20 km van Brussel 2014

De Twintig km van Brussel. Er was/is weer veel rond te doen. Ik hem hem gelopen. Goed getraind en medisch gescreend. Genoeg water gedronken ervoor en tijdens. Zo heel veel meer kan een mens niet doen zeker?

Ik liep samen met Sofie Bracke, mijn loopmaatje van de Midzomernachtsrun van vorig jaar. Niet dat we ooit samen trainen (moeten we anders misschien wel eens doen, gezellig) maar we hebben ongeveer hetzelfde tempo, dus dat is wel leuk voor zo’n lange wedstrijd.
We vertrokken op ons gemakske en heel ontspannen vanuit het laatste vak, dus het was al bijna half elf tegen dat we konden starten. Maar dat geeft niks, we genoten van de sfeer en van het zonneke. Dat is toch wel een groot verschil met vroeger, toen was ik echt super nerveus voor iedere wedstrijd. Nu is dat gewoon een gezonde spanning.

We gingen gewoon om hem uit te lopen, tijd was van ondergeschikt belang. Sofie droomde stiekem wel van een tijd onder de twee uur want ze had de tien km gelopen in de Haven in 57 minuten, dus dat moest wel haalbaar zijn. Alleen was dat vlak, groot verschil met Brussel. Ik heb haar dus uitgebreid gewaarschuwd dat ze daar beter niet te veel op hoopte :-)

Ik liep ontspannen, hield soms zelf wat in om bij Sofie te blijven. Een paar keer heb ik haar gelost, want raar genoeg had zij het lastig bij de afdalingen. Bij de klimmetjes beende ze me dan weer bij. Kilometer na kilometer, de wedstrijd vloog voorbij vond ik zelf. Drinken, druivesuiker, drinken. Water bijhouden, niet wegsmijten want met die warmte kwam het altijd goed van pas. Ik had altijd nog overschot, behalve in de laatste klim misschien. We waren daar zowat de enigen die nog liepen, had ik soms de indruk. In de laatste km ben ik nog efkes doorgegaan en zo ben ik nog even voor Sofie geëindigd. In een tijd van 2:07:55. Niet onder de twee uur, maar dat had ik nu ook eens echt niet verwacht zie. Ter vergelijking: in 2006 liep ik 02:12:04, in 2005 liep ik 2:21:18. Ik word dus beter met de jaren kunnen we wel zeggen. Wie weet duik ik ooit wel eens onder die magische twee uur!

Een paar bedenkingen over heel de kwestie:

  • Om te beginnen: super erg voor die jongeman die gestorven is. Amper 28, tiende deelname. Ik veronderstel dus dat hij wel getraind was en meer liep dan één keer per jaar de 20 km van Brussel. Misschien had ie een afwijking, misschien niet, enfin: het kan iedereen overkomen, vrees ik. Net zoals iedereen kan verongelukken met de auto, volgens mij is dat niet zoveel meer risico.
  • Wat mij betreft mogen ze medische screenings verplicht maken. Dat is minder uitgebreid dan de test die ik gedaan heb. Maar toch, dan ga je er misschien wel een paar uithalen die daar beter niet kunnen aan beginnen. En misschien ga je er ook de last-minutes die meedoen voor een weddenschap of zo wel uithalen. De drempel zal hoger zijn, en daardoor misschien minder deelnames, maar behalve de organisatoren zal niemand dat echt erg vinden, denk ik.
  • Heel wat mensen onderschatten de 20 km van Brussel. En overschatten zichzelf. Ze denken dat wel even rustig af te haspelen. Maar zo gaat het dus niet. Veel volk op het parcours, en geen meter vlak. Dat is zwaar. Gecombineerd met niet/te weinig drinken en de hitte… Tja, ik kon ook op voorhand voorspellen dat er veel afgevoerd zouden worden.
  • Heel populair momenteel: doen alsof lopen ongezond is. Omdat er één dode gevallen is op 40.000 lopers. Dat er iedere dag doden vallen door obesitas en roken, daar kraait geen haan naar, want dat is minder rechtstreeks. Lopen is sport, en sport is nog altijd een zeer goede manier om gezond te leven en obesitas tegen te gaan. Als je altijd traag en op het gemak loopt is het al helemaal geen probleem. Die wedstrijden kunnen wel gevaarlijk zijn. Maar ja, die wedstrijden, ik vind dat toch ook leuk, iets om naar toe te leven en naar toe te trainen. Ik blijf erbij dat niet lopen (bewegen) ongezonder is dan wel lopen.
  • En ik vond het zelfs zo leuk dat ik zwaar overweeg om in oktober opnieuw mee te doen aan de halve marathon van Brussel. Of misschien wel een vlakke halve marathon in Gent, maar daarvoor wacht ik het programma van Gentloopt nog af.

