Ze worden groot terwijl je er op staat te kijken. Nou ja.

Na het geslaagde scoutsweekend voor Sien was het nu tijd voor haar eerste kamp. Fos De Reiger besloot dit jaar voor het eerst ook het paaskamp met alle takken samen te doen op hetzelfde moment, én een bus in te leggen wat het georganiseer een stuk makkelijker maakte. Janne was dolenthousiast om op kamp te vertrekken, wat goed was voor het enthousiasme van Sien en valiezen maken werd dus dolle pret.

Klaar om op scoutskamp te vertrekken! #sien90210 #janne1709 #fosdereiger

Sien naar de bus gebracht op een ongoddelijk vroeg uur op Paaszondag (lang leve de uursverandering). Traantjes, maar ze ging vlot mee. En dan met Janne door naar Hasselt waar ze nog eens een balletshow mocht meedansen met Favole.

balletJanne7

Cool dat dat was! Een echte So You Think You Can Dance in het klein! Inclusief jury commentaar. En jawel, ze waren heel lief hoor. Janne was wellicht één van de kleinste en jongste meisjes op het podium, dus ik was uiteraard hypertrots, zoals alleen een mama dat kan zijn :-)

Waarna we onmiddellijk doorreden naar Kasterlee, De Hoge Rielen (oh! daar ben ik zelf nog een paar keer op kamp geweest!) om haar bij de rest van haar vriendjes te voegen. Ik wou de Bevers (de kleinste groep, van Sien) eigenlijk echt wel vermijden om het niet lastiger te maken dan nodig voor Sientje. Maar plots kruisten ze mijn pad. En ik zag contente kindjes!

Scoutskamp Sientje, Myrddin en Ada

Ik heb ze toch wel gemist ja. Ook al hingen we één dag de toerist uit. De eerste keer dat ze samen zo lang weg waren. Als Janne op kamp ging was er altijd nog een Sientje dat voor afleiding zorgde, nu dus niet meer.

Maar op donderdag kreeg ik twee zot contente kindjes terug. Die het een fantastisch scoutskamp vonden. En die staan te popelen om in de zomer mee te gaan op tentenkamp. Heerlijk, ik heb kinderen die graag op kamp gaan. Ik deed zelf ook niets liever!

Ze leken wel meteen elk vijf centimeter gegroeid. Groter geworden. Wijzer. Maar dat groot, dat valt hier nogal mee. Ons madammen volgen nog altijd zeer trouw mooi de onderzijde van de Vlaamse Groeicurve :-)

Ze worden groot terwijl je erop staat te kijken. Nou ja. Dat is relatief in ons geval. 😉 #janne1709 #sien90210 #linkinbio

Eendagstoerist in Namen

Vier dagen kinderloos. Waarvan één gevuld met vriendjes, twee met werken en één vrije woensdag. Peter ook verlof wegens gewerkt in het weekend. Tijd voor koppel-quality time!

Het eerste idee was sauna, maar ik had gelijk wat te veel sauna gehad de laatste tijd en ik wou wel nog eens iets samen doen echt. Dus dacht ik aan Namen, en dat we daar altijd langs rijden en nooit stoppen. En ik googlede wat rond en kwam op dit geweldig hotel terecht dat we voor een zeer voordelige last-minute prijs konden boeken (maandagavond boeken, dinsdagavond gaan). Leuk design hotel en er is ook een zeer goed restaurant aan dat helaas al volgeboekt was voor die avond. Niks aan te doen, en ze waren zeer vriendelijk om zo meteen een ander restaurant te zoeken en te reserveren voor ons. Het mocht niet te ver zijn dus gaven ze ons Cuisinémoi.

Triootje

Efkes googlen op ons uniek kamertje en we leerden dat het restaurant een ster heeft. En dju, ik had alleen sneakers mee en casual kleren aan :-) Gelukkig was het een heel tof sterreke, stijl Publiek. Gezellig zitten, niet de grand chic, lekker eten. De bazin verwelkomde me op sneakers, dus ik wist dat het goed zat.

Als bij toeval hier gesukkeld... Met een open keuken, op hoog niveau. Letterlijk.

