Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

Sientje ging op scoutsweekend

Sedert september gaat Sientje naar de scouts. Het traditionele herfstweekend in oktober werd dit jaar verlegd naar februari, wegens dat ze dan al iets langer in de scouts zitten.

Mijn kinderen zijn van het type “altijd zeuren om te vertrekkken naar de scouts maar achteraf gezien was het altijd héél leuk. Dus staan we er op dat ze blijven gaan.

Dus was er ook het weekend. Niet dat er echt groot verzet tegen was. Ze zei er eigenlijk niet veel over. Maar ze plakte heel erg aan mij toen we haar gingen brengen. Ze was bang, zegt ze, als ze deze foto ziet.

Het Sientje was niet zo overtuigd om op kamp te gaan #fosdereiger

Janne was mee om haar te brengen en die vindt de kampen geweldig, dus zij wou eigenlijk blijven.
Toen we vertrokken zagen we dat er traantjes waren en Brulaap nam haar meteen op de schoot. Volgens mij heeft dat niet lang geduurd.

Ze hadden schitterend weertje (koud maar zonnig, geen regen). Op zaterdag tijdens mijn lange looptour er gepasseerd, maar geen Sientje gezien. Ook niet nodig, wou haar zeker niet uit haar weekend halen.

Doodmoe, vuil maar zot content! #sien90210 #fosdereiger

Zondag vonden we een zeer vermoeid meisje terug, maar vol verhalen over pyamafuiven en kampvuurtjes (waar ze ook naar rook).
Sien vond het super leuk. Ze had een foto mee van ons maar ze had geen tijd gehad om er naar te kijken. Heel haar valies was eigenlijk onaangeroerd gebleven, maar dat hoort zo blijkbaar. Het is soms een drempeltje, maar topervaringen , daar in de scouts!

In de paasvakantie mag ze meteen 5 dagen mee!

Opbouwfase 2: uitbreiding uithoudingsvermogen

Voila, opbouwfase 2 zit er op: uitbreiding uithoudingsvermogen.

Ik volg nog altijd zeer trouw mijn trainingsschema op. Als de beste leerling van de klas, of toch zo ongeveer. Meestal niet veel meer of niet veel minder dan het trainingsschema zegt. Te veel is namelijk ook nergens goed voor, dan dreigt het gevaar van overtraining. Ook niet goed.
In totaal heb ik nu 730 km gelopen ter voorbereiding van de marathon. Waarvan een stuk of 500 in 2016. Waarmee ik al op een derde zit van mijn jaardoelstelling :-)

fase2

Fysiek
Alles gaat goed. Heel even last gehad van de hiel/voet. Een beetje een stram, stijf gevoel dat wel een paar dagen kon aanhouden. Letten op extra stretchen, oefeningskes gezocht via internet en massage met een bevroren ijsflesje aan de onderkant van mijn voet. En we zijn er min of meer vanaf. En de rug is ook vrij braaf. Af en toe voelen we die wel, maar dan doen we wat oefeningen en wat core en dan gaat dat weer beter.

Mentaal
Op en af. Toen ik de tweede keer met Evelien liep, hadden we beiden op 23 km het idee van: “shit, en hoe moet dat precies gaan op de marathon? Dat is nog eens 20 km en moet eigenlijk een stuk rapper”. Maar goed, wedstrijddag valt natuurlijk niet te vergelijken met een gewone trainingsdag, er is dan tapering en adrenaline voor de wedstrijd, we gaan daar maar op rekenen. Anderzijds komt het nu echt wel dichterbij (nog 40 dagen!) en heb ik er keiveel zin in. Alleen moet ik nog beginnen aan mijn drie echt lange trainingen (de beruchte dertigers) want tot nog toe heb ik er nog maar 29 gelopen. Maar het komt allemaal goed, ik geloof er wel in.

Verder
Zie ik ongelooflijk uit naar de halve marathon in Den Haag, komende zondag. Eindelijk nog eens mogen knallen. Heerlijk. Ik heb er zin in.