    BrusselDiploma

    Wijs grafiekske… Tempo, hoogte en hartslag op één grafiekske!

    grafiekBrussel

    500 km per jaar: april

    Bon, ik had het precies een beetje voorspeld in mijn vorige post, maar in april gingen de prestaties dus een beetje achteruit.

    lopenapril2

    Dat was een beetje te verwachten want iedere dag sporten, dat is toch wel hoog gegrepen en moeilijk vol te houden met een gezin en een 70% job. Maar bon, slecht kunnen we het nog niet noemen. Vooral de andere sporten schoten er bij in: zwemmen: 0 keer (erg ja, ik weet het) en figuurtraining (2 keer). Vooral het zwemmen wil ik hernemen. Figuurtraining wat minder want als je wat in vorm bent is het daar iets te gemakkelijk.

    Focus op het lopen: ik ging 12 keer lopen, goed voor 111 kilometer. Dat is amper twee kilometer minder dan in maart dus heel slecht kunnen we dat niet noemen. In totaal zitten we voor 2014 al op 352 kilometer en daarmee hebben we het record van 2013 (318 kilometer) al ruimschoots overschreden.

    Mijn gemiddelde snelheid ging er ferm op vooruit: 9,4 km/u (tempo: 6’23”) tov net geen 9 km/u (tempo 6’4″0) in maart. We moeten daar niet flauw over doen: dat ligt grotendeels aan de Bike & Run op de Havenloop. Ik liep daar 10 kilometer aan een tempo van 5,24 per kilometer dus dat zal mijn gemiddelde wel wat vooruit helpen. Maar bon.

    LopenApril

    Gewicht: status quo. Niks af, niks bij. Spijtig, maar het is mijn eigen schuld :-)

    Samenvatting: niet dramatisch, maar kan beter. Blijven lopen gelijk ik bezig ben, maar één keer per week gaan zwemmen is de ambitie.

    Vooruitblik op Brussel: ik heb redelijk goed getraind, vind ik. Ik zou beter kunnen als ik eens het volledig schema van het UZ zou kunnen afwerken, maar dat kreeg ik nu te laat. Een uitdaging voor een volgende keer. Ondertussen train ik meer volgens het schema, wat me wel al een pijnlijk heupgewricht oplevert. De laatste trainingen heb ik dus maar op mijn oude, gezapige tempo afgewerkt. Geen moment voor een blessure nu. Op extrasportief vlak zou mijn voorbereiding nog veel beter kunnen. Een heel zwaar weekend voor de 20 kilometer van Brussel, ahum. En niet genoeg gelet op eten en drinken de laatste weken. Maar bon. We proberen uit te lopen en niet meer dan dat.

    Duim voor mij!

    Ga eens tellen met uw vriendinnen.

    Allez jong, echt, ik snap dat niet, hé. Een goedkope vlucht boeken om toch maar niet te moeten gaan bijzitten. Oké, gaan bijzitten, tellen, dat is misschien niet het tofste tijdverdrijf dat ik kan bedenken voor een zondagmiddag, maar zo erg is dat nu toch ook niet weer.

    Ik heb al een paar keer geteld. Zelfs op de dag dat ik zelf op de lijst stond. Eigenlijk vind ik dat best vreemd, dat ze kandidaten, die op de lijst staan dus, oproepen. Maar bon.

    Wat ik wel een spijtige zaak vind, momenteel is het zo: je wordt ALTIJD opgeroepen of je wordt NOOIT opgeroepen. Hoe dat gaat: volledig willekeurig. Ik ben ambtenaar en een aantal collega’s moeten gaan, een aantal niet. Volledig willekeurig, geen systeem in te vinden. Maar steeds hetzelfde verhaal: altijd opgeroepen worden of nooit. Ik ben bij de soort die altijd wordt opgeroepen.

