Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!

Volgen! Delen!

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Volgen! Delen!

100 dagen zonder alcohol.

Het mag dan Tournée Minerale zijn, ik doe het vandaag al 100 dagen zonder alcohol.

Hoe dat zo gekomen is? Weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik wou het nog eens proberen, want mijn vorige poging was in 2014 en die was gesneuveld na twee weken. Ik wou eens zien of ik ondertussen meer karakter had. Niet dat ik zoveel dronk: in de week niet (of héél uitzonderlijk), in het weekend wel. Meestal gematigd, soms eens een glas teveel. Ik besloot om voor een “sober november” te gaan. En aangezien ik op 1 november de halve marathon van Berlare liep, dronk ik op 31 oktober ook al niet. Ik dronk mijn laatste glaasje rode wijn op de opening van de boekenbeurs en ook al niet te veel want ik was BOB die avond.

Het is eigenlijk geheel toevallig gekomen, maar vandaag drink ik al 100 dagen geen alcohol. Hoe dat komt en waar dat nu naar toe moet met mij: linkinbio. Op de foto trouwens een heerlijk alcoholvrij aperitiefje. #tourneeminerale #cotswolds

November verliep in het begin moeilijk, maar na een week of twee had ik het door. En vond ik het eigenlijk goed te doen. Dus dacht ik aan verlengen, eens zien of ik de feestdagen kon overleven, meteen tot na de marathon. Ik heb de feestdagen overleefd, en opnieuw ging het allemaal veel makkelijker dan ik gedacht had. Ik zie er nu ook de voordelen van in. Gaan sporten zonder de gevolgen hebben van een glas te veel gedronken de hebben de avond voordien bijvoorbeeld, dat is er één die zeer handig uitkomt als je voor een marathon traint.

En nu zijn we begin februari en ik drink nog steeds geen alcohol. Iedereen vraagt me “ja maar, op je verjaardag ga je toch een glas drinken zeker, zo na de marathon?”. En dan zeg ik maar ja. Want wat moet ik anders? Ook al weet ik het eigenlijk niet. Want het is niet dat ik er nu zoveel behoefte aan heb. En wat en hoe erna? Eerlijk: ik weet het gewoon niet. Opnieuw ieder weekend? Gematigder? Alleen bij (heel) speciale gelegenheden? Maar hoe definiëren we dat dan? Nooit meer? Ik zal het wel zien zeker, dag per dag?

Volgen! Delen!

Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

Volgen! Delen!

Aan alle mensen die nog nooit alcohol gedronken hebben

Proficiat. Echt! Flink. Misschien is het ook helemaal niet zo flink omdat je het gewoonweg niet lust, ook goed. Toch flink. En ja, het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn. Want in de loop der jaren heb je telkens dezelfde commentaren moeten horen. Over dat je niet drinkt. En iedere keer kreeg je kraantjeswater of vies fruitsap op een receptie. Sorry daarvoor. Dat was fout. We zullen het niet meer doen.

Vandaag begint Tournée Minerale. Heel wat mensen (meer dan 100.000!) proberen voor een maand het drinken volledig te laten. En dat is een fantastisch initiatief, vind ik zelf en ik doe ook mee. Want door een maand alcohol te laten, gaan mensen misschien wel ondervinden dat het al bij al nog meevalt, zo’n maand niet drinken. Gaan ze erna misschien wel nooit meer drinken, of toch veel minder vaak. Gaan ze alternatieven vinden die ze misschien wel lekkerder vinden. Gaan ze misschien ook meer begrip opbrengen voor jullie, de niet-drinkers. Gaan ze misschien zelfs mee ijveren om meer alcoholvrije alternatieven aan te bieden op recepties en feestjes.

