Lopen, lopen, lopen en nog eens lopen.

Als ge nu denkt dat het hier op loopgebied stilgevallen is, dat is ook niet helemaal waar. OK, er wordt minder gelopen dan voor de marathon. Maar goed, marathontraining was ook echt veel trainen hé. Toen liep ik 4 keer per week, nu terug maar 3 keer per week. Toen waren het vaak (heel) lange afstanden, nu is mijn langste afstand 15 km. Ik liep in januari, februari en maart meer dan 200 kilometer per maand, nu haal ik maar goed honderd (123 in april) kilometer meer. Ik liep toen met een schema, nu zonder.

Maar eerlijk: ik mis mijn schema. Vroeger liep ik altijd zonder schema, ik vond zo’n schema te beklemmend. Maar tegenwoordig vind ik dat dus net leuk. Een leidraad om goed te trainen. Om die trainingen ook effectief in te plannen in mijn agenda. Nu doe ik gewoon maar wat. In het wilde weg. En dat voelt niet zo goed eigenlijk. Na de Great Breweries komt er zeker terug een schema. Welk weet ik nog niet.

Maar dus: ondertussen liep ik maar liefst 3 wedstrijden mee:

1. Havenloop Gent.

Zoals gewoonlijk de run & bike met Griet. We waren allebei naar een feestje geweest de avond voordien en allebei niet echt fris. Het weer daarentegen was bijzonder fris. Met een paar hagelbuien vooraf en ik was al onderkoeld vooraleer ik aan de start kwam. Als het aan mij lag, waren we niet gestart, maar gelukkig is er dan Griet. We hebben ons geamuseerd, absoluut. En we kregen onderweg maar één hagelbui over ons. Maar we leverden geen topprestatie, maar dat kon ons precies ook niet veel schelen :-)

Te weinig geslapen. Onderkoeld. Hagel. Maar wel plezant 😊 #havengentloopt #run&bike

2. Ekiden Evergem.

Altijd op 1 mei en als het enigszins lukt dan loop ik mee. De tien kilometer dit jaar. Ik dacht: we gaan eens zien hoe rap we die kunnen, alleen. Ik liep aan een hartslag van ongeveer 175, mijn omslagpunt. Zonder haas en met weinig volk. Ik liep er 51:57 min over 9,8 kilometer. Niet slecht, maar dat moest beter kunnen.

Ekiden Evergem. Met de helft van het vrouwenteam. #stax #evergem #ekiden #running #runstagram #run

3. Stadsloop Gent.

De loop waar ik eens zwaar wou presteren, omdat ze zeggen dat je een maand na de marathon de beste tijden kunt neerzetten op de kortere afstanden. Chris had zich spontaan aangeboden als haas en ik heb dat dankbaar aanvaard. Want dat is wel een gemak: zij bepaalde het tempo, moedigde me aan, hield mijn drankflesje vast, wees hindernissen aan. Echt leuk. Pas op: ik heb onderweg vaak gedacht van : “how jong! wat denkt die wel dat ik kan!” en ook “ik ga nu stoppen hoor, rapper kan ik niet”. Maar goed, we weten ondertussen wel al dat ik te koppig ben om af te geven. Dus dan denk ik: “allez Lien, niet nadenken, gewoon gaan, over een kwartierke zijt ge der.” Dus ploegde ik verder. Heel plezant ook, want heel veel volk op het parcours dat ik kende, want dat liep knal door mijn buurt. Mensen die schrokken omdat ze me nu al zagen en me achteraf zeiden hoe snel ik wel ging. En dat ik echt wel bij de rappere was en dat er véél lopers na mij kwamen. Ook wel eens wijs, meestal zit ik in het latere deel lopers. Bon, afgeklokt op 46:43 seconden. Doel was 10 km onder de 50 minuten. Het waren wel maar 9,5 km maar die 10 zouden dus ook wel gelukt zijn. 662ste op 2400 lopers, ja, dan zit je bij het eerste deel hé. Maar goed: ik was echt stikkapot, zelden zo afgezien. Nooit meer, dacht ik. Maar na een paar minuten recuperatie was ik er weer helemaal bovenop.

Ze heeft me afgejakkerd tot en met. Maar het PR is een feit. 😉. Tx @chris_rogghe! #stadsloopgent

Ik had ervoor ook efkes gesupporterd voor Sofie. Onmetelijk trots was ik op haar! Haar eerste 5 kilometer, wat een prestatie. Sofie heeft al een heel aantal keer start2run geprobeerd, maar iedere keer botst ze op de grenzen van haar looplijf. Haar schenen nemen lopen niet zo in dank aan. Maar goed, onder meer door mijn compressietubes gaat het nu wel goed en zo haalde ze haar eerste 5 km wedstrijd binnen. Ferm! Hopelijk is ze nu helemaal gelanceerd :-)

She did it! Onmetelijk trots op @sofinessetje die ondanks herhaaldelijk blessurebleed blijft verder gaan! Haar eerste 5 km wedstrijd is een feit. Proficiat!

