En jij, wat doe jij?

Het is te vroeg om een uitspraak te doen over het circulatieplan. Dat weet ik zelf ook wel. De eerste weken verliepen vlot, de stad is niet dood. Maar de grote test volgt pas dinsdag denk ik. He minste wat je kunt zeggen is dat ze het wel goed gepland hebben: de helft van de mensen weet tenminste al goed hoe het zit nu.

Maar verder. Wat is mijn bijdrage aan het circulatieplan?
Ja, ook al doe ik al zowat alles met de fiets, te voet of met de trein: er zijn altijd nog verbeterpuntjes. We hebben maar één auto, en daar is Peter vaak mee weg, dus ik moet wel creatief zijn. Maar als die auto thuis is, gebruik ik die soms wel eens, ook al is het niet nodig.

Om te beginnen: ik doe wat ik zelf predik: ik stel mezelf -nog meer dan vroeger- bij élke verplaatsing de vraag hoe ik dat zonder auto kan doen. Een paar voorbeelden.

Vroeger zou ik de auto genomen hebben om met 4 meisjes naar de cinema te gaan. Nu kwam ik tot de ontdekking dat dat met tram 4 eigenlijk keisimpel is. Tram 4 voor de deur en daarna nog een kleine kilometer wandelen. Het zijn geen peuters meer hé, meisjes van 7 en meer kunnen dat perfect. Ik was er sneller én goedkoper dan met de auto: vier meisjes met buzzypass en ikzelf gratis ticket van De Lijn tegenover pokkedure parkeerkosten. In het terugkeren moesten we te voet wegens bommelding op het Zuid. Maar zo erg was dat niet: we hadden net anderhalf uur film achter de rug, het was mooi weer en een 45 minuten wandelen later waren we terug thuis.

Ondertussen werd er met een caprisonneke aan het oor efkes naar huis gebeld.
Even naar huis bellen met een caprissonneke #kinderfantasie #gentstagram #Gent #sien90210

Tweede voorbeeld: vroeger zou ik al eens met de auto naar Decathlon rijden als ik met de kinderen ging. Maar Decathlon is hier eigenlijk belachelijk dichtbij, amper 2 kilometer met de fiets. Het grootste deel van de weg is best OK, op een paar gevaarlijke punten na. Het begint met een mooie fietsbrug en het mooiste fietspad van Gent. Maar daarna gaat het over op een hobbelige slecht aangelegde weg en op het einde is er een gevaarlijk oversteekpunt. Maar ja, ook dat moeten de meisjes leren. Extra voorzichtig zijn op gevaarlijke punten en geen risico’s nemen. Op de achterbank van de wagen leren ze niet omgaan met de gevaren in het verkeer.

Mooiste fietspad van Gent.

Met de fiets naar vrienden, die net buiten de ring wonen in een buurt waar vlotjes kan geparkeerd worden. Maar toch met de fiets, wegens maar twee kilometer en een mooie fietsroute. Hoppa!

Het circulatieplan inrijden. Staduitwaarts dan wel. #familycycling #circulatieplangent

Allemaal dingen die niet zo heel vaak gebeuren, maar alle kleine beetjes helpen, denk ik dan.

“Gij hebt gemakkelijk praten, gij woont in de stad.” Nu ja. Dat is natuurlijk altijd onze keuze geweest. Duurdere huizen ja, maar wel maar één auto nodig. En alles dichtbij. En we hebben er de nadelen van de stad ook bij hé. De files, de stilstand en de vervuilde lucht.

Maar goed: afstanden worden vaak overschat en veel kunnen we echt met de fiets doen. Zo reden we vorig weekend voor het eerst met de fiets naar vrienden, 12 kilometer verder. Sofie hield ons gezelschap en het was echt een mooie en aangename rit. De kinderen konden dat perfect aan. En maar goed ook, want ze willen op fietsvakantie dus we kunnen maar beter wat trainen. In het terugkeren gingen de meisjes mee met Peter in de auto (het was al laat en donker) en Sofie en ik keerden langs donkere jaagpaden terug. Een avontuur op zich maar in de winter zou ik het niet doen, raar dat op zo’n paden geen verlichting staat eigenlijk. Gelukkig hadden we zelf zeer stevige fietsverlichting mee.