Maar ook:
ik heb me nog een inspanningstest besteld op 14 maart in het UZ. Kwestie dat ik gelijk zeker wil zijn dat mijn hartje dat volhoudt tijdens de marathon. Absolute zekerheid heb je natuurlijk nooit. Maar een gerust gevoel is ook wat waard. En anderzijds zal de test zeer interessant zijn om te vergelijken met die van twee jaar geleden.

Schoenen.
Jawel, nieuwe marathonschoenen. De Nike Odyssees die ik begin november waren zijn ondertussen behoorlijk vuil van het winterse regenweer en ze hebben ook al meer dan 500 kilometer op hun teller. Tegen de marathon gaan dat misschien nét iets te veel kilometertjes zijn, dus heb ik er alvast nieuwe gekocht, zodat ik die al wat kan inlopen voor de marathon. De oude Brooks worden ook nog steeds gebruikt (maart vorig jaar), die hebben een goeie 700 kilometer op de teller nu. In Brussel heb ik nog een paar echt oude Nikes staan (van 2012!!), die ga ik nu eens uit roulatie halen want die zitten zeker al over de 1000 km.
Toch weer andere gekozen. Tevreden van de Nike Odyssee, daar niet van, maar toch een beetje stug en lomp. Ik wou iets lichter. De Nike Lunarglides spraken me meteen aan wegens dat bijzonder flexibele bovenwerk (zo van die knit toestanden) waardoor mijn breed uitwapperende tenen veel meer plaats hebben dan in andere schoenen. En dat ze er zo fantastisch uitzien was natuurlijk extra meegenomen!

Kocht voor haar verjaardag zot coole marathonschoenen! #nike #lunarglide #running

Hop, we beginnen aan het laatste deel. Fase 3: wedstrijdspecifieke voorbereiding.

Over vermomde hersteldiensten

Het is 10 februari, we stellen vast dat ons inductiekookplaat niet meer werkt. Het is er eentje dat we niet zelf gekozen hebben, het zat in de keuken toen we het huis kochten. Van het merk Novy. Vreed content van, tot dan toe, daar niet van. Na tien jaar op gas gekookt te hebben was ik blij dat inductie even snel ging (echt!) en dat het properder was in onderhoud.

11 februari. Ik bel de fabrikant, leg het probleem uit. Dat ze een hersteldienst zouden laten contact opnemen met mij. Ik vroeg uitdrukkelijk of het nog de moeite is, want ze vertelden me aan de telefoon dat het toestel uit 2007 is, 9 jaar dus ongeveer. “Jaja, mevrouw, zeker en vast, onze toestellen gaan lang mee hoor, 9 jaar, dat is nog niet zo oud voor een inductiekookplaat”. Ik blij, dat ze me zeiden dat dat nog niet oud is, een toestel van 9 jaar oud. Haja, al te veel dingen gehad die vroegtijdig gesneuveld zijn. Ik ben het daar trouwens volledig mee eens, dat 9 jaar niet zou oud is voor een goed toestel. Mijn ouders hadden een kookvuur en dat heeft er wellicht 25 jaar gestaan. Maar goed, het kon hersteld worden dus, ik blij, want ik ben liefst van al een duurzame consument, die liever herstelt dan meteen wegsmijt en nieuw koopt.

12 februari: Nog altijd geen hersteldienst gehoord. Mailtje gestuurd vlak voor het weekend.

15 februari: Nog altijd geen hersteldienst gehoord. Nog maar eens gebeld. “De hersteldienst gaat contact opnemen met u mevrouw!”. Jaja, maar wanneer?

16 februari: De hersteldienst belt!! Dat ze gingen komen op 22/02. Zucht, nog een week. Zelfde vraag gesteld: “Jaja mevrouwke, wij kunnen dat hoogstwaarschijnlijk wel repareren hoor, wellicht een kleinigheid.”