Heel lekker gegeten, heel lekkere wijnen (OK ja, dat mocht marathongewijs niet meer van mezelf. Maar het was de laatste keer dan, echt!)

De volgende dag heerlijk getsjold door Namen. De citadel, de stad. Op ons eigen tempo. Zalig! Namen is niet zo groot, eigenlijk veel kleiner dan ik verwacht had. Maar best gezellig. Ideaal voor eendagstoeristen zoals wij.

Rive

Na 20 jaar blijft de man me verrassen met de mededeling dat hij graag de rondleiding wou zien over het maken van een parfum bij Guy Delforge. Had ik nu nooit gedacht zie. Maar goed, dan doen we dat. Best leutig eigenlijk.

En dus gingen we op parfum rondleiding bij Guy Delforge

Odeurs et essences

Het was trouwens best gek, zo één dag de toerist uithangen, tussen twee werkdagen in. Maar wel geweldig, want we hadden allebei het gevoel dat we echt op weekend geweest waren. Gaan we zeker nog doen, zo’n uitstapjes. En Namen is echt een aanrader!

Grand café

Oh ja. En nu heb ik me natuurlijk in het hoofd gehaald om dit jaar de Urban Trail door Namen mee te lopen. Ging vorig jaar door ons hotel heen. En door de parfumeriemakerij. En door de Brasserie Francois. En over de Citadel natuurlijk. Lijkt me heerlijk. Iemand die wil meedoen? 13 november!

Ah ja en voor de duidelijkheid: volledig niet-gesponsorde post!

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Ik ben niet bang

Ik ben niet bang.

Het is te zeggen. Ik ben wel bang, van hoogtes en van snelheid. De reden waarom skiën niets voor mij is, je mij niet in snelle racewagens zult zien en me geen extreme sporten zult zien beoefenen.

Maar ik ben niet bang van terroristen. Ik weiger om de angst de overhand te laten nemen.

Gisteren pendelde ik naar Brussel. Halverwege de treinrit kreeg ik het bericht door dat er explosies waren in Zaventem. Het eerste wat ik dan doe is naar de man Whatsappen, dat hij zich maar moest haasten om de kinderen naar school te brengen want dat hij misschien wel naar Brussel zou moeten vertrekken. Neen, ik ben niet bang dat Peter daar dan op die plekken rondloopt. Na de feiten is het meestal nergens veiliger dan daar. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om terug te keren naar Gent. De man naast mij deed dat wel, maar die moest dan ook naar Zaventem en dat was sowieso geen goed idee.

Maar ik kwam aan, in Brussel Noord. Waar er al een grote mensenmassa stond, te kijken naar de borden. Twee Securail-agenten stonden er, en die moesten dus de veiligheid van die massa daar garanderen. Valse veiligheid natuurlijk, want in plaatsen waar mensen zomaar binnen en buiten komen gelopen, vaak met grote valiezen, is het natuurlijk een aartsmoeilijke onmogelijke taak om de veiligheid te garanderen. De laatste maanden zijn wij pendelaars gewoon geworden aan militairen met wapens in het station. Iedere keer vraag ik me hoe die nu die terroristen zouden moeten herkennen, als ze vermomd met een bom in een koffer zouden toekomen. Niet dus, zo is gebleken. Ge kunt daar niet kwaad voor zijn, dat is gewoon niet te doen. Maar die gewapende militairen, die geven een vals gevoel van veiligheid. Of net omgekeerd, want ik voel me daar altijd een beetje ongemakkelijk door. Wat als ze plots van mij, of van de mens achter mij, denken dat die kwalijke bedoelingen heeft? En beginnen te schieten?