    Veel mensen geven aan dat ze wel willen gaan tellen, maar nog nooit opgeroepen zijn. Je kan je vrijwillig opgeven, maar voor de meeste mensen is dat dan weer een stap te ver. In die zin vind ik het voorstel van Milquet wel goed: niet meer dan twee keer bijzitten.

    Dit jaar hebben we het anders aangepakt. Op Facebook kwamen we tot de vaststelling dat we met een aantal vriendinnen zijn die moeten gaan tellen. We hebben op ons roze kaartje geschreven dat we graag samen zouden zitten in het telbureau. Gewoon voor de lol eigenlijk, we hadden nu eigenlijk nooit gedacht dat ze onze vraag serieus zouden nemen.

    Maar de hoofdkantonvoorzitter was ons goedgezind. En we kregen allemaal een brief dat we ons moesten aanbieden aan hetzelfde telbureau. Het zijn nog zo’n kwaaie niet daar.

    Het gaat plezant zijn dit keer. En de dag erna krijg ik verlof, ha! Alleen spijtig dat ik de Stadsloop niet kan doen. Of zou het haalbaar zijn om om 14 uur de 5 km te lopen en om 15 uur me aan te melden aan het telbureau 2 km verder?

    Ode aan Freecycle

    Kent ge dat gevoel? Dat ge een hoop gerief hebt waar ge niks meer kunt mee doen. Dat ge gebruikt hebt, maar nu heb je het niet meer nodig en het ligt in uwe weg. Of het is een beetje kapot, maar niet helemaal, maar aangezien ge het niet meer nodig hebt, herstel je het niet maar breng je het naar het containerpark. Zonde toch eigenlijk, want ge weet dat sommige mensen daar wel nog iets zouden mee zijn. Maar begin maar eens rond te vragen. Of ge weet dat er mensen zijn die het niet breed hebben, die daar wel blij mee zouden zijn. Bovendien is dat niet echt duurzaam, gerief dat nog perfect bruikbaar is naar het recyclagepark brengen. Zonde toch ook, dat daar dan niks meer van gebruikt wordt.

    Enfin ja, mijn probleem is opgelost. Ik heb Freecycle Gent leren kennen, een openbare Facebook-groep met meer dan 10.000 leden.

    FREECYCLE GENT is een weggeef”winkel”.
    Als je op zoek ben naar iets of hebt zelf iets te geef van ijskasten tot potloden waar je niets meer mee kan doen, kan je het hier plaatsen.
    Het is dus niet de bedoeling om te: ruilen/verkopen/kopen, daar bestaan al genoeg pagina’s voor. ’t Is hier allemaal voor de niette, noppes, njenté

    Eerste test: in ons vorig huis hadden we op ons dakterras enorm veel potten staan. Die zijn allemaal mee verhuisd en bovendien had de vorige eigenaar ook nog aardig wat potten laten staan. Veel te veel potten dus want nu ook een heel stuk gras. Vaak niet de mooiste potten, dus het idee was om ze weg te smijten. Ik nam een slordige foto, smeet die in de groep en… mijn Facebook stond, euh, roodgloeiend. Binnen de twee uur waren al mijn potten weg. Studenten vaak, die ook wat willen moestuinieren maar geen geld hebben voor potten. Jonge koppels ook, die nog maar net samenwoonden. Ik was content dat ik hen daarmee een plezier mee kon doen.

    Ook weggegeven: een speeltuigje en een airco, jawel. Dingen die ik van vrienden had gekregen. Ik ben van oordeel dat als ik het zelf gekregen heb dat ik het daarna niet moet gaan verkopen. We konden geen van beiden gebruiken, vrienden en familie waren niet geïnteresseerd. Op de airco kreeg ik maar liefst meer dan 100 reacties! Dan maken de meeste eigenaars er een loting van.

    Nog weggegeven: stoelen, spiegels, boeken. Allemaal voor de voor niets, ja. Het zijn ook allemaal dingen waar je amper geld zou voor krijgen, maar waar je wel nog iemand plezier kunt mee doen.

