Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

Volgen! Delen!

Aan alle mensen die nog nooit alcohol gedronken hebben

Proficiat. Echt! Flink. Misschien is het ook helemaal niet zo flink omdat je het gewoonweg niet lust, ook goed. Toch flink. En ja, het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn. Want in de loop der jaren heb je telkens dezelfde commentaren moeten horen. Over dat je niet drinkt. En iedere keer kreeg je kraantjeswater of vies fruitsap op een receptie. Sorry daarvoor. Dat was fout. We zullen het niet meer doen.

Vandaag begint Tournée Minerale. Heel wat mensen (meer dan 100.000!) proberen voor een maand het drinken volledig te laten. En dat is een fantastisch initiatief, vind ik zelf en ik doe ook mee. Want door een maand alcohol te laten, gaan mensen misschien wel ondervinden dat het al bij al nog meevalt, zo’n maand niet drinken. Gaan ze erna misschien wel nooit meer drinken, of toch veel minder vaak. Gaan ze alternatieven vinden die ze misschien wel lekkerder vinden. Gaan ze misschien ook meer begrip opbrengen voor jullie, de niet-drinkers. Gaan ze misschien zelfs mee ijveren om meer alcoholvrije alternatieven aan te bieden op recepties en feestjes.

Maar de voorbije dagen en weken zag ik opiniestukken van niet-drinkers die vertellen over hun ervaringen. Dat ze zich een rariteit voelen en slecht behandeld door de rest van de wereld. Regelmatig zag ik aankondigingen passeren van mensen die Tournée Minerale mee doen. En iedere keer is het van dat: de nooit-drinkers komen trots vertellen dat ze nog nooit gedronken hebben. Dus wat is daar nu eigenlijk moeilijk aan? Iedere keer lijkt het alsof het toch peanuts is, niet drinken. Kortom, een Tournée Minerale, dat is toch nergens voor nodig?
Wel, ik zou aan jullie willen vragen: hou er mee op. Dat is echt ontmoedigend. Vergelijk het met dat jij zou zeggen dat je een marathon gaat lopen en dat de andere zegt “Nou, wat is daar nu moeilijk aan, ik loop elke dag een marathon”. Of ook “Afvallen? Dat is toch niet moeilijk? Eet gewoon wat minder.”

Door die reacties voelen nogal wat enthousiaste mensen zich plots een problematisch geval. Omdat het voor hen wél een opgave is. Ik heb mezelf nooit als een problematische drinker beschouwd, maar toch is mijn vorige poging gesneuveld in het tweede (!) weekend. Dan al ja. Veel mensen drinken nu eenmaal graag. In gezelschap. Na een zware werkweek. Om even alles minder zwaar te zien. Bij het eten. Of gewoon, omdat het lekker is. Ze kennen de kwalijke gevolgen van alcohol, want wie kent die nu niet? Maar toch… Het is zo moeilijk… Want zo lekker en gezellig…

Ik begrijp dat jullie het er allemaal een beetje moeilijk mee hebben, omdat jullie al heel jullie leven niet drinken. Dat voor jullie een maand niet drinken evident is en daardoor begrijp je wellicht ook niet dat het voor anderen wel een hele opgave is. Maar geloof me: het is echt niet gemakkelijk. Zie er de voordelen van in: het zijn allemaal potentiële toekomstige partners in jullie terechte strijd tegen saaie drankjes op recepties en belachelijke reacties. Dus het is beter om hen aan te moedigen. Een paar voorbeelden “Waaw, super! Jij gaat dat zeker kunnen!” of ook “Tof! Dan zorgen we samen voor lekkere alternatieven op dit of dat feestje”. Of nog: “Super! Dat zal je gezondheid zeker ten goede komen!” En uiteraard ook “Hoera! Nu zal ik niet meer de enige nuchtere zijn op feestjes!”

En oh ja: aan de drinkers die niet willen meedoen: no problem. Volgend jaar is er vast en zeker een nieuwe kans. Geef gewoon toe dat je er geen zin in hebt. Dat het jullie allemaal een beetje te veel wordt: gezond eten, niet roken, sporten en nu ook nog stoppen met drinken. Of dat je bang bent dat je het er te lastig mee zou hebben. Of dat je het gewoonweg niet zou kunnen. Maar ook voor jullie geldt: moedig de mensen die wél willen meedoen aan. Maak geen opmerkingen als dat één maand zonder alcohol voor de gezondheid misschien niet zo’n groot verschil maakt. Dat is misschien zo. Maar daar gaat het hem eigenlijk niet om. Het is vooral een kwestie van bewustwording, een stap naar een leven met minder alcohol.

