Marathon Rotterdam: tijdens

Om 9 uur vertrokken met Tom, richting start. Hij zat in wave 1, ik in wave 4, hij ging voor een tijd van 3h30′, ik voor 4 uur, dus onze gemeenschappelijke voorbereiding stopte ergens aan het Centraal Station, wegens totaal anders :-)

12439358_1577426215882268_5891310756961845243_n

Dus naar het hotel van Evelien, knal aan de vertrekplaats voor wave 4. Ideaal. Efkes stress dat ik haar niet ging vinden, maar kwam goed. Kon een rugzak met gerief daar laten staan, wat wel handig was. Mooie foto genomen van ons voor vertrek door een clubgenoot van haar.

12980737_10154028485795275_268383407_o

Startvak vier, het laatste. Toiletten in het startvak, nog nooit gezien. Ik zou gewoon in ieder toilet nog eens geweest zijn voor een paar druppels, maar dat is psychologisch, dus ik heb dat maar genegeerd. Lang wachten wel, in de zon. Heb toen al een paar keer gedacht “Mieljaar, da’s warm” en ik heb dat die dag zeker nog 10.000 keer gedacht. De ambiance gaat wel grotendeels aan u voorbij daar in startvak vier. Maar goed. We hebben een beetje getetterd met de mensen rondom ons en na een half uurtje was het onze beurt: start! In het begin echt razend druk en dan is het toch al kwestie van meteen je juiste tempo te vinden. Want als we onder de vier uur wilden duiken, was het niet dat we zoveel tijd over zouden hebben. Maar goed, ging redelijk. En na twee kilometer al de eerste keer het supportersteam gezien!

12991096_1577441932547363_4362930918978824430_n

12931274_1577440352547521_5565964559038405970_n

En eigenlijk valt er voor de rest niet zoveel te zeggen. Mijn horloge stond op enkel hartslag weergeven en dat was het enige waarnaar ik keek. Meer gegevens bekijken maken me alleen maar nerveus en dat neemt het genieten weg. Om de kilometer gaf hij me wel een pace*-waarde mee, maar dat heb ik echt niet iedere keer gehoord.

Constant gestreefd om de hartslag tussen de 160 en 165 te houden en dat is aardig gelukt. Evelien liep de hele wedstrijd rechts van me, een half pasje voor mij. Zij bepaalde het tempo en ze was in die zin een prima haasje. Indien we te snel liepen, zei ik dat we moesten temporiseren. Ik had een paar keer het gevoel dat ik haar zou moeten lossen en ik ben een paar keer heel dichtbij geweest om haar dat te zeggen, dat ze maar alleen moest gaan. Maar zolang mijn hartslag oké bleef, besloot ik haar te volgen. En dat was dus blijkbaar tot op het einde van de wedstrijd.

Op 8 kilometer passeerden we het pacerteam** van 4 uur, die waren voor ons gestart. Op 18 kilometer gingen die ons voorbij maar aan een waterpost lieten we die weer achter. Hoe die er eigenlijk in geslaagd zijn om een tijd onder de 4 uur te lopen, dat snap ik dus nog altijd niet. Lastig eigenlijk, die pacerteams, daar loopt veel te veel volk rond. Kun je niet meer comfortabel lopen, dus als er ergens een dipje was, dan was het daar wel denk ik. Dat gedoe met zo’n massa volk, echt niet leuk, dat mag alleen in het begin.

Op 17 km of zo voelde ik mijn bovenbenen voor het eerst. Dat is snel, want ik ben zo’n afstanden wel gewoon, maar natuurlijk niet aan die snelheid. Ik vroeg me af of ik daar krampen in ging krijgen, maar goed, zolang mijn hartslag overeind bleef liep ik verder, aan die benen kon ik toch niet veel doen. Ik ging zo lang mogelijk voor die tijd gaan, en als er krampen waren, tja, dan ging ik wel eindigen in 5 uur of zo hé.

