Ten Miles, 2015

Exact tien jaar na datum nog eens de ten miles meelopen. Het is een beetje uit zijn voegen gebarsten, dat evenement. In 2005 waren we maar met een 5000-tal, blijkbaar, nu 42.000. OK ja, verdeeld over verschillende wedstrijden: marathon, short run, ladies run en de belanrijkste: ten miles.

Ge moet mij dat trouwens eens uitleggen. Waarom voorzien ze een short run (5 kilometer) voor mannen en vrouwen én een ladies run, enkel voor vrouwen? Zijn er dan zoveel vrouwen die enkel met vrouwen willen lopen? Toch een stuk of 2500, blijkbaar. Maar ik vind dat eigenlijk een beetje beledigend, die ladies runnen. Ik zou daar niet aan willen meedoen. Lopen is een sport voor iedereen. En niets is leuker dan een man voorbij te steken, toch? :-)

Enfin ja, daarvoor was ik niet gekomen. Ik was een beetje bang toen ik hoorde van het weer en ook van hoe groot de wedstrijd wel niet was. En dat ik lang ging moeten wachten op nummer en zo. Maar goed, loopvriendinnetje Evelien was de dag ervoor al de nummers gaan halen en ik was meer dan vroeg genoeg vertrokken, waardoor ik om half twee eigenlijk al klaar was voor de start, die pas om half vier zou zijn voor mij (wave 2). Topidee om met de trein en tram te gaan trouwens, dat ging heel vlotjes. Van lopers gehoord die met de auto waren die er niet geraakt zijn door het vastzittend verkeer. En je kan nog een selfie nemen in de trein.

Pre running face op de trein :-) #running #tenmiles #run

Nieuw running kapsel trouwens, met zelfgemaakte buff op mijn kop.

Omdat het gezelliger was om bij Evelien te blijven heb ik een beetje gezeurd en in wave 1 gekropen. Omdat het nogal friskes was heb ik een oud loopvestje meegenomen van Lies, dat op de stapel lag om weg te doen. Kon ik over het hek hangen bij start. Ideaal eigenlijk. Na de loop heb ik het oude vestje zelf nog kunnen recupereren voor nog een volgende wedstrijd.

Evelien laten lopen aan de start, want zij ging voor een tijd van 1:25 en ik hoopte op een tijd zoals tien jaar geleden (1:45 ongeveer) want door de scheenbeenpijn én door een val van de trap drie dagen ervoor (blauwe scheenbenen) was mijn voorbereiding toch niet zo ideaal verlopen. Een paar tientallen meters verder merkte ik de Antwerpse burgemeester op, wat ik toch wel grappig genoeg vond om een foto van te nemen. De security man naast mij vond dat duidelijk minder grappig want ik hoorde hem iets zeggen als “t is nikske, tis maar voor ne foto”, in zijn microfoontje. En een beetje verder: “nu bocht naar links, dan dat, bla bla”. Vier security mensen rond hem, plezant. Na een paar honderd meter vond ik het lollige er wel vanaf, zeker omdat ze allemaal “allez Bartje riepen” en er dus geen enkele aandacht naar mij ging dus liep ik hem maar lopen.

Voor de rest: geen regen, het ging goed, heel vlotjes. Scheenbeenpijn jawel, maar niks dat te pijnlijk is. Ik ben daarvoor in behandeling ja. Ik hoop het onder controle te krijgen. Voorlopig denken we nog niet aan het woord scheenbeenvliesontsteking. Vijf kilometer op 30 minuten, dat is wedstrijdtempo voor mij. Tien kilometer op het uur, we bleven in ritme. Toen begon ik te rekenen en merkte ik dat een goede tijd er misschien toch in zat. Dus bleven we verder gaan en voor ik het wist zat ik in de Waaslandtunnel. Die ging goed, zeer goed, tot we aan een vrouw kwamen die gereanimeerd werd. Het is helaas niet de eerste keer dat ik dat zie in een loopwedstrijd, maar wennen doet dat toch niet. Zelf aan een HR aan het lopen van in de 180, dus maar effe vertraagd. Maar ze zou het gehaald hebben de vrouw.

