Prettige feestdagen!

Toen we pas alleen woonden, deden we zo niet van kerstversiering. We gingen op kerstdag altijd bij mijn ouders eten en waren verder amper thuis. We vonden dat dus absoluut niet nodig of gezellig.

Mijn pa vond dat toch niet zo oké. En hij wist dat ik van alles hield wat klein en schattig is. Dus toen bracht hij deze miniatuur kerststal mee.

Prettig kerstfeest! Meer over dit bijzondere kerststalletje op mijn blog.

Ondertussen kregen we kinderen en begonnen we het huis wel te versieren. Niet overdreven, gewoon een kerstboom en wat lichtjes. En een kerststal waar de kinderen toneeltjes mee spelen.

Hij is er nu al een tijdje niet meer, mijn pa. Net als mijn zus en Victoria. Maar ieder jaar krijgen ze wat lichtjes en hun eigen mini-kerststalletje.

Prettig Kerstfeest, allemaal! Koester jullie geliefden, pak mekaar eens allemaal goed vast. En extra hartjes voor de mensen die het deze keer voor het eerst zonder geliefden moeten doen.

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Nike. En ik. En u misschien ook.

Nike schrijft nog eens iets. En hoe.

Nike is mijn vriendinnetje. Ze woont hier om de hoek en we hebben kinderen die heel goed overeen komen met elkaar. We praten regelmatig. En we chatten ook vrij veel. Appen heet dat tegenwoordig, met WhatsApp. We gaan regelmatig samen lopen. En dan praten we ook. En dat gaat vaak over werken, kinderen, gevoelens ook.

Ik wist dus wel ongeveer wat ze doormaakte. We hebben daar af en toe over gepraat. Ik vraag daar naar, ga het niet uit de weg. Ik probeer dan vooral naar haar te luisteren, ik probeer haar te begrijpen. Proberen, want dat is niet altijd gemakkelijk, om te begrijpen wat iemand anders doormaakt. Iedereen beleeft dingen op zijn eigen manier, iedereen zit een beetje anders in mekaar. En daar valt niet zo heel veel aan te veranderen.

Ik zeg haar dat dan ook, dat ik dat probeer te begrijpen, maar dat het soms moeilijk is voor mij om dat allemaal te vatten. Omdat ik anders in mekaar zit. En dat ik daardoor misschien niet altijd even goed rekening hou met bijvoorbeeld haar angsten. En dat ze me dat niet kwalijk mag nemen, want ik doe dat niet met opzet, ik denk daar gewoon soms domweg niet aan. Het is ook niet altijd gemakkelijk aan de overkant. Maar hé, luisteren en begrip opbrengen, volgens mij is dat al wat we moeten doen.

Maar Nike is de max. Echt wel. Ik weet dat, maar soms vergeet ze dat zelf een beetje. Dus ga ik haar dat af en toe zeggen. Waaronder hier. :-)

Photo

Zelf ben ik een heel rationele. Waardoor ik soms ongevoelig lijk. Mensen die me goed genoeg kennen, weten dat ik integendeel erg gevoelig ben. Het is niet omdat iets me niet lijkt te raken, dat het me niet raakt. Nachten wakker liggen over dingen die tegen me gezegd zijn, ik kan dat. Maar ik kan veel verstoppen, weet wel.

Momenteel zit ik erg goed in mijn vel. Dat veel lopen helpt daar ook veel aan, net als bij Nike. Ik kan het iedereen aanraden, iedere week een uurtje lopen of zwemmen, om wat zaken in je hoofd op orde te stellen.

Maar het is al vaak anders geweest. Gedachten die blijven malen. Niet goed in je vel zitten.