Volgens onze horloge liepen we een vrij constante pace, vaak rond de 5’30”, wat wil zeggen dat we voldoende voorsprong aan het uitbouwen waren voor de tweede helft. Alleen waren onze kilometers minder lang dan die van de organisatie blijkbaar… wat wil zeggen dat we nog een extra stukje te rennen hadden en dat we dat ook onder de vier uur moesten zien te doen. Weg met onze voorsprong dus… Bleh.

Op km 27 nog eens het supportersteam tegengekomen. Heel leuk natuurlijk om ze te zien! Een verrassing wel, had eigenlijk niet gedacht dat dat meer dan één keer ging lukken. Maar Peter kon blijkbaar goed volgen met de app en wist dus perfect wanneer ik er aan kwam.

12987088_1577470709211152_771343790713560433_n

12985614_1577470802544476_2270025071848910304_n

Grootste kippenvelmoment voor mij: de eerste doortocht onder de “kubushuisjes”. Fenomenale muziek daar, ik zweefde. Runners high in het kwadraat. Toen moesten we nog aan de laatste 14 beginnen, ook wel bekend als de zwaarste. Maar goed, we maalden kilometer na kilometer zonder mannen met hamers tegen te komen. Het was wel behoorlijk zwaar, zeker toen met de zon vol op kop. Water nemen werd ook steeds moeilijker omdat iedereen effe stopte om te drinken en wij gewoon wilden doorlopen, geen tijd te verliezen. Maar waterposten mag je nooit overslaan, zeker niet met dit weer.

Ik denk niet dat wij vanaf km 30 nog ingehaald zijn door andere mensen… Omdat we al in de laatste wave gestart waren natuurlijk en de snelle lopers die achter ons gestart waren, waren ons wel al voorbij. Waardoor we heel veel mensen opraapten uit vorige waves die trager waren, waardoor het bij momenten erg druk werd op het parcours. Lastig wel, op km 38 moesten we soms nog lopen en springen zoals de eerste kilometers omdat er zoveel volk op het parcours zat. Als ik ooit nog een marathon doe, dan misschien één met minder volk, zodat ik plaats heb om te lopen. Mijn enige puntje van kritiek dan op deze marathon. Lastig soms ook, want soms zag je mensen echt aan de kant van de parcours die helemaal gekraakt waren bij hun familie, janken echt. Dat mag je je dan toch niet te veel aantrekken. Een mentaal spelletje ook, die marathon.

Op km 34 had Evelien maagkrampen en durfde ze geen gellekes*** meer. op km 37 zei ze dat het nog 5 zware kilometers gingen worden. Vanaf dan heb ik haar wat vooruit getrokken, want behalve van mijn bovenbenen had ik nergens last van. Mijn enige vrees tijdens de wedstrijd was dat mijn bovenbenen plots stop gingen zeggen, maar dat deden ze dus niet. Of dat ik een zonneslag ging krijgen. Mieljaar, waarom had ik die zonnebril niet mee? En geen zonnecrème? Ik ben dus keifel gebruind tijdens de wedstrijd :-)

Op km 40 zag ik een klok die telde vanaf het moment dat de snelsten vertrokken waren, die gaf 4:18 aan. Gerekend dat wij een half uur later gestart waren, wist ik dat we nu echt niet mochten afgeven en er alles moesten uithalen wat er nog inzat, want we moesten nog 2,2 kilometer lopen op 12 minuten. Op km 41 zag ik Peter en de kindjes, die werden bijna wild van enthousiasme. Duidelijk dat zij ook meeleefden :-) En op het thuisfront waren er ook super veel mensen aan het meevolgen, leuk is dat!

12936747_1577494839208739_5789154533599588822_n

Ik heb er nog een fenomenaal eindsprintje uitgeperst, zigzaggend tussen een heleboel mensen, man wat was het daar druk. Er wel op gelet dat Evelien mee was, want ik wou samen met haar over de streep, haja, zij had me het grootste deel van de wedstrijd voort getrokken. Hand in hand met Evelien over de streep, dat moest wel.

“Hebben we het gehaald?”, vroeg ik, want ik durfde zelf niet te kijken naar mijn horloge. Ze knikte en verdween meteen. Blijkbaar haar maaginhoud gaan legen. En toen hebben we een beetje gebleit van contentement :-)

Mooie uitloopzone wel in Rotterdam, waar plaats was om te wandelen en te stretchen. Meestal beland je meteen in de drukte. Goed geregeld.