    In de plaats gekregen: ik heb één keer een loting gewonnen (we waren met twee) en ik heb het dan afgestaan aan de andere omdat ik er niet om kon gaan, haha. En er had ook iemand verse rozemarijn mee voor mij en iemand een doosje met eitjes, in ruil voor iets wat ze van mij krijgen. Maar dat hoeft niet en dat is zeker niet de bedoeling.

    Ik gooi niet alles op Freecycle trouwens. Kinderkleren die ik niet meer kan verkopen, gaan naar Babynest. Een ander deel probeer ik nog te verkopen, maar ge steekt daar toch veel tijd en energie in.

    Ik heb ook al heel leuke oproepen zien verschijnen op Freecycle. Zoals die van die jongen die een platte autobatterij had ergens in Gent en een ander die hem dan gaan redden is met startkabel. Of nu van een blind meisje dat wil gaan sporten en mensen zoekt die haar willen begeleiden. Dan ziet ge dat het nog niet allemaal verkeerd gaat in deze maatschappij. :-)

    Ja, ik ben helemaal fan van Freecycle. Ik vraag me af of recyclageparken daar iets van merken, van die groepen. Dat er minder gerief weggegooid wordt en meer gerief herbruikt wordt. Ik heb alleszins zelf al een beurt of twee, drie uitgespaard door mijn gerief gewoon aan huis te laten ophalen, super handig is dat. En vooral: ik word heel erg gelukkig van iets weg te geven. Ik ben iemand die bijna nog liever cadeautjes koopt dan ze te krijgen.

    O, en als ge niet van Gent zijt: er bestaat misschien wel een Freecycle in uw buurt: Leuven en Eeklo hebben er zeker en vast ook ééntje!

    Run&Bike: verslag

    Vorige zondag dus Run & Bike. Op het laatste moment toch een vestimentaire switch: als vrouw van de presentator (ikke) en als vrouw van de organistor (één van de organisatoren, allez)(Griet) voelden we ons min of meer verplicht om met het t-shirt van de Haven Gent te lopen.

    En op het laatste moment ook nog een fietsswitch want de band van de oefenfiets had het begeven. Maar helemaal klaar wel hoor, verder.

    De start verliep wat chaotisch. De fietsers moesten eerst starten en dat hadden we dus niet afgesproken. Maar ik stelde me iets verderop voorbij de start om te wachten. Maar waar ik vrees voor had gebeurde ook: in het pak lopers vond ik Griet niet meer terug. Gewacht tot alle lopers gepasseerd waren, hoewel ik wist dat ze vrij vooraan stond om te starten. En dan dus oprukken naar voor. Niet evident, tussen zo’n meute lopers. Ik brulde er dus maar op los, maar het duurde een hele tijd tot ik haar vond. Al 8 minuten aan het lopen en anderhalve km ver ongeveer. Ik heb dan maar onmiddellijk overgenomen om te lopen dan want Griet had haar al volledig gesmeten en was wel aan wat rust toe. Toen pas gemerkt dat ik mijn TomTom nog niet aangezet had in die start. Maar mijn Runkeeper app op de telefoon liep wel al. Ik heb dan ook eerst bijna 8 minuten gelopen tot aan de volgende biep. Maar vanaf toen waren we goed vertrokken.

    Onze wissels om de vijf minuten liepen heel gesmeerd, een mooie routine. Heel wat lopers keken daar echt van op. Bliepke ging af, fietser naar voor, afspringen, verder lopen met fiets, loper komt erbij, “GO” roepen en loper weg. Het maakte nogal indruk. Maar één keer een klein probleemje gehad. Die vijf minuten waren ook heel goed. Vijf minuten alles geven, dat is goed vol te houden. En dan vijf minuten recupereren.

    Je ziet dat ook heel goed aan mijn hartslag. Tijdens het lopen ging die ergens tussen de 160 en de 180. Op de fiets zakte die naar rond de 120 of lager.

    Run&Bike1

    Een overzicht in zones leverde het volgende op: 37% in easy en 12% in fat burn zone, dus dat is 49% van de tijd niet echt vermoeiend hé.

