20 km door Brussel 2015

De 20 kilometer door Brussel. Je houdt er van of niet. Er valt daar veel op aan te merken. Dat ze niet mee zijn met de andere grote evenementen bijvoorbeeld. Een slechte website, met amper nuttige info op. De communicatie verloopt voornamelijk in het Frans. Geen vlotte bewaakte vestiaire, waar dat bij andere grote evenementen (Brugge, Antwerpen…) heel vlotjes gaat tegenwoordig. Startvakken ja, maar om de vijf minuten start er een vak met 6.000 lopers waardoor er eigenlijk té veel volk op het parcours zit.

En toch trek ik ieder jaar met veel plezier naar Brussel.

Ik organiseer me zo dat ik de vestiaire niet nodig heb. En dat lukt best eigenlijk. Een oud vestje mee dat ik aan een hekken bind en na de aankomst terug ga oppikken.

Afgesproken met Mikaël. Hans kon er deze keer niet bij zijn. Mijn ambities voor de start? Uitlopen en genieten, zoals altijd. Op wedstrijden kijk ik niet naar hartslag en snelheid, ik wil gewoon mijn eigen tempo lopen en genieten. Een paar minuten afsnoepen van mijn vorige besttijd zou mogelijk moeten zijn. Ik deed drie keer eerder mee: 2:21, 2:12 en 2:08. “Veel progressiemogelijkheid”, zei ik altijd. En mijn tempo in Antwerpen en Brugge lag ook best hoog, dus ik hoopte ergens op 2:04 te eindigen. “Ooit zou ik graag eens onder de 2 uur lopen op een halve marathon, maar het zal hier niet zijn”, zei ik nog tegen Mikaël. Brussel is echt een heel zwaar parcours, geen meter vlak. Wel eigenlijk maar 20,2 km, dus ook geen halve marathon.

Yes we can ! #20kmdoorbrussel #wemissenernogeenopdefoto

Bon, starten dan. Beetje “gezeurd” en in startvak 3 gekropen (in plaats van 5) maar dat was enkel omdat we de ballonnen wilden volgen en in ons startvak zagen we er geen. Mikaël voor de ballon van 1:45, ik wou wel eens zien hoe lang ik die van de 2:00 kon volgen. Maar tegen dat we gestart waren was ik de ballon al kwijt. Niet erg, ik liep op mijn gemak.

Heerlijk loopweer eigenlijk. Heel de week gevreesd voor te warm weer, maar zalig. Geen verschroeiende zon en af en toe wat lichte verfrissende regen of een verfrissend windje. Ideaal weer eigenlijk om een toptijd neer te zetten. Ik passeerde de 5 kilometer in net geen 31 minuten, dus dat was ongeveer wat ik verwacht had.

Rond een kilometer of 7 zag ik plots de ballon van 2:00. Geen idee van waar die ineens kwam. Toch maar eens geprobeerd om die te volgen en dat lukte, heb zelfs een kilometertje voor de ballon gelopen. Maar toen ging die me voorbij en ik bleef er achter, tot maximaal 50 meter denk ik. Maar ik was er toch van overtuigd dat die 2 uur niet gingen lukken, want die was wellicht minuten voor mij vertrokken of zo.

Km 10: tweede gelleke, ik had er ook eentje genomen vlak voor de start. Best een risico, want nog nooit gelopen op gellekes. Slecht dat dat is. Maar het werkte precies wel. Doorgekomen in iets minder dan een uur, maar het zwaarste deel moest nog komen natuurlijk.

Kilometer 14 doorgekomen op 1:22. Snel rekenen leerde me plots dat een tijd onder de twee uur er echt wel in zat, als ik mijn tempo kon aanhouden. Dat was echt een beetje een zot besef, dat het eigenlijk wel zou kunnen, die magische twee uur. Dus gingen we voor zo snel mogelijk zo lang het vlak was en dan overeind blijven op dé berg. En niet beginnen flippen.

Kilometer 18: afzien hé, afzien. Maar plots hoorde ik mijn naam roepen. Nadine, de kindjes en haar ouders. Zo leuk! Kilometer 19 is terug vlak en dan zie je de boog al. Laatste kilometer was echt de max, ik had nog 9 minuten om onder die twee uur te blijven voor 1,2 km en zo traag loop ik zelfs op een trage LSD niet :-)

Nog effe doorgaan, en eindigen in 1:57:46. Zotjes, ik had dit écht niet voor mogelijk gehouden. Tien minuten sneller dan mijn vorige besttijd vorig jaar. Ik heb dit eigenlijk nog nooit gehad door het lopen, maar ik was een beetje emotioneel erna… (zo erg zelfs dat ik mijn medaille omgekeerd vasthield)

Ik deed iets waarvan ik dacht dat het onmogelijk was. Ik liep de 20 van Brussel in minder dan 2 uur. #zotjes #1:58 #beetjeemotioneelnu #20kmbru
Alleen… Hoe moet ik nu ooit beter doen? :-)

Brussel

Thuis komen en twee schattige meisjes aantreffen met elk een boeket bloemen in hun handjes. Topdagje!