Maar zot content, jong. Het besef dat we het gedaan hebben. En in minder dan vier uur. Geweldig! We hadden beiden voor de rest van de dag een glimlach op ons gezicht gebeiteld :-)

Voor Tom werd het helaas een opdoffer van formaat: hij had gehoopt in een tijd van 3:30 te eindigen. Maar hij is in wave 1 gestart, bij de hele snelle lopers en hij is te snel gestart. Bovendien was hij zijn hartslagmeter vergeten aandoen waardoor hij daardoor ook geen rekening kon mee houden. Gecombineerd met nog wat krampen is hij geëindigd in 3:55. Tja, hij is nog jong en er komen nog veel marathons, het zal hem vast wel eens lukken. :-)

*pace: minuten per kilometer. Om een streeftijd van 4 uur te halen moesten we een gemiddelde pace halen van minder dan 5:42.
**pacerteams: zijn begeleiden mensen aan een constant tempo naar de eindtijd. Als je zeker wilt zijn van een tijd kan je die volgen, maar het is daar altijd drukjes en ik loop daar dus liefst ver van.
*** gellekes: met snelle, noodzakelijke koolhydraten. Leveren je een instant boost op. Als je maag er tegen kan tenminste. Ander kenmerk: mierzoet, niet lekker. Al begin ik er aan te wennen.

Marathon Rotterdam: voor

Bon. Een eerste marathon loop je maar één keer. Mijn verslag hierover is dan ook zéér uitgebreid: een voor, een tijdens en een na. Indien niet geïnteresseerd: eventjes wegblijven van deze blog. :-)

Vrijdag vertrokken naar Rotterdam en nummerke gaan afhalen. Behalve dat ik het wedstrijdshirt maar lelijk vond was ik wel onder de indruk van het gebeuren daar. Een grote expo met enorm veel lopersgerief. Had je mij daar een uurke in laten rondlopen met een overvolle Visa-kaart, ik had mijn gerief wel gevonden. Gelukkig waren er man en kindjes en vriendjes die op me stonden te wachten. Een enorme wall met daarop alle namen van de deelnemers en dan je eigen naam zoeken. Maar drie Lienen die meededen en de laatste Lien ken ik, dat is een andere Trappenhuis-mama. Ha!

Gevonden! #roadtorotterdam2016

Gevoel: ik ben op geen enkel moment echt zenuwachtig geweest. Gek is dat, vroeger was ik echt superzenuwachtig als ik aan de start stond, ik bestierf het bijna. Nu totaal niet meer, is dat met ouder worden? Een beetje gezonde spanning, dat wel, maar meer niet. Mijn gevoel was gewoon: we hebben genoeg getraind, we kunnen onszelf niks meer verwijten. Nu is het kwestie van verstandig te lopen tijdens de wedstrijd, mezelf niet dood te lopen, en de rest hebben we toch niet in de hand.

De dagen voordien voelden een beetje als overtijd gaan: je bereid je maanden voor op iets en dan komt het maar niet. Je weet dat het zal komen, maar echt beseffen deed ik dat niet.

Pas op: het was ook niet dat ik zo zelfzeker was hoor. Ik dacht meer in termen van wat heb ik te verliezen? Niet zo veel eigenlijk, alleen opgeven zou ik enorm spijtig gevonden hebben, al weet ik ook dat dat ook kan gebeuren.

Slapen: dat deed ik de dagen voor de marathon eigenlijk zeer goed. Wat er dus wel op wijst dat ik er gerust op was. Hoe weinig ik sliep de nacht voor Den Haag (hooguit 2 uur), zoveel sliep ik laatste nachten voor Rotterdam. Gemiddeld 8 uur en voor mij is dat echt veel. Ik droomde wel veel, maar niet over de marathon. Gek eigenlijk.