En al mensen die meedoen: véél succes! Jullie kunnen het!

Oh ja. Mijn Tournéé Minerale is al wat eerder begonnen. In het kader van de marathonvoorbereiding heb ik al geen druppel meer aangeraakt sedert 30 oktober. In het begin was het lastig, maar deze keer lukt het me wel! Dus als ik het kan, dan kunnen jullie het ook! ;-)

Volgen! Delen!

Project Poes

Wij hebben geen huisdieren. En ik was ook lang tegenstander. We gaan te graag eens weg, extra werk en opkuiswerk… Bovendien ben ik een beetje allergisch. Niet super zwaar, maar toch. Vroeger als kind had ik geen last van poezen, nu moet ik er al wat van niezen en rode ogen. Maar als er niet te veel haar rondzwerft valt dat nogal mee.

Maar Janne en Sien willen graag een beestje. Ik heb ze lang kunnen zoet houden door te zeggen dat we spinnen als huisdieren hadden maar dat argument deed het niet langer. En ook dat ik allergisch ben. Maar goed, dat laatste valt dus nogal mee. Maar we zitten dus met een actiecomité. Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij dat er niet naar een poes gevraagd wordt.

We zitten met een actiecomité. #janne1709 #projectpoes

Als kind had ik een poes, Minoes. Die had mijn broer gevonden in de velden achter onze tuin. We hadden er eigenlijk wel iets aan, tot onze hond er bijkwam, Poeffie. Een wilde, onstuimige teckel die altijd achter het arme beestje zat. Waarop de poes zich altijd zo snel mogelijk terugtrok op haar plekje op de chauffageketel in de garage. Maar aan die teckel (die na een paar jaar na een zoveelste ontsnappingspoging verongelukte) en zijn opvolger: de yorkshire terrier: ik heb daar echt véél aan gehad.

Het is vooral Janne die graag een huisdier wil. En ik denk dat ze daar ook erg veel zou aan hebben. Want ze heeft in haar jonge leven al heel vaak moeten afscheid nemen van beste vriendinnekes die door allerlei omstandigheden naar een andere school vertrokken. Dan zou ze een vriendje hebben dat blijft. Onderzoek toont dat ook aan, dat kinderen veel hebben aan huisdieren. En dat het goed is voor hun ontwikkeling. Als ik denk aan hoeveel ik in mijn kindertijd had aan die beestjes. Een huisdier, dat is toch gewoon iemand die altijd naar je luistert, je begrijpt, je gelijk geeft, … Op momenten dat je je onbegrepen voelt door de rest van de wereld.

Dus ja. Alles voor de kinderen hé, en ik denk echt dat het vooral voor Janne een meerwaarde zou zijn. Dus ik ben overstag gegaan. Hoewel ik zelf meer een hondenmens ben, denk ik dat een hond moeilijk past in ons leven en bovendien haat Peter honden. Ik haat enkel loslopende honden als ik ga lopen, doch dit terzijde :-)

Maar Peter biedt nog een beetje weerstand. Er wordt dus op hem in gemasseerd. Maar we overtuigen hem wel. :-)

Dus als ge er eentje weet zitten. Liefst een kleintje nog. Niks schattiger dan een kleine kitten. En liefst een rostje. Verder niet zo kieskeurig.

Nu nog een naam. Ik moest deze poll aan jullie voorleggen van Janne. Elk gezinslid mocht één naam kiezen. Raad zelf maar wie welke naam koos :-) Al zullen we er pas echt eentje kiezen als er een beestje is natuurlijk!

[Total_Soft_Poll id=”2″]

Volgen! Delen!

Verdi-marathon: stand van zaken

Om het eens over de marathon te hebben. Die komt er bijna aan. Nog 44 dagen, zegt mijn aftelapp. Hoe staat het met de training?