brussel4

Maar goed. Ik wandelde dus Brussel Noord uit, de Ellips binnen. Ik heb geen metro of niks meer nodig om op het werk te geraken. Zaventem was er het gesprek van het moment natuurlijk. Maar bij ons in de buurt was het vrij kalm. Tot kwart over 9 toch. Naast ons is een politiekazerne en plots vertrokken die allemaal, met loeiende sirenes en zwaailichten richting centrum, niet richting Zaventem. Raar, vonden we. Misschien moesten ze wat belangrijke gebouwen bewaken, dachten we. Of de koning begeleiden. Tot we een paar minuten later hoorden van de bomaanslagen in Maalbeek. En toen ging het snel. De treinen naast ons vielen stil, “lockdown Brussel” en een verbod om het gebouw te verlaten. En dat was, zelfs voor iemand die nooit bang is, best een vies gevoel. We zaten er gevangen, daar in onze toren. Ons concentreren op het werk lukte niemand echt goed. Informatie kwam maar met mondjesmaat door, want de radiostreaming lukte niet en de nieuwssites werkten traag. Bellen ging niet. Door Facebook en Twitter bleven we min of meer op de hoogte. En konden we ook andere mensen op de hoogte brengen dat we veilig waren.

Op geen enkel moment heb ik gevreesd voor mijn eigen veiligheid. Ik zat daar goed, in mijn toren. En hoe ik thuis ging geraken, dat was ook maar bijzaak. Mensen boden spontaan aan om mijn kinderen te gaan halen of zelfs om me te komen halen in Brussel. Maar ik kon mee met een collega naar Dendermonde en van daaruit konden we mee met een vriendin naar Gent. Lang onderweg geweest, maar dat stelt niets voor natuurlijk. Al blij dat er op zulke momenten bijzonder veel solidariteit en verdraagzaamheid te voelen is. Dat is meestal het enige lichtpuntje van zulke dagen.

Ik heb wel gedacht aan hoe ik dat weer aan mijn kinderen moest uitleggen. Na Parijs, waar we deze zomer geweest waren en daarna de aanslagen. Nu Brussel, waar ze ook al geweest zijn en waar mama en papa werken. Net zoals wij groot geworden zijn met de terreur van de bende van Nijvel zullen onze kinderen groot worden met IS zeker?

brussel2

Maar verder kon ik de hele dag kon ik alleen maar denken aan de mensen die veel minder geluk hadden. Die de pech hadden om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Mensen die slecht nieuws krijgen. Die ook maar gewoon vertrokken naar het werk/huis/op vakantie, maar nooit meer thuis zouden komen.

Maar ik ben niet bang. Zodra het kan/nodig is neem ik weer de trein, de metro, het vliegtuig. Ga ik terug lopen in het Warandepark. Met de auto rijden is nog altijd gevaarlijker. Of roken. Of ongezond leven. En niemand weet hoe laat het is.

Deze grafiek kwam ik ergens tegen, ik geef hem effe mee omdat ik hem zelf heel interessant vond. Het is dus echt niet erger geworden. Het zijn gewoon andere groeperingen.

brussel3

Gent – Berlare en een nieuwe inspanningstest

Ohoow, hoe zalig was dat zeg dit weekend. 32 kilometer stond er op het programma. Evelien opperde om nog eens samen te lopen. In Gent of in Berlare, liefst deze keer met zon. Allebei nog wat andere dingen op het programma en toen bekeek ik het eens en bedacht dat lopen van Gent naar Berlare misschien wel eens een wijs idee zou zijn. Dus bracht haar man haar naar Gent (bedankt Roy!) en vertrokken wij lopend naar Berlare. De hele tijd langs het water, de hele tijd met onze snoet in de zon. Ronduit zalig. Zeker ook het gevoel dat ik nog verder kon. En onze laatste kilometers waren zelfs van de rapste dus we hadden zeker nog over.

En dan werd ik opgehaald door de man in onze fonkelnieuwe tweedehands wagen die hij net ervoor had afgehaald in Dendermonde. Een zilveren Skoda Octavia automatic is het geworden. Veel onderzoek dus om op ongeveer hetzelfde uit te komen :-)

Maandag dan een tweede keer een test in UZ. De vorige dateerde van twee jaar geleden en ik vond toen dat ik redelijk goed in conditie was al stelt dat natuurlijk niks voor in vergelijking met nu. En ze zeggen dat zo’n harttest best om de twee jaar gebeurt dus ik vond het nu wel het goede moment. In het UZ vonden ze het een beetje vreemd dat ik nu kwam, zo vrij kort voor een marathon. Maar ik vond dan weer: ik ben nog nooit eerder zo goed in vorm geweest als nu, nooit een betere conditie gehad als nu, het is toch de max om dat nu eens cijfermatig vast te laten leggen? OK ja, ge moet misschien al een beetje socioloog zijn om dat te begrijpen, zeggen wij thuis dan. Allez ja, ge zijt cijferfreak of ge zijt het niet hé. En ik ben het wel. :-)
En het UZ mag mij dan een schema’tje opmaken om te trainen naar de 25 km van The Great Breweries.

