Ode aan Freecycle

Kent ge dat gevoel? Dat ge een hoop gerief hebt waar ge niks meer kunt mee doen. Dat ge gebruikt hebt, maar nu heb je het niet meer nodig en het ligt in uwe weg. Of het is een beetje kapot, maar niet helemaal, maar aangezien ge het niet meer nodig hebt, herstel je het niet maar breng je het naar het containerpark. Zonde toch eigenlijk, want ge weet dat sommige mensen daar wel nog iets zouden mee zijn. Maar begin maar eens rond te vragen. Of ge weet dat er mensen zijn die het niet breed hebben, die daar wel blij mee zouden zijn. Bovendien is dat niet echt duurzaam, gerief dat nog perfect bruikbaar is naar het recyclagepark brengen. Zonde toch ook, dat daar dan niks meer van gebruikt wordt.

Enfin ja, mijn probleem is opgelost. Ik heb Freecycle Gent leren kennen, een openbare Facebook-groep met meer dan 10.000 leden.

FREECYCLE GENT is een weggeef”winkel”.
Als je op zoek ben naar iets of hebt zelf iets te geef van ijskasten tot potloden waar je niets meer mee kan doen, kan je het hier plaatsen.
Het is dus niet de bedoeling om te: ruilen/verkopen/kopen, daar bestaan al genoeg pagina’s voor. ’t Is hier allemaal voor de niette, noppes, njenté

Eerste test: in ons vorig huis hadden we op ons dakterras enorm veel potten staan. Die zijn allemaal mee verhuisd en bovendien had de vorige eigenaar ook nog aardig wat potten laten staan. Veel te veel potten dus want nu ook een heel stuk gras. Vaak niet de mooiste potten, dus het idee was om ze weg te smijten. Ik nam een slordige foto, smeet die in de groep en… mijn Facebook stond, euh, roodgloeiend. Binnen de twee uur waren al mijn potten weg. Studenten vaak, die ook wat willen moestuinieren maar geen geld hebben voor potten. Jonge koppels ook, die nog maar net samenwoonden. Ik was content dat ik hen daarmee een plezier mee kon doen.

Ook weggegeven: een speeltuigje en een airco, jawel. Dingen die ik van vrienden had gekregen. Ik ben van oordeel dat als ik het zelf gekregen heb dat ik het daarna niet moet gaan verkopen. We konden geen van beiden gebruiken, vrienden en familie waren niet geïnteresseerd. Op de airco kreeg ik maar liefst meer dan 100 reacties! Dan maken de meeste eigenaars er een loting van.

Nog weggegeven: stoelen, spiegels, boeken. Allemaal voor de voor niets, ja. Het zijn ook allemaal dingen waar je amper geld zou voor krijgen, maar waar je wel nog iemand plezier kunt mee doen.

In de plaats gekregen: ik heb één keer een loting gewonnen (we waren met twee) en ik heb het dan afgestaan aan de andere omdat ik er niet om kon gaan, haha. En er had ook iemand verse rozemarijn mee voor mij en iemand een doosje met eitjes, in ruil voor iets wat ze van mij krijgen. Maar dat hoeft niet en dat is zeker niet de bedoeling.

Ik gooi niet alles op Freecycle trouwens. Kinderkleren die ik niet meer kan verkopen, gaan naar Babynest. Een ander deel probeer ik nog te verkopen, maar ge steekt daar toch veel tijd en energie in.

Ik heb ook al heel leuke oproepen zien verschijnen op Freecycle. Zoals die van die jongen die een platte autobatterij had ergens in Gent en een ander die hem dan gaan redden is met startkabel. Of nu van een blind meisje dat wil gaan sporten en mensen zoekt die haar willen begeleiden. Dan ziet ge dat het nog niet allemaal verkeerd gaat in deze maatschappij. :-)

Ja, ik ben helemaal fan van Freecycle. Ik vraag me af of recyclageparken daar iets van merken, van die groepen. Dat er minder gerief weggegooid wordt en meer gerief herbruikt wordt. Ik heb alleszins zelf al een beurt of twee, drie uitgespaard door mijn gerief gewoon aan huis te laten ophalen, super handig is dat. En vooral: ik word heel erg gelukkig van iets weg te geven. Ik ben iemand die bijna nog liever cadeautjes koopt dan ze te krijgen.