Fietsen: tips & tricks (1)

Oké, ja, wie me een beetje kent, weet ik een beetje fietsgek ben. Zeker in de stad doe ik alles liever met de fiets dan met de auto. Ook met de kinderen, ja, die zijn ondertussen al gebrainwashed door mij. “Ja, fietsen is veel gezonder hé, dan zo in de auto zitten. Wij doen ondertussen ook aan sport hé, mama!” en ook: “Wij zijn veel sneller hé, mama, want wij moeten niet in de file staan en geen parkeerplaatsje zoeken.” Of ook wel: “Wat wij doen, is goed voor het milieu, hé”. Ha!

Ik probeer daarin aanstekelijk te zijn voor mijn niet-fietsende vrienden, maar waar ik nogal aanstekelijk lijk te werken voor bijvoorbeeld lopen, lijkt dat minder goed te werken voor fietsen. Helaas. Want fietsen heeft een pak voordelen. En we denken tegenwooridg toch allemaal ecologisch? Allerlei excuses komen dan op tafel waarom fietsen niet lukt, maar heel vaak merk ik dat het een beetje angst voor de fiets in het verkeer is. Het verkeer, waar zij als auto uiteraard ook deel van uitmaken. Bang met kinderen, maar even goed zonder kinderen.

Daarom geef ik als jarenlange expert in het (stads)fietsen graag een paar tips & tricks mee.

1. Zorg dat je gezien wordt En daarmee bedoel ik niet dat je als een flikkerende kerstboom door de stad moet rijden. Pas op, ‘s winters als het donker is zal ik dat wel doen, lichtjes overal en fluohesjes aan. Maar op een heldere dag zie ik het nut van een fluohesje niet in. Uiteindelijk rij ik meestal als het licht is. Maar wat ik wel bedoel is: maak je groot en zorg ervoor dat de chauffeurs je zien.

2. Maak oogcontact met de andere verkeersdeelnemers (zowel automobilisten, fietsers, voetgangers dus). Een hele belangrijke dat. Je bent pas zeker dat ze je gezien hebben als je oogcontact maakt met de andere. Aan de blik/gebaren van de andere chauffeur kan je vaak ook uitmaken of je kan doorrijden of beter meteen stopt. Als de blik stuurs is en ze kijken je niet aan: stop dan maar beter. Krijg je een knikje of teken: steek dan in alle veiligheid over. Als je twijfelt kan je maar beter stoppen. We nemen geen risico. De oogcontactregel is er éne die ik zowel met de auto, fiets als voetganger gebruik.

3. Maak zelf ook duidelijk wat je wil/gaat doen. Uw ogen kunnen boekdelen spreken. “Ik eerst!” bijvoorbeeld. Of “Pas op, er fietsen kinderen naast mij”. Ja, ik kan dat allemaal zeggen met mijn ogen, ja. Met mijn indringende fietsblik. Als dat niet lukt, begin ik wel te zwaaien. Pas in laatste instantie begin ik te roepen.

4. Wees assertief, maar beleefd. Eis uw plaats op in het verkeer, echt, je bent een volwaardige gebruiker van de weg. Maar als er u een vriendelijke automobilist doorlaat, ook als je eigenlijk geen voorrang hebt, zeg dan zeker “Bedankt”. Steek uw hand eens op, geef een vriendelijk knikje. Dan doen ze dat de volgende keer misschien opnieuw. Is het niet voor u, dan wel voor een andere fietser. Een vriendelijk gebaar, iedereen wordt er beter van.

5. Drukke wegen? Dat is omdat je je concentreert op de route die je normaal neemt met de auto. Kijk eens op de kaart of zo en zie dat er veel betere/veiligere alternatieven zijn. Die veel aangenamer fietsen. Soms zonder auto’s zelfs. In Gent heb je een aantal fietssnelwegen (Melle/Merelbeke, Wondelgem, …) Wedden dat je sneller bent dan met de auto?

6. Ver? Zie hierboven. Het is niet omdat je met de auto de hele stad moet rondrijden dat je dat met de fiets moet doen hé. Shortcuts. Lekker binnendoor. Je ziet nog eens iets leutigs. Heerlijk. Het is niet omdat het met de auto ver is, dat het met de fiets ver is.

7. Is het echt te ver? Overweeg dan een elektrische fiets. Ja dat kost wat, maar dat haal je er snel uit. Nu heb ik er geen, dat is wat overdreven voor mijn korte afstanden in de stad. Maar als ik iedere dag 15 à 20 kilometer zou moeten fietsen, ik zou niet twijfelen. Of indien nog verder is een combi openbaar vervoer-plooifiets misschien wel iets?