Zo een langere fietstocht of wandeling, dat is toch ook gewoon de perfecte vorm van onthaasting? Ik kan daar zo van genieten! OK, dat lukt niet altijd, maar soms toch wel? Op reis kunnen we het allemaal, maar hier moet alles snel, rap, met de auto gaan. Mooi stukje daarover in de krant hier!

Nog iets wat ik probeer te doen: minder online bestellen. Online bestellen is misschien handig en gemakkelijk, het is verder eigenlijk echt niet OK. Je steunt er de lokale handelaars niet mee en die grootleveranciers nemen het eigenlijk echt niet zo nauw met de werkomstandigheden. Maar vooral ook: je jaagt er vervuilende camionettes het verkeer mee in die de boel komen vastzetten en vervuilen. Het vraagt wat meer organisatie en planning, maar zelf halen kan ook. Al zal ik nog wel af en toe online bestellen, soms kan het echt niet anders.

Volgende stap: voor Peter een nieuwe, goeie fiets kopen. Hij heeft er wel één, maar daar is altijd iets aan. Iedere keer als hij wil vertrekken moet ik het ding opgelapt krijgen. En dan kan hij ook meer de baan op zonder steeds mijn fiets te stelen.

En jij, wat doe jij?

Volgen! Delen!

Drie goeie doelen om aan te doneren!

Omdat ik twee vragen kreeg om een oproep te doen om een goed doel te ondersteunen én omdat ik zelf ook loop voor een goed doel: een verzamelde post. Dus als je een beetje centjes over hebt: hier kan je ze kwijt!

Geef Veggie meer zendtijd!
Meer plantaardig eten is goed voor het milieu, je gezondheid, dierenwelzijn en voedselverdeling in de wereld. EVA vzw stimuleert iedereen om meer plantaardig te eten. Een dag per week geen vlees of vis eten, heeft al grote impact.

Dat is een boodschap van algemeen nut voor iedereen op deze planeet. In tegenstelling tot de vleespromotiespotjes die we nu op televisie zien verschijnen. We zijn dan ook bijzonder blij dat we dit jaar van de vrt – na verschillende aanvragen – 1 week gratis zendtijd hebben gekregen met Donderdag Veggiedag als officiële Boodschap van Algemeen Nut. Op deze manier bereiken we honderdduizenden mensen.

Eén week is niet slecht, twee weken is veel beter. Met 12 000 euro extra, kunnen we nog meer zendtijd kopen en honderdduizenden mensen extra bereiken. Meer info hier!

Loop naar de maan!
Nichtje Leen (ge weet wel, die die ook mee was naar Verdi) loopt naar de maan. Het is te zeggen: dat is een actie voor Kom op tegen kanker.
Haar motivatie : lopen is leuk, maar soms ook eens afzien. Al is dat laatste iets dat voor een loper 5 minuten na aankomst al vergeten is. Tijdens dat afzien denk ik de laatste tijd vaak aan zij die een lange strijd moeten voeren tegen die ziekte, een strijd die niet vergeten is na 5 min. Plots is die ziekte terug dicht in mijn vrienden- en kennissenkring gekomen. Het heeft me doen beslissen om ook mijn steentje bij te dragen d.m.v iets wat ik graag doe: lopen.
Haar uitdaging:
1* Een scherpere tijd lopen op mijn 21k wedstrijden…. Deze actie is nu nog een grotere motivatie om geen enkele training te missen, ook die intervallen.
2* Help je het haar moeilijk maken? Jullie kunnen haar ook uitdagen. Ze gaat proberen meer kilometers te lopen dan het bedrag dat gestort is. Hoe meer jullie storten, hoe meer/ langere afstanden ik moet lopen.
Meer info hier.

Levensloop, sponsor mij of iemand anders!

Levensloop is een feestelijk evenement voor alle leeftijden. Het draait helemaal rond solidariteit en fondsenwerving voor de strijd tegen kanker. Het gemeenschapsleven van een stad of gemeente komt gedurende 24u samen om:

  • mensen die kanker overleefden of er nog tegen vechten, te vieren en in de bloemetjes te zetten;
  • mensen te herinneren die aan kanker overleden zijn;
  • als gemeenschap op te staan en samen de strijd op te nemen tegen kanker.