Dieptepunt was natuurlijk na dat ongelooflijk dramatische jaar 2010, waarin ik zowel mijn zus, mijn vader en mijn metekindje verloor. En moeder werd van een geweldig Sientje, dat gelukkig ook. Maar toch. Twee weken na de begrafenis van Victoria ben ik gecrasht. Bang voor wat ik nog allemaal kon verliezen. Ik heb toen een week of tien thuis gezeten, wat al bij al nog mee valt. Ik ben toen ook naar een psycholoog geweest. Het deed me geweldig deugd om eens de hele historie, van naaldje tot draadje uit te leggen aan een compleet externe. Want als je dat doet, dan kan je het vaak voor jezelf ook beter plaatsen. En dat is helemaal anders dan datzelfde verhaal vertellen aan een goede vriend(in) want die spaar je toch altijd een beetje of je verzwijgt toch altijd ergens iets. En een goeie psycholoog/psychiater stelt de juiste vragen op het juiste moment. Soms hard en confronterend, maar altijd helend.

Na 5 keer heeft de psycholoog me ontslagen. Omdat hij zei dat ik mezelf genoeg kon analyseren. Dat is ook wel zo. Maar toch, ik sluit echt niet uit dat ik ooit nog eens hulp zou opzoeken als ik er alleen niet uit geraak. En aan iedereen die maar blijft rondjes malen in zijn hoofd en daardoor volledig vast zit, zou ik het aanraden: zoek hulp. Echt waar. Er is veel verschillende soorten hulp, je moet soms een beetje zoeken, maar er is voor iedereen wel iets. Denk ik. Hier kan je zoektocht starten.

Ik zie veel mensen rondom mij crashen. Omdat het allemaal wat te veel wordt. Iedereen om zijn eigen persoonlijke redenen. We kunnen daar overal een mening over hebben, maar laten we dat vooral niet doen. En onthouden dat het voor iedereen anders is. Het is al moeilijk genoeg zo.

De tafel. De stoelen.

Tafelissues. Ook hier.

Indertijd, toen wij nog niet lang samen woonden en we er nog van overtuigd waren dat wij nooit aan kinderen gingen beginnen, kochten we een tafel. Praktische elementen speelden toen niet mee in onze beslissing. Ja, ge moest er een tafelkleed op leggen om te eten, maar dat vonden wij niet erg, want wij aten toen toch meestal, euh… aan de salontafel.

IMG_20151122_084855

Maar toen kwamen er kinderen en toen moest er eigenlijk altijd een tafelkleed op de tafel liggen. De man is geen fan van motiefkes, dus het werd een effen bruin tafelkleed. Het eerste was mooier, maar dat is gesneuveld in de verhuis en toen werd er rap rap een ander afwasbaar tafelkleed besteld. Dat veel lelijker was, wegens te blinkend. Maar goed, we gingen toch snel een andere tafel kopen, dus ik ging geen nieuw tafelkleed meer kopen.

Not. We zijn drie jaar later en we hebben nog altijd geen nieuwe tafel. Pas op, ik vind de tafel nog altijd mooi, hoor. Alleen spijtig dat ge ze altijd moet verstoppen onder een tafelkleed. Waarom moet dat? Omdat het eronder een tafelblad is in melamine, dat tegen niks kan. Mijn volgende tafelblad wil ik gewoon in hout waar op gesmodderd mag worden.

IMG_20151122_084952 (1)
Maar deze tafel is dus nog in prima staat, zoals jullie zien.

De nieuwe tafel mag een stukje groter zijn, 220 op 100 cm, zodat er nog wat meer volk rond de tafel kan zitten.

En o ja, die stoelen haat ik ook hartsgrondig. Er was een (redelijk) korte periode waarin dat mooi bevonden werd. Maar nu vind ik dat toch al minstens een jaar of 8 niet mooi meer. Enige voordeel: ze zitten wel goed. En ge kunt op uw hoofd staan op die stoelen. Ja, dat is geprobeerd geweest, ja, daar bestaan foto’s van maar neen, ik ga dat hier niet publiceren. Het was trouwens niet ik die op haar hoofd in die stoelen stond.