Uit de tunnel en hop: regen. Maar dan is het niet ver meer. Dus nog efkes gaan. Horen dat BDW toekomt, ik zat toen nog op 400 meter. Binnen in een tijd van 1:36:47. Nou ja, dat is toch wel stevig sneller dan de vorige keer. Tijd voor een runfie.

Tien minuten sneller dan gedacht zelf! 😀 #antwerp10miles #runfie.

Snel bagage opgehaald want dan was het wel snel afkoelen, tram op, trein op en naar huis. Heerlijk genoten! Maar nu wel stramme spieren. En scheenbeenpijn. Zucht.

Havenloop Gent 2015

Pas op, het gaat hier weer een loopblog worden de komende weken. Want er staat behoorlijk wat op de agenda.

Afgelopen weekend was er de Havenloop van Gent. En in navolging van ons succes van vorig jaar deden Griet en ik weer samen mee. Samen met een hoop volk meer.

De man was weer presentator en zorgde voor wat schone beeldjes.

Havenzicht

De vorm: Ik niet super in vorm, want de laatste weken toch wat gehinderd door een pijnlijk been. Maar niks dat de ostheopaat niet aankan precies, want lopen ging pijnloos in de Haven.

Weer: fris bij de start, winderig maar zon. Eigenlijk exact hetzelfde weer als vorig jaar. Behoorlijk ideaal, zolang je meewind hebt tenminste :-)

Moreel: we wisten op voorhand dat onze tijd van vorig jaar kloppen moeilijk ging zijn. Maar we gingen gewoon voor zo goed mogelijk. En dat hebben we ook gedaan. Ons vollen bak gegeven, de hele wedstrijd door. Mooi parcours. En véél meer door de Volvo en de Honda, wat leutig was.

Tactiek: die vijf minuten wissel, dat ging ons goed af vorig jaar. Dus deden we dat dit jaar weer. Daarmee behoren we nog steeds tot de snelle wisselaars, de meesten wisselen pas om de zoveel kilometer. Behalve de profs, die wisselen blijkbaar nog rapper. Door een instelling van de telefoon wisten we iedere minuut hoe lang we al bezig waren. Behoorlijk handig in het kader van alles geven. Volgend jaar overwegen we vier minuten te doen.

De wissels: die hadden we ook dit jaar goed geoefend. Die verliepen dan ook prima, ik herinner me maar één mindere wissel, eigenlijk. Daar verliezen wij geen tijd mee!

Tijd: 1:46:56. Waarmee we dus eigenlijk maar amper trager waren dan vorig jaar want toen liepen we 1:46:24. En daar kom ik pas vier dagen na de aankomst achter :-)

Nieuw: het haar. Aangezien ik veel wind verwachtte en ik niet graag heb dat mijn haar in mijn gezicht waait, was er een speciaal running kapsel. Ik zou er anders niet mee buiten komen en ik ga er geen prijzen mee winnen. Maar looptechnisch gezien een heel geslaagd kapsel dat ik nog ga gebruiken.

De fiets: de mijne. Ontdaan van kinderzitje is die een stuk minder zwaar om door te geven. Wel nog een follow-me aan (zonder fietske dan) maar die hinderde niet. En fietstassen, maar die waren net handig want daarin staken we drank en ons jasje.

Achteraf: een mooie selfie natuurlijk.

Dat het weer vreed plezant was. #run&bike #havengentloopt

Zondag de Ten Miles Antwerpen. Niet de beste voorbereiding gehad met een pijnlijk been waardoor ik niet voluit durfde trainen. Er wordt rotweer voorspeld. En ik ben gisteren nog van de trap getuimeld met twee bulten op mijn schenen en een verstuikte duim als gevolg. Het zal geen toptijd worden :-)

Jawbone up 24

Sedert een maand of twee, drie heb ik een activiteitstrackertje. Een Jawbone Up24. Ik heb heel lang getwijfeld welke ik zou kopen want er bestaan er echt ontzettend veel en het is dan ook ontzettend moeilijk om te kiezen. Meest getwijfeld tussen Jawbone, Fitbit en Withings (omdat ik al zo’n weegschaal heb). Enfin, omdat Buffieke dan een Jawbone Up 24 kreeg voor haar verjaardag ging ik dan ook maar op zoek naar eentje, leek me leuk om met twee te zijn en elkaar aan te moedigen. Omdat ik er best veel vragen over krijg, hieronder eens alles op een rijtje.