Teams lossen elkaar 24 uur lang af, tijdens een estafette rond een parcours. Hiervoor laten ze zich sponsoren. Er staat telkens minstens 1 persoon van het team op de piste. Levensloop is geen competitie!

Zelf loop ik mee in het team van Sportdienst Stad Gent (ik heb daar eigenlijk niets mee te maken, maar ze deden een oproep op fb, dus deed ik maar mee). Maar je kan ook andere mensen of teams steunen! (61 teams, 1300 deelnemers tot nu toe). Omdat ik eigenlijk niet kan dat weekend en omdat ik echt wel wat extra inspanning wil doen ga ik lopen op een belachelijk vroeg uur. Rond 6, 7 uur op zondagmorgen of zo. Dus dat verdient wel een gift, toch? Meer info hier!

Volgen! Delen!

Terugblik – vooruitblik

Ik heb nu dus twee marathons gelopen. Hoewel ik beide heel erg koester waren ze erg verschillend. Een overzichtje.

Rotterdam: erg veel deelnemers (17.000), niet zo’n bijzonder mooi parcours. Wel veel supporters aan de kant, voor als je dat belangrijk vind.

Verdi was in alle opzichten zowat het tegenovergestelde: weinig deelnemers (een kleine 600 aan de marathon), maar wel een bijzonder mooi parcours. Niet zo heel veel supporters aan de kant, maar dat is dus iets wat ik niet zo belangrijk vind. Al is het altijd wel leuk natuurlijk als je uw geliefden eens aan de kant ziet staan!

Maar als loper heb ik een absolute voorkeur voor de tweede soort marathon: weinig deelnemers, maar toch nog genoeg. Want in Rotterdam was het soms erg druk. Dat je in de eerste kilometers moet hossen en springen en zorgen dat je niet omver gelopen wordt: dat weet je eigenlijk wel. Maar omdat ik toen in de laatste wave zat heb ik erg veel van de lijken opgeraapt van de vorige waves. Zwalpende mensen die niet meer verder konden. Begrijpelijk, maar niet zo leuk, want dat maakte dat ik op kilometer 38 nog moest springen om mensen te ontwijken. Op een moment dat je zelf ook niet meer zo fris zit.

Ik had een beetje schrik wel, voor een kleine marathon, dat we snel helemaal alleen zouden lopen. Zou in ons geval nog meevallen dus, want ik zou sowieso gezelschap hebben. Maar het viel eigenlijk de hele tijd goed mee, want er liep altijd behoorlijk wat volk in ons buurt. En je hebt plaats. Je kan je eigen looplijn kiezen. Dat is eigenlijk nog wel een gemak. De sfeer, de gezelligheid daar… Misschien overromantiseer ik het een beetje, omdat het voor mij dé perfecte verjaardagsmarathon was. Maar echt. Ik zou zo weer de Verdi meedoen eigenlijk, al heb ik gezegd dat ik nooit twee keer dezelfde marathon zou lopen. Nu ja goed, we zien nog wel.

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Op kilometer 38-40 dacht ik zowat: “jaja Lien, het is nu wel goed geweest, zo met uw twee marathons. Je hebt bewezen dat je het kan, iedereen weet dat nu. Veel beter dan dit zul je niet kunnen, dus je kunt beter stoppen op je hoogtepunt. En een andere uitdaging zoeken.” Dat was toen. Amper 10 dagen later was ik al op zoek naar een nieuwe marathon. Want ernaar zoeken is de helft van de fun :-)

Geen idee of dat nog voor dit jaar of voor volgend jaar zal zijn. Ik had wel al een paar ideetjes. Maar goed, nu gaan ze blijkbaar nog een marathon doen in Gent, dus dat is ook het onderzoeken waard. Eind oktober, dat had gerust een maandje later gemogen want ik loop niet graag in de zomer en dan moet je toch al beginnen trainen in augustus. Enfin, we zien nog wel.