8. Regen? Dat valt best nogal mee, hoor. Als je ver gaat fietsen, kun je regenkledij kopen. Nooit elegant, maar het hoeft niet duur te zijn (check Hema, Decathlon, …) . Zelf fiets ik meestal niet zo ver en ik gebruik weinig specifieke regenkledij. ‘s Morgens kijk ik of het regent en dan kleed ik me daarnaar. Als ik ‘s avonds onverwacht met een nat pak thuis kom… tja, dan doe ik gewoon verse kleren aan. Simpel toch?

9. Als je niet gewoon bent om te fietsen, of het is pakweg van je tienerjaren geleden: oefen eerst wat. Ga eens wat fietsen op zondagmiddag of op rustige momenten. Verken de straten, verken de buurten. Verken je fiets en kweek fietsvaardigheden.

10. Ooh ja. Iedere fietsbeurt telt Maar het is niet omdat je meestal met de fiets gaat, dat je het nooit meer met de auto mag doen. Er bestaan altijd omstandigheden waarin het interessanter is om met de auto te gaan. Maar geef toe: soms/vaak zou het toch wel eens lukken met de fiets? Ewel? Waar wacht je op?

En dan hoop ik dat ik een beetje aanstekelijk gewerkt heb. Allez toe. Probeer het eens. Het wordt schoon weer (hoop ik), het is echt dé moment bij uitstek om het een (paar) kans (en) te geven. Echt, ge gaat versteld staan. Het is heerlijk.

Peloton

Allez hop, nog eens de voordelen van fietsen op een rijtje:
1. geen file. Echt, ik word zot van in de file te staan. Nergens voel ik me meer opgesloten als in een auto in een file.
2. geen parkeerplaats zoeken. Tenzij je zo één van die geluksvogels bent die altijd knal voor de deur kan parkeren. Oeps, in de stad kan dat niet.
3. veel goedkoper. Geen parkeergeld, geen benzine, geen verzekering. Tel maar eens op. Voor de prijs van één groot onderhoud van een gemiddelde wagen koop je een degelijke nieuwe fiets waar je gemakkelijk een jaar of tien mee verder kunt. Onderhoudskosten van de fiets zijn verwaarloosbaar in vergelijking met de kosten voor een auto.
4. je kan er geld mee verdienen. Check eens de voorwaarden op uw werk, tegenwoordig kan je vaak fietsvergoeding krijgen. Dubbele winst: minder kosten, meer opbrengsten.
5. je doet er sport mee. Bij mij valt dat nogal mee, maar mijn broer en schoonzus bijvoorbeeld, die fietsen elke dag van Oosteeklo naar Gent (25 kilometer enkel) (met een elektrische fiets). Mijn broer is 15 kilogram afgevallen sedert hij dat doet.
6. oh ja, het is ook nog goed voor het milieu. En voor de leefbaarheid in de stad. Ook niet onbelangrijk!

Dit was deel 1. Binnenkort een paar tips over fietsen met kinderen.

Jaarlijkse tradities houden we in stand

Nog eens naar de beste camping ter wereld geweest. Een jaarlijkse traditie waar we niet van afwijken. Met alweer ander, tof gezelschap. Met Nike-die-niet-meer-blogt en co.

Quand on a que l'apéritif...

OK. Daar kijken we een beetje serieus. Maar dat was ook soms anders. Ja, dat is het nichtje ja.

Lienie en Tienie #nichtjes

We gingen er -ook naar jaarlijkse traditie- op bezoek bij Maria.
Verschijning

Ja, ook de kindjes waren mee, ja.
De jaarlijkse Maria-verering...

We stuurden de kinders door bloemenvelden.
Bloemenmeisje.

Hielden een meeting met de anciens van de camping (ze openden samen met ons de camping in 2008)
De veteranen van L'Escargot...

En lieten die ook babysitten toen wij in het bubbelbad gingen. (Stefan was er niet echt bij, we plakten zijn hoofd er nadien bij. Of toch?)
Live vanuit het bubbelbad

En ja, het microklimaat deed zijn werk. Meestal mooi weer, één dag bewolkt en wat regen maar dan zaten we in de grotten van Remouchamps.
Adoratie

We keerden alleszins bruin en verbrand en vervellend terug.

Camping l’Escargot. ‘t Blijft een aanradertje!

Dwars door Brugge 2015

Met een weekje vertraging: Dwars door Brugge (10 mei) versus Antwerpen Ten Miles (26 april):

Afstand:
15 km versus 16,1 km. Hoe verder de afstand hoe beter, toch? (0-1)

Leeftijd:
Bij allebei een jubileumeditie. 35 jaar voor Brugge, 30 jaar voor Antwerpen (1-1). Hoera voor beiden!

Bereikbaarheid:
Brugge start en eindigt knal aan het station. Heel handig dus. Antwerpen was met het openbaar vervoer (trein, tram) ook vlot bereikbaar, maar een start en stopplaats aan het station, daar ben ik heel blij mee. (2-1)

Deelnemers:
De cijfers weet ik niet zo precies, maar pakt 30.000 in Antwerpen en 4500 in Brugge. Stukken kleiner dus. (2-2). Hoewel wat kleiner zijn ook zijn voordelen heeft.