Het voordeel om soms een beetje te wachten met gadgets te kopen, is dat je ze makkelijker tweedehands kunt kopen. Gadgetfreaks die dat kopen, na een maand of twee weer beu zijn en dan een andere willen. Zo kocht ik de mijne aan 50 euro terwijl het ding nieuw nog altijd 130 euro kost.

Wat leren we uit die paar maanden Jawbone?

Slaap

  • Dat ik een slechte slaper ben. Nu ja, dat wisten we wel al. Het doel in de app is 8 uur slaap, maar dat haal ik echt ongeveer nooit. Dus ik heb het doel aangepast naar 7.30 uur, ik ben al dolblij als ik dat haal.
  • Dat ik daarvan maar hooguit de helft diep slaap. Meestal is dat veel minder. Zo sliep ik vannacht 7.40 uur, maar daarvan maar 2.27 uur uur diep. Ja, ik weet dat die armbandjes niet zo nauwkeurig zijn, maar ik vind dat allemaal gelijk toch wel erg weinig. Echt zeker weet ik dat niet want ik heb geen referentie. Moet dat meer zijn of is dat te weinig?
  • Enfin, ja, ik weet het wel, ge moet dat met een erg grote korrel zout nemen, die slaapregistratie met activity trackers maar toch, je krijgt wel ergens een globaal beeld. Bij mij bevestigt dat beeld dat ik geen goeie slaper ben.

    Bewegen
    Daar scoor ik veel beter. Ik beweeg best veel en op dagen dat ik ga lopen zijn die 10.000 stappen echt een makkie. Op dagen dat ik niet ga lopen, maar wel naar Brussel ga, scoor geraak ik aan 7.000 à 8.000 stappen en dan doe ik meestal mijn best om ergens nog een wandelingetje te maken om toch aan die 10.000 stappen te geraken. Dus als het ding al ergens goed voor is, dan is het wel daarvoor. Dat ik extra stappen probeer te halen. Gemiddeld kom ik dan ook wel vrij gemakkelijk aan mijn 10.000 stappen.
    Op een luie zaterdag of zondag kom ik wel eens aan maar amper 3.000 stappen. Al is dat ook weer niet altijd alleszeggend. Een hele ochtend kleine stapjes in een keuken zetten, ter voorbereiding van een groot feest, dat wordt dus eigenlijk niet geteld. Dus ja.

    Je kan er ook eten mee registreren, maar dat doe ik niet wegens veel te omslachtig. Als ik het al eens doe (eerder uitzonderlijk) dan doe ik dat via Myfitnesspall omdat die veel gemakkelijker werkt en dan synct die met Jawbone. Jawbone geeft dan kleurcodes en scores aan hoe goed of hoe slecht je gegeten hebt. Jawbone vindt een ontbijt met havermout, amandelmelk en vers fruit niet zo gezond, de rare kwiet.

    Het grote voordeel aan het armbandje vind ik dat het een trilalarm heeft. Zo geeft ie een seintje als je te lang neergezeten hebt (je kan zelf bepalen hoe snel dat al is). Maar zo kan het bandje je ook (smart) wakker maken. Of gewoon een andere herinnering. Om half acht iedere morgen krijg ik een seintje dat ik moet vertrekken en dat is heel handig. Ja, ge kunt dat met uw telefoon ook doen, maar die heb je niet altijd bij, die maakt dan lawaai en dat moet je dan uit zetten. Niet altijd discreet dus. Dat trilalarm zou ik dus al echt missen als ik het niet meer zou hebben.

    Bijkomstig detail is dat het een mooi armbandje is want ik heb er al veel complimenten over gehad zonder dat mensen wisten wat het was :-)

    Maar: ik blijf op mijn honger zitten want…

  • Ik fiets best veel. Fietsbewegingen worden niet automatisch geregistreerd. Ik zou dat kunnen doen door iedere keer op het knopje te duwen als ik vertrek/stop maar dat is te omslachtig. Er is al een nieuwe jawbone die hartslag en zo registreert en die automatisch activiteiten zou herkennen. Maar die is nog maar net uit, pokkeduur en nog niet tweedehands te verkrijgen :-)
  • De statistieken lijken op niks. Per week/maand krijg je het totaal aantal stappen, niet het gemiddeld aantal stappen. En ik kan ook niet zelf aan de slag met de statistieken. Voor een cijferbeest als ik ben, is dat spijtig.
  • Als ik wakker lig, maar stil lig, dan herkent het armbandje dat als lichte slaap. Nu ja, daar valt niet veel aan te doen.
  • Conclusie: plezant speelgoed, maar niet om al te veel geld aan uit te geven!