Voor nu: Femke doet mee aan de Vlaamse Ardennenloop (7 mei), en ik zou dat eigenlijk ook wel zien zitten, ook al is dat buiten mijn comfortzone (trail!). Maar dan is het wat twijfelen tussen de 15 km en de 26. Het is een halve trail, met behoorlijk wat hoogtemeters (zeker omdat ik dat niet gewoon ben), dus misschien dat 26 km dan wat veel is. Zeker omdat april ook geen toptrainingsmaand zal worden omdat ik dan nog een boek moet schrijven. Oh ja, had ik dat hier al verteld, dat ik nog een boek schrijf? Enfin, daar volgt dan nog wel eens een berichtje over. Maar goed: extra argument voor de 26 kilometer is dat we dan aan Joeri zijn achterdeur passeren. Nog te bekijken hoe het met Femke haar knie zal gaan, want sedert na de marathon heeft ze daar wat last aan. Meh. Stoppen met sporten is nergens goed voor!

Photo

En verder. Willen de meisjes meedoen aan de Stadsloop in Gent op 21 mei. Vanmiddag eens gaan trainen in het park. Sien is dat snel beu, maar Janne wou blijven gaan. Tot we vriendinnekes tegen kwamen uiteraard. Enfin, het idee groeide om Sien (7 jaar) de kids run te laten doen (1 km) en met Janne (9,5 jaar) samen de 5 kilometer te lopen. Ze is eigenlijk al lang vragende partij om eens een echte loopwedstrijd te mogen meedoen. Ik heb nu twee maanden om haar geleidelijk aan klaar te stomen. En dat lijkt me zo super gezellig, om samen met haar de 5 kilometer te lopen. Ik zie er al naar uit!

Volgen! Delen!

Fan van het plan!

Nog exact 12 dagen, en dan is het mobiliteitsplan van kracht. Hoera! Ja, toch iemand die blij is, ja. En ik ben niet alleen, dat konden we zondag zien (maar ik was er niet bij, want ik was op weekend)

Want het is ongelooflijk wat je tegenwoordig allemaal leest over het plan. De grootste doemdenkerij. Zure bagger in het kwadraat. “De middenstand gaat eraan kapot gaan”! “Je nijpt de stad dood met dat plan”. Als je het zo allemaal zou moeten geloven, zijn het de laatste mooie dagen van Gent. Geniet er nog van! Vanaf 3 april gaat de stad ten onder. Niemand zal nog naar de stad komen en de stad zal een stille dood sterven.

Nou ja. Ik weet het niet goed hoor. Hebben die mensen dan zo’n voorspellende krachten? Een glazen bol?

Ik zie wat ik zie nu: de stad zit nu al vol auto’s, het staat vol en vast én de lucht is er slechter dan slecht. Niets doen is geen optie, erger nog, niets doen is schuldig verzuim. De stadsbewoner én de stadsbezoeker wordt vergast door iedereen die vindt dat hij echt niet anders kan dan met de auto in de stad rond te tuffen.

Excuses-excuses-excuses. De mensen zijn bijzonder vindingrijk als het aankomt op redenen verzinnen waarom ze echt wel niet anders dan met de auto kunnen gaan. “Ik heb geen tijd.” “Ik fiets niet graag”. “Ik durf dat niet goed”. Een bekend spreekwoord: “Les excuses sont faites pour s’en servir”. Ik geef daar meteen een klassiek Bond Zonder Naam antwoord op: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. Voila.

Want het is ook altijd de schuld van dé politieker. De politieker moet immers alles oplossen. Zij stemmen er op, dus zij moeten het maar oplossen. De luchtvervuiling, de mobiliteitsknoop, de wereldvrede. Als er dan een politieker met een ambitieus plan komt, wordt die nét niet gevierendeeld. Want dan moeten de mensen ook zelf gewoontes doorbreken en dat is lastig.

Is het plan perfect? Wel neen, beslist niet. Maar het zal geëvalueerd worden en bijgeschaafd waar nodig. Bestaat er een perfect plan? Dat denk ik niet. En het wordt al alleszins niet aangereikt door de tegenstanders. Zij zijn gewoon tegen, zonder alternatief. Kijk, daar moet je bij mij niet mee afkomen, hé, zo werkt het zeker niet.