22 februari. Ondertussen heb ik niet zo veel inspiratie meer voor wat betreft koken op oven en microgolfoven alleen, ha ja, we zijn 12 dagen verder. Het lukt, maar leutig is anders. Maar hé, de hersteldienst is er. Hij haalt het ding uit mekaar. Bekijkt het wat en zucht zo wat. “Ja, mevrouwke, we kunnen het herstellen, maar ik zou het niet aanraden. De herstelling kost 760 euro. Daarvoor heb je al een nieuw.” Lap. Ik wist het hé. Ik wist het, ik wist het, ik wist het. Dat ik de pipo’s aan de telefoon niet moest geloven. Dat toestellen tegenwoordig na hooguit 10 jaar om zeep zijn. Dat ik beter meteen een nieuwe gekocht had. “Ja, mevrouwke, dat is dan 121 euro, voor analyse en transport.” Hoppa. Dan moogt ge dus nog 121 euro betalen voor een toestel dat niet herstelbaar is. “Ja maar mevrouwke, ik heb nog een voorstel, als ge een nieuwe Novy koopt, dan mag je uw herstelfactuur doorsturen samen met de aankoopfactuur naar Novy, dan krijg je uw herstelkosten terug.” Hoppa. En zo willen ze u dus binden aan u. Het is de tweede keer al dat ze me dat lappen, vorig jaar was het Bosh die dat deed met de wasmachine. Ze sturen u een hersteldienst om te zeggen dat het niet gemaakt kan worden en geven u daarvoor een torenhoge factuur zodat je weer een toestel bij hen zou kopen, want je kan die factuur aftrekken. Lepe truken noem ik dat.

Als ik het allemaal samen eens bekijk heb ik de afgelopen jaren veel toestellen té vroegtijdig naar mijn goesting vervangen:

  • Vaatwasmachine. Bosch. 8 jaar oud.
  • Frigo. Siemens geloof ik maar ik weet het niet zeker meer. 7 jaar oud.
  • Wasmachine: 7 jaar oud.
  • Novy-inductiekookplaat.

Wat hebben we geleerd vandaag?

  • 1. Toestellen gaan tegenwoordig niet langer dan 10 jaar mee. Oké, dat wist ik eigenlijk al.
  • 2. Als toestellen kapot gaan, koop je beter meteen een nieuwe. Ook al wil je een duurzame consument zijn. Duurzaamheid, daar doen zulke bedrijven niet aan mee.
  • 3. Hersteldiensten zijn belachelijk. Ze vragen zot veel geld om te zeggen wat je eigenlijk al wist: dat het onherstelbaar is.
  • 4. Hersteldiensten zijn er eigenlijk gewoon om u als klant het gevoel te geven dat er een degelijke klantenservice is. Terwijl ze eigenlijk geen toestel kunnen herstellen.
  • 5. Hersteldiensten zijn eigenlijk gewoon vermomde klantenbindingsdiensten. Met hun systeem van dure facturen die je kan aftrekken van een nieuw toestel.

Wat nu? Ik weet het nog niet. Het kan zijn dat ik uit balorigheid een ander merk koop. Maar ik weet het nog niet. Eerst nog een paar ovenschotelks verzinnen en een beetje marktonderzoek doen. En een beetje balen.

Ik weet het. First world problem zeker? Maar toch. Groempf. Kunnen ze hun toestellen niet wat duurzamer maken?

Alleen loper

90% van de tijd loop ik alleen. Dat is gewoon zo.

Ik loop al eens met Nike (dringend nog eens afspreken met haar). Ik loop wel eens met de vroegere clubgenoten. Ik loop wel eens met een collega op het werk. Maar meestal loop ik alleen.

Ik vind dat niet erg, dat alleen lopen. Het is mijn me-time, het moment dat ik eens orde in mijn hoofd kan scheppen. Want lopen is de beste therapie. Het moet gezegd worden: sedert ik zoveel loop ga ik een stuk opgewekter door het leven. Enfin ja, veel lopen = veel me-time. Maar veel lopen is ook = meer op eten letten, meer op eten letten = afvallen, afvallen = me beter voelen in mijn vel. Het is een vicieuze cirkel.