En de tafel staat gelijk ze staat, ja. Sofie had geopperd om ze anders te zetten. En dan die kast weg te doen. Maar we hebben het geprobeerd (behalve de kast, die hebben we niet weggedaan). We hebben het een week getest. We hebben een hoop luie wijven uitgenodigd om dat te testen. Ja, ze mocht ook komen maar neen, ze was er niet bij. En we hebben het afgekeurd. Want dan zit je gevangen aan de muur. Mijn bezoek heeft gesmeekt om de tafel terug op de gewone manier te zetten, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan :-)

IMG_20151123_085544

En nu ben ik het allemaal beu. Ik wil een nieuwe tafel, ik wil nieuwe stoelen.

Dus bij deze:
1. Tafels gezocht. 2,2 meter op 1 meter. Hout. Smodderproof.
2. Stoelen gezocht. We denken aan een mengeling design en vintage stoelen.
3. Tafel te koop. In prima staat wegens altijd een tafelkleed er op.
4. Stoelen te koop: ook nog steeds in prima staat.

En oh ja, ik aanvaard ieder sponsorvoorstel :-)

Het marathonplan

Bon, Lien gaat een marathon lopen, Lien gaat niets aan het toeval overlaten. Als we iets doen, doen we het goed hé.

Dus deed ik een nieuwe lactaattest. Ja, ik deed er al één, in maart 2014. Maar aangezien ik nu veel getrainder ben en een pak kilo’s lichter ben, leek het me wel eens interessant om die te herdoen. Getwijfeld waar. Het UZ was goed, maar duur. Veel info maar weinig uitleg en weinig schema. Op het KoR-forum deed iedereen nogal enthousiast over Bart Raes (Smart-sport). Veel goedkoper dan het UZ: 70 euro inclusief bon van 10 euro bij Runners Service tegenover 170 euro of zo bij het UZ. Pas op: bij het UZ zijn er meer testen zoals ook een hartscan, een vetmeting en een VO2Max-meting. Hier was het enkel lactaat. Ook verschillend: nu buiten in plaats van binnen, telkens 1500 meter lopen tegenover 3 minuten. Volgens sommigen is buiten beter omdat dat meer voldoet aan de realiteit van het lopen. En ja, het was nogal winderig die dag dus het was zeer realistisch :-)

Praktijk: afspraak aan de Blaarmeersen. Van aan de auto tot aan de rolschaatspiste, daar drie rondjes lopen en terugkeren. Prikje in de vinger om lactaat te meten. Telkens in een verschillende HR-zone proberen lopen: 130-135, 140-145, 150-155, …

Heerlijke kilometers door de Bourgoyen! #iloverunning #runfie #run #running #bourgoyen #gent

Twee dagen erna kregen we (Tom deed ook mee) al een uitgebreide analyse én een schema dat ons kan begeleiden tot aan de marathon van Rotterdam. Bart raadt zelf aan om die test om de 12 weken te herdoen, in ons geval een nieuwe test begin februari zodat hij het schema nog kan aanpassen richting Rotterdam. Maar dat moet ook niet echt, we zien nog wel.

De samenvatting van mijn resultaten:

  • Goede basisconditie: ha ja, dat zal wel, ik loop liefst lang en traag, dus dat is ideaal voor de basisconditie. Die moeten we gewoon verder onderhouden.
  • Omslagpols: 173: dat is 3 slagen lager dan in UZ dus eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar. Omslag snelheid is dan 11,5 km/u, dat wil zeggen dat ik die snelheid wel een uurtje of zo zou moeten kunnen aanhouden. En dat is zeker ook zo, in Ploegsteert liep ik de hele tijd (kleine twee uur) aan 173.
  • Meer intervaltraining doen. Op een marge van 10 hartslagen treedt verzuring op en dat is niet ideaal als je een marathon gaat lopen, en er ergens een helling in zit onderweg. Er moet dus meer getraind worden op interval. Ook niks nieuws eigenlijk, maar weinig interval gelopen door blessures en gebrek aan goesting :-)
  • De marathon uitlopen onder de 4 uur is een realistisch en haalbaar doel. Dat vind ik nog altijd een zot idee, want ik ging er eigenlijk altijd van uit dat ik minstens een half uur langer zou nodig hebben. Ik wil/ga/mag/kan ook niet ontgoocheld zijn als het iets meer is dan 4 uur natuurlijk, uitlopen is op zich al een prestatie. Maar anderzijds vind ik het wel leuk dat ik me hier op kan richten. Of toch een doel heb om wat naartoe te werken.