    Run&Bike2

    De meesten run & bikers wisselden minder vaak van fiets, tot zelfs maar om het half uur. Maar volgens ons konden we daar geen tijdswinst mee maken. En neen, met de overstap van fiets verloren wij geen tijd.

    Alleszins, we hebben enorm genoten van het parcours. Door de metershoge schroothopen (er lagen daar stukken trein in!), langs het water, begeleid door een boot. Langs reusachtige containers. Over de parking van de Honda. Maar vooral door de productiehal van Volvo. Dat was echt vree de moeite. Ik ben benieuwd naar de foto’s van daar.

    We kwamen aan in 1:46:24. Gemiddelde pace 5:08. Dat is ruim een minuut sneller dan ik anders loop. Griet en ik deden ongeveer hetzelfde tempo, zij was misschien iets sneller maar niet heel veel. We konden dat gedurende de wedstrijd mooi opvolgen door de Tom Tom Multisport die op het stuur gemonteerd stond.
    Die tijd, dat is bijna een half uurtje rapper dan dat ik die ooit liep in Brussel (2:12). We hadden het er ook regelmatig over: respect voor diegenen die een halve marathon aan dat tempo kunnen uitlopen, wij zouden het alvast niet kunnen.

    Oh, en weet je wat nog het strafste van alles is? We hebben zowaar de tweede plaats behaald bij de Run & Bike vrouwenteams! Oké, er waren wel maar 7 vrouwenteams, maar toch! Ik denk dat het zowel voor Griet als voor mij ons eerste (en laatste?) medaille ooit is. Enfin, niet dat er een ceremonie voorzien was hoor. Spijtig, want Peter deed de prijsuitreiking :-)

    Volgend jaar? Zeker opnieuw, zelfde team. En echt waar: ik kan jullie dat eens aanraden zo’n run & bike. Een heel apart avontuur.

    Tien jaar – veertig jaar.

    Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

    Loperke

    Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

    Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

    • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
    • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
    • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
    • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
    • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
    • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

    Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

    Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

    Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

    Bike & Run op de HavenGentLoopt.

    Ik doe dus morgen mee aan de HavenGentLoopt. Manlief loopt dan wel niet, presenteren kan ie als de beste en sedert een aantal jaar is hij zowat de vaste presentator van de lopen van GentLoopt. Dus ja, dan loop ik liever mee in Gent hé. Zeker omdat ik ook een hoop volk ken die meeloopt in Gent.

    Edoch, ik bekeek eens het programma en ik zag wel een leuke staan: de run & bike. Twee lopers, één fiets. Er loopt er altijd ééntje terwijl de andere fietst. Leek me wel eens een leuke idee om te doen. Griet is ook altijd wel in voor een zot idee, dus die was meteen overtuigd om mee te doen. 21 km, leuk dus, want dan zien we het hele parcours. En dat parcours belooft héél tof te worden: door loodsen, langs torenhoge schroothopen, langs honderden nieuwe wagens, door de productiehal van Volvo. Echt een uniek parcours. En echt spijtig dat dat nu net op dezelfde dag van de Ten Miles valt, want anders zou er veel meer volk op afkomen, maar bon, toch meer dan 2000 inschrijvingen. Volgend jaar zou het niet samen vallen, maar dit jaar heeft Ten Miles blijkbaar zijn datum veranderd.

    Maar goed, de run & bike, we willen het wel goed doen. Hoe lang zouden wel lopen, hoe snel afwisselen. Welke fiets. Hoe doen we dat met die met die overstappen? Daar werd over nagedacht en we wilden dat toch allemaal eens goed oefenen.

    Voor een fiets hadden we gedacht aan een klein, licht fietske. Dus niet de mijne dus, want met fietstassen, kinderzitje en mandje is dat echt een bakbeest. Dus dachten we aan een plooifietsje, ook omdat we dan snel het zadel wat zouden verhogen en verlagen. Griet is wel een stukje groter dan mij. Dus leenden we een plooifietske en vertrokken we. Maar hoezeer de eigenares ons ook gewaarschuwd had voor dat fietske, bij de eerste stop ging ik al zwaar overkop. Ge moogt daar namelijk niet plots mee remmen, met zo’n fietske. Tja, dat is dus een probleem voor de bike & run, want ge blijft bij mekaar, op een gegeven moment versnelt de fietser en neemt wat voorsprong, plots stoppen, afstappen om de fiets door te geven aan de andere. Met een plooifietsje is dat vragen om overkop te gaan. Het idee van het plooifietske was dus afgeschreven. We gebruiken nu een oude maar lichte fiets van Griet. Die doet het prima, want voor 11, 12 km per uur te rijden heb je niet bepaald een blitse koersfiets nodig.