8ba435a753d3bb0d03aa710a1a12cbc1

Maar ik ben evengoed een sociaal dier, dus ik ga wel graag met andere mensen samen lopen. De reden waarom ik het niet doe is dat dat weer een hoop extra geplan vraagt. Een club zou fijn zijn ja, maar dan niet eentje die om 19.00 uur begint, want dat krijg ik echt niet geregeld.

Maar goed, nu in het grote marathonplan is het wel eens leutig om de lange duurlopen in gezelschap te lopen. Vertrekken voor 25 kilometer en meer, ge zijt al rap een uur of twee, drie weg dan en in gezelschap is dat leuker. Best iemand die een beetje uw tempo heeft dus. Evelien is zo iemand. Gisteren trok ik naar Berlare en we deden een tocht van een kleine 28 km. Een hele mooie tocht, langs héél veel water. Dat had ze mooi uitgestippeld. Ik wil diezelfde tocht (of stukken ervan) zeker nog eens doen bij een mooi zonneke, want dat moet nog mooier zijn!

En het was gezellig en zo was de lange duurloop sneller gepasseerd dan verwacht, want we liepen een behoorlijk tempo. Zonder dat we daar ook maar één keer naar gekeken hebben eigenlijk. Al vroegen we ons wel af hoe we dat op de marathon gaan doen, nog 14,5 km meer én aan een hoger tempo… Niet te veel over nadenken, gewoon flink verder trainen.

Bon, volgende week komt Evelien naar hier en dan heb ik ook al een mooi toerke uitgestippeld. De mooiste looproutes van Gent, aan elkaar verbonden. Al ken ik er nog wel een paar schoontjes, maar 28 km is genoeg. :-) Helemaal anders dan wat we gisteren deden, maar evenzeer mooi!

http://runnermaps.nl/edit/68744Gent

Ik heb er nog wel een paar lange gepland staan. Wie graag eens (een stukje) meeloopt: laat maar weten!

En na de marathon komt Mom Runs the City ook eens in Gent :-)

(Geen) Avondloper

Ik ben niet zo’n avondloper. Meer nog: ik loop nooit ’s avonds. Ik heb het geluk dat ik het merendeel van mijn trainingen voor het middageten kan afwerken. Ik doe dat ofwel op woensdagochtend, dan werk ik niet. Of mijn lunchloopjes. Of in het weekend, al gebeurt het dan wel al eens dat ik op zaterdagmiddag loop, na het middageten dus. Maar dus meestal voor de middag, en nooit ’s avonds.

’s Avonds kom ik terug van een werkdag of een andere drukke dag. Kinderen eten geven, in bed steken. Meestal doe ik daarna nog wel iets, maar dat is dan eerder huishoudelijk of hobby. Maar niet te actief, om te gaan lopen kan ik mezelf dan echt niet meer opladen. Bovendien loop ik niet graag in het donker.

Maar gisterenavond was het anders. Gaan lopen in Brussel over de middag was geen optie, want een training van 16 km, daar ben ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Net iets te lang voor een middagpauze dus :-). Peter kon de kinderen van de vakantieopvang halen, ik kon snel naar huis gaan, schoenen aandoen en meteen vertrekken.

Via de Gaardeniersbrug naar Bourgoyen. Ooh ooh wat is het daar toch mooi. Iedere keer als je daar komt is het daar anders. En gisteren was de eerste keer dat ik daar was bij valavond. Prachtig! Doorsteekje gezocht naar Blaarmeersen, want volgende week toon ik aan Evelien alle mooie loopplekken van Gent dus moest ik nog een doorsteek vinden van Bourgoyen naar de drieleienroute. Komt in orde dus.