    Urban Trail Gent 2015

    Ik ben dol op Urban Trails, ik ben dol op Gent. Ik was dan ook meer dan dolblij toen ik hoorde dat er een Urban Trail kwam in Gent! Gelukkig geen plannen die dag, dus meteen ingeschreven.

    Mikaël en Hans deden ook weer mee, dus namen we voor de start onze selfie voor in de serie.

    En we zijn weer weg ! #Urbantrail

    In mijn wave 2 kreeg ik het gezelschap van Nike en Stefaan en ook van Heidi. De eerste keer dat ze mee deed aan een loopevenement. Iedereen die ik kende, die meedeed, zat zowat in wave 2, maar eigenlijk heb ik niemand anders gezien. Tja. Op 1.000 deelnemers per wave ook niet altijd gemakkelijk.

    Beetje vertraging bij de start maar het was nog droog toen. Dus het gaf niet. Maar wat een parcours zeg. Start aan de deur waar ik nog twee jaar op kot heb gezeten. Mooie plekjes gezien die ik nog niet kende. Leukste locatie zonder twijfel: de Vooruit. Het feest was nog maar net afgelopen, de dj’s waren nog present toen de lopers er passeren. Lopen tussen bekertjes en een verschraalde biergeur. Speciaal maar erg leuk! Flashbacks aan mijn studentenjaren! :-)

    Halverwege was het goed aan het drasjen, maar dat kon ons ook niet veel schelen eigenlijk. Ook een hele leuke plek en de enige waar we eigenlijk wat moesten aanschuiven: de bibliotheek van Lucas. Aangezien we toch wat tijd hadden namen we deze natte, verdampte foto. :-)

    Verzopen kiekens in de bib van Lucas #urbantrailgent

    Ook gedaan: stadhuis, graffitistraatje, Huis van Alijn, Hogeschool Gent, Stam, Sint-Pietersabdij. Echt super allemaal.

    Op het einde stevig klimmeke: Verlorenkost en Blandijnberg. Om via Van Hultemstraat naar Van Duyseplein te gaan, waar ik ook nog op kot gezeten heb (zalig pleintje!). Ik kende de klim dus goed genoeg, die kon me ook niet deren.

    We waren verzopen, maar we hebben genoten. De warme douche achteraf deed gigantisch deugd. Mijn liefde voor Urban Trails wordt er alleen groter op. Misschien moeten we ook maar eens de Waalse gaan verkennen.

    Toploopmaand, trouwens, meeste ooit (geregistreerd): 130 kilometer!
    April begonnen met scheenbeenpijn door compleet versleten schoentjes. Naar de winkel dus om nieuwkes, we kunnen er weer tegen!

    Opvolging verzekerd! #running #brooks

    Leren lusten

    “Ik lust dat niet, mama”, dat is een zinnetje waar ik echt niet tegen kan. Want meestal hebben ze het nog niet eens geproefd als ze het zeggen. En ze weten ondertussen ook wel al dat dat niet pakt bij mij. En dat ze moeten proeven, een hap die groot genoeg is om het te kunnen proeven.

    Maar evengoed hoor ik veel volwassenen die dat niet zeggen. “Ik lust dat niet”, als excuus om gezonde dingen te laten liggen en over te schakelen naar alles wat gezond is.

    Als ik dan vraag: “En heb je dat al ooit geproefd?” en “Hoe lang is het geleden dat je dat geproefd hebt?” dan is het antwoord vaak: “Heel lang geleden” of zelfs “Niet eigenlijk, nooit”.

    Maar zoals misschien al geweten, kinderen moeten iets minstens 10 à 15 keer geproefd hebben vooraleer ze echt mogen zeggen dat ze het niet lusten. Dus hier pakt dat niet, niet lusten. Iedere keer moeten ze opnieuw proeven, er zit niks anders op. Pech.