    We merkten wel al snel dat we een stukje sneller kunnen lopen dan gewoonlijk en dat we dan heel goed recupereren op de fiets. Na wat uitproberen komen we uit op een tijd van elk 5 minuten lopen en dan 5 minuten fietsen. Dat lijkt ons gelijk heel goed te doen. Ik heb een interval geinstalleerd in Runkeeper die piept op 4’30” en op 5′. Op 4’30” gaat de fietser voorop en voor 5′ zijn we gewisseld. We staan daarbij geen 30″ stil hé, dat gaat heel strak al lopend. Op het stuur staat mijn TomTom sporthorloge gemonteerd waarop we alle belangrijke gegevens met een oogopslag kunnen bekijken.

    Dus ja, we zijn er min of meer klaar voor. We zouden geen echte wijven zijn als we niet ook nog eenzelfde t-shirtje gekocht zouden hebben. En de fiets wordt vandaag nog versierd door de dochter van Griet. We hebben er alleen niet echt een idee van in welke tijd we dat ongeveer gaan kunnen lopen. Onder de 2 uur? Alleen lopend zou me dat alleszins niet lukken. Via facebook zullen we te volgen zijn!

    De uitslag van de looptest

    Stipt twee weken na de test lag de uitslag aan mijn voordeur. Zoals beloofd. Heel netjes dus. De factuur zou er ook bij zitten, maar die heb ik niet gevonden. Die zullen ze nog wel eens sturen zeker?

    Dit was de beknopte analyse van het UZ.

    Interessant leesvoer #inspanningstest

    Samengevat: mijn basisconditie is oké, maar als ik nog wat sneller wil lopen, zal ik eens meer moeten afwisselen met intensievere trainingen.

    Ik heb een collega-lezer die ik een scan heb bezorgd van mijn resultaten en hij kan dat veel sneller en beter interpreteren dan mij. Ik vond het aangenaam lezen eigenlijk. Dus hieronder de analyse van hem.

    Om te beginnen. Op de meeste websites vind je tabellen waar waarden vergeleken met de gewone bevolking. Die geven iedere loper ‘een positief gevoel’. In deze outprints word je vergeleken met andere geteste lopers, dus als er staat goed, dan is het echt goed!

    Maximaal:

    • Je maximale hartslag is erg hoog, en dat is zeer positief, je pomp kan stevig debiet maken. Dat zakt met leeftijd, 220-Leeftijd is de vuistregel voor het gemiddelde. Omdat jij bij gewoon draven al vrij hoog zit, heb je de indruk al hard te lopen, maar je hebt dus een stevig potentieel om intenser te gaan en sneller te worden. Lastig in begin maar een beetje getraind lichaam vindt dat snel leuk.
    • Bij zuurstofopname staat 51,62ml/min/kg. DAT is jouw zogenaamde VO2Max. En die is zeer goed! Bij Lance Armstrong was dat in zijn top-opgefokte jaren 90, voor een vrouw van jouw leeftijd is 35 een gemiddelde waarde. De maximale zuurstofopname is deels talent, deels beïnvloed door training. Die kan je doen stijgen door intensieve trainingen… wat jij nog niet eens doet. (Meer over VO2Max)

    Aerobe drempel:

    • pas lactaattoename bij 8,7kmu, dat is erg goed.

    Anaerobe drempel:

    • bij de waarden daar zit je ‘gemiddeld’ ipv ‘goed’, precies omdat je potentieel om wat feller te lopen nog niet getraind/gebruikt is.
    • MAAR: lopen aan het omslagpunt (176) zou je in principe een uur moeten kunnen volhouden (sommige minder, anderen die gehard zijn meer…) Dat betekent dat je op een 10 km waarschijnlijk sneller bent dan je dacht. Maar ik ben voorzichtig: als je alleen maar EDT liep tot nu, dan ben je dus niet gehard om dat een uur vol te houden.