Organisatie:
Bij beiden voldoende WC’s, snelle bagage afhandeling, voldoende bevoorrading onderweg,… Vlekkeloze organisatie. Voor elk een punt dus (3-3)

Parcours:
Dat van Antwerpen was mooi, maar Brugge was zoveel mooier… Smalle straten, mooie pleinen. Ja, er moet minder volk over hé, dus ge moet niet naar de grote brede lanen gaan zoals in Antwerpen. (4-3)

Prijs:
Antwerpen 25 euro maar daar kreeg je wel een t-shirt bij. Brugge 15 euro, zonder t-shirt. Maar echt, ik heb het een beetje gehad met die t-shirts, dus dat vind ik geen gemis. (5-3)

Supporters:
in Antwerpen stond veel volk aan de kant… Maar in Brugge nog veel meer. Veel toeristen ook denk ik. Het was natuurlijk schitterend weer, dat helpt. In Brugge had ik bovendien mijn eigen persoonlijke supporters, zijnde mijn tante en nichtje (twee keer!) en vriendinnetje Caroline met haar pa en oudste dochter. Heerlijk! (6-3)

Wat mij persoonlijk betreft dan:

Aantal keer:
3 keer Brugge (2005-2006-20015) en twee keer Antwerpen (2005-2015)

Gezelschap:
In Brugge gezelschap op de trein gezelschap van Mikaël en Hans. Tijdens het lopen mijn persoonlijk Haasje Hans. Heel plezant altijd om naar zijn komische opmerkingen te luisteren onderweg. In Antwerpen had ik gelukkig Evelien voor de start maar voor de rest wat eenzamer.

Dat we er weer klaar voor zijn! Dwars door Brugge, 15 km lang

Tijd
1:27:40 ofte een pace van 5:51 min/km. In Antwerpen was ik tien seconden per km trager dus, 6:01. Top gelopen op beide, maar Brugge was dus nog net iets beter.

Scheenbeen:
Ik slaag er in de scheenbeenvliesonsteking onder controle te houden, ondanks dat ik wel verder loop. In Antwerpen voelde ik het de hele tijd, in Brugge eigenlijk niet. Ook niet achteraf terwijl ik na Antwerpen een week niet gelopen heb)

Stijfheid
Hoewel ik veel loop (we zitten aan 400 km voor dit jaar) ben ik toch altijd stijf na een wedstrijd. Omdat ik dan mijn snelle spieren gebruik en op een training niet. Op training loop ik gemakkelijk een minuut per km langzamer. Na Antwerpen was het heel erg, na Brugge al veel beter. Mijn snelle spieren geraken alweer wat ontwikkeld zeker?

Andere kwaaltjes:
Nergens last van tijdens het lopen, maar na het lopen werd ik weer een oud zeer gewaar. Pijnlijke, blauwe teennagel. Heerlijk. Ik had beter deze tip vorige week gekregen ipv nu pas. ;-)

Efteling.

Vrijdag een heerlijk dagje gehad in de Efteling. Vroeger zag ik daar wat tegen op, want ik ben niet altijd dol op drukte. Maar als ge ziet hoe die kinderen zich amuseren… dan amuseer ik me ook. En dingen die niet te wild zijn (zoals de Pirana) vind ik zelf ook heerlijk.

Pirañapret

Al bij al heerlijk weer gehad ook. Niet erg warm, maar de zon was er wel de hele dag. Sientje had een heerlijk pakje aan, gekregen van JBC.

Genieten! #zon #efteling #jbc

Ik ga al graag eens naar JBC, want ze hebben er altijd wel leuke kinderkleren. Nu hebben ze een nieuwe collectie in zacht biokatoen, de Rainbow City Warriors. Sien wou al heel lang een jumpsuit en koos dus deze en ik moet zeggen: hij is echt ook ideaal voor deze frissere lentedagen! Het kind is er dolgelukkig mee.

Alleen ja. Wij hebben kleine kinderen hé. Sien wil echt op alle achtbanen, maar dat mag niet, want dat begint pas vanaf 110 cm. Kinderen die een jaar jonger zijn dan haar mogen er vaak wel al op, maar ja, ik heb ieniemnienies hé. Helemaal onderaan de curve. Enfin ja, we doen dan van suikerspincompensatie.

Suikerspincompensatie. Mag niet op Joris en de draak. #efteling

Ten Miles, 2015

Exact tien jaar na datum nog eens de ten miles meelopen. Het is een beetje uit zijn voegen gebarsten, dat evenement. In 2005 waren we maar met een 5000-tal, blijkbaar, nu 42.000. OK ja, verdeeld over verschillende wedstrijden: marathon, short run, ladies run en de belanrijkste: ten miles.