    Maar dat geldt evengoed voor mezelf. Weet je nog, dat ik bang was voor linzen en avocado’s? Door de dagen zonder vlees ben ik beginnen linzen eten, en ondertussen eet ik ze heel graag. Ik maak er vanalles mee, zoals heerlijke linzenpaté. Lekker!

    Met avocado’s ging het wat moeilijker. Ik probeerde het regelmatig in een slaatje van receptjes van jullie, of van Pinterest. Ik vond het oké, maar zonder meer. En plots was er een klik. Ik vind ze heerlijk momenteel. Echt, ik zou er iedere dag eentje kunnen eten. In een slaatje, maar ook zo uit het vuistje.

    Nieuw verslavingske. En zeggen dat ik dat vroeger niet lustte. #avocado #herbamare #healthy

    Nog leren eten de afgelopen jaren: olijven, havermout, kikkererwten, quinoa, edamame bonen, zoete aardappel, pompoen, courgette … Sommige dingen waren nieuw, sommige dingen dacht ik niet te lusten. Tot ik ze nog eens proefde of op een andere wijze klaarmaakte.

    Dus ja, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf alles kan leren eten. Als je er maar voor openstaat en het genoeg kansen geeft. Als je het niet opgeeft na één keer, maar er nog eens iets anders mee probeert.

    En waarom zou je dat nu doen, nieuwe dingen leren lusten? Ha, dat is simpel hé. Ik wil enkel gezonde dingen leren lusten. Avocado’s duiken zowat in elk lijstje van gezond voedsel op, dus dat was er éne die hoog op mijn verlanglijstje stond om te leren lusten. Hetzelfde met havermout, kikkererwten, linzen. Als ik tegenwoordig in een groentewinkel sta, lijkt het wel alsof ik in een snoepwinkel sta. Ik wil alles meenemen, om alles te proeven, klaar te maken op een andere manier, combineren. Zoals onlangs deze bloemcoolcouscous met gegrilde groenten. Heerlijk!

    Bloemkoolcouscous met geroosterde groenten. Topidee! #healthy

    Er zijn maar eigenlijk dingen die ik niet (meer) lust: pompelmoes is zoiets wat ik nog wil leren eten. Voor de rest moet ik al eens goed nadenken. Koeitong heb ik nooit gelust, maar ik zie geen enkele goede reden waarom ik dat zou moeten leren lusten. En in de loop der jaren ben ik hoe langer hoe minder een zoetebek geworden. Zo zul je me bijvoorbeeld zelden of nooit met een ijsje zien. Ik eet dat gewoon niet graag. Veel te zoet. Ha, ook niet erg. Behalve dat ik soms vreemde blikken krijg daarvoor. M&M’s daarentegen lust ik nog altijd héél graag.

    En vanmorgen zat Sientje op ons bed en zei zomaar vanuit het niets: “Mama, ik dacht vroeger dat ik enkel zwarte olijven lustte. Maar ik heb deze week groene olijven geproefd op school en ik vond dat lekker.” Ha!

    En nu ga ik nu naar de winkel om een nieuwe lading avocado. Want ik zit zonder.

    Over het nieuwe inschrijvingssysteem. #Tinkelbel

    Over het inschrijvingssysteem, om uw kind in te schrijven in de naschoolse opvang. Toen ik het huishoudelijk regelement kreeg eind december deed ik er al een bezorgd Facebook-statusje over. Want ik zag meteen dat dit niet goed zat. Ilse schreef er gisteren over. Ik deelde het op Facebook en een beetje later een journalist waardoor er wat quotes van ons in de Gentenaar staan. Maar dat is verre van volledig. Tina De Gendt doet een oproep, om alle reacties op het inschrijvingssysteem te verzamelen, om die dan aan de schepen (Elke Decruynaere) te bezorgen. Dus doe ik dat, en deel ik ze hier efkes met jullie. :-)

    Inschrijvingsperiode
    Zes weken op voorhand inschrijven. Serieus, echt. Dus voor 15 maart moet je weten hoe en om hoe laat je eind april je kinderen gaat afhalen. In tijden waarin er bijzonder veel flexibiliteit gevraagd wordt van de werknemer. Vergaderingen die er nog tussen geschoven worden: kan niet. Treinen die vertraging hebben: boete. Helaas zal ik mijn kosten niet kunnen verhalen op de NMBS.