Het weer: waar ze de hele tijd bewolkt en wat druppels regen voorspelden, merkten we de dag ervoor en de dag zelf al snel op dat het een stralende dag zou worden. Niet echt mijn weer om te lopen, maar goed, dat is één van de factoren waar je toch niks kan aan veranderen, dus dan maak je er sowieso maar beter het beste van.

Eten ter plaatse: pasta, tomatensaus, niet te veel vettigheid er op maar toch een beetje kaas. Verder veel rodebietensap. Water. Pannenkoekjes. Carbodrankjes. Sofie ging croque monsieurs maken voor de niet-marathonlopers, maar met een half croque toestel lukt dat niet. Wat meteen de running gag was van het weekend. Dat en de sleeves, waarover later meer.

De kledij: daar moet een mens toch stevig over nadenken. Want 42 km de verkeerde kledij dragen kan je echt zuur opbreken. Ik zag mensen starten met lange broeken, truien en jasjes… eurgh. Toch een beetje warm.

Marathonoutfit ligt klaar! Een mengeling tussen #nikeplus #teamdecathlon en #garmin. En oude kleren om achter te laten aan de start. En veel #etixx gellekes voor onderweg. #roadtorotterdam2016

Het broekje is dat dat ik kreeg van Decathlon, een trailbroekje. Handig omdat er veel plaats is om gellekes weg te steken zonder dat je een gordel of zo moet meezeulen. Ze tailleren wat klein, maar eens je het aanhebt kun je daar maar één ding van zeggen: perfect. Nog van Decathlon: looponderbroek (wat echt noodzakelijk is leerde ik tijdens één van de lange duurlopen) en BH (niet op de foto). En ook het hoofddoekje. Flatterend vind ik dat niet, maar djeezes, dat was het meest nuttige kledingsstuk dat ik aanhad. Ik heb donker haar en zet daar vier uur een brandende zon op en ik eindig met een zonneslag. Op 17 km floepte het van mijn kop, maar ik ben effe teruggekeerd om het op te rapen omdat ik wist dat ik zonder het niet zou redden. De sleeves had ik op het laatste moment nog gekocht, toen ik dacht dat het nog frisjes zou zijn aan de start. Niet meegenomen omdat ik wist dat ze meteen overbodig zouden zijn, en dan zit je ermee. Tom (Sofie haar lief) heeft me daar ontzettend mee uitgelachen, maar goed, ik kan daar tegen :-).

Schoenen, t-shirt en kousen van Nike. Allemaal al uitgebreid getest en goedgekeurd. Ik koos voor mijn oude Nike t-shirt (van 2009!), omdat ik dat nog altijd leuk vind en dat behoorlijk uniek is :-)

De oude kledij: de oude broek zelfs niet aangetrokken, het vestje wel en achtergelaten aan de start. Beetje zonde eigenlijk, want was niet nodig, was al warm toen :-)

Horloge: Garmin fr 235. Heb ik nu een goeie twee maand en daar staat een review over klaar die ik ook maar eens moet publiceren. Zeer content van. Gaf wel meer afstand aan dan 42.195 meter maar ik zie dat de meeste lopers meer hebben, dus ik vermoed dat we gewoon verder gelopen hebben dan een marathon.

De dag voordien: een beetje Rotterdam verkend: ik wou de nieuwe Markthal wel eens zien. Van buiten vond ik het een lelijk ding, maar binnenin was het wel indrukwekkend.

Eerder die dag, in de Markthal.

Peter is met Janne nog een beetje verder op uitstap geweest, maar ondertussen lieten de marathonlopers alweer de benen rusten.

Rustende benen #marathonrotterdam #roadtorotterdam2016

Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.

Ze worden groot terwijl je er op staat te kijken. Nou ja.

Na het geslaagde scoutsweekend voor Sien was het nu tijd voor haar eerste kamp. Fos De Reiger besloot dit jaar voor het eerst ook het paaskamp met alle takken samen te doen op hetzelfde moment, én een bus in te leggen wat het georganiseer een stuk makkelijker maakte. Janne was dolenthousiast om op kamp te vertrekken, wat goed was voor het enthousiasme van Sien en valiezen maken werd dus dolle pret.