Datum gesaved. En ik heb er goesting in! #roadtoverdi #marathon

Wel goed eigenlijk. Ik heb me geen nieuw schema aangemeten, maar gewoon dat van de vorige keer gerecupereerd. Omdat daar wel veel variatie in zat. Dat is gebaseerd op vier trainingen per week: 1 lange duurloop, 1 of twee intervallen, en 1 à 2 kortere lopen. Het is de voorbije weken wel zo druk geweest dat er af en toe een training sneuvelde, waardoor ik er maar drie deed. Dat is wel een beetje spijtig.

Anderzijds compenseer ik dat wel omdat ik minstens één keer per week een ander soort training doe. Femke en ik laten ons wekelijks eens afbeulen bij Forza. Zij begeleiden ons eigenlijk naar de marathon met krachtoefeningen die inwerken op onze loophouding. Heel tof eigenlijk, maar best zwaar! We hangen daar al eens aan ringen en zo. Een mens moet er iets voor over hebben om een marathon te lopen! Benieuwd wat dat gaat opleveren!

Wat een mens niet allemaal moet doen om een marathon te lopen he. #roadtoverdi #verdimarathon #forzatraining

Enfin, al die activiteiten samen worden hier wat schematisch bijgehouden, voor de curieuzeneuzemosterdpotten.

Ondertussen dus al aangekomen in het derde en laatste deel van het schema: opbouw naar de wedstrijd toe.

Mijn outfit staat bijna op punt. Haja, als ge 40 jaar wordt en die dag een marathon loopt in Italië, dan mag je er wel een beetje proper bij lopen hé. Heb ik me eindelijk die Nike Power Speed broek gekocht die ik zo lang wou, in solden. En net twee paar nieuwe schoenen besteld, dezelfde als ik al had (asics J33 2) en de ultieme marathonschoen (adidas adizero adios) met zolen van bandenfrabrikant Continental. Het huidige WR marathon werd gelopen op die schoenen dus ja… Dat belooft heroïsch te worden, toch? ;-)

Soms loop ik ook eens per ongeluk een hondje.
Ik liep een hondje vandaag 🐶 😂 #running #nevernotrunning #roadtoverdi

Of splits ik een lange duurloop op in twee delen, omdat dat de enige mogelijkheid was.

Ochtendloopje met @grietvandurme. Middagloopje met @johanbresseleers. En zo komen we weer aan ons kilometers voor vandaag! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Ondertussen hebben we ook een haas die meegaat. Gert, waarmee ik vorig jaar al mocht meerijden naar Den Haag heeft zich aangeboden om ons onderweg een beetje gezelschap te houden. Hoe wijs is dat niet zeg.

En nog meer gezelschap. Leen, mijn nichtje waarmee ik vorig jaar de midwinternachtloop liep, wordt de week ervoor 35 en wil dat ook loopgewijs vieren. Zij gaat mee voor de halve marathon en brengt Tante Magda mee als supporter.

Het gaat daar zotjes worden. Ze gaan daar nog nooit zoveel Belgen gezien hebben!

Volgen! Delen!

Blog een beetje vernieuwd.

Blog dus in een nieuw kleedje gestoken. Heel simpel, heel sec. Waardoor hij nu ook beter leesbaar zou moeten zijn op mobiele telefoons.

Er kwam zelfs eens een nieuwe bio want de oude was al jaren verdwenen wegens niet meer up-to-date.

Er kwam ook een nieuwe pagina met lijstjes. Omdat lijstjes om af te vinken wel leuk zijn.

    • Een lijstje met eigen dingen. Zijn er niet zo veel maar misschien komen er nog wel bij.
    • Loopuitdagingen. Gebaseerd op dat van Annelyse van vroeger maar wat aangepast.
    • Een book challenge van Verbeelding. Niet dat ik er naar streef die helemaal af te vinken. Ik wil lezen wat ik wil lezen en zien hoe ver ik daar mee geraak.

En je kunt mijn berichten nu ook gemakkelijker delen. Al komt die oude foto dan terug boven. Die krijg ik voorlopig niet weggewerkt. Bleh.

En dan nu mijn laatste goed voornemen: meer bloggen. Ideeën genoeg hoor, maar tijd om ze uit te schrijven hé…

Volgen! Delen!

Terugblik. Vooruitblik.