Maar de voorbije dagen en weken zag ik opiniestukken van niet-drinkers die vertellen over hun ervaringen. Dat ze zich een rariteit voelen en slecht behandeld door de rest van de wereld. Regelmatig zag ik aankondigingen passeren van mensen die Tournée Minerale mee doen. En iedere keer is het van dat: de nooit-drinkers komen trots vertellen dat ze nog nooit gedronken hebben. Dus wat is daar nu eigenlijk moeilijk aan? Iedere keer lijkt het alsof het toch peanuts is, niet drinken. Kortom, een Tournée Minerale, dat is toch nergens voor nodig?
Wel, ik zou aan jullie willen vragen: hou er mee op. Dat is echt ontmoedigend. Vergelijk het met dat jij zou zeggen dat je een marathon gaat lopen en dat de andere zegt “Nou, wat is daar nu moeilijk aan, ik loop elke dag een marathon”. Of ook “Afvallen? Dat is toch niet moeilijk? Eet gewoon wat minder.”

Door die reacties voelen nogal wat enthousiaste mensen zich plots een problematisch geval. Omdat het voor hen wél een opgave is. Ik heb mezelf nooit als een problematische drinker beschouwd, maar toch is mijn vorige poging gesneuveld in het tweede (!) weekend. Dan al ja. Veel mensen drinken nu eenmaal graag. In gezelschap. Na een zware werkweek. Om even alles minder zwaar te zien. Bij het eten. Of gewoon, omdat het lekker is. Ze kennen de kwalijke gevolgen van alcohol, want wie kent die nu niet? Maar toch… Het is zo moeilijk… Want zo lekker en gezellig…

Ik begrijp dat jullie het er allemaal een beetje moeilijk mee hebben, omdat jullie al heel jullie leven niet drinken. Dat voor jullie een maand niet drinken evident is en daardoor begrijp je wellicht ook niet dat het voor anderen wel een hele opgave is. Maar geloof me: het is echt niet gemakkelijk. Zie er de voordelen van in: het zijn allemaal potentiële toekomstige partners in jullie terechte strijd tegen saaie drankjes op recepties en belachelijke reacties. Dus het is beter om hen aan te moedigen. Een paar voorbeelden “Waaw, super! Jij gaat dat zeker kunnen!” of ook “Tof! Dan zorgen we samen voor lekkere alternatieven op dit of dat feestje”. Of nog: “Super! Dat zal je gezondheid zeker ten goede komen!” En uiteraard ook “Hoera! Nu zal ik niet meer de enige nuchtere zijn op feestjes!”

En oh ja: aan de drinkers die niet willen meedoen: no problem. Volgend jaar is er vast en zeker een nieuwe kans. Geef gewoon toe dat je er geen zin in hebt. Dat het jullie allemaal een beetje te veel wordt: gezond eten, niet roken, sporten en nu ook nog stoppen met drinken. Of dat je bang bent dat je het er te lastig mee zou hebben. Of dat je het gewoonweg niet zou kunnen. Maar ook voor jullie geldt: moedig de mensen die wél willen meedoen aan. Maak geen opmerkingen als dat één maand zonder alcohol voor de gezondheid misschien niet zo’n groot verschil maakt. Dat is misschien zo. Maar daar gaat het hem eigenlijk niet om. Het is vooral een kwestie van bewustwording, een stap naar een leven met minder alcohol.

En al mensen die meedoen: véél succes! Jullie kunnen het!

Oh ja. Mijn Tournéé Minerale is al wat eerder begonnen. In het kader van de marathonvoorbereiding heb ik al geen druppel meer aangeraakt sedert 30 oktober. In het begin was het lastig, maar deze keer lukt het me wel! Dus als ik het kan, dan kunnen jullie het ook! ;-)

Volgen! Delen!

Project Poes

Wij hebben geen huisdieren. En ik was ook lang tegenstander. We gaan te graag eens weg, extra werk en opkuiswerk… Bovendien ben ik een beetje allergisch. Niet super zwaar, maar toch. Vroeger als kind had ik geen last van poezen, nu moet ik er al wat van niezen en rode ogen. Maar als er niet te veel haar rondzwerft valt dat nogal mee.

Maar Janne en Sien willen graag een beestje. Ik heb ze lang kunnen zoet houden door te zeggen dat we spinnen als huisdieren hadden maar dat argument deed het niet langer. En ook dat ik allergisch ben. Maar goed, dat laatste valt dus nogal mee. Maar we zitten dus met een actiecomité. Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij dat er niet naar een poes gevraagd wordt.