O, en als ge niet van Gent zijt: er bestaat misschien wel een Freecycle in uw buurt: Leuven en Eeklo hebben er zeker en vast ook ééntje!

Run&Bike: verslag

Vorige zondag dus Run & Bike. Op het laatste moment toch een vestimentaire switch: als vrouw van de presentator (ikke) en als vrouw van de organistor (één van de organisatoren, allez)(Griet) voelden we ons min of meer verplicht om met het t-shirt van de Haven Gent te lopen.

En op het laatste moment ook nog een fietsswitch want de band van de oefenfiets had het begeven. Maar helemaal klaar wel hoor, verder.

De start verliep wat chaotisch. De fietsers moesten eerst starten en dat hadden we dus niet afgesproken. Maar ik stelde me iets verderop voorbij de start om te wachten. Maar waar ik vrees voor had gebeurde ook: in het pak lopers vond ik Griet niet meer terug. Gewacht tot alle lopers gepasseerd waren, hoewel ik wist dat ze vrij vooraan stond om te starten. En dan dus oprukken naar voor. Niet evident, tussen zo’n meute lopers. Ik brulde er dus maar op los, maar het duurde een hele tijd tot ik haar vond. Al 8 minuten aan het lopen en anderhalve km ver ongeveer. Ik heb dan maar onmiddellijk overgenomen om te lopen dan want Griet had haar al volledig gesmeten en was wel aan wat rust toe. Toen pas gemerkt dat ik mijn TomTom nog niet aangezet had in die start. Maar mijn Runkeeper app op de telefoon liep wel al. Ik heb dan ook eerst bijna 8 minuten gelopen tot aan de volgende biep. Maar vanaf toen waren we goed vertrokken.

Onze wissels om de vijf minuten liepen heel gesmeerd, een mooie routine. Heel wat lopers keken daar echt van op. Bliepke ging af, fietser naar voor, afspringen, verder lopen met fiets, loper komt erbij, “GO” roepen en loper weg. Het maakte nogal indruk. Maar één keer een klein probleemje gehad. Die vijf minuten waren ook heel goed. Vijf minuten alles geven, dat is goed vol te houden. En dan vijf minuten recupereren.

Je ziet dat ook heel goed aan mijn hartslag. Tijdens het lopen ging die ergens tussen de 160 en de 180. Op de fiets zakte die naar rond de 120 of lager.

Run&Bike1

Een overzicht in zones leverde het volgende op: 37% in easy en 12% in fat burn zone, dus dat is 49% van de tijd niet echt vermoeiend hé.

Run&Bike2

De meesten run & bikers wisselden minder vaak van fiets, tot zelfs maar om het half uur. Maar volgens ons konden we daar geen tijdswinst mee maken. En neen, met de overstap van fiets verloren wij geen tijd.

Alleszins, we hebben enorm genoten van het parcours. Door de metershoge schroothopen (er lagen daar stukken trein in!), langs het water, begeleid door een boot. Langs reusachtige containers. Over de parking van de Honda. Maar vooral door de productiehal van Volvo. Dat was echt vree de moeite. Ik ben benieuwd naar de foto’s van daar.

We kwamen aan in 1:46:24. Gemiddelde pace 5:08. Dat is ruim een minuut sneller dan ik anders loop. Griet en ik deden ongeveer hetzelfde tempo, zij was misschien iets sneller maar niet heel veel. We konden dat gedurende de wedstrijd mooi opvolgen door de Tom Tom Multisport die op het stuur gemonteerd stond.
Die tijd, dat is bijna een half uurtje rapper dan dat ik die ooit liep in Brussel (2:12). We hadden het er ook regelmatig over: respect voor diegenen die een halve marathon aan dat tempo kunnen uitlopen, wij zouden het alvast niet kunnen.