Ge moet mij dat trouwens eens uitleggen. Waarom voorzien ze een short run (5 kilometer) voor mannen en vrouwen én een ladies run, enkel voor vrouwen? Zijn er dan zoveel vrouwen die enkel met vrouwen willen lopen? Toch een stuk of 2500, blijkbaar. Maar ik vind dat eigenlijk een beetje beledigend, die ladies runnen. Ik zou daar niet aan willen meedoen. Lopen is een sport voor iedereen. En niets is leuker dan een man voorbij te steken, toch? :-)

Enfin ja, daarvoor was ik niet gekomen. Ik was een beetje bang toen ik hoorde van het weer en ook van hoe groot de wedstrijd wel niet was. En dat ik lang ging moeten wachten op nummer en zo. Maar goed, loopvriendinnetje Evelien was de dag ervoor al de nummers gaan halen en ik was meer dan vroeg genoeg vertrokken, waardoor ik om half twee eigenlijk al klaar was voor de start, die pas om half vier zou zijn voor mij (wave 2). Topidee om met de trein en tram te gaan trouwens, dat ging heel vlotjes. Van lopers gehoord die met de auto waren die er niet geraakt zijn door het vastzittend verkeer. En je kan nog een selfie nemen in de trein.

Pre running face op de trein :-) #running #tenmiles #run

Nieuw running kapsel trouwens, met zelfgemaakte buff op mijn kop.

Omdat het gezelliger was om bij Evelien te blijven heb ik een beetje gezeurd en in wave 1 gekropen. Omdat het nogal friskes was heb ik een oud loopvestje meegenomen van Lies, dat op de stapel lag om weg te doen. Kon ik over het hek hangen bij start. Ideaal eigenlijk. Na de loop heb ik het oude vestje zelf nog kunnen recupereren voor nog een volgende wedstrijd.

Evelien laten lopen aan de start, want zij ging voor een tijd van 1:25 en ik hoopte op een tijd zoals tien jaar geleden (1:45 ongeveer) want door de scheenbeenpijn én door een val van de trap drie dagen ervoor (blauwe scheenbenen) was mijn voorbereiding toch niet zo ideaal verlopen. Een paar tientallen meters verder merkte ik de Antwerpse burgemeester op, wat ik toch wel grappig genoeg vond om een foto van te nemen. De security man naast mij vond dat duidelijk minder grappig want ik hoorde hem iets zeggen als “t is nikske, tis maar voor ne foto”, in zijn microfoontje. En een beetje verder: “nu bocht naar links, dan dat, bla bla”. Vier security mensen rond hem, plezant. Na een paar honderd meter vond ik het lollige er wel vanaf, zeker omdat ze allemaal “allez Bartje riepen” en er dus geen enkele aandacht naar mij ging dus liep ik hem maar lopen.

Voor de rest: geen regen, het ging goed, heel vlotjes. Scheenbeenpijn jawel, maar niks dat te pijnlijk is. Ik ben daarvoor in behandeling ja. Ik hoop het onder controle te krijgen. Voorlopig denken we nog niet aan het woord scheenbeenvliesontsteking. Vijf kilometer op 30 minuten, dat is wedstrijdtempo voor mij. Tien kilometer op het uur, we bleven in ritme. Toen begon ik te rekenen en merkte ik dat een goede tijd er misschien toch in zat. Dus bleven we verder gaan en voor ik het wist zat ik in de Waaslandtunnel. Die ging goed, zeer goed, tot we aan een vrouw kwamen die gereanimeerd werd. Het is helaas niet de eerste keer dat ik dat zie in een loopwedstrijd, maar wennen doet dat toch niet. Zelf aan een HR aan het lopen van in de 180, dus maar effe vertraagd. Maar ze zou het gehaald hebben de vrouw.

Uit de tunnel en hop: regen. Maar dan is het niet ver meer. Dus nog efkes gaan. Horen dat BDW toekomt, ik zat toen nog op 400 meter. Binnen in een tijd van 1:36:47. Nou ja, dat is toch wel stevig sneller dan de vorige keer. Tijd voor een runfie.

Tien minuten sneller dan gedacht zelf! 😀 #antwerp10miles #runfie.

Snel bagage opgehaald want dan was het wel snel afkoelen, tram op, trein op en naar huis. Heerlijk genoten! Maar nu wel stramme spieren. En scheenbeenpijn. Zucht.

Havenloop Gent 2015

Pas op, het gaat hier weer een loopblog worden de komende weken. Want er staat behoorlijk wat op de agenda.

Afgelopen weekend was er de Havenloop van Gent. En in navolging van ons succes van vorig jaar deden Griet en ik weer samen mee. Samen met een hoop volk meer.

De man was weer presentator en zorgde voor wat schone beeldjes.

Havenzicht

De vorm: Ik niet super in vorm, want de laatste weken toch wat gehinderd door een pijnlijk been. Maar niks dat de ostheopaat niet aankan precies, want lopen ging pijnloos in de Haven.