We zitten met een actiecomité. #janne1709 #projectpoes

Als kind had ik een poes, Minoes. Die had mijn broer gevonden in de velden achter onze tuin. We hadden er eigenlijk wel iets aan, tot onze hond er bijkwam, Poeffie. Een wilde, onstuimige teckel die altijd achter het arme beestje zat. Waarop de poes zich altijd zo snel mogelijk terugtrok op haar plekje op de chauffageketel in de garage. Maar aan die teckel (die na een paar jaar na een zoveelste ontsnappingspoging verongelukte) en zijn opvolger: de yorkshire terrier: ik heb daar echt véél aan gehad.

Het is vooral Janne die graag een huisdier wil. En ik denk dat ze daar ook erg veel zou aan hebben. Want ze heeft in haar jonge leven al heel vaak moeten afscheid nemen van beste vriendinnekes die door allerlei omstandigheden naar een andere school vertrokken. Dan zou ze een vriendje hebben dat blijft. Onderzoek toont dat ook aan, dat kinderen veel hebben aan huisdieren. En dat het goed is voor hun ontwikkeling. Als ik denk aan hoeveel ik in mijn kindertijd had aan die beestjes. Een huisdier, dat is toch gewoon iemand die altijd naar je luistert, je begrijpt, je gelijk geeft, … Op momenten dat je je onbegrepen voelt door de rest van de wereld.

Dus ja. Alles voor de kinderen hé, en ik denk echt dat het vooral voor Janne een meerwaarde zou zijn. Dus ik ben overstag gegaan. Hoewel ik zelf meer een hondenmens ben, denk ik dat een hond moeilijk past in ons leven en bovendien haat Peter honden. Ik haat enkel loslopende honden als ik ga lopen, doch dit terzijde :-)

Maar Peter biedt nog een beetje weerstand. Er wordt dus op hem in gemasseerd. Maar we overtuigen hem wel. :-)

Dus als ge er eentje weet zitten. Liefst een kleintje nog. Niks schattiger dan een kleine kitten. En liefst een rostje. Verder niet zo kieskeurig.

Nu nog een naam. Ik moest deze poll aan jullie voorleggen van Janne. Elk gezinslid mocht één naam kiezen. Raad zelf maar wie welke naam koos :-) Al zullen we er pas echt eentje kiezen als er een beestje is natuurlijk!

[Total_Soft_Poll id=”2″]

Volgen! Delen!

Verdi-marathon: stand van zaken

Om het eens over de marathon te hebben. Die komt er bijna aan. Nog 44 dagen, zegt mijn aftelapp. Hoe staat het met de training?

Datum gesaved. En ik heb er goesting in! #roadtoverdi #marathon

Wel goed eigenlijk. Ik heb me geen nieuw schema aangemeten, maar gewoon dat van de vorige keer gerecupereerd. Omdat daar wel veel variatie in zat. Dat is gebaseerd op vier trainingen per week: 1 lange duurloop, 1 of twee intervallen, en 1 à 2 kortere lopen. Het is de voorbije weken wel zo druk geweest dat er af en toe een training sneuvelde, waardoor ik er maar drie deed. Dat is wel een beetje spijtig.

Anderzijds compenseer ik dat wel omdat ik minstens één keer per week een ander soort training doe. Femke en ik laten ons wekelijks eens afbeulen bij Forza. Zij begeleiden ons eigenlijk naar de marathon met krachtoefeningen die inwerken op onze loophouding. Heel tof eigenlijk, maar best zwaar! We hangen daar al eens aan ringen en zo. Een mens moet er iets voor over hebben om een marathon te lopen! Benieuwd wat dat gaat opleveren!

Wat een mens niet allemaal moet doen om een marathon te lopen he. #roadtoverdi #verdimarathon #forzatraining

Enfin, al die activiteiten samen worden hier wat schematisch bijgehouden, voor de curieuzeneuzemosterdpotten.

Ondertussen dus al aangekomen in het derde en laatste deel van het schema: opbouw naar de wedstrijd toe.