Oh, en weet je wat nog het strafste van alles is? We hebben zowaar de tweede plaats behaald bij de Run & Bike vrouwenteams! Oké, er waren wel maar 7 vrouwenteams, maar toch! Ik denk dat het zowel voor Griet als voor mij ons eerste (en laatste?) medaille ooit is. Enfin, niet dat er een ceremonie voorzien was hoor. Spijtig, want Peter deed de prijsuitreiking :-)

Volgend jaar? Zeker opnieuw, zelfde team. En echt waar: ik kan jullie dat eens aanraden zo’n run & bike. Een heel apart avontuur.

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

Bike & Run op de HavenGentLoopt.

Ik doe dus morgen mee aan de HavenGentLoopt. Manlief loopt dan wel niet, presenteren kan ie als de beste en sedert een aantal jaar is hij zowat de vaste presentator van de lopen van GentLoopt. Dus ja, dan loop ik liever mee in Gent hé. Zeker omdat ik ook een hoop volk ken die meeloopt in Gent.

Edoch, ik bekeek eens het programma en ik zag wel een leuke staan: de run & bike. Twee lopers, één fiets. Er loopt er altijd ééntje terwijl de andere fietst. Leek me wel eens een leuke idee om te doen. Griet is ook altijd wel in voor een zot idee, dus die was meteen overtuigd om mee te doen. 21 km, leuk dus, want dan zien we het hele parcours. En dat parcours belooft héél tof te worden: door loodsen, langs torenhoge schroothopen, langs honderden nieuwe wagens, door de productiehal van Volvo. Echt een uniek parcours. En echt spijtig dat dat nu net op dezelfde dag van de Ten Miles valt, want anders zou er veel meer volk op afkomen, maar bon, toch meer dan 2000 inschrijvingen. Volgend jaar zou het niet samen vallen, maar dit jaar heeft Ten Miles blijkbaar zijn datum veranderd.

Maar goed, de run & bike, we willen het wel goed doen. Hoe lang zouden wel lopen, hoe snel afwisselen. Welke fiets. Hoe doen we dat met die met die overstappen? Daar werd over nagedacht en we wilden dat toch allemaal eens goed oefenen.

Voor een fiets hadden we gedacht aan een klein, licht fietske. Dus niet de mijne dus, want met fietstassen, kinderzitje en mandje is dat echt een bakbeest. Dus dachten we aan een plooifietsje, ook omdat we dan snel het zadel wat zouden verhogen en verlagen. Griet is wel een stukje groter dan mij. Dus leenden we een plooifietske en vertrokken we. Maar hoezeer de eigenares ons ook gewaarschuwd had voor dat fietske, bij de eerste stop ging ik al zwaar overkop. Ge moogt daar namelijk niet plots mee remmen, met zo’n fietske. Tja, dat is dus een probleem voor de bike & run, want ge blijft bij mekaar, op een gegeven moment versnelt de fietser en neemt wat voorsprong, plots stoppen, afstappen om de fiets door te geven aan de andere. Met een plooifietsje is dat vragen om overkop te gaan. Het idee van het plooifietske was dus afgeschreven. We gebruiken nu een oude maar lichte fiets van Griet. Die doet het prima, want voor 11, 12 km per uur te rijden heb je niet bepaald een blitse koersfiets nodig.

We merkten wel al snel dat we een stukje sneller kunnen lopen dan gewoonlijk en dat we dan heel goed recupereren op de fiets. Na wat uitproberen komen we uit op een tijd van elk 5 minuten lopen en dan 5 minuten fietsen. Dat lijkt ons gelijk heel goed te doen. Ik heb een interval geinstalleerd in Runkeeper die piept op 4’30″ en op 5′. Op 4’30″ gaat de fietser voorop en voor 5′ zijn we gewisseld. We staan daarbij geen 30″ stil hé, dat gaat heel strak al lopend. Op het stuur staat mijn TomTom sporthorloge gemonteerd waarop we alle belangrijke gegevens met een oogopslag kunnen bekijken.