2016 was het jaar van mijn eerste marathon. Dat was gepland, vorig jaar deze tijd was ik al stevig aan het trainen. Het was een heerlijke ervaring, die marathon, echt. Soms vragen mensen me nog wel eens: “dat was wel lastig zeker?”. En dan ontken ik, want zo heb ik het niet ervaren. Ik was goed getraind, zorgvuldig opgebouwd, niet te veel, niet te weinig. Aangepaste voeding. Uitstekend voorbereid. En ook op het moment zelf heb ik niet zot gedaan: goed op hartslag gelopen, zodat ik zeker comfortabel zou kunnen uitlopen. Wat dus goed gelukt is. Nog altijd zot content over. Zo content dat er dus nog ééntje volgt.

2016 was helaas ook het jaar dat we alweer een geliefde moesten afgeven. Tantie. Ik had het niet zien aankomen, en zeker niet zo snel. Maar het gemis is hier nog altijd snijdend. Zeker in deze periodes, waar er ook altijd met weemoed wordt teruggekeken naar die laatste kerst in 2009, waar alles nog perfect was.

Maar 2016 bracht ook iets geheel onverwachts: ik schreef een boek! Op 27 mei mailde ik de uitgeverij, een week later kreeg ik een go, en 11 oktober lag het boek in de winkel. Het bracht stress met zich mee, maar ook heel veel leuke momenten.

Op lijstjesgebied:
Ik haalde-met een stevige eindsprint in december- mijn goodreads-jaarchallenge. Amper tien boeken. Niet veel hé, ‘k weet het. Waarvan dan nog twee luisterboeken. Koning van Katoren, voorgelezen door Jan Terlouw zelve. Zalig hoor. Luisterboeken tijdens het lopen zijn eigenlijk echt tof. Ga ik nog wel doen. Maar ik ben nog een beetje aan het zoeken in die luisterdingen wat me het meeste ligt. Momenteel doe ik dat met een app: Storytel. Werkt met een abonnement, tien euro per maand. Niet zo goedkoop, maar als je één à twee boeken per maand leest valt dat nog wel mee vind ik. Vrij veel keuze daar. Maar misschien moet ik de podcastwereld ook eens ontdekken.

Op loopgebied:
Nou ja. Het doel was 1500 km. Dat is gelukt, half november al. Dus smeten we er nog een 300 extra tegen. 1800 kilometer, niet slecht, hé.

Wat 2017 brengt is natuurlijk nog afwachten. Maar waar ik op hoop?

  • Gezondheid voor mijn dierbaren. Want dat is een hele belangrijke. De belangrijkste, eigenlijk.
  • Een tweede marathon. En misschien wel een derde.
  • Een tweede boek. Er zijn al ideeën, jawel.
  • 15 boeken voor 2016. We mogen wat ambitieuzer zijn, ja.
  • 2017 km voor 2017. Dat zijn er nog eens 217 meer dan dit jaar. En de eerste keer over de 2000 km? Benieuwd of dat gaat lukken
  • Op gewicht blijven. Meer moet dat niet zijn. Minder ook niet.
Volgen! Delen!

Blog kapot, blog gemaakt?

Dat mijn blog dus kapot was. Serieus kapot. Dat ik mijn marathoncompagnon van dit jaar eeuwige dankbaarheid verschuldigd ben -alweer- voor het oplappen van mijn blog. Hopelijk is het nu in orde. Fingers crossed.

Dat het najaar gruwelijk druk was. Maar echt. Té, té, té. Een vent die (véél) te veel werkt, ik die véél werk had op het werk, daarbij een boek probeerde te promoten (gaat goed! tweede druk!) en ik die daarbij ook nog een marathon deftig probeer voor te bereiden.

Je zou kunnen zeggen: dat marathon trainen, dat doe je jezelf aan. Juist ja. Maar ik ken mezelf al wat langer dan vandaag. Ik heb dat nodig, dat trainen. Liefst met een doel. Dat marathonverjaardagsidee is er al lang en ik kan mijn veertigste verjaardag nu eenmaal niet verleggen. Bovendien: met dat lopen maak ik mijn hoofd leeg, zet ik alles eens op een rijtje en krijg ik verse inspiratie. Met dat lopen zorg ik ervoor dat ik voor de rest ook overeind kan blijven. Het najaar, dat is de periode van het donkerder worden en ik (en ik niet alleen) heb dan de neiging om wat neerslachtiger te worden en me te laten gaan. Als ik ga lopen dan krijg ik licht, en lucht, en adem, en energie. En dat doet me zoveel deugd dat ik dat echt niet wil laten schieten.