In de marge van het lopen deed ik onlangs ook een leuke kookworkshop van het sportkookboek. Wat bovendien een paar mooie plaatjes opleverde:

Photo

Photo

En mocht ik in de nieuwe Runnerslab in de Ghelamco arena ook een paar Nike Free schoentjes gaan proberen.
Mja die zouden ook niet misstaan in mijn loopschoenenkast. Helaas mocht ik ze niet meenemen 😂 #nikefree #nike

en zo leerde ik Jozefien en haar man kennen. En kwam ik eens in de Ghelamco Arena. Ha! Dat werd tijd!

En zo kwam ik ook eens in de Ghelamco arena #eerstekeer. En leerde ik Josefien en haar man kennen. #nikefree #runnerslab #running #nike

Tantie

Dat ik maar beter goed kon scoren vandaag. Dat hij maar hoopte dat het goed kwam. Want dat het erop of eronder was.

Het moet zowat dag op dag 20 jaar geleden zijn dat Peter me voorstelde aan zijn tantie. Zijn godin. De vrouw die hem deels opvoedde en waarnaar hij zo gigantisch opkeek. Zelden heb ik Peter zo nerveus geweten als de dag dat hij me meenam naar zijn tantie. Hij had nog nooit een lief meegenomen naar zijn tantie, want als hij een lief meenam naar zijn tantie moest het wel serieus zijn. En als tantie zijn lief maar niks zou gevonden hebben, dan zou dat voor Peter (en het lief) een zware dobber geweest zijn. Het kon maar beter klikken.

Maar goed, het was een eitje. Tantie en ik, dat klikte. Even rechtuit, altijd klaar met een mening, zelfde humor. Ze sloot me in haar armen, en nonkel Guido ook. Geweldige mensen. Zelf hadden ze geen kinderen, maar ze was er dol op. Iedere keer als we er kwamen, stond ze paraat voor ons en onze kindjes. Met snoepjes en koekjes. Met leuke hebbedingen voor de kinderen die ze kochten, kregen, verzamelden. Ze vond het heerlijk om Janne en Sien urenlang te zien spelen met de autootjes waarmee Peter ook nog gespeeld had. Of met de knuffels, die ze speciaal voor hen overal verzamelde. Ze nam ze op haar arm en ging naar de paardjes kijken in de wei naast haar. Leerde de meisjes mee fietsen in het straatje achter haar. Heerlijke uren hebben we er beleefd.

Tantie. Niet mijn tante, maar dat voelde wel zo. #linkinbio #rip #paardjeskijken #RIP

En toen kwam er die kloteziekte. Ze genas, ze herviel, ze genas, ze herviel. Begin maart opnieuw. En het ging snel, veel te snel. Vorige woensdag waren we er nog. Ze was fel verzwakt, maar helder. Ze kon nog praten en lachen met de kindjes. En zaterdag was het al gedaan. Kloteziekte.

Maar oh wat ben ik blij dat ik haar al die jaren gekend heb. Ik ga haar koesteren in mijn hart, voor de rest van mijn dagen. Ze was dan misschien niet mijn tante, maar dat voelde wel zo, zeker na al die jaren. Oh, wat zag ik haar graag.

Tantie is niet dood. Tantie blijft bij ons, voor altijd.

Riga. Rigasjeg.

Een marathon, het vraagt een maandenlange opbouw, dan plots is het daar, dus dan moet je zien dat je daarna niet in een zwart gat valt. Dus wat kan je beter doen dan het weekend erna met vrienden een citytrip te doen? En geen loopkleren meedoen?

Vorig jaar was het Dublin, dit jaar trokken we naar Riga. Niet zo bekend, Riga, maar we vinden het net wel eens leuk om de minder bekende steden te doen ook.

Om te beginnen: als je vliegt vanuit Charleroi kan je tegenwoordig ook maar beter zéér op tijd vertrekken. We hadden dat gelukkig gedaan, want een paar kilometer voor de luchthaven begon de file al. Lang voor je op het terrein komt checken militairen al eens je identiteit en als je binnenkomt nog eens. Wat de nodige vertragingen tot gevolg heeft. We hadden uiteindelijk niet veel tijd over. Maar goed, er verder al bij al vlot geraakt.

Een uurtje later al in Riga, waardoor we pas konden eten tegen plaatselijke tijd 22 uur. Dus deelden we een meter worst in een niet zo aan te raden Brewhouse.

"Mijn" brouwhuis hier!

Peter voelde zich meteen thuis in de stad.

Zou ik?

Gilde

Commu-kunst

Veel wifi zones ook in Riga. Niet dat we verslaafd zijn, maar we waren allemaal onze gids vergeten dus waren we aangewezen op apps als Tripadvisor en al om te weten waar we naar toe moesten.