Maar ja, het zal aanpassen worden. Voor iedereen. Ja, we zullen er voor- en nadelen van ondervinden. Maar in de plaats van ons te focussen op ons eigen kleine nadeeltjes zouden we ook kunnen kijken naar de voordelen die het heeft voor onszelf, voor de anderen, voor de stad, voor het groter geheel.

Dus weet je wat? Geef het plan een kans. Wie weet valt het allemaal wel mee. Stop met roepen en brullen, maar wacht het nu gewoon af. Bekijk alvast de website eens. Neem een uurtje de tijd om de nieuwe initiatieven te bekijken. Onderzoek of er iets bij zit wat jou kan helpen. Sta open voor verandering en blijf niet star in je Grote Gelijk. Het zal allemaal wel meevallen.

Alles komt goed. Echt!

We zijn er klaar voor. Of toch bijna. Ik verdien wel eens een nieuw een fietszadelhoesje :-)

2017-03-22_09-33-58

Volgen! Delen!

De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Volgen! Delen!

Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!

Volgen! Delen!

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Volgen! Delen!

100 dagen zonder alcohol.

Het mag dan Tournée Minerale zijn, ik doe het vandaag al 100 dagen zonder alcohol.

Hoe dat zo gekomen is? Weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik wou het nog eens proberen, want mijn vorige poging was in 2014 en die was gesneuveld na twee weken. Ik wou eens zien of ik ondertussen meer karakter had. Niet dat ik zoveel dronk: in de week niet (of héél uitzonderlijk), in het weekend wel. Meestal gematigd, soms eens een glas teveel. Ik besloot om voor een “sober november” te gaan. En aangezien ik op 1 november de halve marathon van Berlare liep, dronk ik op 31 oktober ook al niet. Ik dronk mijn laatste glaasje rode wijn op de opening van de boekenbeurs en ook al niet te veel want ik was BOB die avond.

Het is eigenlijk geheel toevallig gekomen, maar vandaag drink ik al 100 dagen geen alcohol. Hoe dat komt en waar dat nu naar toe moet met mij: linkinbio. Op de foto trouwens een heerlijk alcoholvrij aperitiefje. #tourneeminerale #cotswolds

November verliep in het begin moeilijk, maar na een week of twee had ik het door. En vond ik het eigenlijk goed te doen. Dus dacht ik aan verlengen, eens zien of ik de feestdagen kon overleven, meteen tot na de marathon. Ik heb de feestdagen overleefd, en opnieuw ging het allemaal veel makkelijker dan ik gedacht had. Ik zie er nu ook de voordelen van in. Gaan sporten zonder de gevolgen hebben van een glas te veel gedronken de hebben de avond voordien bijvoorbeeld, dat is er één die zeer handig uitkomt als je voor een marathon traint.

En nu zijn we begin februari en ik drink nog steeds geen alcohol. Iedereen vraagt me “ja maar, op je verjaardag ga je toch een glas drinken zeker, zo na de marathon?”. En dan zeg ik maar ja. Want wat moet ik anders? Ook al weet ik het eigenlijk niet. Want het is niet dat ik er nu zoveel behoefte aan heb. En wat en hoe erna? Eerlijk: ik weet het gewoon niet. Opnieuw ieder weekend? Gematigder? Alleen bij (heel) speciale gelegenheden? Maar hoe definiëren we dat dan? Nooit meer? Ik zal het wel zien zeker, dag per dag?

Volgen! Delen!

Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

Volgen! Delen!

Aan alle mensen die nog nooit alcohol gedronken hebben

Proficiat. Echt! Flink. Misschien is het ook helemaal niet zo flink omdat je het gewoonweg niet lust, ook goed. Toch flink. En ja, het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn. Want in de loop der jaren heb je telkens dezelfde commentaren moeten horen. Over dat je niet drinkt. En iedere keer kreeg je kraantjeswater of vies fruitsap op een receptie. Sorry daarvoor. Dat was fout. We zullen het niet meer doen.