    Onduidelijke website

    • Je kan inschrijven voor kinderen voor wie je helemaal niet hoeft in te schrijven. Vanaf het lager is het immers geen STIBO meer, behalve op woensdagmiddag dan. Voor Sien moet ik dus inschrijven, voor Janne niet, tenzij ze op woensdagmiddag zou gaan. Janne gaat niet op woensdagmiddag, maar ik heb al een paar keer ingeschreven voor haar voor in de week. Voor kinderen waarvoor je niet moet inschrijven zou het technisch onmogelijk zijn, want anders zorgt dat voor verwarring.
    • Op dit moment (17/3) kan ik nog altijd mijn plan voor april aanpassen, terwijl dat eigenlijk al afgesloten zou moeten zijn. Ik kreeg ook nog geen bevestigingsmail. Verwarring.
    • Maar best ook dat ik het kan aanpassen, want ik heb voor sommige dagen geen eten aangevraagd. Geen idee hoe dat nu weer zo is komen te staan want in het basisplan dat ik opgegeven heb eten mijn kinderen altijd op school. Aargh.
    • Op een gegeven moment moet je een plan “bevestigen”. Ik denk dan altijd: “Oei, dat is hier al definitief, dit wordt doorgestuurd”. Maar daarna kan je nog vanalles aanpassen. Verwarring.
    • Wat met mensen die geen internet hebben? Eeuwige vraag. Niet iedereen is geletterd, niet iedereen kan vlot met computers om. En al zeker niet met zulke draken van systemen.

    Onduidelijke link tussen het invoersysteem en het betalingssysteem
    Is het financieel voordeliger om de kinderen maximaal in te schrijven? Dus tot 18 uur in plaats van tot 17.30 uur? Ik vermoed van niet, hier lees ik dat avondopvang altijd gewoon 1,97 euro kost. Dus, indien dat zo is, waarom zou ik dan eigenlijk het realistische uur van aankomst (17.30) ingeven? Als mijn trein te laat komt betaal ik boete per kwartier dat ik te laat ben. Dus ja, ik schrijf Sien tot 18 uur. Ik raad iedereen aan om dat zo te doen. OK, ja, gaan zij er geen goed zicht op krijgen over het inzetten van het personeel, maar een mens moet wat doen hé.

    Boetes

    “Ingeval een kind vroeger of langer in de opvang verblijft dan eerder werd gereserveerd, wordt een kost van 3,5 euro aangerekend met een maximum van 3,5 euro/maand. Bij een verblijf van een kind van meer dan 11 uur, wordt bovenop 160% van de inkomensgerelateerde prijs in rekening gebracht.
    Het te laat afhalen van een kind in de (ST)IBO is afhankelijk van de duur van het te laat zijn in die zin wordt 3,75 euro aangerekend per 15 minuten.
    Als de kinderen niet aanwezig zijn conform de schriftelijke overeenkomst (zie bijlage 3 van het huishoudelijk reglement) dan wordt er rekening gehouden met de gerechtvaardigde
    afwezigheden. Bij ontoereikend saldo wordt de gereserveerde opvang betaald aan het inkomensgerelateerde tarief.”

    Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb dat gelijk echt héél veel keer moeten lezen om dat ongeveer te snappen. Maar dus: eenmalig 3,5 euro boete als ge uw kind vroeger brengt of later afhaalt. En dan 3,75 euro per kwartier te vroeg/te laat. Ge begrijpt dat ik mijn kind niet ga inschrijven tot half zes maar tot zes. Als mijn trein een half uur vertraging heeft, kan me dat gemakkelijk 10 euro kosten.

    ‘s Morgens brengt Peter de kinderen meestal wel, waardoor ze niet in de vooropvang moeten. Dus schrijf ik ze niet in, want anders moet ik vooropvang betalen. (Al vind ik geen prijs van de vooropvang. Is dat dan gratis? Verwarring!) Als Peter eens onverwacht de kinderen niet kan brengen, en ik naar Brussel moet, betaal ik opnieuw 10 euro (als het de eerste keer is in die maand). Zucht.