Dus ja, we zijn er min of meer klaar voor. We zouden geen echte wijven zijn als we niet ook nog eenzelfde t-shirtje gekocht zouden hebben. En de fiets wordt vandaag nog versierd door de dochter van Griet. We hebben er alleen niet echt een idee van in welke tijd we dat ongeveer gaan kunnen lopen. Onder de 2 uur? Alleen lopend zou me dat alleszins niet lukken. Via facebook zullen we te volgen zijn!

De uitslag van de looptest

Stipt twee weken na de test lag de uitslag aan mijn voordeur. Zoals beloofd. Heel netjes dus. De factuur zou er ook bij zitten, maar die heb ik niet gevonden. Die zullen ze nog wel eens sturen zeker?

Dit was de beknopte analyse van het UZ.

Interessant leesvoer #inspanningstest

Samengevat: mijn basisconditie is oké, maar als ik nog wat sneller wil lopen, zal ik eens meer moeten afwisselen met intensievere trainingen.

Ik heb een collega-lezer die ik een scan heb bezorgd van mijn resultaten en hij kan dat veel sneller en beter interpreteren dan mij. Ik vond het aangenaam lezen eigenlijk. Dus hieronder de analyse van hem.

Om te beginnen. Op de meeste websites vind je tabellen waar waarden vergeleken met de gewone bevolking. Die geven iedere loper ‘een positief gevoel’. In deze outprints word je vergeleken met andere geteste lopers, dus als er staat goed, dan is het echt goed!

Maximaal:

  • Je maximale hartslag is erg hoog, en dat is zeer positief, je pomp kan stevig debiet maken. Dat zakt met leeftijd, 220-Leeftijd is de vuistregel voor het gemiddelde. Omdat jij bij gewoon draven al vrij hoog zit, heb je de indruk al hard te lopen, maar je hebt dus een stevig potentieel om intenser te gaan en sneller te worden. Lastig in begin maar een beetje getraind lichaam vindt dat snel leuk.
  • Bij zuurstofopname staat 51,62ml/min/kg. DAT is jouw zogenaamde VO2Max. En die is zeer goed! Bij Lance Armstrong was dat in zijn top-opgefokte jaren 90, voor een vrouw van jouw leeftijd is 35 een gemiddelde waarde. De maximale zuurstofopname is deels talent, deels beïnvloed door training. Die kan je doen stijgen door intensieve trainingen… wat jij nog niet eens doet. (Meer over VO2Max)

Aerobe drempel:

  • pas lactaattoename bij 8,7kmu, dat is erg goed.

Anaerobe drempel:

  • bij de waarden daar zit je ‘gemiddeld’ ipv ‘goed’, precies omdat je potentieel om wat feller te lopen nog niet getraind/gebruikt is.
  • MAAR: lopen aan het omslagpunt (176) zou je in principe een uur moeten kunnen volhouden (sommige minder, anderen die gehard zijn meer…) Dat betekent dat je op een 10 km waarschijnlijk sneller bent dan je dacht. Maar ik ben voorzichtig: als je alleen maar EDT liep tot nu, dan ben je dus niet gehard om dat een uur vol te houden.

Ha! Het is inderdaad zo dat ik tot nog toe heel traag liep, zeer op het gemak, lees hartslagen nooit boven de 150. Op zich is dat niet slecht, integendeel, het is zelfs erg goed. Ideaal voor de vetverbranding en ge kunt u niet forceren. Alleen, als ik ooit wat sneller wil lopen mag ik ook wel wat pittiger trainingen inbouwen. Intervallen en trainen aan een hogere hartslag dus.

En ja, één van de redenen waarom ik deze test deed was om te weten wat mijn maximale hartslag is. Volgens de standaard berekeningen (220-leeftijd) zou ik uitkomen op 183, maar volgens deze test is deze 198. Een groot verschil dus, vind ik. Je hebt deze nodig want van daaruit worden de zones berekend waarin je moet lopen om bepaalde trainingen te doen. (Met mijn excuses trouwens voor de slechte kwaliteit van de scan, maar als ge er op klikt, wordt het duidelijker)

Lopen1

Ik kreeg ook een beknopt trainingsschema mee voor Brussel en één voor erna.