    Ha! Het is inderdaad zo dat ik tot nog toe heel traag liep, zeer op het gemak, lees hartslagen nooit boven de 150. Op zich is dat niet slecht, integendeel, het is zelfs erg goed. Ideaal voor de vetverbranding en ge kunt u niet forceren. Alleen, als ik ooit wat sneller wil lopen mag ik ook wel wat pittiger trainingen inbouwen. Intervallen en trainen aan een hogere hartslag dus.

    En ja, één van de redenen waarom ik deze test deed was om te weten wat mijn maximale hartslag is. Volgens de standaard berekeningen (220-leeftijd) zou ik uitkomen op 183, maar volgens deze test is deze 198. Een groot verschil dus, vind ik. Je hebt deze nodig want van daaruit worden de zones berekend waarin je moet lopen om bepaalde trainingen te doen. (Met mijn excuses trouwens voor de slechte kwaliteit van de scan, maar als ge er op klikt, wordt het duidelijker)

    Lopen1

    Ik kreeg ook een beknopt trainingsschema mee voor Brussel en één voor erna.

    Lopen2

    Dat zegt u misschien niet zoveel, maar op de pagina erna staat nog een heel blad met een grotere uitwerking van die schema’s.

    Lopen3

    De moeite waard? Euh ja, ik vind van wel ja. Ik weet dat “er geen contra-indicaties voor sportbeoefening zijn”, dat mijn hart normaal reageert op sportinspanningen. Ik zie een aantal dingen bevestigd die ik zelf ook wel al vermoedde. Maar nu wéét ik dat tenminste zeker. Nu is het een kwestie van blijven lopen. Ik wil het trainingsschema wel volgen, maar ik wil daar ook geen slaaf van zijn. Als er een dag een interval gepland staat, maar ik voel van in het begin dat het me niet afgaat, dan wil ik dat ook niet doen. En het zal ook niet altijd met hartslagmeter zijn. Hoewel meest van de tijd wel denk ik, want ik vind dat gewoon heel erg leuk om al die grafiekjes te bekijken.

    En als ik goed bezig ben en blijf, dan overweeg ik volgend jaar opnieuw een testje, om te zien hoe ik het er dan vanaf breng :-)

    (En neen, ik heb nog niet heel de test online gezet. De resultaten voor gewicht, BMI, vetpercentage, enz ga ik niet aan uw neus hangen, haha)

    Een samenvatting dan maar

    Woeps! Alweer zo lang geleden dat ik hier iets geschreven heb! Een samenvatting dan maar!

    Midden in de vakantie organiseerde ik een meisjesavond. Voor één keer eens niet met mijn vriendinnen, maar de meisjes mochten elk een vriendinnetje uitnodigen. Janne koos voor Aphrodite en Sien koos voor Finneke en het werd een ontzettend prettige avond met chips en limonade. Heerlijk vind ik dat eigenlijk, zo een hoop klein grut op bezoek. Pas op, dat gebeurt hier vaak dat er één of meer kindjes blijven slapen, maar deze keer mochten ze zelf kiezen, dus dat was toch anders.

    De kleintjes hebben de hele avond gegibberd, de grote die hebben héél serieus een musical in mekaar gestoken.
    De volgende ochtend wilden ze allemaal een dotje en gingen we naar de speeltuin. Leutig, meisjesavonden, zeker voor herhaling vatbaar.

    Een paar dagen later kreeg Sien voor de tweede keer buisjes. In september kreeg ze er ook al, maar die waren er uitgevallen en ze had weer veel last van pijn en vooral van vocht achter de oren en verminderd gehoor. Ik had het nog even uitgesteld, maar het was geen doen.

    Mag ik zeggen dat ik dat behoorlijk opmerkelijk vond dat ze op geen enkel moment van de dag ook maar een kik gegeven heeft? Niet geweend, niet geneut, niet bij het op de operatietafel leggen, niet bij het wakker worden. Nikske. Ik vind dat anders toch niet niks, zo’ voor een vierjarige. Felle madam hé.