    Gaf. Gerechtvaardigde Afwezigheidsdagen
    Dat van die GAF’en, dat snap ik nog niet allemaal goed. Of wel, ik snap het wel, maar wat de implicaties zijn voor mij, dat kan ik dan weer totaal niet inschatten. Ik hoor van iedereen dat het er te weinig zijn, dus ik geloof de anderen. Maar wat ik me ook afvraag: kunnen wij zelf ergens opvolgen hoeveel GAF-dagen we nog hebben? Op de website alvast niet.

    Onduidelijk reglement
    Het staat vol met kromtaal, onleesbare taal. Geen mens die alles goed begrijpt, ook al hebben we gestudeerd en zijn we wel wat jargon gewoon. Echt, pak dat eens aan. Maak brochures, websites met klare mensentaal. Met simulaties en voorbeelden.

    En voorts:
    Dit systeem bestaat al in de crèches. Sofinesse schreef er ooit over. Daar is het -als ik het zo allemaal hoor- nog erger.
    Dit systeem bestaat ook al langer voor de vakantieperiodes, en dat kan ik goed vatten. Dan is het immers pas echt onvoorspelbaar wie wat wanneer zal komen. Dus daar kan ik mee leven. Als ze de website wat zouden verbeteren, zou het nog beter zijn.
    Dit systeem is bedoeld om personeel efficiënter in te zetten. Want daar draait het tegenwoordig allemaal om: efficiëntie. Maar ik denk niet dat er daar veel efficiëntie kan gewonnen worden. Als ik het zo zie bij ons: fantastische Stibo, die gasten zijn altijd bezig met de kinderen en hebben echt geen tijd om zich te vervelen hoor. En iedereen gaat maximaal inschrijven, want dat is goedkoper dan boetes betalen.

    Samenvattend:
    Dit is een systeem ontworpen voor de administratie. Ik denk niet dat er veel ouders betrokken waren bij het ontwikkelen van dit systeem. Want ik ben werkelijk nog geen enkele ouder tegen gekomen die dit systeem OK of begrijpelijk vindt. Het lijkt erop dat dit systeem duurder gaat uitvallen voor de ouders. Door de boetes, door de weinige GAF-dagen. Het is een inflexibel, onduidelijk, asociaal systeem. Echt, ik ben nog altijd zware fan van de ploeg die onze stad bestuurt, maar ik begrijp echt niet dat dit er door geraakt is.

    Maar zie. De proefperiode is bijna afgelopen. Maar daarna gaan we gewoon verder hoor, want het huishoudelijk reglement is geldig tot er een nieuw reglement is.

    Oh en laat het duidelijk zijn: dit is géén aanval op de Stibo. Die mensen kunnen er niks aan doen en ik zie hoe hard ze iedere dag werken en bezig zijn met die kinderen. Zij hebben dit systeem niet uitgevonden.

    Nog één jaar kleuteronderwijs en ik ben er vanaf. Dan gaan ze in het lager beginnen zeker?

    Zalige dagen

    Vorig weekend ging ik op weekend met mijn mama en mijn broer. En we hadden bijzonder veel geluk met het weer, de eerste echte lentedagen.
    Die eerste zonnestralen, dat zijn de leukste van het hele jaar toch?

    Onbeknot

    En als ge die dan nog eens kunt doorbrengen met leuk gezelschap, in een fantastisch huis in een nog veel fantastischere streek? Dan is dat toch helemaal geweldig?

    Soldiers of war

    Dus toen gingen we wat oorlogstoerisme doen. En OK ja, er stond een kermis in Ieper, dus daar viel niet onderuit de komen, de kindjes wilden er even op. En dan moeten wij mee ja.

    Blijvend beklijvend. Last Post.

    Op zondag besloten we van het mooie weer te genieten. En het huis. En de kindjes. En het vele eten en drinken dat we nog mee hadden.

    Zomer in de Westhoek #grimminckhof #maart

    (en ging ik eerst nog eens een kleine 13 kilometer lopen)

    Dagen zonder vlees versie 2015

    Uiteraard doe ik terug mee. Dat is evident, toch? Dagen zonder vlees, wat ooit zo moeilijk was, is nu gewoon mijn tweede velletje geworden.