Weer: fris bij de start, winderig maar zon. Eigenlijk exact hetzelfde weer als vorig jaar. Behoorlijk ideaal, zolang je meewind hebt tenminste :-)

Moreel: we wisten op voorhand dat onze tijd van vorig jaar kloppen moeilijk ging zijn. Maar we gingen gewoon voor zo goed mogelijk. En dat hebben we ook gedaan. Ons vollen bak gegeven, de hele wedstrijd door. Mooi parcours. En véél meer door de Volvo en de Honda, wat leutig was.

Tactiek: die vijf minuten wissel, dat ging ons goed af vorig jaar. Dus deden we dat dit jaar weer. Daarmee behoren we nog steeds tot de snelle wisselaars, de meesten wisselen pas om de zoveel kilometer. Behalve de profs, die wisselen blijkbaar nog rapper. Door een instelling van de telefoon wisten we iedere minuut hoe lang we al bezig waren. Behoorlijk handig in het kader van alles geven. Volgend jaar overwegen we vier minuten te doen.

De wissels: die hadden we ook dit jaar goed geoefend. Die verliepen dan ook prima, ik herinner me maar één mindere wissel, eigenlijk. Daar verliezen wij geen tijd mee!

Tijd: 1:46:56. Waarmee we dus eigenlijk maar amper trager waren dan vorig jaar want toen liepen we 1:46:24. En daar kom ik pas vier dagen na de aankomst achter :-)

Nieuw: het haar. Aangezien ik veel wind verwachtte en ik niet graag heb dat mijn haar in mijn gezicht waait, was er een speciaal running kapsel. Ik zou er anders niet mee buiten komen en ik ga er geen prijzen mee winnen. Maar looptechnisch gezien een heel geslaagd kapsel dat ik nog ga gebruiken.

De fiets: de mijne. Ontdaan van kinderzitje is die een stuk minder zwaar om door te geven. Wel nog een follow-me aan (zonder fietske dan) maar die hinderde niet. En fietstassen, maar die waren net handig want daarin staken we drank en ons jasje.

Achteraf: een mooie selfie natuurlijk.

Dat het weer vreed plezant was. #run&bike #havengentloopt

Zondag de Ten Miles Antwerpen. Niet de beste voorbereiding gehad met een pijnlijk been waardoor ik niet voluit durfde trainen. Er wordt rotweer voorspeld. En ik ben gisteren nog van de trap getuimeld met twee bulten op mijn schenen en een verstuikte duim als gevolg. Het zal geen toptijd worden :-)

Jawbone up 24

Sedert een maand of twee, drie heb ik een activiteitstrackertje. Een Jawbone Up24. Ik heb heel lang getwijfeld welke ik zou kopen want er bestaan er echt ontzettend veel en het is dan ook ontzettend moeilijk om te kiezen. Meest getwijfeld tussen Jawbone, Fitbit en Withings (omdat ik al zo’n weegschaal heb). Enfin, omdat Buffieke dan een Jawbone Up 24 kreeg voor haar verjaardag ging ik dan ook maar op zoek naar eentje, leek me leuk om met twee te zijn en elkaar aan te moedigen. Omdat ik er best veel vragen over krijg, hieronder eens alles op een rijtje.

Het voordeel om soms een beetje te wachten met gadgets te kopen, is dat je ze makkelijker tweedehands kunt kopen. Gadgetfreaks die dat kopen, na een maand of twee weer beu zijn en dan een andere willen. Zo kocht ik de mijne aan 50 euro terwijl het ding nieuw nog altijd 130 euro kost.

Wat leren we uit die paar maanden Jawbone?

Slaap

  • Dat ik een slechte slaper ben. Nu ja, dat wisten we wel al. Het doel in de app is 8 uur slaap, maar dat haal ik echt ongeveer nooit. Dus ik heb het doel aangepast naar 7.30 uur, ik ben al dolblij als ik dat haal.
  • Dat ik daarvan maar hooguit de helft diep slaap. Meestal is dat veel minder. Zo sliep ik vannacht 7.40 uur, maar daarvan maar 2.27 uur uur diep. Ja, ik weet dat die armbandjes niet zo nauwkeurig zijn, maar ik vind dat allemaal gelijk toch wel erg weinig. Echt zeker weet ik dat niet want ik heb geen referentie. Moet dat meer zijn of is dat te weinig?
  • Enfin, ja, ik weet het wel, ge moet dat met een erg grote korrel zout nemen, die slaapregistratie met activity trackers maar toch, je krijgt wel ergens een globaal beeld. Bij mij bevestigt dat beeld dat ik geen goeie slaper ben.

