiekwaal 2: snotneus. Gekregen van oppersnotneus Janne. Janne ziet haar zus heel graag, geeft haar zoenen en wil soms al eens neuze-neuze doen. Met als gevolg de eerste snotneus voor Sien, op amper twee weken. Het is niet omdat ge uw kind borstvoeding geeft dat ze immuun zijn voor snotneuzen. Enfin, zo’n snotterend borelingske, ik vind dat dus ontzettend zielig. Zeker als ze om adem snakt in haar slaap, ochgere. Spoelen, Nesivine en een eucalyptusbalsemke voor op het kind haar borstje. Tuurlijk wist ik dat allemaal al, maar ik wou toch eens checken of Nesivine bijvoorbeeld wel al mocht.

Voor de rest kan ik niet klagen van dat kind: dat eet en dat groeit (al 3850 gram zwaar), dat doet ’s nachts al nachten van 6 à 7 uur (eigenlijk al van in het begin). Overdag wou ze nogal veel op ons slapen, maar sedert we haar op haar buikje in het park leggen, gaat dat beter. En dat mag tegenwoordig zelfs van Kind en Gezin, als ge der bij zijt tenminste.

En soms krampjes, hé. De laatste twee dagen was het precies erger, misschien door mijn overdosis paaseitjes en de chocoladetaart van Tartes de Francoise? Of door de halve liter vers geperst fruitsap die ik gisteren naar binnen gekapt heb?
We gaan dat dus de komende dagen eens weren en zien wat dat uithaalt. En als het niet helpt tegen de krampjes, dan helpt het misschien wel mijn laatste kilo’s weg.
Enfin, ik wist dus niet dat chocolade slecht kan zijn voor de borstvoeding. In de tijd bij Janne ook massa’s chocolade gegeten. Ik begin te denken dat dat kind krampjes had in plaats van reflux. Hoewel, eerst eens afwachten of ik een paaseiloze Pasen moet doorstaan.

Creatieve dames, ge kunt daar alleen maar blij om zijn!

En ik word in de gemeenteraad trouwens vervangen door Mieke Bouve, die voor mij voor eeuwig door het leven zal gaan als An van Merlina. Serieus zeg, ik ben daar mee groot geworden met “Merlina”. En nu vervangt An van “Merlina” mij zowaar, zij het tijdelijk. Boogschutter roept Waterman…

Sien: daarover las je hier al alles

Marieke: naam die de meter gekozen heeft. Ze weet namelijk dat wij nogal zot zijn van Jacques Brel, en het is een bijzonder mooie naam.

Martha: naam die de peter gekozen heeft. Iets uit een film, die we nog moeten zien (Bella Martha). Ook een mooie naam.

Elke: die naam kreeg Janne ook al mee. Door het plotse overlijden van mijn zus één maand geleden krijgt Sientje die naam ook mee. Als eerbetoon aan haar tante.

Jipke: omdat dat de naam was waaronder Sientje bekend was voor 9 februari. Jip en Janneke, van Annie M.G. Schmidt.

Peter schreef ook al over Sien haar voornamen. Nu haar nog gaan aangeven. Hij heeft nog een paar dagen. Hij vraagt zich wel eens af wat er gebeurt als je je kind niet op tijd aangeeft. Als hij het maar niet gaat uittesten :-)