Eerste resultaten. Gewicht: -7 kilo tov vorige test (maar -13 tot januari vorig jaar). Lengte: 1 cm gegroeid. :-) Ik hou het op meetfouten en op verschil tussen ochtend en avond.

Van hart en VO2Max en lactaat nog geen uitslag, dat volgt pas over twee weken. Maar eerste gevoel: 6, 8 en 10 km per uur lopen allemaal geen probleem. Zelfs 12 kilometer per uur lopen ging eigenlijk vlotjes, voor 3 minuten toch. Waarop ik hem hoorde zeggen: “maar mevrouwke, ge kunt veel meer dan ge denkt” (waarop ik door mijn masker zei: “dat is misschien wel waar”) en ook “mevrouwke, ge kunt nog makkelijk naar 14 km per uur” (waarop ik neen schudde, want praten met zo’n masker op gaat niet echt vree goed.) En ik weet dat er een punt komt dat ik gewoon plat val. Waarop hij wijselijk de loopband voor de volgende stap op 13 km/uur zette en ik dat nog net 3 minuten kon volhouden maar dat ik het dan wel gehad had. Maar erna denk je altijd dat je misschien toch nog net iets langer had kunnen volhouden. Nah. Waarop de vragen weer kwamen of ik wel interval doe. Of enkel lange duurlopen.

Ik denk dus dat ik weer te horen zal krijgen dat mijn basisconditie wel ok is (juij!) maar dat ik meer op snelheid moet trainen (wat ik anders nu ook wel al doe). Dat is dus exact het omgekeerde als wat de meeste lopers te horen krijgen na zo’n test, die moeten net trager gaan lopen. Mijn punt waarop mijn waarden omhoog gaan is volgens mij ook wel al opgeschoven van 10 naar 12 km per uur of zo. Maar ik heb dus nog véél potentieel zullen we maar denken :-). Enfin, het is een beetje wachten op de definitieve resultaten. Die ik ongetwijfeld weer zal koesteren :-)

Morgen weer een 34er op het programma. En dan mag ik beginnen afbouwen. Jochei! Al vind ik die lange duurlopen in het zonneke echt wel heel tof. Hopelijk weer zo leuk.

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

Sientje ging op scoutsweekend

Sedert september gaat Sientje naar de scouts. Het traditionele herfstweekend in oktober werd dit jaar verlegd naar februari, wegens dat ze dan al iets langer in de scouts zitten.

Mijn kinderen zijn van het type “altijd zeuren om te vertrekkken naar de scouts maar achteraf gezien was het altijd héél leuk. Dus staan we er op dat ze blijven gaan.

Dus was er ook het weekend. Niet dat er echt groot verzet tegen was. Ze zei er eigenlijk niet veel over. Maar ze plakte heel erg aan mij toen we haar gingen brengen. Ze was bang, zegt ze, als ze deze foto ziet.

Het Sientje was niet zo overtuigd om op kamp te gaan #fosdereiger

Janne was mee om haar te brengen en die vindt de kampen geweldig, dus zij wou eigenlijk blijven.
Toen we vertrokken zagen we dat er traantjes waren en Brulaap nam haar meteen op de schoot. Volgens mij heeft dat niet lang geduurd.

Ze hadden schitterend weertje (koud maar zonnig, geen regen). Op zaterdag tijdens mijn lange looptour er gepasseerd, maar geen Sientje gezien. Ook niet nodig, wou haar zeker niet uit haar weekend halen.

Doodmoe, vuil maar zot content! #sien90210 #fosdereiger

Zondag vonden we een zeer vermoeid meisje terug, maar vol verhalen over pyamafuiven en kampvuurtjes (waar ze ook naar rook).
Sien vond het super leuk. Ze had een foto mee van ons maar ze had geen tijd gehad om er naar te kijken. Heel haar valies was eigenlijk onaangeroerd gebleven, maar dat hoort zo blijkbaar. Het is soms een drempeltje, maar topervaringen , daar in de scouts!