In the (wifi) zone! #riga #riganda

Enjoy the silence

Deze brug katapulteerde ons een weekje terug naar Rotterdam.
Aan de Daugava...

De Orthodoxe kerk. Waarlijk vreed schoon!
Orthodox

Riga is fijn, maar Riga is niet zo groot. De volgende dag een hele dag op ons gemak rond gelopen in de stad, en we hadden het gevoel dat we het meeste wel al gezien hadden. En hetgeen we nog wilden doen, daar hadden we nog twee dagen voor.

Dus gingen we op zaterdagavond eten, dronken iets te veel en lagen op zondag gewoon heel lang in ons bed. Heerlijk is dat, appartementje huren en ge moet niet opstaan voor één of ander ontbijtbuffet. Ontbijten kan later ook wel eens.

Lekker gegeten ook, in Riga. Zo gingen we naar de Muusu, de Balzambars en de Domini Canes. Alle drie aanraders, maar wel best te reserveren. We dronken ook een liter mojito (met twee weliswaar) in de Cuba. OK, dat was erover :-)

Veel art nouveau ook, in Riga. Als ik een huis zou mogen bouwen, het zou een art nouveau huis zijn.

Art nouveau

Faciaal

Laatste dag fietsen gehuurd en een toertje gedaan. Dat is ook altijd leutig. Al is Riga totaaaaaal geen fietsvriendelijke stad. Nergens fietspaden gezien, we moesten wel op het voetpad rijden. En de oversteekpunten waren ook levensgevaarlijk.

Schoon uitzicht van op de universiteit.
Parijs aan de Daugava... #rigasjeg

Vogelperspectief #rigasjeg

Vanop deze toren dus:
Wetenschap #rigasjeg

In topgezelschap hé.

Riganna. #rigasjeg

Mogelijke bestemmingen voor volgend jaar: Dubrovnik, Split, Vilnius, Talinn, Bologna. Keuze zat!

En ah ja. Ik zie hem nog altijd graag! :-)

En wie is dat? #rigasjeg

Meer foto’s op Instagram

Marathon Rotterdam: na

Dat ik echt fenomenaal stijf was, de eerste twee dagen nadien. Trappen waren echt moordend. Of rechtkomen na een tijdje zitten. Efkes loslopen, zeggen ze dan, maar ik zou echt niet geweten hebben hoe ik in mijn schoenen zou moeten geraken. Zo vlot ik zondag liep, zo kreupel was ik de dagen erna. Maar vanaf woensdag ging het beter.
Maar de eerste nacht was ik doodop en kon ik niet slapen. Rusteloos. Raar.

Maar dat we mogen trots zijn op onze gemiddelde pace liepen van 5:38 en dat vrij constant. Onze snelste kilometer lag op 27 kilometer (5:18!) en onze traagste er iets na, op 29 (5:59) maar we liepen geen enkele pace boven de 6 minuten. pace

Heel vlak gelopen, zeggen ze dan. Amper verval in de tweede helft. Een positieve split van maar 2 minuten. Voila, een hoop looptermen ineens.

Iets van dichterbij bekeken, liepen we nog een kilometer sneller (hier is dat de snelste kilometer uit het hele parcours geplukt). Die liepen we van kilometer 41,49 tot 42,49. In 5:09. Stevig eindsprintje dus, zonder hadden we de min vier uur niet gehaald.

pace2

Zowat alle lopers komen uit op méér afstand dan de marathon. Wij komen op 42,5 km uit ipv 42,195. Dat schommelt altijd een beetje, da’s logisch. Maar de meesten hebben toch 200 à 300 meter meer. Dat lijkt niet veel, maar voor ons is dat toch 2 minuten extra lopen. Wat je dus net boven de 4 uur kan doen belanden. Gelukkig hadden we wat overschot ingebouwd.

Onze nettotijd is 3h59’18”. Dat is de tijd van de finish tot de aankomst. Zeker gezien de afstand ook iets meer i,s mogen we wel zeggen dat we de marathon in minder dan vier uur gelopen hebben. Ieder jaar publiceert Runnersworld de tijden van lopers die de marathon lopen in minder dan 4 uur (vrouwen). We horen daar dus bij! Tenzij… de organisatie de brutotijd doorgeeft… dat is de tijd van de start van de wave, tot de finish. Dat is net één minuut meer in ons geval en dus net meer dan 4 uur…(4:00:16) Voor de rangschikking per categorie kijken ze naar brutotijd.

Het reglement zegt:

“Wat is de officiële tijd? De brutotijd is de officiële tijd. Deze start op het moment dat het startschot valt en stopt op het moment dat je de finish passeert. De nettotijd is de tijd die start op het moment dat je de mat op de startlijn passeert en stopt als je de finish passeert. Deze nettotijd wordt als extra service vermeld.”