De Bourgoyen bij vanavond. Wondermooi. #running #runstagram #gent #interval

Nu wel een stuk watersportbaan gedaan en langs de Vissersdijk teruggekeerd. Ik heb dat stukje al duizend keer gelopen, maar ik wist niet dat het daar zooo donker was eens het euh helemaal donker geworden is. Als ik meer ’s avonds ga lopen misschien toch maar een lamp overwegen want nu heb ik dat compleet op gevoel gelopen. Donker!!!

Er stond een 4*3 km in zone 3 op het programma, met ertussen een kilometer in rust. Een stevige, maar héérlijke training om het weekend in te zetten. Zalig!

Scheenbeenvliesontstekingblogpost

Een jaar geleden had ik last van een scheenbeenvliesontsteking. Hoe je eraan geraakt is niet zo moeilijk. Bij mij was het een combinatie van véél training (in vergelijking met de maanden ervoor) én versleten schoenen.

Hoe je er van af geraakt is dan weer wat moeilijker. Stoppen met lopen voor minstens zes weken, zeggen ze overal. Om dan te herbeginnen en weer pijn te hebben, lees je dan ook. Logisch, want je gaat meteen weer overbelasten.

Ik had geen zin om mijn zorgvuldig goed opgebouwde conditie zomaar te laten schieten. Ik had bovendien ook geen zin om alle wedstrijden waarvoor ik ingeschreven had zomaar voorbij te laten gaan. Dus probeerde ik zo wat van alles. En ik ben er van af geraakt, zonder volledig te stoppen met lopen.

Het geheim? Dat er geen gouden tip is. Er zijn héél veel dingen die kunnen helpen. Van niks weet ik het zeker. Ik probeerde ze allemaal, en veel. Zoals ik soms nogal fanatiek ben in het sporten, ben ik evengoed fanatiek in het af geraken van blessures. Ik surf rond, lees, probeer. Vanalles, en door elkaar. Want het ideale redmiddel is er niet, er zijn er alleen veel én de combinaties werken ook.

Ik kreeg er regelmatig vragen over en vandaar dan uiteindelijk dé scheenbeenvliesontstekingblogpost!

1. Ijs, ijs, ijs. Niet één keer per dag, niet enkel na het trainen (maar zeker wel na het trainen). Liefst 5 keer per dag, alle dagen. Er bestaat niet zoiets als “teveel ijs leggen”. Goh ja, tot ge bevriezingsverschijnselen vertoont misschien. Mijn been verkeerde hier soms in een permanente staat van onderkoeling :-)

2. Omdat er niet altijd ijs voorhanden is: wisselbaden in de douche. Koud water/warm water, enkel op het been. Heerlijk!

3. Om ontstekingen weg te krijgen moet je de doorbloeding bevorderen. Door ijs en wisselbaden bv, maar ik zit er evengoed gewoon op te wrijven. Ik had die tip al eens gekregen bij de ontstoken pees in mijn lies en bij nieuwe pijntjes doe ik dat gewoon weer.

4. Zalfjes als Voltaren en traumeel. Ik heb enkel het eerste geprobeerd, maar over het tweede lees ik dat het ook helpt. Ik weet niet echt of ze helpen. Maar de massage ervan deed dan toch wel al deugd. Maar misschien is gewoon bodylotion ook goed :-)

5. Compressiekousen en tubes. Vroeger zei ik nog dat ik wel heel erg veel pijn zou moeten hebben vooraleer ik met zo’n lelijke dinges aan zou rondlopen. Ondertussen ben ik bij dat ze bestaan. De tubes zijn voor tijdens het lopen, de kousen zijn meer voor achteraf. De tubes geven steun tijdens het lopen: door de tubes zouden de pezen en spieren minder trekken op je scheenbeenvlies of zo. Ik draag nu geen tubes meer tijdens het lopen, maar na een lange duurloop draag ik regelmatig mijn compressiekousen. En bij het minste pijntje schiet ik weer in mijn tubes. Ik heb die van Herzog, maar er bestaan er veel.