Vandaag begint Tournée Minerale. Heel wat mensen (meer dan 100.000!) proberen voor een maand het drinken volledig te laten. En dat is een fantastisch initiatief, vind ik zelf en ik doe ook mee. Want door een maand alcohol te laten, gaan mensen misschien wel ondervinden dat het al bij al nog meevalt, zo’n maand niet drinken. Gaan ze erna misschien wel nooit meer drinken, of toch veel minder vaak. Gaan ze alternatieven vinden die ze misschien wel lekkerder vinden. Gaan ze misschien ook meer begrip opbrengen voor jullie, de niet-drinkers. Gaan ze misschien zelfs mee ijveren om meer alcoholvrije alternatieven aan te bieden op recepties en feestjes.

Maar de voorbije dagen en weken zag ik opiniestukken van niet-drinkers die vertellen over hun ervaringen. Dat ze zich een rariteit voelen en slecht behandeld door de rest van de wereld. Regelmatig zag ik aankondigingen passeren van mensen die Tournée Minerale mee doen. En iedere keer is het van dat: de nooit-drinkers komen trots vertellen dat ze nog nooit gedronken hebben. Dus wat is daar nu eigenlijk moeilijk aan? Iedere keer lijkt het alsof het toch peanuts is, niet drinken. Kortom, een Tournée Minerale, dat is toch nergens voor nodig?
Wel, ik zou aan jullie willen vragen: hou er mee op. Dat is echt ontmoedigend. Vergelijk het met dat jij zou zeggen dat je een marathon gaat lopen en dat de andere zegt “Nou, wat is daar nu moeilijk aan, ik loop elke dag een marathon”. Of ook “Afvallen? Dat is toch niet moeilijk? Eet gewoon wat minder.”

Door die reacties voelen nogal wat enthousiaste mensen zich plots een problematisch geval. Omdat het voor hen wél een opgave is. Ik heb mezelf nooit als een problematische drinker beschouwd, maar toch is mijn vorige poging gesneuveld in het tweede (!) weekend. Dan al ja. Veel mensen drinken nu eenmaal graag. In gezelschap. Na een zware werkweek. Om even alles minder zwaar te zien. Bij het eten. Of gewoon, omdat het lekker is. Ze kennen de kwalijke gevolgen van alcohol, want wie kent die nu niet? Maar toch… Het is zo moeilijk… Want zo lekker en gezellig…

Ik begrijp dat jullie het er allemaal een beetje moeilijk mee hebben, omdat jullie al heel jullie leven niet drinken. Dat voor jullie een maand niet drinken evident is en daardoor begrijp je wellicht ook niet dat het voor anderen wel een hele opgave is. Maar geloof me: het is echt niet gemakkelijk. Zie er de voordelen van in: het zijn allemaal potentiële toekomstige partners in jullie terechte strijd tegen saaie drankjes op recepties en belachelijke reacties. Dus het is beter om hen aan te moedigen. Een paar voorbeelden “Waaw, super! Jij gaat dat zeker kunnen!” of ook “Tof! Dan zorgen we samen voor lekkere alternatieven op dit of dat feestje”. Of nog: “Super! Dat zal je gezondheid zeker ten goede komen!” En uiteraard ook “Hoera! Nu zal ik niet meer de enige nuchtere zijn op feestjes!”

En oh ja: aan de drinkers die niet willen meedoen: no problem. Volgend jaar is er vast en zeker een nieuwe kans. Geef gewoon toe dat je er geen zin in hebt. Dat het jullie allemaal een beetje te veel wordt: gezond eten, niet roken, sporten en nu ook nog stoppen met drinken. Of dat je bang bent dat je het er te lastig mee zou hebben. Of dat je het gewoonweg niet zou kunnen. Maar ook voor jullie geldt: moedig de mensen die wél willen meedoen aan. Maak geen opmerkingen als dat één maand zonder alcohol voor de gezondheid misschien niet zo’n groot verschil maakt. Dat is misschien zo. Maar daar gaat het hem eigenlijk niet om. Het is vooral een kwestie van bewustwording, een stap naar een leven met minder alcohol.

En al mensen die meedoen: véél succes! Jullie kunnen het!

Oh ja. Mijn Tournéé Minerale is al wat eerder begonnen. In het kader van de marathonvoorbereiding heb ik al geen druppel meer aangeraakt sedert 30 oktober. In het begin was het lastig, maar deze keer lukt het me wel! Dus als ik het kan, dan kunnen jullie het ook! ;-)

Volgen! Delen!