In de paasvakantie mag ze meteen 5 dagen mee!

Opbouwfase 2: uitbreiding uithoudingsvermogen

Voila, opbouwfase 2 zit er op: uitbreiding uithoudingsvermogen.

Ik volg nog altijd zeer trouw mijn trainingsschema op. Als de beste leerling van de klas, of toch zo ongeveer. Meestal niet veel meer of niet veel minder dan het trainingsschema zegt. Te veel is namelijk ook nergens goed voor, dan dreigt het gevaar van overtraining. Ook niet goed.
In totaal heb ik nu 730 km gelopen ter voorbereiding van de marathon. Waarvan een stuk of 500 in 2016. Waarmee ik al op een derde zit van mijn jaardoelstelling :-)

fase2

Fysiek
Alles gaat goed. Heel even last gehad van de hiel/voet. Een beetje een stram, stijf gevoel dat wel een paar dagen kon aanhouden. Letten op extra stretchen, oefeningskes gezocht via internet en massage met een bevroren ijsflesje aan de onderkant van mijn voet. En we zijn er min of meer vanaf. En de rug is ook vrij braaf. Af en toe voelen we die wel, maar dan doen we wat oefeningen en wat core en dan gaat dat weer beter.

Mentaal
Op en af. Toen ik de tweede keer met Evelien liep, hadden we beiden op 23 km het idee van: “shit, en hoe moet dat precies gaan op de marathon? Dat is nog eens 20 km en moet eigenlijk een stuk rapper”. Maar goed, wedstrijddag valt natuurlijk niet te vergelijken met een gewone trainingsdag, er is dan tapering en adrenaline voor de wedstrijd, we gaan daar maar op rekenen. Anderzijds komt het nu echt wel dichterbij (nog 40 dagen!) en heb ik er keiveel zin in. Alleen moet ik nog beginnen aan mijn drie echt lange trainingen (de beruchte dertigers) want tot nog toe heb ik er nog maar 29 gelopen. Maar het komt allemaal goed, ik geloof er wel in.

Verder
Zie ik ongelooflijk uit naar de halve marathon in Den Haag, komende zondag. Eindelijk nog eens mogen knallen. Heerlijk. Ik heb er zin in.

Maar ook:
ik heb me nog een inspanningstest besteld op 14 maart in het UZ. Kwestie dat ik gelijk zeker wil zijn dat mijn hartje dat volhoudt tijdens de marathon. Absolute zekerheid heb je natuurlijk nooit. Maar een gerust gevoel is ook wat waard. En anderzijds zal de test zeer interessant zijn om te vergelijken met die van twee jaar geleden.

Schoenen.
Jawel, nieuwe marathonschoenen. De Nike Odyssees die ik begin november waren zijn ondertussen behoorlijk vuil van het winterse regenweer en ze hebben ook al meer dan 500 kilometer op hun teller. Tegen de marathon gaan dat misschien nét iets te veel kilometertjes zijn, dus heb ik er alvast nieuwe gekocht, zodat ik die al wat kan inlopen voor de marathon. De oude Brooks worden ook nog steeds gebruikt (maart vorig jaar), die hebben een goeie 700 kilometer op de teller nu. In Brussel heb ik nog een paar echt oude Nikes staan (van 2012!!), die ga ik nu eens uit roulatie halen want die zitten zeker al over de 1000 km.
Toch weer andere gekozen. Tevreden van de Nike Odyssee, daar niet van, maar toch een beetje stug en lomp. Ik wou iets lichter. De Nike Lunarglides spraken me meteen aan wegens dat bijzonder flexibele bovenwerk (zo van die knit toestanden) waardoor mijn breed uitwapperende tenen veel meer plaats hebben dan in andere schoenen. En dat ze er zo fantastisch uitzien was natuurlijk extra meegenomen!

Kocht voor haar verjaardag zot coole marathonschoenen! #nike #lunarglide #running

Hop, we beginnen aan het laatste deel. Fase 3: wedstrijdspecifieke voorbereiding.