BOE! Zo flauw zeg. Ik snap dat dus niet, dat je dus niet de meest nauwkeurige tijd gebruikt als officiële tijd. En nu wil ik wel in de Runnersworld staan hé. Op het certificaat staat het alleszins juist.

FcertA4.tmpl-F2614-DIIJ

Evelien en ik hebben onze wedstrijd uiteraard al uitgebreid geanalyseerd. Tijdens de wedstrijd had ik de hele tijd het gevoel gehad dat zij veel sneller kon, en dat kon ze wellicht wel. Alleen ging ze zich dan wellicht opgeblazen hebben. Zeker omdat zij in de dertiger kilometers last kreeg van haar maag. Wellicht had ik haar dan ergens opgeraapt, en dan was de vraag of ze nog had kunnen bij mij blijven. Nu had ze zichzelf nog niet opgeblazen en kon ze de laatste kilometers nog aanklampen. We houden het er dus op dat we een sterk marathonteam waren. Ha!

Het bord met de tijdsmeting bij de 40 km hadden we beiden gezien en beiden dezelfde berekening gemaakt. Dat het heel krapkes ging worden. En we durfden beiden niks zeggen tegen mekaar :-)

Of ik nu meteen een nieuwe marathon ga inplannen? Euh neen. Al zeker niet voor dit jaar. De voorbereidingsperiode is lang en intens en vraagt veel opofferingen. Eén keer per jaar volstaat voorlopig. In het najaar wat nieuwe halve marathons of wat Urban Trails of zo. Voor volgend jaar zien we wel. Met als grootste risico: als we het de volgende keer niet onder de vier uur gaan duiken, gaan we ontgoocheld zijn. Maar anderzijds: misschien valt er wel net een hele druk weg. Omdat we al onder de vier uur gelopen hebben. Maar ach wat. Dat zien we dan wel weer.

Maar stiekem kijk ik toch al een beetje naar de marathons van 2017 :-)

O, en verder: dat ik het fantastisch vond hoeveel mensen er meeleefden! Zot veel berichtjes gekregen, mensen die live zaten te volgen via de app of de Facebookpagina. Nichtje Tine met een oog op Parijs-Roubaix en één oog op de marathon. Leutig :-)

13000248_10154003022272088_4409830000681197550_n

En ook voor de berichtjes op marathonsupporter.nl (die ik niet onderweg gezien heb, maar wel achteraf). Voor de filmjes. De man ging ook helemaal op in het wedstrijdgebeuren en in het reporterschap op de Facebookpagina. Die was ook danig onder de indruk. Fantastisch!

Bedankt allemaal!

Marathon Rotterdam: tijdens

Om 9 uur vertrokken met Tom, richting start. Hij zat in wave 1, ik in wave 4, hij ging voor een tijd van 3h30′, ik voor 4 uur, dus onze gemeenschappelijke voorbereiding stopte ergens aan het Centraal Station, wegens totaal anders :-)

12439358_1577426215882268_5891310756961845243_n

Dus naar het hotel van Evelien, knal aan de vertrekplaats voor wave 4. Ideaal. Efkes stress dat ik haar niet ging vinden, maar kwam goed. Kon een rugzak met gerief daar laten staan, wat wel handig was. Mooie foto genomen van ons voor vertrek door een clubgenoot van haar.

12980737_10154028485795275_268383407_o

Startvak vier, het laatste. Toiletten in het startvak, nog nooit gezien. Ik zou gewoon in ieder toilet nog eens geweest zijn voor een paar druppels, maar dat is psychologisch, dus ik heb dat maar genegeerd. Lang wachten wel, in de zon. Heb toen al een paar keer gedacht “Mieljaar, da’s warm” en ik heb dat die dag zeker nog 10.000 keer gedacht. De ambiance gaat wel grotendeels aan u voorbij daar in startvak vier. Maar goed. We hebben een beetje getetterd met de mensen rondom ons en na een half uurtje was het onze beurt: start! In het begin echt razend druk en dan is het toch al kwestie van meteen je juiste tempo te vinden. Want als we onder de vier uur wilden duiken, was het niet dat we zoveel tijd over zouden hebben. Maar goed, ging redelijk. En na twee kilometer al de eerste keer het supportersteam gezien!

12991096_1577441932547363_4362930918978824430_n

12931274_1577440352547521_5565964559038405970_n

En eigenlijk valt er voor de rest niet zoveel te zeggen. Mijn horloge stond op enkel hartslag weergeven en dat was het enige waarnaar ik keek. Meer gegevens bekijken maken me alleen maar nerveus en dat neemt het genieten weg. Om de kilometer gaf hij me wel een pace*-waarde mee, maar dat heb ik echt niet iedere keer gehoord.