    De rest van het jaar is mijn vleesgebruik beperkt, twee keer per week ongeveer. Maar in de DZV-periode zet ik dat altijd weer wat scherper. Gewoon, de ideale periode om weer eens op zoek te gaan naar nieuwe vegetarische recepten, combinaties, mogelijkheden. En zien dat in de winkels en op restaurant de veggie-keuze toch al een stuk uitgebreider geworden is in die paar jaar tijd.

    Photo

    Halverwege nu, makkie. Ik eet bergen groenten en peulvruchten en heb me nu ook op de quinoa gesmeten. En ik heb werkelijk nog geen honger gehad.

    Eén keer heb ik vis gegeten, bij vrienden, op bezoek. Zeker ook omdat Thu sushi gemaakt had en daar kan je echt geen neen tegen zeggen. Maar ik vind dat niet erg. Het moet allemaal niet meer zo erg.

    Dus zitten we nu aan zoiets.

    DZV2015

    Goed voor een besparing van 200 baden en 300 kilometer met de auto. En ik neem zelden een bad want ik ga liever in de douche. En ik rijd ook al weinig of niet met de auto…

    Sportief 2015

    2014 was goed afgesloten, 2015 is goed begonnen.

    In januari 75.5 km, in februari 75,4. Zo goed als hetzelfde dus. Perfect op schema voor mijn 750 km die ik wil halen in 2015. OK, ik weet wel, dat is eigenlijk voor op schema, maar ik calculeer alvast al wat mindere (zomer?)maanden in. Nu wordt het wel dringend tijd om wat te beginnen trainen op snelheid om de wedstrijden die op mijn agenda staan toch in een ietwat redelijke tijd te kunnen afronden.

    In februari zwom ik dan ook nog eens 9 km. Ja, dat is eigenlijk zot veel voor mijn doen. Maar ja, vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een zwemkaart en euh sedertdien ging ik niet meer zwemmen. Erg, ik weet het. Nu ja, toen kreeg ik plots een impulske, dat die kaart toch echt op moest geraken. En dat is me op één beurt na gelukt eigenlijk. OK ja, ik heb één keer gezeurd en een vriendin binnen gesmokkeld. De mevrouw aan de kassa vond het wel een beetje raar dat Lies twee keer per dag ging zwemmen, maar L. ging helemaal op in haar sportieve rol :-) En er rest nog één beurt, maar ik ga toch nog eens proberen om die te verzilveren ergens, sjjj :-)

    Dat het bijna gelukt was. #swimming

    Enfin, maar eigenlijk doet dat zwemmen toch wel goed. In de zomer kreeg ik wat crawltips van Nadine en heb die een paar keer toegepast (of wat ik er me nog van herinnerde) en ik kon toch al één lengte crawl zwemmen zonder te verdrinken halverwege. Blijft dat ik echt eens ingeschreven moet geraken voor die start-2-crawl lessen om het echt goed te leren.
    En plan is om dan toch wekelijks één keer te gaan zwemmen.

    Oh ja, en daarnaast heb ik in februari ook nog eens een 30-day (allez ja, 28 day) plank challenge. Planken is het nieuwe squaten eigenlijk. Zorgt voor versteviging van buikspieren, rugspieren, schouderspieren, bilspieren. Zoveel spieren in één keer trainen: wij zijn daar voor. Pas op, het schema is me iets te stevig en ik ben blijven steken op 90 seconden en een paar keer twee minuten. Nu is het kwestie van dat te blijven doen of mijn zorgvuldig gekweekte spieren smelten weg als sneeuw voor de zon!

    Loopagenda voorjaar 2015
    29 maart: Urban Trail Gent (uiteraard, ik ben dol op urban trail, ik ben dol op mijn stad)
    19 april: HavenGentLoopt (de bike&run, terug met Griet)
    26 april: Ten miles Antwerpen (dat is van in mijn eerste loopcarrière geleden en daar heb ik echt zin in zie)
    10 mei: Dwars door Brugge (ook zo lang geleden, twee keer gelopen maar in Brugge lopen is altijd leutig)
    17 mei: Stadsloop Gent (indien mogelijk, al schat ik die kans vrij klein in)
    20 km van Brussel (valt nog te bezien. Ik weet het nog niet eigenlijk. Die valt zo in het drukste weekend van het jaar denk ik)

    De eigen kamer historie

    Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

    Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

    Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

    Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ‘s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

    Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

    En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

    En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.