Klaar om op scoutskamp te vertrekken! #sien90210 #janne1709 #fosdereiger

Sien naar de bus gebracht op een ongoddelijk vroeg uur op Paaszondag (lang leve de uursverandering). Traantjes, maar ze ging vlot mee. En dan met Janne door naar Hasselt waar ze nog eens een balletshow mocht meedansen met Favole.

balletJanne7

Cool dat dat was! Een echte So You Think You Can Dance in het klein! Inclusief jury commentaar. En jawel, ze waren heel lief hoor. Janne was wellicht één van de kleinste en jongste meisjes op het podium, dus ik was uiteraard hypertrots, zoals alleen een mama dat kan zijn :-)

Waarna we onmiddellijk doorreden naar Kasterlee, De Hoge Rielen (oh! daar ben ik zelf nog een paar keer op kamp geweest!) om haar bij de rest van haar vriendjes te voegen. Ik wou de Bevers (de kleinste groep, van Sien) eigenlijk echt wel vermijden om het niet lastiger te maken dan nodig voor Sientje. Maar plots kruisten ze mijn pad. En ik zag contente kindjes!

Scoutskamp Sientje, Myrddin en Ada

Ik heb ze toch wel gemist ja. Ook al hingen we één dag de toerist uit. De eerste keer dat ze samen zo lang weg waren. Als Janne op kamp ging was er altijd nog een Sientje dat voor afleiding zorgde, nu dus niet meer.

Maar op donderdag kreeg ik twee zot contente kindjes terug. Die het een fantastisch scoutskamp vonden. En die staan te popelen om in de zomer mee te gaan op tentenkamp. Heerlijk, ik heb kinderen die graag op kamp gaan. Ik deed zelf ook niets liever!

Ze leken wel meteen elk vijf centimeter gegroeid. Groter geworden. Wijzer. Maar dat groot, dat valt hier nogal mee. Ons madammen volgen nog altijd zeer trouw mooi de onderzijde van de Vlaamse Groeicurve :-)

Ze worden groot terwijl je erop staat te kijken. Nou ja. Dat is relatief in ons geval. 😉 #janne1709 #sien90210 #linkinbio

Eendagstoerist in Namen

Vier dagen kinderloos. Waarvan één gevuld met vriendjes, twee met werken en één vrije woensdag. Peter ook verlof wegens gewerkt in het weekend. Tijd voor koppel-quality time!

Het eerste idee was sauna, maar ik had gelijk wat te veel sauna gehad de laatste tijd en ik wou wel nog eens iets samen doen echt. Dus dacht ik aan Namen, en dat we daar altijd langs rijden en nooit stoppen. En ik googlede wat rond en kwam op dit geweldig hotel terecht dat we voor een zeer voordelige last-minute prijs konden boeken (maandagavond boeken, dinsdagavond gaan). Leuk design hotel en er is ook een zeer goed restaurant aan dat helaas al volgeboekt was voor die avond. Niks aan te doen, en ze waren zeer vriendelijk om zo meteen een ander restaurant te zoeken en te reserveren voor ons. Het mocht niet te ver zijn dus gaven ze ons Cuisinémoi.

Triootje

Efkes googlen op ons uniek kamertje en we leerden dat het restaurant een ster heeft. En dju, ik had alleen sneakers mee en casual kleren aan :-) Gelukkig was het een heel tof sterreke, stijl Publiek. Gezellig zitten, niet de grand chic, lekker eten. De bazin verwelkomde me op sneakers, dus ik wist dat het goed zat.

Als bij toeval hier gesukkeld... Met een open keuken, op hoog niveau. Letterlijk.

Heel lekker gegeten, heel lekkere wijnen (OK ja, dat mocht marathongewijs niet meer van mezelf. Maar het was de laatste keer dan, echt!)

De volgende dag heerlijk getsjold door Namen. De citadel, de stad. Op ons eigen tempo. Zalig! Namen is niet zo groot, eigenlijk veel kleiner dan ik verwacht had. Maar best gezellig. Ideaal voor eendagstoeristen zoals wij.