Maar druk dus. Maar wel wijs daar niet van. Ik wou daar af en toe iets over bloggen, maar eerst was er geen tijd. En dan was er geen blog.

Maar ziet! We zijn een week ver in de vakantie. Ik heb iedere dag uitgeslapen. Ik heb al leuke dingen gedaan met de kinderen. Ik heb al een paar kasten uitgemest en mijn administratieve rompslomp bijgewerkt. Ik heb mijn blog terug. En dat is ook echt wijs.

Ik zag al een voorschotje van hun puberteit vanmiddag. #janne1709 #sien90210 #hartrock

Volgen! Delen!

Winterloopkledij. En schoenen.

Loopgerief. De gemiddelde loper wordt behoorlijk vrolijk als hij nieuw loopgerief mag kopen. Ik word bijzonder vrolijk. In periodes dat ik veel aan het lopen ben vind ik loopkledij belangrijker dan gewone kledij. Echt wel! :-)

Nu ik een wintermarathon plan wil ik dus wel een beetje extra, goed wintergerief. Want er staat dus veel training gepland in de winter en dat geeft me niet. Ik loop nog altijd liever buiten in de kou en de regen dan dat ik op een loopband moet staan. Maar je moet wel een beetje goed uitgerust zijn dus.

In de loop der jaren heb ik wel al een aardige collectie sportkleren verzameld, maar het ene ding is het andere niet. Sommige dingen gaan al jaren mee, andere dingen ben ik na een paar keer al beu omdat het bv naar boven kruipt of omdat het zweet blijft aan de binnenkant hangen. Irritant.

Maar goed. Ik mocht van Decathlon een paar spullen proberen. Ik ga vaak naar Decathlon wegens vlakbij, betaalbaar en goed gerief over het algemeen. Ook voor de kinderen. Eén minpuntje: ik vind de loopkledij meestal niet echt mooi. Ahum. Sorry hoor. Maar nu was er toch één jasje dat mijn aandacht trok.

Om te beginnen vond ik het dus al mooi. Hoera! Maar vooral: het heeft alles ineen, het is – zonder twijfel- het meest vernuftige jasje dat ik ooit gezien heb (en geloof me: ik heb er al veel gezien). En echt, dat is een gemak, want in de winter ben ik anders best lang bezig met het juiste gerief te verzamelen vooraleer ik kan vertrekken.

2016-11-16_03-37-08

De voordelen:

  • Ingebouwde handschoentjes: die je eerst over je vingers kan doen, vervolgens enkel over je handen om vervolgens naar boven te schuiven. Ideaal want in hebt begin heb ik koude handen, daarna niet meer. Wat moet ik dan met die handschoenen hé.
  • Ingebouwde buff: ik loop heel vaak met een buff, want als ik ziek word, dan is dat altijd eerst en vooral op mijn keel. Ik hou die dus eigenlijk graag warm. Hier zit die netjes ingebouwd, maar je kan hem evengoed aflaten. Eerst voor je gezicht, na een tijdje niet meer.
  • Ingebouwde pet in de kap: ik hou van petten om te lopen! Dat houdt het water toch meer uit je gezicht. En die is op zo’n manier ingebouwd dat je die echt knap kunt aansluiten zodat die niet afwaait.
  • Ah en ook belangrijk natuurlijk: fluo-elementen. Voor de zichtbaarheid.

Enige nadeel misschien zijn de mouwen: die voelen wat krakerig aan dus ik denk dat ik het liever ga dragen met een t-shirt met lange mouwen onder. Maar daarvoor moet het echt koud zijn wel. Anderzijds denk ik dat het jasje net daardoor wel zeer waterafstotend is!

Helaas (euh nou ja) heb ik het jasje nog nooit kunnen uittesten in heel koud weer of in nat beestenweer zoals vanochtend. Blijkbaar valt het weer altijd nogal mee als ik ga lopen. Zoveel te beter natuurlijk! Maar ik ben zo zeker dat ik nog zoveel deugd ga hebben van dat jasje! Het kost 60 euro en echt, voor een jasje met zoveel mogelijkheden is dat eigenlijk gewoon géén geld.