Constant gestreefd om de hartslag tussen de 160 en 165 te houden en dat is aardig gelukt. Evelien liep de hele wedstrijd rechts van me, een half pasje voor mij. Zij bepaalde het tempo en ze was in die zin een prima haasje. Indien we te snel liepen, zei ik dat we moesten temporiseren. Ik had een paar keer het gevoel dat ik haar zou moeten lossen en ik ben een paar keer heel dichtbij geweest om haar dat te zeggen, dat ze maar alleen moest gaan. Maar zolang mijn hartslag oké bleef, besloot ik haar te volgen. En dat was dus blijkbaar tot op het einde van de wedstrijd.

Op 8 kilometer passeerden we het pacerteam** van 4 uur, die waren voor ons gestart. Op 18 kilometer gingen die ons voorbij maar aan een waterpost lieten we die weer achter. Hoe die er eigenlijk in geslaagd zijn om een tijd onder de 4 uur te lopen, dat snap ik dus nog altijd niet. Lastig eigenlijk, die pacerteams, daar loopt veel te veel volk rond. Kun je niet meer comfortabel lopen, dus als er ergens een dipje was, dan was het daar wel denk ik. Dat gedoe met zo’n massa volk, echt niet leuk, dat mag alleen in het begin.

Op 17 km of zo voelde ik mijn bovenbenen voor het eerst. Dat is snel, want ik ben zo’n afstanden wel gewoon, maar natuurlijk niet aan die snelheid. Ik vroeg me af of ik daar krampen in ging krijgen, maar goed, zolang mijn hartslag overeind bleef liep ik verder, aan die benen kon ik toch niet veel doen. Ik ging zo lang mogelijk voor die tijd gaan, en als er krampen waren, tja, dan ging ik wel eindigen in 5 uur of zo hé.

Volgens onze horloge liepen we een vrij constante pace, vaak rond de 5’30”, wat wil zeggen dat we voldoende voorsprong aan het uitbouwen waren voor de tweede helft. Alleen waren onze kilometers minder lang dan die van de organisatie blijkbaar… wat wil zeggen dat we nog een extra stukje te rennen hadden en dat we dat ook onder de vier uur moesten zien te doen. Weg met onze voorsprong dus… Bleh.

Op km 27 nog eens het supportersteam tegengekomen. Heel leuk natuurlijk om ze te zien! Een verrassing wel, had eigenlijk niet gedacht dat dat meer dan één keer ging lukken. Maar Peter kon blijkbaar goed volgen met de app en wist dus perfect wanneer ik er aan kwam.

12987088_1577470709211152_771343790713560433_n

12985614_1577470802544476_2270025071848910304_n

Grootste kippenvelmoment voor mij: de eerste doortocht onder de “kubushuisjes”. Fenomenale muziek daar, ik zweefde. Runners high in het kwadraat. Toen moesten we nog aan de laatste 14 beginnen, ook wel bekend als de zwaarste. Maar goed, we maalden kilometer na kilometer zonder mannen met hamers tegen te komen. Het was wel behoorlijk zwaar, zeker toen met de zon vol op kop. Water nemen werd ook steeds moeilijker omdat iedereen effe stopte om te drinken en wij gewoon wilden doorlopen, geen tijd te verliezen. Maar waterposten mag je nooit overslaan, zeker niet met dit weer.

Ik denk niet dat wij vanaf km 30 nog ingehaald zijn door andere mensen… Omdat we al in de laatste wave gestart waren natuurlijk en de snelle lopers die achter ons gestart waren, waren ons wel al voorbij. Waardoor we heel veel mensen opraapten uit vorige waves die trager waren, waardoor het bij momenten erg druk werd op het parcours. Lastig wel, op km 38 moesten we soms nog lopen en springen zoals de eerste kilometers omdat er zoveel volk op het parcours zat. Als ik ooit nog een marathon doe, dan misschien één met minder volk, zodat ik plaats heb om te lopen. Mijn enige puntje van kritiek dan op deze marathon. Lastig soms ook, want soms zag je mensen echt aan de kant van de parcours die helemaal gekraakt waren bij hun familie, janken echt. Dat mag je je dan toch niet te veel aantrekken. Een mentaal spelletje ook, die marathon.

Op km 34 had Evelien maagkrampen en durfde ze geen gellekes*** meer. op km 37 zei ze dat het nog 5 zware kilometers gingen worden. Vanaf dan heb ik haar wat vooruit getrokken, want behalve van mijn bovenbenen had ik nergens last van. Mijn enige vrees tijdens de wedstrijd was dat mijn bovenbenen plots stop gingen zeggen, maar dat deden ze dus niet. Of dat ik een zonneslag ging krijgen. Mieljaar, waarom had ik die zonnebril niet mee? En geen zonnecrème? Ik ben dus keifel gebruind tijdens de wedstrijd :-)

Op km 40 zag ik een klok die telde vanaf het moment dat de snelsten vertrokken waren, die gaf 4:18 aan. Gerekend dat wij een half uur later gestart waren, wist ik dat we nu echt niet mochten afgeven en er alles moesten uithalen wat er nog inzat, want we moesten nog 2,2 kilometer lopen op 12 minuten. Op km 41 zag ik Peter en de kindjes, die werden bijna wild van enthousiasme. Duidelijk dat zij ook meeleefden :-) En op het thuisfront waren er ook super veel mensen aan het meevolgen, leuk is dat!