Ook gekregen: een uitgebreid schema van 21 weken, vier trainingen per week. Hoeveel keer je wil trainen mag je zelf bepalen, dus je kunt evengoed een schema krijgen voor drie trainingen per week.

Best tevreden eigenlijk. Ik heb nu een schema waarop ik me kan smijten en trainingen die ik iedere week minutieus kan inplannen. Een echt doel en een schoon pad er naar toe. ’t Is nu nog gewoon kwestie van alles te lopen :-)

Ik zet de volledige resultaten niet online, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn om de verschillen tussen beide testen te zien: contacteer me gewoon!

Moi chez toi. Ook bij u?

Mijn broerke, dat is een beetje mijn held. Toen we klein waren, waren we geen beste vriendjes, maar toen we een jaar of 15, 16 werden, hadden we door dat samenspannen tegen ons ouders interessanter was dan onderling ruzie maken, zoals dat meestal gaat. En sedertdien zijn we beste vriendjes. Niet dat we elkaars deur plat lopen, maar we zijn er altijd voor mekaar.

2015_03_08_132

En mijn broer is dus een kok. Een hele goeie. Hij weet al sedert zijn kleutertijd dat hij kok wil worden en hij is nooit afgeweken van dat plan. Hij ging naar de Groene Poorte en liep stage bij verschillende sterrenrestaurants, onder andere bij Roger Souvereyns van het “Scholteshof” en ook in “Het Konvent”. Daarna werkte hij op cruiseboten, in de Pastorale (waar hij zijn vrouw leerde kennen) en daarna heel lang in “Salons Mimosa”, de bekendste feestzaal van Eeklo en omstreken.

Momenteel werkt hij op een school omdat dat beter te combineren is met zijn gezinsleven, en mijn broer, dat is een echte family man. Maar daarnaast heeft hij nu in bijberoep zijn eigen traiteurzaak opgericht: Moi chez toi. Hij was daar al een tijdje langer mee bezig, maar sedert het voorjaar heeft hij zijn garage verbouwd tot een indrukwekkende professionele keuken met inbouwfrigo. Zotjes :-)

Hij verzorgt al uw feestjes, groot en klein. Van een vrij klein (ik geloof 16 mensen) familiefeestje tot een grote barbecue (hij heeft een immense meeneembare barbecue) of een receptie van een paar 100 man. Van een gewone receptie over een barbecue tot een chic vijfgangenmenu en al. Al dan niet met personeel.

Met de feestdagen doet hij het anders: hij heeft een aantal menu’s en het enige wat je moet doen, is ze afhalen. Keihandig. Geen gepieker over het menu, geen hele dag in de keuken slijten en geen gestress over het al dan niet (mis)lukken van uw bechamelsaus. Op het menu onder meer: kalkoen, varkenshaasje, victoriabaars & hert.

Het hele menu kan je hier bekijken. En ook alle contactgegevens en zo.
brochure eindejaar 2015

Je kan nu bestellen! De eerste die bestelt en als code “Lien” doorgeeft, krijgt een fles cava bij!

Een veggie in het gezelschap? Je kan altijd een alternatief vragen aan mijn broer.

Oh ja. En ik moet eens werken aan deftige foto’s van de keuken van mijn broer en zijn hapjes en al. En een Facebookpagina. Maar daarvoor heb ik meer foto’s nodig. Komt er aan.

Neen, dit is geen gesponsorde post. Du-uh. Hoewel. Bij mijn broer kom ik nooit iets tekort :-)

Lienweb loopt veel (en zo doet ze dat!)