Na een lange duurloop draag ik liefst van al compressie sokjes #nietsexy #welzalig #running #runstagram #run #herzog

6. Pas je training aan: vergeet efkes snelle trainingen en intervaltrainingen. Veel te belastend voor het lichaam. Ga voor trage loopjes. Beter conditie-onderhoud dan geen conditie meer.

7. Pas je parcours aan: zachte ondergrond wordt er gezegd maar ik zou niet naar het bos gaan, veel te wisselend. Wisselend = pijnlijk. Kies voor grind indien mogelijk. Zorg dat je comfortabel en stabiel kan lopen, dus verhard als het niet anders kan, grind of vlakke aardewegen indien wel.

8. Pas je trainingsintensiteit aan: geen twee dagen na elkaar gaan lopen. Rust is belangrijk.

9. Stretchen van de kuiten en scheenbenen! Ge moet maar eens rondzoeken op Youtube of zo, filmpjes genoeg om u te tonen hoe je moet stretchen. Ik sluit een training altijd af door op mijn trap te gaan hangen. Een beetje zoals op dit prentje.

shin-splints-stretch

10. Koop goeie schoenen. En vervang ze op tijd. Ook als ze nog geen 1000 km is, zoals ze zeggen. Ga naar een winkel waar ze dat kunnen opmeten.

11. Ontstekingsremmers. Dat is een gevaarlijke, vind ik zelf. Werkt ontstekingsremmend en pijnstillend. Je kan dus doorlopen, ook al is de oorzaak er nog. Ik heb ze geslikt op de ergste momenten maar dan probeer ik ook niet te lopen. Het is in die zin nogal interessant om dit stukje eens te lezen.

12. Rust. Als het echt te veel zeer doet stoppen met lopen. Voor deze training/wedstrijd maar evengoed voor een week. Als ik ook maar iets pijn had aan mijn schenen bij het gewoon stappen vertrok ik zelfs niet voor een training.

13. Geef een paar andere fantasietjes op. 10.000 stappen waren plots niet meer zo belangrijk voor mij, want dat is alleen maar extra belasting van de scheenbenen op rustdagen. In februari en maart ging ik met de trap naar boven op het werk… elf verdiepingen. Dat deed ik toen ook efkes niet meer.

14. Als je (her)begint: traag opbouwen, er niet meteen invliegen. Paar keer per week, heel rustig, niet te lang, geen interval…

15. Ga naar de ostheopaat. Ik heb een hele goeie die me al een paar keer van mijn pijntjes heeft afgeholpen. En waar ik regelmatig eens op groot onderhoud ga. Geweldig.

Zoals Annelyse al zei in 2012 “mijn ervaring is dus dat ik kan doorlopen met deze beenvliesontsteking (zonder te overdrijven natuurlijk).
Want volledig stoppen is immers ook niet ideaal. Dan geneest de onsteking misschien sneller, maar daarna moet je weer terug opstarten en vooral bij verhogen van de trainingsintensiteit zit het gevaar.”

Allez, veel beterschap hé!

Dubbel feest: 6 jaar en 20 jaar!

Gisteren was weer onze dubbele verjaardag. Om te beginnen werd Sientje, ons klein zot spook 6 jaar.
Al 6 jaar de zot in het kot! #sien90210

Sien mocht kiezen wat we deden voor haar verjaardag. Het werd naar de cinema gaan, naar de Helden film. Met popcorn en alles erop en eraan.

Met de jarige in de cinema. #heldenvandezee #sien90210

En erna een fotootje van ons allemaal met (een beetje) zicht over Gent.
Met de jarige in de cinema. #heldenvandezee #sien90210

Waarna de oma kwam babysitten en we eens naar een goed restaurantje gingen met ons tweetjes.
Twintig jaar. Madam, ook een ster, trakteert van de gemeenschappelijke rekening.

Want wij waren gisteren 20 jaar een koppel. Lang hé!
Twintig jaar liefde!