    Bewegen
    Daar scoor ik veel beter. Ik beweeg best veel en op dagen dat ik ga lopen zijn die 10.000 stappen echt een makkie. Op dagen dat ik niet ga lopen, maar wel naar Brussel ga, scoor geraak ik aan 7.000 à 8.000 stappen en dan doe ik meestal mijn best om ergens nog een wandelingetje te maken om toch aan die 10.000 stappen te geraken. Dus als het ding al ergens goed voor is, dan is het wel daarvoor. Dat ik extra stappen probeer te halen. Gemiddeld kom ik dan ook wel vrij gemakkelijk aan mijn 10.000 stappen.
    Op een luie zaterdag of zondag kom ik wel eens aan maar amper 3.000 stappen. Al is dat ook weer niet altijd alleszeggend. Een hele ochtend kleine stapjes in een keuken zetten, ter voorbereiding van een groot feest, dat wordt dus eigenlijk niet geteld. Dus ja.

    Je kan er ook eten mee registreren, maar dat doe ik niet wegens veel te omslachtig. Als ik het al eens doe (eerder uitzonderlijk) dan doe ik dat via Myfitnesspall omdat die veel gemakkelijker werkt en dan synct die met Jawbone. Jawbone geeft dan kleurcodes en scores aan hoe goed of hoe slecht je gegeten hebt. Jawbone vindt een ontbijt met havermout, amandelmelk en vers fruit niet zo gezond, de rare kwiet.

    Het grote voordeel aan het armbandje vind ik dat het een trilalarm heeft. Zo geeft ie een seintje als je te lang neergezeten hebt (je kan zelf bepalen hoe snel dat al is). Maar zo kan het bandje je ook (smart) wakker maken. Of gewoon een andere herinnering. Om half acht iedere morgen krijg ik een seintje dat ik moet vertrekken en dat is heel handig. Ja, ge kunt dat met uw telefoon ook doen, maar die heb je niet altijd bij, die maakt dan lawaai en dat moet je dan uit zetten. Niet altijd discreet dus. Dat trilalarm zou ik dus al echt missen als ik het niet meer zou hebben.

    Bijkomstig detail is dat het een mooi armbandje is want ik heb er al veel complimenten over gehad zonder dat mensen wisten wat het was :-)

    Maar: ik blijf op mijn honger zitten want…

  • Ik fiets best veel. Fietsbewegingen worden niet automatisch geregistreerd. Ik zou dat kunnen doen door iedere keer op het knopje te duwen als ik vertrek/stop maar dat is te omslachtig. Er is al een nieuwe jawbone die hartslag en zo registreert en die automatisch activiteiten zou herkennen. Maar die is nog maar net uit, pokkeduur en nog niet tweedehands te verkrijgen :-)
  • De statistieken lijken op niks. Per week/maand krijg je het totaal aantal stappen, niet het gemiddeld aantal stappen. En ik kan ook niet zelf aan de slag met de statistieken. Voor een cijferbeest als ik ben, is dat spijtig.
  • Als ik wakker lig, maar stil lig, dan herkent het armbandje dat als lichte slaap. Nu ja, daar valt niet veel aan te doen.
  • Conclusie: plezant speelgoed, maar niet om al te veel geld aan uit te geven!

    Urban Trail Gent 2015

    Ik ben dol op Urban Trails, ik ben dol op Gent. Ik was dan ook meer dan dolblij toen ik hoorde dat er een Urban Trail kwam in Gent! Gelukkig geen plannen die dag, dus meteen ingeschreven.

    Mikaël en Hans deden ook weer mee, dus namen we voor de start onze selfie voor in de serie.

    En we zijn weer weg ! #Urbantrail

    In mijn wave 2 kreeg ik het gezelschap van Nike en Stefaan en ook van Heidi. De eerste keer dat ze mee deed aan een loopevenement. Iedereen die ik kende, die meedeed, zat zowat in wave 2, maar eigenlijk heb ik niemand anders gezien. Tja. Op 1.000 deelnemers per wave ook niet altijd gemakkelijk.

    Beetje vertraging bij de start maar het was nog droog toen. Dus het gaf niet. Maar wat een parcours zeg. Start aan de deur waar ik nog twee jaar op kot heb gezeten. Mooie plekjes gezien die ik nog niet kende. Leukste locatie zonder twijfel: de Vooruit. Het feest was nog maar net afgelopen, de dj’s waren nog present toen de lopers er passeren. Lopen tussen bekertjes en een verschraalde biergeur. Speciaal maar erg leuk! Flashbacks aan mijn studentenjaren! :-)

    Halverwege was het goed aan het drasjen, maar dat kon ons ook niet veel schelen eigenlijk. Ook een hele leuke plek en de enige waar we eigenlijk wat moesten aanschuiven: de bibliotheek van Lucas. Aangezien we toch wat tijd hadden namen we deze natte, verdampte foto. :-)

    Verzopen kiekens in de bib van Lucas #urbantrailgent

    Ook gedaan: stadhuis, graffitistraatje, Huis van Alijn, Hogeschool Gent, Stam, Sint-Pietersabdij. Echt super allemaal.