Dat ik nogal tijd moet hebben. Om zoveel te kunnen lopen. Dat hoor ik tegenwoordig veel. En hoe doe jij dat eigenlijk? Net zoals bij Lilith dan, maar bij haar gaat het over lezen. Deze post stond al een tijdje klaar, maar toen Kelly er mee afkwam dacht ik: herkenbaar. Dus. Hoe doe ik dat, zoveel lopen?

1. Ik kijk bijna geen TV

Net zoals Kelly. Geen is overdreven, maar het aantal uren dat ik per week tv kijk zijn zeker op één hand te tellen. Al eeuwen heb ik geen van al die goeie series meer gezien waar zoveel over gesproken en geschreven wordt. Netflix? Het gaat volledig aan mij voorbij. En ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Ik heb “K3 zoekt K3” een paar weken gevolgd, meer als gezellig vrijdagavondmomentje met de meisjes. En “Grey’s Anatomy”, mijn zoete zonde sinds jaren, volg ik ook nog altijd, maar ik zit al weer een paar weken achter, ik heb eigenlijk maar gekekekn tot wanneer McDreamy dood ging.
Niet dat ik ’s avonds dan ga lopen. Neen, ik loop niet graag ’s avonds. Het is dan al donker en ik krijg me dan niet zo goed in gang en er ligt altijd wel al iets van eten op mijn maag. Daarom loop ik liefst na mijn ontbijt, maar voor mijn middageten. Maar ’s avonds haal ik in wat andere mensen overdag dan misschien doen zeker? Huishouden en zo. Mijn avonden bestaan tegenwoordig ook uit het het voorbereiden van maaltijden voor de kinderen én voor mezelf, sedert de kinderen een paar keer per week boterhammen meekrijgen naar school. Voor 22 uur ben ik alleszins meestal niet klaar en dan probeer ik eens op tijd te gaan slapen.

'S avonds ontbijt klaarzetten voor de dag erna op de trein. Dat is dus al de helft van het plezier hé. #griekseyoghurt #granola #peer #passievrucht #orlakiely #heerlijk

2. Ik plan mijn sportactiviteiten

Ik heb een doel en ik heb een schema. Begin van de week bekijk ik de agenda en bepaal ik wanneer ik wat ga lopen. En daar hou ik me aan. Sporten moet je bekijken als een belangrijke afspraak in je agenda. Belangrijke afspraken schrap of verzet je niet. Punt. Zo had ik afgelopen zaterdag exact anderhalf uur tijd om mijn training van 10 km af te werken. Al de hele dag verschrikkelijk slecht weer. Onderweg storm, regen, een beetje later zelfs bliksem en hagel. Voor de hagel heb ik geschuild, maar ik heb mijn training wel afgewerkt.

Neen, ik heb geen knijt goesting om te vertrekken. Ja, ik ga het toch doen. & running #runstagram #marathonrotterdam
Neen, ik ben geen ridder!

3. Ik kan over de middag sporten

Ja, op dat punt heb ik veel geluk ja. Wij kunnen dat hier en er zijn douches voorzien. Nu ja, dat is ook niet onbeperkt hé. Mijn korte trainingen hou ik voor over de middag en dat is ook maar één hooguit twee keer per week. Als ik ga lopen over de middag neem ik tegenwoordig altijd mijn gezonde lunch van thuis mee. Minder tijdsverlies op het werk. Maar ik ben dus ’s avonds nog bezig met een gezonde lunch aan het voorbereiden terwijl ik ook TV zou kunnen kijken. En ik ga niet gezellig met de collega’s eten, dat ook ja. Maar ja, er zijn ook nadelen aan mijn werk. Ik ben gemakkelijk 2,5 uur onderweg per dag dus per week ben ik een werkdag extra onderweg. En de kinderen moeten in de voor- én naopvang op dagen dat ik naar Brussel moet. Dus ja, ’t is overal iets zeker? :-)