Ik heb het ook vaak nogal warm als ik loop en als het niet regent loop ik dus enkel met een t-shirt met lange mouwen. Maar dan loop ik wel met buffke (nekwarmer) én een mutsje van Decathlon. Een loopmutsje, dat vond ik dus vroeger onzin: een gewoon fleece mutske lukte toch ook wel? Nou ja, tot je dus zo’n loopmutsje opgezet hebt hé, dit mutsje is dus echt een stuk comfortabeler. Bovendien kan je er een lampje aan hangen én is het met een fluorescerende print. Ik ben zot van dat mutske, echt! Eén minpuntje misschien: geen gat om een staart door te steken, maar echt storen doet dat niet.

mutske

Ik kreeg ook een runlight, dat was ook zoiets waarvan ik het belang ervan vroeger onderschatte. Ik loop niet vaak in het donker, maar als ik het doe gaat dat ding mee. Je ziet zowat alles dus de kans op vallen is een stuk kleiner. En je wordt ook zelf bijzonder goed gezien, dat is ook een niet te onderschatten belang.
En tot slot kreeg ik ook fluorescerende handschoentjes, maar die zal ik dus eerder gebruiken op de fiets. Handschoenen om te lopen: ik zwier dat na 500 meter uit en wat moet ik er dan mee hé. Maar al bij al: zeer tevreden van het gerief allemaal!

Oh ja. En gisteren heb ik mijn jaardoelstelling gehaald: 1500 kilometer gelopen in 2016 en nog 6 weken te gaan! 800 kilometer daarvan waren op mijn Nike Lunarglides, en die waren daarmee wel weer helemaal versleten. Asfaltloperke hé. Heel tevreden van geweest daar niet van. Maar ik begon het al weer licht te voelen in mijn schenen dus tijd voor nieuwkes. Deze keer werden het Asics! Weer goed voor een kilometer of 800!

Met deze 12 kilometer haalde ik vandaag al mijn jaardoelstelling binnen: 1500 km! Waarna ik mezelf trakteerde op nieuwe schoentjes. #asics #running #nevernotrunning #running

Bedankt voor de spullen, Decathlon en Walkie Talkie!
#teamdecathlon

Volgen! Delen!

Halve marathon Donkmeerloop

Exact een week geleden, tijd voor een verslagje dus. Halve marathon op de Donkmeerloop.

Een aanval op mijn PR van de halve marathon van vorig jaar in Ploegsteert. Dat stond toen op 1:52:12 maar het parcours was wel 400 meter te kort om een halve marathon te zijn.

Vorig jaar werd er in de zomer beter doorgetraind, maar ik had mijn training wel goed hernomen in september. Maar dat was dus tot dat mijn boek uit kwam. Die week liep ik zelfs niet, denk ik. Maar daarna weer wel. Niet genoeg weliswaar, maar wel aangevuld door veel crosstraining (vooral Hiit, Sixpack en spinning in FIT Gent bedoelen we daarmee. Het is daar kweet nie hoe wijs trouwens.) Zo spierversterkende oefeningen: dat is goed voor uw lijf in het algemeen en dat ondersteunt ook uw lopen. Zonder te lopen kan je daarmee sneller lopen :-)

Maar goed, toch niet genoeg getraind en een beetje oververmoeid de dagen voordien. In die zin dat ik eigenlijk niet zo veel stem had. Gelukkig had ik een wit konijn in mijn hoed zitten: niemand minder dan Chris Rogghe, een fenomeen in loopland eigenlijk. Zij had me al eens eerder gehaasd in Gent en ze vond dat wel fijn en ze wou me nog eens hazen voor de halve marathon ook. De timing zei 1 november, ideaal na haar marathon in Amsterdam (waar ze wel geblesseerd moest opgeven) en voor haar halve waar ze nog eens zelf stevig wil doorgaan.

Loopfoto’s, ze zijn maar zelden flatterend.