Lopen2

Dat zegt u misschien niet zoveel, maar op de pagina erna staat nog een heel blad met een grotere uitwerking van die schema’s.

Lopen3

De moeite waard? Euh ja, ik vind van wel ja. Ik weet dat “er geen contra-indicaties voor sportbeoefening zijn”, dat mijn hart normaal reageert op sportinspanningen. Ik zie een aantal dingen bevestigd die ik zelf ook wel al vermoedde. Maar nu wéét ik dat tenminste zeker. Nu is het een kwestie van blijven lopen. Ik wil het trainingsschema wel volgen, maar ik wil daar ook geen slaaf van zijn. Als er een dag een interval gepland staat, maar ik voel van in het begin dat het me niet afgaat, dan wil ik dat ook niet doen. En het zal ook niet altijd met hartslagmeter zijn. Hoewel meest van de tijd wel denk ik, want ik vind dat gewoon heel erg leuk om al die grafiekjes te bekijken.

En als ik goed bezig ben en blijf, dan overweeg ik volgend jaar opnieuw een testje, om te zien hoe ik het er dan vanaf breng :-)

(En neen, ik heb nog niet heel de test online gezet. De resultaten voor gewicht, BMI, vetpercentage, enz ga ik niet aan uw neus hangen, haha)

Een samenvatting dan maar

Woeps! Alweer zo lang geleden dat ik hier iets geschreven heb! Een samenvatting dan maar!

Midden in de vakantie organiseerde ik een meisjesavond. Voor één keer eens niet met mijn vriendinnen, maar de meisjes mochten elk een vriendinnetje uitnodigen. Janne koos voor Aphrodite en Sien koos voor Finneke en het werd een ontzettend prettige avond met chips en limonade. Heerlijk vind ik dat eigenlijk, zo een hoop klein grut op bezoek. Pas op, dat gebeurt hier vaak dat er één of meer kindjes blijven slapen, maar deze keer mochten ze zelf kiezen, dus dat was toch anders.

De kleintjes hebben de hele avond gegibberd, de grote die hebben héél serieus een musical in mekaar gestoken.
De volgende ochtend wilden ze allemaal een dotje en gingen we naar de speeltuin. Leutig, meisjesavonden, zeker voor herhaling vatbaar.

Een paar dagen later kreeg Sien voor de tweede keer buisjes. In september kreeg ze er ook al, maar die waren er uitgevallen en ze had weer veel last van pijn en vooral van vocht achter de oren en verminderd gehoor. Ik had het nog even uitgesteld, maar het was geen doen.

Mag ik zeggen dat ik dat behoorlijk opmerkelijk vond dat ze op geen enkel moment van de dag ook maar een kik gegeven heeft? Niet geweend, niet geneut, niet bij het op de operatietafel leggen, niet bij het wakker worden. Nikske. Ik vind dat anders toch niet niks, zo’ voor een vierjarige. Felle madam hé.

Ze gingen in de paasvakantie ook een paar dagen mee naar de opvang in Brussel. Op dezelfde dagen (en samen met) Ella, maar in tegenstelling tot Ella vonden zij het maar niks. Ze vonden het echt niet leuk dat ze in verschillende groepen moesten, weetwel. Ik heb ze plechtig moeten beloven dat ze NOOIT meer mee moeten naar de opvang. En eerlijk gezegd vind ik het ook niet erg want om echt stipt op tijd in Brussel te zijn is niet zo evident eigenlijk. Als mijn trein 5 minuten vertraging heeft dan is de bus er al weg en met de auto gaan… ja, dat is enkel goed voor file en veel stress. Never again.

De treinreis in het terugkeren was wel ontspannend :-)

In de tweede week van de paasvakantie gingen we een paar dagen naar Kaatsheuvel. Ja, van de Efteling ja, maar daar logeerden we niet, wel in een campeerhuisje een paar km verder. Oké, misschien niet zo leuk, maar wel pakken goedkoper. Afgaande op de recensies hadden we ons eigenlijk aan het ergste verwacht, maar het viel eigenlijk zéér goed mee.