    Ze gingen in de paasvakantie ook een paar dagen mee naar de opvang in Brussel. Op dezelfde dagen (en samen met) Ella, maar in tegenstelling tot Ella vonden zij het maar niks. Ze vonden het echt niet leuk dat ze in verschillende groepen moesten, weetwel. Ik heb ze plechtig moeten beloven dat ze NOOIT meer mee moeten naar de opvang. En eerlijk gezegd vind ik het ook niet erg want om echt stipt op tijd in Brussel te zijn is niet zo evident eigenlijk. Als mijn trein 5 minuten vertraging heeft dan is de bus er al weg en met de auto gaan… ja, dat is enkel goed voor file en veel stress. Never again.

    De treinreis in het terugkeren was wel ontspannend :-)

    In de tweede week van de paasvakantie gingen we een paar dagen naar Kaatsheuvel. Ja, van de Efteling ja, maar daar logeerden we niet, wel in een campeerhuisje een paar km verder. Oké, misschien niet zo leuk, maar wel pakken goedkoper. Afgaande op de recensies hadden we ons eigenlijk aan het ergste verwacht, maar het viel eigenlijk zéér goed mee.

    Uiteraard gingen we wel naar daar om ook een dagje Efteling te doen, dat is evident. Zalig park is dat toch, alleen al voor dat sprookjesbos. Deze keer gingen we ook een beetje andere dingen doen in het park. En dat lukte, die wildwaterbaan was echt de max!

    Janne, anders trouwens niet de grootste heldin van het pak, was trouwens dol op van die snelle roetsjbanen waar ik liever niet op ga (voor de kenners: Joris en de draak). Heerlijk park, heerlijke dagje, met heerlijk gezelschap.

    En dan was er nog Pasen ook gekenmerkt door de ark van Noah (lang leve Playmobil) en chocolade. En voetbal, blijkbaar.

    Heerlijke vakantie. Ze mocht blijven duren.

    Zusjes

    Zusjes… twee meisjes (of kinderen; allez ja) die super goed overeen komen… Welke ouder droomt er niet van?

    Die van ons… zijn verslaafd aan elkaar. We verhuisden naar een ander huis omdat ze elk een slaapkamer zouden hebben, maar ze willen nog altijd samen slapen. Wat ze ook doen, geen probleem. Ze slapen ook al eens samen in hetzelfde grote bed, maar dat was eenmalig.

    Als Janne op kamp gaat, is het de uren ervoor de hele tijd om beurt : “Ik ga jou zooooo missen”, gevolgd door een stevige knuffel.

    In de dagen dat Janne weg was, sliep Sien in Janne haar bed. Eén avond lag ze wel een uur te wenen omdat ze Janne miste, waardoor ze uiteindelijk in ons bed beland is.

    Als ze terug is van het kanmp, knuffelen ze mekaar weer plat. Waarop Janne zegt: “Mama, volgende keer kan ik niet mee op kamp want Sientje en ik hebben mekaar teveel gemist.”

    Ze zijn samen in de opvang op het werk nu, waar Janne vooral met Sientje gespeeld had gisteren. En ze vonden het dus niet fijn dat ze in de namiddag in aparte groepen vlogen vanwege het leeftijdsverschil.

    Ze komen thuis samen en ze vliegen op het Playmobil waar ze uren rollenspellen spelen. Of ze bouwen een kamp. Een bureau om aan te werken. Ze bouwen een parcours uit in de living, waar ze spoRRRten. Ze steken een show in mekaar met zang en dans. Ze gaan slapen, staan op, en hervatten gewoon waar ze de avond ervoor mee bezig waren.

    Ik kan me zo al voorstellen dat ze later kleding uitwisselen. Elkaars make-up doen. Zitten giechelen om een jongen.

    En ja, ze maken wel eens ruzie. Of ze zijn weleens jaloers op mekaar. Of ze willen nét dat wat de andere nu vast heeft. Maar dat weegt echt niet op tegen al die heerlijke momenten. Die twee zijn echt de max jong. Wij genieten daar zo van!

    En, hoe gaat dat bij jullie?