4. Ik heb geen andere hobby’s

Pas op, ik heb die uiteraard wel. Ik lees graag, ik naai graag en ik haak graag. Maar ik zeg altijd: ik heb te veel hobby’s voor te weinig tijd. Want ik heb helaas ook maar 24 uur in een dag. In een bepaalde periode kan ik altijd maar één of twee hobby’s doen, meer niet. Soms is dat lezen en lopen. Soms is dat naaien en lopen. In niet-sportieve periodes is dat haken, lezen en naaien. Momenteel heb ik al in een jaar geen haaknaald meer aangeraakt. Naaien was van de lentefeestkleedjes geleden. En het laatste boek dat ik gelezen heb ging over lopen (“De marathonrevolutie”). Tja, het is wat het is. Ik vind dat niet erg, die dingen komen ook wel weer eens terug. Momenteel amuseer ik me rot met lopen en sporten.

5. Ik werk 4/5

Waardoor ik op woensdag niet werk. Woensdagmiddag is voor de kinderen, maar de voormiddag is voor mij. Uiteraard zou ik die anders ook wel gevuld krijgen met shoppen, opruimen, was doen, strijken, koken, niks doen, naaien, een boek lezen, … Maar ik ga dus lopen. Een lange duurloop meestal waardoor ik toch vaak anderhalf uur weg ben. Of langer. Daarna douchen, eventueel snel nog naar de winkel, kindjes afhalen. Ja, ik heb het geluk dat dat kan. Maar het is anderzijds ook wel een keuze, als ik voltijds zou werken zou ik meer kunnen verdienen waardoor ik meer zou kunnen sparen/kopen/op reis gaan. Maar goed, het lukt zo ook en die vrije dag midden in de week met mijn loopje geeft me de nodige rust in mijn hoofd. Onbetaalbaar, datte. Echt, ik kan het iedereen aanraden. Quality time voor de kinderen, quality time voor jezelf.

iy1k9sjogging-running-winter-cold-seasonal-ecards-someecards

6. Groter wordende kinderen.

En kinderen die goed overeenkomen. Soms zeg ik ’s avonds aan mijn huisgenoten dat ik wellicht de volgende ochtend ga lopen. De kinderen komen naar beneden, vinden ontbijt op de tafel, zetten de tv aan en weten dat papa uitslaapt voor als er iets is. Heel gemakkelijk. In dezelfde categorie ook: kinderen die samen dezelfde hobby doen. Op zaterdagmiddag scouts, dat is dus een ideaal moment om nog eens te gaan lopen.

7. Niet kunnen uitslapen.

Hoe graag ik het ook zou willen, hoe graag ik het ook zou kunnen: het lukt me niet. Meestal kan ik slapen tot 7 uur. Half acht is uitslapen. Maar ik ben geregeld ook wakker om 6 uur of zo. Tja, ge kunt dan evengoed een beetje sporten. Of iets anders doen wat op uw to do list staat, waardoor je later dan kan sporten. Ik slaap helaas gemiddeld maar een uur of 7 per nacht, dat is minder dan de meeste mensen denk ik, waardoor ik een uur meer tijd overhoud op een dag. Vaak slaap ik veel minder, dan moet ik inhalen, dan ga ik om half tien, tien uur slapen, waardoor mijn avonden dus te kort zijn voor mijn puntje 1, televisie kijken.

Maar dus: het komt voor een groot deel neer op keuzes maken. Kiezen voor sport en kiezen om iets anders niet te doen. En ik weet ook wel dat voor niet iedereen die keuzes maken mogelijk is, of niet in die mate. Per week loop ik nu een uur of 4-5. Met douchen en omkleden bij is dat 5-6 uur. Het hoeft zoveel niet te zijn hé. Bijvoorbeeld 3 keer per week een half uurtje, met het nodige gepuzzel, geplan, geschuif, … krijgen de meesten dat wel ingepland.

Maar zoals Annelyse dan ook antwoordt als ze die opmerking krijgt: “Maar wil jij dat dan ook?”. Meestal is het antwoord dan “Neen”… Ewel dan…?

MjAxNC04YmU2NGZjZDcxY2ZjOGM5