Uiteraard gingen we wel naar daar om ook een dagje Efteling te doen, dat is evident. Zalig park is dat toch, alleen al voor dat sprookjesbos. Deze keer gingen we ook een beetje andere dingen doen in het park. En dat lukte, die wildwaterbaan was echt de max!

Janne, anders trouwens niet de grootste heldin van het pak, was trouwens dol op van die snelle roetsjbanen waar ik liever niet op ga (voor de kenners: Joris en de draak). Heerlijk park, heerlijke dagje, met heerlijk gezelschap.

En dan was er nog Pasen ook gekenmerkt door de ark van Noah (lang leve Playmobil) en chocolade. En voetbal, blijkbaar.

Heerlijke vakantie. Ze mocht blijven duren.

Zusjes

Zusjes… twee meisjes (of kinderen; allez ja) die super goed overeen komen… Welke ouder droomt er niet van?

Die van ons… zijn verslaafd aan elkaar. We verhuisden naar een ander huis omdat ze elk een slaapkamer zouden hebben, maar ze willen nog altijd samen slapen. Wat ze ook doen, geen probleem. Ze slapen ook al eens samen in hetzelfde grote bed, maar dat was eenmalig.

Als Janne op kamp gaat, is het de uren ervoor de hele tijd om beurt : “Ik ga jou zooooo missen”, gevolgd door een stevige knuffel.

In de dagen dat Janne weg was, sliep Sien in Janne haar bed. Eén avond lag ze wel een uur te wenen omdat ze Janne miste, waardoor ze uiteindelijk in ons bed beland is.

Als ze terug is van het kanmp, knuffelen ze mekaar weer plat. Waarop Janne zegt: “Mama, volgende keer kan ik niet mee op kamp want Sientje en ik hebben mekaar teveel gemist.”

Ze zijn samen in de opvang op het werk nu, waar Janne vooral met Sientje gespeeld had gisteren. En ze vonden het dus niet fijn dat ze in de namiddag in aparte groepen vlogen vanwege het leeftijdsverschil.

Ze komen thuis samen en ze vliegen op het Playmobil waar ze uren rollenspellen spelen. Of ze bouwen een kamp. Een bureau om aan te werken. Ze bouwen een parcours uit in de living, waar ze spoRRRten. Ze steken een show in mekaar met zang en dans. Ze gaan slapen, staan op, en hervatten gewoon waar ze de avond ervoor mee bezig waren.

Ik kan me zo al voorstellen dat ze later kleding uitwisselen. Elkaars make-up doen. Zitten giechelen om een jongen.

En ja, ze maken wel eens ruzie. Of ze zijn weleens jaloers op mekaar. Of ze willen nét dat wat de andere nu vast heeft. Maar dat weegt echt niet op tegen al die heerlijke momenten. Die twee zijn echt de max jong. Wij genieten daar zo van!

En, hoe gaat dat bij jullie?

500 km per jaar: maart

  • Aantal gelopen km in maart: 113. Het meeste aantal sedert ik registreer, maar dat moet in de beginjaren sowieso meer geweest zijn.
  • Aantal trainingen: 15
  • Gemiddelde afstand per training: 7.5 km
  • Maximale afstand: 15,13 km, op een zonnige zondagochtend in maart. Ik kon blijven lopen.
  • Gemiddelde snelheid: 8.99 km/u, dus weer iets sneller dan februari en januari.
  • Lastigste training: die op het strand. Dat is ploeteren!
  • Ook lastig: die in de bossen. Al die modder! Ik denk dat een trailrun niks voor mij is. Of het zijn de urban trails hé, een echt stadsmeiske, ikke.
  • Frustrerend: ik loop tegenwoordig zowel met Tom Tom als met Endomondo, met mijn GalaxyS4. Endomondo geeft altijd veel meer kilometers dan Tom Tom, maar welke is nu juist? Eens een vast parcourske waarvan ik de afstand ken lopen met beide en zien welke er het dichtste bij zit…
  • Doel: 251 km/500, bijna aan de helft dus. Meer dan goed op schema!