    Op het einde stevig klimmeke: Verlorenkost en Blandijnberg. Om via Van Hultemstraat naar Van Duyseplein te gaan, waar ik ook nog op kot gezeten heb (zalig pleintje!). Ik kende de klim dus goed genoeg, die kon me ook niet deren.

    We waren verzopen, maar we hebben genoten. De warme douche achteraf deed gigantisch deugd. Mijn liefde voor Urban Trails wordt er alleen groter op. Misschien moeten we ook maar eens de Waalse gaan verkennen.

    Toploopmaand, trouwens, meeste ooit (geregistreerd): 130 kilometer!
    April begonnen met scheenbeenpijn door compleet versleten schoentjes. Naar de winkel dus om nieuwkes, we kunnen er weer tegen!

    Opvolging verzekerd! #running #brooks

    Leren lusten

    “Ik lust dat niet, mama”, dat is een zinnetje waar ik echt niet tegen kan. Want meestal hebben ze het nog niet eens geproefd als ze het zeggen. En ze weten ondertussen ook wel al dat dat niet pakt bij mij. En dat ze moeten proeven, een hap die groot genoeg is om het te kunnen proeven.

    Maar evengoed hoor ik veel volwassenen die dat niet zeggen. “Ik lust dat niet”, als excuus om gezonde dingen te laten liggen en over te schakelen naar alles wat gezond is.

    Als ik dan vraag: “En heb je dat al ooit geproefd?” en “Hoe lang is het geleden dat je dat geproefd hebt?” dan is het antwoord vaak: “Heel lang geleden” of zelfs “Niet eigenlijk, nooit”.

    Maar zoals misschien al geweten, kinderen moeten iets minstens 10 à 15 keer geproefd hebben vooraleer ze echt mogen zeggen dat ze het niet lusten. Dus hier pakt dat niet, niet lusten. Iedere keer moeten ze opnieuw proeven, er zit niks anders op. Pech.

    Maar dat geldt evengoed voor mezelf. Weet je nog, dat ik bang was voor linzen en avocado’s? Door de dagen zonder vlees ben ik beginnen linzen eten, en ondertussen eet ik ze heel graag. Ik maak er vanalles mee, zoals heerlijke linzenpaté. Lekker!

    Met avocado’s ging het wat moeilijker. Ik probeerde het regelmatig in een slaatje van receptjes van jullie, of van Pinterest. Ik vond het oké, maar zonder meer. En plots was er een klik. Ik vind ze heerlijk momenteel. Echt, ik zou er iedere dag eentje kunnen eten. In een slaatje, maar ook zo uit het vuistje.

    Nieuw verslavingske. En zeggen dat ik dat vroeger niet lustte. #avocado #herbamare #healthy

    Nog leren eten de afgelopen jaren: olijven, havermout, kikkererwten, quinoa, edamame bonen, zoete aardappel, pompoen, courgette … Sommige dingen waren nieuw, sommige dingen dacht ik niet te lusten. Tot ik ze nog eens proefde of op een andere wijze klaarmaakte.

    Dus ja, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf alles kan leren eten. Als je er maar voor openstaat en het genoeg kansen geeft. Als je het niet opgeeft na één keer, maar er nog eens iets anders mee probeert.

    En waarom zou je dat nu doen, nieuwe dingen leren lusten? Ha, dat is simpel hé. Ik wil enkel gezonde dingen leren lusten. Avocado’s duiken zowat in elk lijstje van gezond voedsel op, dus dat was er éne die hoog op mijn verlanglijstje stond om te leren lusten. Hetzelfde met havermout, kikkererwten, linzen. Als ik tegenwoordig in een groentewinkel sta, lijkt het wel alsof ik in een snoepwinkel sta. Ik wil alles meenemen, om alles te proeven, klaar te maken op een andere manier, combineren. Zoals onlangs deze bloemcoolcouscous met gegrilde groenten. Heerlijk!

    Bloemkoolcouscous met geroosterde groenten. Topidee! #healthy

    Er zijn maar eigenlijk dingen die ik niet (meer) lust: pompelmoes is zoiets wat ik nog wil leren eten. Voor de rest moet ik al eens goed nadenken. Koeitong heb ik nooit gelust, maar ik zie geen enkele goede reden waarom ik dat zou moeten leren lusten. En in de loop der jaren ben ik hoe langer hoe minder een zoetebek geworden. Zo zul je me bijvoorbeeld zelden of nooit met een ijsje zien. Ik eet dat gewoon niet graag. Veel te zoet. Ha, ook niet erg. Behalve dat ik soms vreemde blikken krijg daarvoor. M&M’s daarentegen lust ik nog altijd héél graag.

    En vanmorgen zat Sientje op ons bed en zei zomaar vanuit het niets: “Mama, ik dacht vroeger dat ik enkel zwarte olijven lustte. Maar ik heb deze week groene olijven geproefd op school en ik vond dat lekker.” Ha!

    En nu ga ik nu naar de winkel om een nieuwe lading avocado. Want ik zit zonder.