Mijn outfit staat bijna op punt. Haja, als ge 40 jaar wordt en die dag een marathon loopt in Italië, dan mag je er wel een beetje proper bij lopen hé. Heb ik me eindelijk die Nike Power Speed broek gekocht die ik zo lang wou, in solden. En net twee paar nieuwe schoenen besteld, dezelfde als ik al had (asics J33 2) en de ultieme marathonschoen (adidas adizero adios) met zolen van bandenfrabrikant Continental. Het huidige WR marathon werd gelopen op die schoenen dus ja… Dat belooft heroïsch te worden, toch? ;-)

Soms loop ik ook eens per ongeluk een hondje.
Ik liep een hondje vandaag 🐶 😂 #running #nevernotrunning #roadtoverdi

Of splits ik een lange duurloop op in twee delen, omdat dat de enige mogelijkheid was.

Ochtendloopje met @grietvandurme. Middagloopje met @johanbresseleers. En zo komen we weer aan ons kilometers voor vandaag! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Ondertussen hebben we ook een haas die meegaat. Gert, waarmee ik vorig jaar al mocht meerijden naar Den Haag heeft zich aangeboden om ons onderweg een beetje gezelschap te houden. Hoe wijs is dat niet zeg.

En nog meer gezelschap. Leen, mijn nichtje waarmee ik vorig jaar de midwinternachtloop liep, wordt de week ervoor 35 en wil dat ook loopgewijs vieren. Zij gaat mee voor de halve marathon en brengt Tante Magda mee als supporter.

Het gaat daar zotjes worden. Ze gaan daar nog nooit zoveel Belgen gezien hebben!

Volgen! Delen!

Blog een beetje vernieuwd.

Blog dus in een nieuw kleedje gestoken. Heel simpel, heel sec. Waardoor hij nu ook beter leesbaar zou moeten zijn op mobiele telefoons.

Er kwam zelfs eens een nieuwe bio want de oude was al jaren verdwenen wegens niet meer up-to-date.

Er kwam ook een nieuwe pagina met lijstjes. Omdat lijstjes om af te vinken wel leuk zijn.

    • Een lijstje met eigen dingen. Zijn er niet zo veel maar misschien komen er nog wel bij.
    • Loopuitdagingen. Gebaseerd op dat van Annelyse van vroeger maar wat aangepast.
    • Een book challenge van Verbeelding. Niet dat ik er naar streef die helemaal af te vinken. Ik wil lezen wat ik wil lezen en zien hoe ver ik daar mee geraak.

En je kunt mijn berichten nu ook gemakkelijker delen. Al komt die oude foto dan terug boven. Die krijg ik voorlopig niet weggewerkt. Bleh.

En dan nu mijn laatste goed voornemen: meer bloggen. Ideeën genoeg hoor, maar tijd om ze uit te schrijven hé…

Volgen! Delen!

Terugblik. Vooruitblik.

2016 was het jaar van mijn eerste marathon. Dat was gepland, vorig jaar deze tijd was ik al stevig aan het trainen. Het was een heerlijke ervaring, die marathon, echt. Soms vragen mensen me nog wel eens: “dat was wel lastig zeker?”. En dan ontken ik, want zo heb ik het niet ervaren. Ik was goed getraind, zorgvuldig opgebouwd, niet te veel, niet te weinig. Aangepaste voeding. Uitstekend voorbereid. En ook op het moment zelf heb ik niet zot gedaan: goed op hartslag gelopen, zodat ik zeker comfortabel zou kunnen uitlopen. Wat dus goed gelukt is. Nog altijd zot content over. Zo content dat er dus nog ééntje volgt.

2016 was helaas ook het jaar dat we alweer een geliefde moesten afgeven. Tantie. Ik had het niet zien aankomen, en zeker niet zo snel. Maar het gemis is hier nog altijd snijdend. Zeker in deze periodes, waar er ook altijd met weemoed wordt teruggekeken naar die laatste kerst in 2009, waar alles nog perfect was.