Rive

Na 20 jaar blijft de man me verrassen met de mededeling dat hij graag de rondleiding wou zien over het maken van een parfum bij Guy Delforge. Had ik nu nooit gedacht zie. Maar goed, dan doen we dat. Best leutig eigenlijk.

En dus gingen we op parfum rondleiding bij Guy Delforge

Odeurs et essences

Het was trouwens best gek, zo één dag de toerist uithangen, tussen twee werkdagen in. Maar wel geweldig, want we hadden allebei het gevoel dat we echt op weekend geweest waren. Gaan we zeker nog doen, zo’n uitstapjes. En Namen is echt een aanrader!

Grand café

Oh ja. En nu heb ik me natuurlijk in het hoofd gehaald om dit jaar de Urban Trail door Namen mee te lopen. Ging vorig jaar door ons hotel heen. En door de parfumeriemakerij. En door de Brasserie Francois. En over de Citadel natuurlijk. Lijkt me heerlijk. Iemand die wil meedoen? 13 november!

Ah ja en voor de duidelijkheid: volledig niet-gesponsorde post!

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Ik ben niet bang

Ik ben niet bang.

Het is te zeggen. Ik ben wel bang, van hoogtes en van snelheid. De reden waarom skiën niets voor mij is, je mij niet in snelle racewagens zult zien en me geen extreme sporten zult zien beoefenen.

Maar ik ben niet bang van terroristen. Ik weiger om de angst de overhand te laten nemen.

Gisteren pendelde ik naar Brussel. Halverwege de treinrit kreeg ik het bericht door dat er explosies waren in Zaventem. Het eerste wat ik dan doe is naar de man Whatsappen, dat hij zich maar moest haasten om de kinderen naar school te brengen want dat hij misschien wel naar Brussel zou moeten vertrekken. Neen, ik ben niet bang dat Peter daar dan op die plekken rondloopt. Na de feiten is het meestal nergens veiliger dan daar. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om terug te keren naar Gent. De man naast mij deed dat wel, maar die moest dan ook naar Zaventem en dat was sowieso geen goed idee.

Maar ik kwam aan, in Brussel Noord. Waar er al een grote mensenmassa stond, te kijken naar de borden. Twee Securail-agenten stonden er, en die moesten dus de veiligheid van die massa daar garanderen. Valse veiligheid natuurlijk, want in plaatsen waar mensen zomaar binnen en buiten komen gelopen, vaak met grote valiezen, is het natuurlijk een aartsmoeilijke onmogelijke taak om de veiligheid te garanderen. De laatste maanden zijn wij pendelaars gewoon geworden aan militairen met wapens in het station. Iedere keer vraag ik me hoe die nu die terroristen zouden moeten herkennen, als ze vermomd met een bom in een koffer zouden toekomen. Niet dus, zo is gebleken. Ge kunt daar niet kwaad voor zijn, dat is gewoon niet te doen. Maar die gewapende militairen, die geven een vals gevoel van veiligheid. Of net omgekeerd, want ik voel me daar altijd een beetje ongemakkelijk door. Wat als ze plots van mij, of van de mens achter mij, denken dat die kwalijke bedoelingen heeft? En beginnen te schieten?

brussel4

Maar goed. Ik wandelde dus Brussel Noord uit, de Ellips binnen. Ik heb geen metro of niks meer nodig om op het werk te geraken. Zaventem was er het gesprek van het moment natuurlijk. Maar bij ons in de buurt was het vrij kalm. Tot kwart over 9 toch. Naast ons is een politiekazerne en plots vertrokken die allemaal, met loeiende sirenes en zwaailichten richting centrum, niet richting Zaventem. Raar, vonden we. Misschien moesten ze wat belangrijke gebouwen bewaken, dachten we. Of de koning begeleiden. Tot we een paar minuten later hoorden van de bomaanslagen in Maalbeek. En toen ging het snel. De treinen naast ons vielen stil, “lockdown Brussel” en een verbod om het gebouw te verlaten. En dat was, zelfs voor iemand die nooit bang is, best een vies gevoel. We zaten er gevangen, daar in onze toren. Ons concentreren op het werk lukte niemand echt goed. Informatie kwam maar met mondjesmaat door, want de radiostreaming lukte niet en de nieuwssites werkten traag. Bellen ging niet. Door Facebook en Twitter bleven we min of meer op de hoogte. En konden we ook andere mensen op de hoogte brengen dat we veilig waren.