Photo

Enfin, ze wist van mijn oververmoeidheid en mindere training, maar het plan was toch om aan een pace van 5:10 te starten en te zien hoe lang we dat konden volhouden. Om een PR te lopen dat onder de 1:50:00 lag. Bij het vertrek bleef de speaker maar herhalen dat we de halve triatlon bijna ging beginnen, dus ik maakte me wel een beetje zorgen, want ik had geen zwemgerief en geen fiets bij :-)

Om het kort te houden: ik heb het lastig gehad. De hele wedstrijd door zowat. Ik heb de hele tijd gedacht dat ik dit écht écht niet kon volhouden. Maar ik heb het op één of andere manier toch gedaan. Drie mindere kilometers van rond de 5:30 maar gelukkig op andere punten wat voorsprong genomen. Het parcours was iets langer, dus hebben we gewoon 400 meter voor de aankomst nog een sprintje gezet en dan rustig uitlopen. Strava-tijd telt. En Strava zegt 1:49:28. Stevig PR en onder de 1:50:00 dus. Hoera!

Halve marathon in 1:49:28. Stevig PR ondanks niet zo optimale voorbereiding. Haasje en volger zijn blij! #running #donkmeerloop #runstagram #runfie

Leuke wedstrijd verder. Wel rondjes, maar dat stoort me niet, ik weet dan goed aan wat ik me kan verwachten. En mooi parcours, wel veel bochtjes.

En ik werd zelfs opgehaald en afgezet door Chris aan huis ook, echt topkonijntje dat hoor :-). Bedankt!

Volgen! Delen!

Marathon 2. Een hele speciale!

Bon. Waar was ik gebleven. Dat ik nog eens een marathon ging lopen. In Kopenhagen, dat was het plan. Maar toen bleek dat weekend hét weekend van Kopergietery te worden en Janne doet daar aan mee, dus dat was al een moeilijke. En toen zou Sien ook nog op bosklassen vertrekken op maandag en werd het organisatorische eigenlijk een onbegonnen zaak.

Terug naar af dus.

Mijn allereerste plan was een marathon te lopen op mijn veertigste verjaardag. De enige die ik vond was Tokyo. Toch wat ver, en dus deed ik ondertussen al die van Rotterdam, dan hadden we die marathon voor mijn veertigste toch al gehad.

Maar goed. Toen passeerde er een berichtje van marathonman. Dat er nog plaatsen waren om mee te gaan naar Tokyo. Verleidelijk. Tot ik het prijskaartje bekeek. 2400 euro per persoon. Zonder vliegtuigtickets. Slik. Dat had ik er niet voor over. Zeker omdat je dan toch zo bezig bent met de marathon dat je weinig van de stad kunt zien.

Nog een beetje verder gezocht en ik kwam uit bij deze. Héhé. Een kleine marathon, 500 à 600 deelnemers. In Italië. We zullen ons Italiaans nog wel een beetje moeten bijspijkeren, want de communicatie gebeurt voornamelijk in het Italiaans.

Heel lang moest ik eigenlijk niet zoeken vooraleer ik iemand vond die zo zot was om mee te gaan. Deze keer werd het Femke, ook wel gekend als mijn trainingpartner die mijn boek hielp mee vorm geven (in al zijn facetten). Tijdens de voorbereiding voor Rotterdam liepen we ook al een paar keer samen, Femke liep later de Great Breweries Marathon.
Maar heerlijk toch, dat ik altijd van die zotte ideeën krijg en dat ik altijd wel zotte vrienden/vriendinnen vind die mee willen in mijn plannen :-)

En dus gaan we naar Italië. En nemen man en kinderen mee. Ik weet eigenlijk niet of er al ooit Belgen geweest zijn die aan die wedstrijd deelgenomen hebben. En het is een jubileumeditie, 20 ste editie. Leuk ook: het is een marathon die van punt a naar punt b loopt, dus niet in een rondje.

verdi

Wordt een eitje hoor, die marathon, de eerste helft is het vooral naar beneden lopen, daarna is het vlak :-)

verdi2

Wat wel wil zeggen dat we zowat moeten beginnen aan het trainingsschema. En dat er lange, koude, donkere duurlopen gepland staan, want lopen op 26 februari betekent langste trainingen in het putje van de winter. Maar ik loop graag in de winter, denk ik nu. En ik heb een super goed jasje gekregen van Decathlon die me door de koude heen gaat helpen. En een runlight, voor als het donker is.

Maar wel! Dat ik OP mijn veertigste verjaardag een marathon ga lopen. En dat ik dat daar daarna ga vieren. Hoe leuk is dat wel niet?
OK. Niet iedereen gaat dat begrijpen, vermoed ik. Maar goed. Ik vind het super! Nog 124 dagen!

Volgen! Delen!