12936747_1577494839208739_5789154533599588822_n

Ik heb er nog een fenomenaal eindsprintje uitgeperst, zigzaggend tussen een heleboel mensen, man wat was het daar druk. Er wel op gelet dat Evelien mee was, want ik wou samen met haar over de streep, haja, zij had me het grootste deel van de wedstrijd voort getrokken. Hand in hand met Evelien over de streep, dat moest wel.

“Hebben we het gehaald?”, vroeg ik, want ik durfde zelf niet te kijken naar mijn horloge. Ze knikte en verdween meteen. Blijkbaar haar maaginhoud gaan legen. En toen hebben we een beetje gebleit van contentement :-)

Mooie uitloopzone wel in Rotterdam, waar plaats was om te wandelen en te stretchen. Meestal beland je meteen in de drukte. Goed geregeld.

Maar zot content, jong. Het besef dat we het gedaan hebben. En in minder dan vier uur. Geweldig! We hadden beiden voor de rest van de dag een glimlach op ons gezicht gebeiteld :-)

Voor Tom werd het helaas een opdoffer van formaat: hij had gehoopt in een tijd van 3:30 te eindigen. Maar hij is in wave 1 gestart, bij de hele snelle lopers en hij is te snel gestart. Bovendien was hij zijn hartslagmeter vergeten aandoen waardoor hij daardoor ook geen rekening kon mee houden. Gecombineerd met nog wat krampen is hij geëindigd in 3:55. Tja, hij is nog jong en er komen nog veel marathons, het zal hem vast wel eens lukken. :-)

*pace: minuten per kilometer. Om een streeftijd van 4 uur te halen moesten we een gemiddelde pace halen van minder dan 5:42.
**pacerteams: zijn begeleiden mensen aan een constant tempo naar de eindtijd. Als je zeker wilt zijn van een tijd kan je die volgen, maar het is daar altijd drukjes en ik loop daar dus liefst ver van.
*** gellekes: met snelle, noodzakelijke koolhydraten. Leveren je een instant boost op. Als je maag er tegen kan tenminste. Ander kenmerk: mierzoet, niet lekker. Al begin ik er aan te wennen.

Marathon Rotterdam: voor

Bon. Een eerste marathon loop je maar één keer. Mijn verslag hierover is dan ook zéér uitgebreid: een voor, een tijdens en een na. Indien niet geïnteresseerd: eventjes wegblijven van deze blog. :-)

Vrijdag vertrokken naar Rotterdam en nummerke gaan afhalen. Behalve dat ik het wedstrijdshirt maar lelijk vond was ik wel onder de indruk van het gebeuren daar. Een grote expo met enorm veel lopersgerief. Had je mij daar een uurke in laten rondlopen met een overvolle Visa-kaart, ik had mijn gerief wel gevonden. Gelukkig waren er man en kindjes en vriendjes die op me stonden te wachten. Een enorme wall met daarop alle namen van de deelnemers en dan je eigen naam zoeken. Maar drie Lienen die meededen en de laatste Lien ken ik, dat is een andere Trappenhuis-mama. Ha!

Gevonden! #roadtorotterdam2016

Gevoel: ik ben op geen enkel moment echt zenuwachtig geweest. Gek is dat, vroeger was ik echt superzenuwachtig als ik aan de start stond, ik bestierf het bijna. Nu totaal niet meer, is dat met ouder worden? Een beetje gezonde spanning, dat wel, maar meer niet. Mijn gevoel was gewoon: we hebben genoeg getraind, we kunnen onszelf niks meer verwijten. Nu is het kwestie van verstandig te lopen tijdens de wedstrijd, mezelf niet dood te lopen, en de rest hebben we toch niet in de hand.

De dagen voordien voelden een beetje als overtijd gaan: je bereid je maanden voor op iets en dan komt het maar niet. Je weet dat het zal komen, maar echt beseffen deed ik dat niet.

Pas op: het was ook niet dat ik zo zelfzeker was hoor. Ik dacht meer in termen van wat heb ik te verliezen? Niet zo veel eigenlijk, alleen opgeven zou ik enorm spijtig gevonden hebben, al weet ik ook dat dat ook kan gebeuren.