Op mijn looptochten kom ik vaak langs leuke plekjes. Dit is één van mijn favoriete: de vistuin

Een moestuintje gemaakt met allemaal afval dat dat meisje uit het water vist. Mooi initiatief om de vervuiling aan te kaarten!

Er werd ook vijf keer gezwommen, goed voor 5,1 km. Leuk is dat tegenwoordig mijn Tom Tom mijn baantjes voor me telt en hij doet dat erg accuraat. Leutig!
Doel: 21,35 km/50 km op een jaar. Ook goed bezig dus!

Ik ging wel maar één keer naar de figuurtraining door vakantie en andere training. Al is het wel de bedoeling dat ik blijf gaan want het is best plezant.

Ik deed 21/31 dagen aan sport en op 2 dagen deed ik zelfs twee keer aan sport. Niet slecht dus! Nog een kilootje er af, -5 dus. Het gaat traag, maar het gaat wel.

In mijn historiek is maart altijd een topmaand en gaat het in april al achteruit met de sportprestaties… Eens zien wat dat dit jaar geeft!

En toen veranderden we toch

We zijn hier niet de enige met scholenkwesties. De knoop is doorgehakt: Janne verandert dan toch van school.

Na die desastreuze eerste schooldag van dit schooljaar was er veel veranderd. Zo goed als alle vriendjes weg, maar even goed ook een deel van het goed gevoel weg. Wat snel wel weer terugkwam want Janne heeft een hele fijne juf in het eerste leerjaar. En Janne is een sociaal kind, dus ze maakte ook wel een paar nieuwe vriendjes.

We zijn in augustus-september niet veranderd van school omdat beide scholen waar toen plaatsjes waren geen scholen waren die me konden overtuigen. Bij beide scholen waren er een aantal ernstige bezwaren, dingen waar ik echt niet kon/kan achterstaan. We gingen dus een negatieve keuze maken: weggaan om weg te gaan, niet voor een bepaald project maar tegen een ander. Ook geen goeie keuze, vond ik. Dan liever afwachten, uiteindelijk wisten we dat het in dat eerste leerjaar wel allemaal goed zou zitten.

Dus hebben we de nieuwe aanmeldingsperiode afgewacht. De scholen uit mijn ranglijstje van 5 jaar geleden terug bovengehaald. De eerste twee waren echt mijn favoriete scholen waar ik helemaal dol op was. Helaas konden we er niet binnen wegens te ver. We kregen toen een nummertje 24 in de wachtrij, behoorlijk hopeloos dus. Nu was er wel een plaatsje voor Janne. Omdat kinderen op die leeftijd minder vaak verhuizen van school. Omdat het 5 jaar geleden was dat we op de school geweest waren, zijn we er vorige maandag nog eens teruggekeerd. De directrice nam haar tijd om alles uit te leggen, hoe de school werkt, hoe hun pedagogisch project in mekaar zit. En ik was meteen weer helemaal overtuigd.

Dus start Janne vanaf september in het Trappenhuis. En ja, het zal wat aanpassen zijn. Ze gaat van gewoon onderwijs naar Freinetonderwijs. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dat voor Janne heel goed kan zijn. Ze is nogal onzeker momenteel en Freinet werkt hard aan de zelfzekerheid van kinderen. Ze kent er nog geen kindjes, maar ik ga de komende maanden wat proberen afspreken met ouders van kinderen die daar al naar school gaan, zodat ze er toch al wat leert kennen.

En Sientje, hoor ik u denken? Wel, dat weten we nog niet. Momenteel is er nog geen plaats voor Sientje in het Trappenhuis, maar ze staat op nummer 1 op de ranglijst. Dus zodra er één kindje wegvalt, mag Sientje starten. Het is geen school met een groot verloop, dus het is een beetje afwachten wanneer dat zal zijn. Dat kan in september zijn, dat kan later zijn, dus in het slechtste geval moet ik een tijdje langs twee scholen lopen. Maar dat heb ik er voor over, want het Trappenhuis, dat is echt een topschool, horen we vaak.