Op geen enkel moment heb ik gevreesd voor mijn eigen veiligheid. Ik zat daar goed, in mijn toren. En hoe ik thuis ging geraken, dat was ook maar bijzaak. Mensen boden spontaan aan om mijn kinderen te gaan halen of zelfs om me te komen halen in Brussel. Maar ik kon mee met een collega naar Dendermonde en van daaruit konden we mee met een vriendin naar Gent. Lang onderweg geweest, maar dat stelt niets voor natuurlijk. Al blij dat er op zulke momenten bijzonder veel solidariteit en verdraagzaamheid te voelen is. Dat is meestal het enige lichtpuntje van zulke dagen.

Ik heb wel gedacht aan hoe ik dat weer aan mijn kinderen moest uitleggen. Na Parijs, waar we deze zomer geweest waren en daarna de aanslagen. Nu Brussel, waar ze ook al geweest zijn en waar mama en papa werken. Net zoals wij groot geworden zijn met de terreur van de bende van Nijvel zullen onze kinderen groot worden met IS zeker?

brussel2

Maar verder kon ik de hele dag kon ik alleen maar denken aan de mensen die veel minder geluk hadden. Die de pech hadden om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Mensen die slecht nieuws krijgen. Die ook maar gewoon vertrokken naar het werk/huis/op vakantie, maar nooit meer thuis zouden komen.

Maar ik ben niet bang. Zodra het kan/nodig is neem ik weer de trein, de metro, het vliegtuig. Ga ik terug lopen in het Warandepark. Met de auto rijden is nog altijd gevaarlijker. Of roken. Of ongezond leven. En niemand weet hoe laat het is.

Deze grafiek kwam ik ergens tegen, ik geef hem effe mee omdat ik hem zelf heel interessant vond. Het is dus echt niet erger geworden. Het zijn gewoon andere groeperingen.

brussel3

Gent – Berlare en een nieuwe inspanningstest

Ohoow, hoe zalig was dat zeg dit weekend. 32 kilometer stond er op het programma. Evelien opperde om nog eens samen te lopen. In Gent of in Berlare, liefst deze keer met zon. Allebei nog wat andere dingen op het programma en toen bekeek ik het eens en bedacht dat lopen van Gent naar Berlare misschien wel eens een wijs idee zou zijn. Dus bracht haar man haar naar Gent (bedankt Roy!) en vertrokken wij lopend naar Berlare. De hele tijd langs het water, de hele tijd met onze snoet in de zon. Ronduit zalig. Zeker ook het gevoel dat ik nog verder kon. En onze laatste kilometers waren zelfs van de rapste dus we hadden zeker nog over.

En dan werd ik opgehaald door de man in onze fonkelnieuwe tweedehands wagen die hij net ervoor had afgehaald in Dendermonde. Een zilveren Skoda Octavia automatic is het geworden. Veel onderzoek dus om op ongeveer hetzelfde uit te komen :-)

Maandag dan een tweede keer een test in UZ. De vorige dateerde van twee jaar geleden en ik vond toen dat ik redelijk goed in conditie was al stelt dat natuurlijk niks voor in vergelijking met nu. En ze zeggen dat zo’n harttest best om de twee jaar gebeurt dus ik vond het nu wel het goede moment. In het UZ vonden ze het een beetje vreemd dat ik nu kwam, zo vrij kort voor een marathon. Maar ik vond dan weer: ik ben nog nooit eerder zo goed in vorm geweest als nu, nooit een betere conditie gehad als nu, het is toch de max om dat nu eens cijfermatig vast te laten leggen? OK ja, ge moet misschien al een beetje socioloog zijn om dat te begrijpen, zeggen wij thuis dan. Allez ja, ge zijt cijferfreak of ge zijt het niet hé. En ik ben het wel. :-)
En het UZ mag mij dan een schema’tje opmaken om te trainen naar de 25 km van The Great Breweries.