Over vermomde hersteldiensten

Het is 10 februari, we stellen vast dat ons inductiekookplaat niet meer werkt. Het is er eentje dat we niet zelf gekozen hebben, het zat in de keuken toen we het huis kochten. Van het merk Novy. Vreed content van, tot dan toe, daar niet van. Na tien jaar op gas gekookt te hebben was ik blij dat inductie even snel ging (echt!) en dat het properder was in onderhoud.

11 februari. Ik bel de fabrikant, leg het probleem uit. Dat ze een hersteldienst zouden laten contact opnemen met mij. Ik vroeg uitdrukkelijk of het nog de moeite is, want ze vertelden me aan de telefoon dat het toestel uit 2007 is, 9 jaar dus ongeveer. “Jaja, mevrouw, zeker en vast, onze toestellen gaan lang mee hoor, 9 jaar, dat is nog niet zo oud voor een inductiekookplaat”. Ik blij, dat ze me zeiden dat dat nog niet oud is, een toestel van 9 jaar oud. Haja, al te veel dingen gehad die vroegtijdig gesneuveld zijn. Ik ben het daar trouwens volledig mee eens, dat 9 jaar niet zou oud is voor een goed toestel. Mijn ouders hadden een kookvuur en dat heeft er wellicht 25 jaar gestaan. Maar goed, het kon hersteld worden dus, ik blij, want ik ben liefst van al een duurzame consument, die liever herstelt dan meteen wegsmijt en nieuw koopt.

12 februari: Nog altijd geen hersteldienst gehoord. Mailtje gestuurd vlak voor het weekend.

15 februari: Nog altijd geen hersteldienst gehoord. Nog maar eens gebeld. “De hersteldienst gaat contact opnemen met u mevrouw!”. Jaja, maar wanneer?

16 februari: De hersteldienst belt!! Dat ze gingen komen op 22/02. Zucht, nog een week. Zelfde vraag gesteld: “Jaja mevrouwke, wij kunnen dat hoogstwaarschijnlijk wel repareren hoor, wellicht een kleinigheid.”

22 februari. Ondertussen heb ik niet zo veel inspiratie meer voor wat betreft koken op oven en microgolfoven alleen, ha ja, we zijn 12 dagen verder. Het lukt, maar leutig is anders. Maar hé, de hersteldienst is er. Hij haalt het ding uit mekaar. Bekijkt het wat en zucht zo wat. “Ja, mevrouwke, we kunnen het herstellen, maar ik zou het niet aanraden. De herstelling kost 760 euro. Daarvoor heb je al een nieuw.” Lap. Ik wist het hé. Ik wist het, ik wist het, ik wist het. Dat ik de pipo’s aan de telefoon niet moest geloven. Dat toestellen tegenwoordig na hooguit 10 jaar om zeep zijn. Dat ik beter meteen een nieuwe gekocht had. “Ja, mevrouwke, dat is dan 121 euro, voor analyse en transport.” Hoppa. Dan moogt ge dus nog 121 euro betalen voor een toestel dat niet herstelbaar is. “Ja maar mevrouwke, ik heb nog een voorstel, als ge een nieuwe Novy koopt, dan mag je uw herstelfactuur doorsturen samen met de aankoopfactuur naar Novy, dan krijg je uw herstelkosten terug.” Hoppa. En zo willen ze u dus binden aan u. Het is de tweede keer al dat ze me dat lappen, vorig jaar was het Bosh die dat deed met de wasmachine. Ze sturen u een hersteldienst om te zeggen dat het niet gemaakt kan worden en geven u daarvoor een torenhoge factuur zodat je weer een toestel bij hen zou kopen, want je kan die factuur aftrekken. Lepe truken noem ik dat.

Als ik het allemaal samen eens bekijk heb ik de afgelopen jaren veel toestellen té vroegtijdig naar mijn goesting vervangen:

  • Vaatwasmachine. Bosch. 8 jaar oud.
  • Frigo. Siemens geloof ik maar ik weet het niet zeker meer. 7 jaar oud.
  • Wasmachine: 7 jaar oud.
  • Novy-inductiekookplaat.