In september was het één en al drama over dat scholengedoe. Deze keer hebben we de beslissing in alle rust en sereniteit zelf genomen. We hebben niemand op de hoogte gebracht, we hebben enkel met een paar mensen gepraat die belangrijk waren in het verhaal. We hebben er goed over nagedacht en zijn zeker van ons stuk. Het is een positieve keuze: een keuze voor een project, niet tegen een ander project. En ja, we vinden het ook jammer want we laten enkele toffe kinderen en hun ouders achter. Maar uiteindelijk moeten we de keuze maken waarvan we denken dat die de beste is.

We zagen er tegenop om het te vertellen aan Janne. Maar ze ziet het eigenlijk wreed zitten, oef.

Maar het is toch wel weer spannend.

Inspanningstesten: done

Bon, het ligt hier een beetje op zijn gat precies hé. Het is nochtans niet omdat ik niets te vertellen heb, integendeel. Waar zullen we eens mee beginnen?

De inspanningstesten dan maar. Vorige week dinsdag belde ik eens naar het centrum voor sportgeneeskunde in het UZ. Ik had al horen waaien dat ik 6 weken zou moeten wachten, maar dat bleek nogal mee te vallen. Drie dagen later mocht ik al gaan, op vrijdagmiddag.

Ik was daar dus wel een beetje zenuwachtig voor. Maar het viel wel mee. Ze deden er zeker niet denigrerend naar niet-professionele sporters. Integendeel, ik kreeg lof voor mijn -trage- loopprestaties.

Hoe gaat het in zijn werk? Eerst wat vraagjes over je achtergrond, ziektes in de familie en al.
Daarna op de weegschaal en op de meter. Onthutsend is dat ik nu echt niet langer kan ontkennen dat ik gekrompen ben. Minstens 1 centimeter. Bleh.

Dan onderzoek in rust. Je kon vrij kiezen of je een bloedtest deed of niet en dat heb ik wel extra gekozen. Altijd eens interessant om dat te weten. Maar dat moet dus niet, als je daar geen zin in hebt of je hebt dat nog maar net gedaan is dat niet nodig.

En dan de looptest (of fiets, of roeien, afhankelijk van wat je kiest) op een brede loopband. Je hangt vast aan een hoop draden die vanalles meten. En een masker op uw hoofd om de ademhaling te volgen. Ze voeren de snelheid geleidelijk aan op. In mijn geval gingen de kilometers per 1 naar boven, anders is dat per 1,5 kilometer. Beginnen aan 6 kilometer per uur, drie minuten lopen (wandelen). Daarna moet je zeggen op een schaal van 1 tot 20 hoe lastig je dat vindt. Je hartslag wordt opgeschreven . Er wordt in je vinger geprikt om het lactaat te meten. En dan direct weer 3 minuten, maar dan sneller.

Eens de verzuring is opgetreden, blijf je op dezelfde snelheid lopen. Bij mij was dat op 12 kilometer per uur. Alleen: om de halve minuut zetten ze de helling een graadje hoger. Tot ge erbij neervalt. Figuurlijk dan, want het is beter dat ge niet echt neervalt op die loopband.

Belangrijke randinfo: je loopt in bloot bovenlijf, het is te zeggen dames, je mag wel een BH aanhouden. Het centrum voor Sportgeneeskunde zit op de 14e verdieping, de hoogste. Je loopt met fenomenaal zicht op Gent. Maar zij kunnen u niet zien! :-)

Resultaten heb ik nog niet, die mag ik over een week of twee verwachten met de post. Een uitgebreide analyse en een trainingsschema voor drie weken, geloof ik. Ik kon er ook voor kiezen om een consultatie te vragen om de resultaten te bespreken en dan krijg je een trainingsschema van 12 weken. Maar dat kost 60 euro, daar heb ik niet voor gekozen. En de factuur van dit onderzoek krijg ik ook over twee weken, ik zal jullie dat dan eens laten weten :-)