Maar 2016 bracht ook iets geheel onverwachts: ik schreef een boek! Op 27 mei mailde ik de uitgeverij, een week later kreeg ik een go, en 11 oktober lag het boek in de winkel. Het bracht stress met zich mee, maar ook heel veel leuke momenten.

Op lijstjesgebied:
Ik haalde-met een stevige eindsprint in december- mijn goodreads-jaarchallenge. Amper tien boeken. Niet veel hé, ‘k weet het. Waarvan dan nog twee luisterboeken. Koning van Katoren, voorgelezen door Jan Terlouw zelve. Zalig hoor. Luisterboeken tijdens het lopen zijn eigenlijk echt tof. Ga ik nog wel doen. Maar ik ben nog een beetje aan het zoeken in die luisterdingen wat me het meeste ligt. Momenteel doe ik dat met een app: Storytel. Werkt met een abonnement, tien euro per maand. Niet zo goedkoop, maar als je één à twee boeken per maand leest valt dat nog wel mee vind ik. Vrij veel keuze daar. Maar misschien moet ik de podcastwereld ook eens ontdekken.

Op loopgebied:
Nou ja. Het doel was 1500 km. Dat is gelukt, half november al. Dus smeten we er nog een 300 extra tegen. 1800 kilometer, niet slecht, hé.

Wat 2017 brengt is natuurlijk nog afwachten. Maar waar ik op hoop?

  • Gezondheid voor mijn dierbaren. Want dat is een hele belangrijke. De belangrijkste, eigenlijk.
  • Een tweede marathon. En misschien wel een derde.
  • Een tweede boek. Er zijn al ideeën, jawel.
  • 15 boeken voor 2016. We mogen wat ambitieuzer zijn, ja.
  • 2017 km voor 2017. Dat zijn er nog eens 217 meer dan dit jaar. En de eerste keer over de 2000 km? Benieuwd of dat gaat lukken
  • Op gewicht blijven. Meer moet dat niet zijn. Minder ook niet.
Volgen! Delen!

Blog kapot, blog gemaakt?

Dat mijn blog dus kapot was. Serieus kapot. Dat ik mijn marathoncompagnon van dit jaar eeuwige dankbaarheid verschuldigd ben -alweer- voor het oplappen van mijn blog. Hopelijk is het nu in orde. Fingers crossed.

Dat het najaar gruwelijk druk was. Maar echt. Té, té, té. Een vent die (véél) te veel werkt, ik die véél werk had op het werk, daarbij een boek probeerde te promoten (gaat goed! tweede druk!) en ik die daarbij ook nog een marathon deftig probeer voor te bereiden.

Je zou kunnen zeggen: dat marathon trainen, dat doe je jezelf aan. Juist ja. Maar ik ken mezelf al wat langer dan vandaag. Ik heb dat nodig, dat trainen. Liefst met een doel. Dat marathonverjaardagsidee is er al lang en ik kan mijn veertigste verjaardag nu eenmaal niet verleggen. Bovendien: met dat lopen maak ik mijn hoofd leeg, zet ik alles eens op een rijtje en krijg ik verse inspiratie. Met dat lopen zorg ik ervoor dat ik voor de rest ook overeind kan blijven. Het najaar, dat is de periode van het donkerder worden en ik (en ik niet alleen) heb dan de neiging om wat neerslachtiger te worden en me te laten gaan. Als ik ga lopen dan krijg ik licht, en lucht, en adem, en energie. En dat doet me zoveel deugd dat ik dat echt niet wil laten schieten.

Maar druk dus. Maar wel wijs daar niet van. Ik wou daar af en toe iets over bloggen, maar eerst was er geen tijd. En dan was er geen blog.

Maar ziet! We zijn een week ver in de vakantie. Ik heb iedere dag uitgeslapen. Ik heb al leuke dingen gedaan met de kinderen. Ik heb al een paar kasten uitgemest en mijn administratieve rompslomp bijgewerkt. Ik heb mijn blog terug. En dat is ook echt wijs.

Ik zag al een voorschotje van hun puberteit vanmiddag. #janne1709 #sien90210 #hartrock

Volgen! Delen!