Eerste resultaten. Gewicht: -7 kilo tov vorige test (maar -13 tot januari vorig jaar). Lengte: 1 cm gegroeid. :-) Ik hou het op meetfouten en op verschil tussen ochtend en avond.

Van hart en VO2Max en lactaat nog geen uitslag, dat volgt pas over twee weken. Maar eerste gevoel: 6, 8 en 10 km per uur lopen allemaal geen probleem. Zelfs 12 kilometer per uur lopen ging eigenlijk vlotjes, voor 3 minuten toch. Waarop ik hem hoorde zeggen: “maar mevrouwke, ge kunt veel meer dan ge denkt” (waarop ik door mijn masker zei: “dat is misschien wel waar”) en ook “mevrouwke, ge kunt nog makkelijk naar 14 km per uur” (waarop ik neen schudde, want praten met zo’n masker op gaat niet echt vree goed.) En ik weet dat er een punt komt dat ik gewoon plat val. Waarop hij wijselijk de loopband voor de volgende stap op 13 km/uur zette en ik dat nog net 3 minuten kon volhouden maar dat ik het dan wel gehad had. Maar erna denk je altijd dat je misschien toch nog net iets langer had kunnen volhouden. Nah. Waarop de vragen weer kwamen of ik wel interval doe. Of enkel lange duurlopen.

Ik denk dus dat ik weer te horen zal krijgen dat mijn basisconditie wel ok is (juij!) maar dat ik meer op snelheid moet trainen (wat ik anders nu ook wel al doe). Dat is dus exact het omgekeerde als wat de meeste lopers te horen krijgen na zo’n test, die moeten net trager gaan lopen. Mijn punt waarop mijn waarden omhoog gaan is volgens mij ook wel al opgeschoven van 10 naar 12 km per uur of zo. Maar ik heb dus nog véél potentieel zullen we maar denken :-). Enfin, het is een beetje wachten op de definitieve resultaten. Die ik ongetwijfeld weer zal koesteren :-)

Morgen weer een 34er op het programma. En dan mag ik beginnen afbouwen. Jochei! Al vind ik die lange duurlopen in het zonneke echt wel heel tof. Hopelijk weer zo leuk.

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

Sientje ging op scoutsweekend

Sedert september gaat Sientje naar de scouts. Het traditionele herfstweekend in oktober werd dit jaar verlegd naar februari, wegens dat ze dan al iets langer in de scouts zitten.

Mijn kinderen zijn van het type “altijd zeuren om te vertrekkken naar de scouts maar achteraf gezien was het altijd héél leuk. Dus staan we er op dat ze blijven gaan.

Dus was er ook het weekend. Niet dat er echt groot verzet tegen was. Ze zei er eigenlijk niet veel over. Maar ze plakte heel erg aan mij toen we haar gingen brengen. Ze was bang, zegt ze, als ze deze foto ziet.

Het Sientje was niet zo overtuigd om op kamp te gaan #fosdereiger

Janne was mee om haar te brengen en die vindt de kampen geweldig, dus zij wou eigenlijk blijven.
Toen we vertrokken zagen we dat er traantjes waren en Brulaap nam haar meteen op de schoot. Volgens mij heeft dat niet lang geduurd.

Ze hadden schitterend weertje (koud maar zonnig, geen regen). Op zaterdag tijdens mijn lange looptour er gepasseerd, maar geen Sientje gezien. Ook niet nodig, wou haar zeker niet uit haar weekend halen.

Doodmoe, vuil maar zot content! #sien90210 #fosdereiger

Zondag vonden we een zeer vermoeid meisje terug, maar vol verhalen over pyamafuiven en kampvuurtjes (waar ze ook naar rook).
Sien vond het super leuk. Ze had een foto mee van ons maar ze had geen tijd gehad om er naar te kijken. Heel haar valies was eigenlijk onaangeroerd gebleven, maar dat hoort zo blijkbaar. Het is soms een drempeltje, maar topervaringen , daar in de scouts!

In de paasvakantie mag ze meteen 5 dagen mee!