Slapen: dat deed ik de dagen voor de marathon eigenlijk zeer goed. Wat er dus wel op wijst dat ik er gerust op was. Hoe weinig ik sliep de nacht voor Den Haag (hooguit 2 uur), zoveel sliep ik laatste nachten voor Rotterdam. Gemiddeld 8 uur en voor mij is dat echt veel. Ik droomde wel veel, maar niet over de marathon. Gek eigenlijk.

Het weer: waar ze de hele tijd bewolkt en wat druppels regen voorspelden, merkten we de dag ervoor en de dag zelf al snel op dat het een stralende dag zou worden. Niet echt mijn weer om te lopen, maar goed, dat is één van de factoren waar je toch niks kan aan veranderen, dus dan maak je er sowieso maar beter het beste van.

Eten ter plaatse: pasta, tomatensaus, niet te veel vettigheid er op maar toch een beetje kaas. Verder veel rodebietensap. Water. Pannenkoekjes. Carbodrankjes. Sofie ging croque monsieurs maken voor de niet-marathonlopers, maar met een half croque toestel lukt dat niet. Wat meteen de running gag was van het weekend. Dat en de sleeves, waarover later meer.

De kledij: daar moet een mens toch stevig over nadenken. Want 42 km de verkeerde kledij dragen kan je echt zuur opbreken. Ik zag mensen starten met lange broeken, truien en jasjes… eurgh. Toch een beetje warm.

Marathonoutfit ligt klaar! Een mengeling tussen #nikeplus #teamdecathlon en #garmin. En oude kleren om achter te laten aan de start. En veel #etixx gellekes voor onderweg. #roadtorotterdam2016

Het broekje is dat dat ik kreeg van Decathlon, een trailbroekje. Handig omdat er veel plaats is om gellekes weg te steken zonder dat je een gordel of zo moet meezeulen. Ze tailleren wat klein, maar eens je het aanhebt kun je daar maar één ding van zeggen: perfect. Nog van Decathlon: looponderbroek (wat echt noodzakelijk is leerde ik tijdens één van de lange duurlopen) en BH (niet op de foto). En ook het hoofddoekje. Flatterend vind ik dat niet, maar djeezes, dat was het meest nuttige kledingsstuk dat ik aanhad. Ik heb donker haar en zet daar vier uur een brandende zon op en ik eindig met een zonneslag. Op 17 km floepte het van mijn kop, maar ik ben effe teruggekeerd om het op te rapen omdat ik wist dat ik zonder het niet zou redden. De sleeves had ik op het laatste moment nog gekocht, toen ik dacht dat het nog frisjes zou zijn aan de start. Niet meegenomen omdat ik wist dat ze meteen overbodig zouden zijn, en dan zit je ermee. Tom (Sofie haar lief) heeft me daar ontzettend mee uitgelachen, maar goed, ik kan daar tegen :-).

Schoenen, t-shirt en kousen van Nike. Allemaal al uitgebreid getest en goedgekeurd. Ik koos voor mijn oude Nike t-shirt (van 2009!), omdat ik dat nog altijd leuk vind en dat behoorlijk uniek is :-)

De oude kledij: de oude broek zelfs niet aangetrokken, het vestje wel en achtergelaten aan de start. Beetje zonde eigenlijk, want was niet nodig, was al warm toen :-)

Horloge: Garmin fr 235. Heb ik nu een goeie twee maand en daar staat een review over klaar die ik ook maar eens moet publiceren. Zeer content van. Gaf wel meer afstand aan dan 42.195 meter maar ik zie dat de meeste lopers meer hebben, dus ik vermoed dat we gewoon verder gelopen hebben dan een marathon.

De dag voordien: een beetje Rotterdam verkend: ik wou de nieuwe Markthal wel eens zien. Van buiten vond ik het een lelijk ding, maar binnenin was het wel indrukwekkend.

Eerder die dag, in de Markthal.

Peter is met Janne nog een beetje verder op uitstap geweest, maar ondertussen lieten de marathonlopers alweer de benen rusten.

Rustende benen #marathonrotterdam #roadtorotterdam2016

Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.

Ze worden groot terwijl je er op staat te kijken. Nou ja.

Na het geslaagde scoutsweekend voor Sien was het nu tijd voor haar eerste kamp. Fos De Reiger besloot dit jaar voor het eerst ook het paaskamp met alle takken samen te doen op hetzelfde moment, én een bus in te leggen wat het georganiseer een stuk makkelijker maakte. Janne was dolenthousiast om op kamp te vertrekken, wat goed was voor het enthousiasme van Sien en valiezen maken werd dus dolle pret.