Wat hebben we geleerd vandaag?

  • 1. Toestellen gaan tegenwoordig niet langer dan 10 jaar mee. Oké, dat wist ik eigenlijk al.
  • 2. Als toestellen kapot gaan, koop je beter meteen een nieuwe. Ook al wil je een duurzame consument zijn. Duurzaamheid, daar doen zulke bedrijven niet aan mee.
  • 3. Hersteldiensten zijn belachelijk. Ze vragen zot veel geld om te zeggen wat je eigenlijk al wist: dat het onherstelbaar is.
  • 4. Hersteldiensten zijn er eigenlijk gewoon om u als klant het gevoel te geven dat er een degelijke klantenservice is. Terwijl ze eigenlijk geen toestel kunnen herstellen.
  • 5. Hersteldiensten zijn eigenlijk gewoon vermomde klantenbindingsdiensten. Met hun systeem van dure facturen die je kan aftrekken van een nieuw toestel.

Wat nu? Ik weet het nog niet. Het kan zijn dat ik uit balorigheid een ander merk koop. Maar ik weet het nog niet. Eerst nog een paar ovenschotelks verzinnen en een beetje marktonderzoek doen. En een beetje balen.

Ik weet het. First world problem zeker? Maar toch. Groempf. Kunnen ze hun toestellen niet wat duurzamer maken?

Alleen loper

90% van de tijd loop ik alleen. Dat is gewoon zo.

Ik loop al eens met Nike (dringend nog eens afspreken met haar). Ik loop wel eens met de vroegere clubgenoten. Ik loop wel eens met een collega op het werk. Maar meestal loop ik alleen.

Ik vind dat niet erg, dat alleen lopen. Het is mijn me-time, het moment dat ik eens orde in mijn hoofd kan scheppen. Want lopen is de beste therapie. Het moet gezegd worden: sedert ik zoveel loop ga ik een stuk opgewekter door het leven. Enfin ja, veel lopen = veel me-time. Maar veel lopen is ook = meer op eten letten, meer op eten letten = afvallen, afvallen = me beter voelen in mijn vel. Het is een vicieuze cirkel.

8ba435a753d3bb0d03aa710a1a12cbc1

Maar ik ben evengoed een sociaal dier, dus ik ga wel graag met andere mensen samen lopen. De reden waarom ik het niet doe is dat dat weer een hoop extra geplan vraagt. Een club zou fijn zijn ja, maar dan niet eentje die om 19.00 uur begint, want dat krijg ik echt niet geregeld.

Maar goed, nu in het grote marathonplan is het wel eens leutig om de lange duurlopen in gezelschap te lopen. Vertrekken voor 25 kilometer en meer, ge zijt al rap een uur of twee, drie weg dan en in gezelschap is dat leuker. Best iemand die een beetje uw tempo heeft dus. Evelien is zo iemand. Gisteren trok ik naar Berlare en we deden een tocht van een kleine 28 km. Een hele mooie tocht, langs héél veel water. Dat had ze mooi uitgestippeld. Ik wil diezelfde tocht (of stukken ervan) zeker nog eens doen bij een mooi zonneke, want dat moet nog mooier zijn!

En het was gezellig en zo was de lange duurloop sneller gepasseerd dan verwacht, want we liepen een behoorlijk tempo. Zonder dat we daar ook maar één keer naar gekeken hebben eigenlijk. Al vroegen we ons wel af hoe we dat op de marathon gaan doen, nog 14,5 km meer én aan een hoger tempo… Niet te veel over nadenken, gewoon flink verder trainen.

Bon, volgende week komt Evelien naar hier en dan heb ik ook al een mooi toerke uitgestippeld. De mooiste looproutes van Gent, aan elkaar verbonden. Al ken ik er nog wel een paar schoontjes, maar 28 km is genoeg. :-) Helemaal anders dan wat we gisteren deden, maar evenzeer mooi!

http://runnermaps.nl/edit/68744Gent

Ik heb er nog wel een paar lange gepland staan. Wie graag eens (een stukje) meeloopt: laat maar weten!

En na de marathon komt Mom Runs the City ook eens in Gent :-)