Klaar om op scoutskamp te vertrekken! #sien90210 #janne1709 #fosdereiger

Sien naar de bus gebracht op een ongoddelijk vroeg uur op Paaszondag (lang leve de uursverandering). Traantjes, maar ze ging vlot mee. En dan met Janne door naar Hasselt waar ze nog eens een balletshow mocht meedansen met Favole.

balletJanne7

Cool dat dat was! Een echte So You Think You Can Dance in het klein! Inclusief jury commentaar. En jawel, ze waren heel lief hoor. Janne was wellicht één van de kleinste en jongste meisjes op het podium, dus ik was uiteraard hypertrots, zoals alleen een mama dat kan zijn :-)

Waarna we onmiddellijk doorreden naar Kasterlee, De Hoge Rielen (oh! daar ben ik zelf nog een paar keer op kamp geweest!) om haar bij de rest van haar vriendjes te voegen. Ik wou de Bevers (de kleinste groep, van Sien) eigenlijk echt wel vermijden om het niet lastiger te maken dan nodig voor Sientje. Maar plots kruisten ze mijn pad. En ik zag contente kindjes!

Scoutskamp Sientje, Myrddin en Ada

Ik heb ze toch wel gemist ja. Ook al hingen we één dag de toerist uit. De eerste keer dat ze samen zo lang weg waren. Als Janne op kamp ging was er altijd nog een Sientje dat voor afleiding zorgde, nu dus niet meer.

Maar op donderdag kreeg ik twee zot contente kindjes terug. Die het een fantastisch scoutskamp vonden. En die staan te popelen om in de zomer mee te gaan op tentenkamp. Heerlijk, ik heb kinderen die graag op kamp gaan. Ik deed zelf ook niets liever!

Ze leken wel meteen elk vijf centimeter gegroeid. Groter geworden. Wijzer. Maar dat groot, dat valt hier nogal mee. Ons madammen volgen nog altijd zeer trouw mooi de onderzijde van de Vlaamse Groeicurve :-)

Ze worden groot terwijl je erop staat te kijken. Nou ja. Dat is relatief in ons geval. 😉 #janne1709 #sien90210 #linkinbio

Eendagstoerist in Namen

Vier dagen kinderloos. Waarvan één gevuld met vriendjes, twee met werken en één vrije woensdag. Peter ook verlof wegens gewerkt in het weekend. Tijd voor koppel-quality time!

Het eerste idee was sauna, maar ik had gelijk wat te veel sauna gehad de laatste tijd en ik wou wel nog eens iets samen doen echt. Dus dacht ik aan Namen, en dat we daar altijd langs rijden en nooit stoppen. En ik googlede wat rond en kwam op dit geweldig hotel terecht dat we voor een zeer voordelige last-minute prijs konden boeken (maandagavond boeken, dinsdagavond gaan). Leuk design hotel en er is ook een zeer goed restaurant aan dat helaas al volgeboekt was voor die avond. Niks aan te doen, en ze waren zeer vriendelijk om zo meteen een ander restaurant te zoeken en te reserveren voor ons. Het mocht niet te ver zijn dus gaven ze ons Cuisinémoi.

Triootje

Efkes googlen op ons uniek kamertje en we leerden dat het restaurant een ster heeft. En dju, ik had alleen sneakers mee en casual kleren aan :-) Gelukkig was het een heel tof sterreke, stijl Publiek. Gezellig zitten, niet de grand chic, lekker eten. De bazin verwelkomde me op sneakers, dus ik wist dat het goed zat.

Als bij toeval hier gesukkeld... Met een open keuken, op hoog niveau. Letterlijk.

Heel lekker gegeten, heel lekkere wijnen (OK ja, dat mocht marathongewijs niet meer van mezelf. Maar het was de laatste keer dan, echt!)

De volgende dag heerlijk getsjold door Namen. De citadel, de stad. Op ons eigen tempo. Zalig! Namen is niet zo groot, eigenlijk veel kleiner dan ik verwacht had. Maar best gezellig. Ideaal voor eendagstoeristen zoals wij.

Rive

Na 20 jaar blijft de man me verrassen met de mededeling dat hij graag de rondleiding wou zien over het maken van een parfum bij Guy Delforge. Had ik nu nooit gedacht zie. Maar goed, dan doen we dat. Best leutig eigenlijk.

En dus gingen we op parfum rondleiding bij Guy Delforge

Odeurs et essences

Het was trouwens best gek, zo één dag de toerist uithangen, tussen twee werkdagen in. Maar wel geweldig, want we hadden allebei het gevoel dat we echt op weekend geweest waren. Gaan we zeker nog doen, zo’n uitstapjes. En Namen is echt een aanrader!

Grand café

Oh ja. En nu heb ik me natuurlijk in het hoofd gehaald om dit jaar de Urban Trail door Namen mee te lopen. Ging vorig jaar door ons hotel heen. En door de parfumeriemakerij. En door de Brasserie Francois. En over de Citadel natuurlijk. Lijkt me heerlijk. Iemand die wil meedoen? 13 november!

Ah ja en voor de duidelijkheid: volledig niet-gesponsorde post!

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016