Zo zagen we er vroeger uit. Niks veranderd, toch? :-)
En zo zagen we er 20 jaar geleden uit de 😂

Topdagje! Nu nog een paar feestjes om het af te ronden!

De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

De marathonrevolutie

Een paar maanden geleden, zo vlak voor de beslissing viel om een marathon te lopen zag ik iets passeren op facebook. Over een nieuw boekje, de marathonrevolutie. Ondertitel: “train niet meer dan 14 km”. Meteen genoeg om mijn aandacht te trekken.

Het klinkt klonk allemaal heel aantrekkelijk: een marathon lopen met een minimum aan inspanning. Want 14 km, dat vinden wij hier momenteel niet veel :-)

Boekje gekocht en gelezen. 89 bladzijden, leest als een trein. En de helft van het boekje is gevuld met tabellen dus op een goed uurtje heb je het uit.

Het boek gaat uit van een schema van een training van 100 dagen. Vier trainingen per week. Waarvan ééntje vogels kijken (heel traag en relax), twee langere en één op snelheid.

Een heel aantal van je trainingen loop je op marathonhartslag. Dat is de hartslag waarop je je hele marathon zou moeten lopen. Je kan die eenvoudig opzoeken in tabellen aan de hand van je omslagpunt en je gelopen tijd op de 10 km. Voor mij komt die marathonhartslag zowat op 145 uit.

Een aantal redenen waarom ik het NIET ga doen:
1. de marathonhartslag die ik voor mezelf berekend heb ligt te laag: mijn trainingen en marathon zouden op een hartslag van circa 145 gelopen moeten worden. Voor de trainingen: geen probleem: al mijn lange duurlopen doe ik op lage hartslag, mijn zone 1 ligt op 136-147. Maar een wedstrijd zal sowieso hoger zijn. Ook één van vier uur ja. Niet dat ik van plan was vier uur op mijn omslagpunt te lopen (rond de 175 zeg maar), maar toch, het zal toch zeker hoger gaan dan die 145. Ik heb Ploegsteert gelopen aan een gemiddelde van 173. Ik zeg niet dat de marathon ook zo hoog zal liggen, ik heb waarlijk geen idee, maar 145 ga ik al hebben aan de start, al van voor ik een meter gelopen heb, van de zenuwen.
2. de tijd die ze daar voorspellen ligt me te laag. Serieus, ik wil/kan/mag niet ontgoocheld zijn als mijn tijd meer dan 4 uur is. Maar hier voorspellen ze mijn tijd sowieso boven de 4 uur 30. Mja, dat is me toch wat te weinig ambitieus. Nu ja, als ik effectief de hele tijd aan 145 loop zal het idd wel zeker zo lang duren.
3. Maximale trainingen van 14 km. In het begin vorig jaar, toen ik de kilometers weer wat opdreef naar 10 en 20 km merkte ik dat mijn gewrichten daar wat aan moesten wennen. In het begin had ik wat kniepijn maar ik kreeg dat er eenvoudig uit gestrectched en na een paar weken was dat weg. Als ik dat nu niet doe en ik krijg op de marathon pijn op 20 km, dan worden het nog 20 hele lange kilometers.
4. Maximale trainingen van 14 km. Klinkt misschien aantrekkelijk, maar ik vind dat dus niet. Ik hou van lange duurlopen. Ik vertrek graag voor een uur of twee. Weg van de wereld bijna. Gewoon vertrekken, neus volgen, hobbelen. Pak mij mijn lange duurlopen niet af!
5. Mentaal. Ik zou me mentaal niet klaar voelen voor een wedstrijd van 42 km als ik in de voorbereiding maar max 14 km gedaan heb. Je mag tussendoor wel eens meer doen hoor, maar toch, opbouwend is het niet.

Ik durf het dus niet aan met dit schema. Maar toch. Best wel interessant. Maar niet voor mijn eerste marathon. Misschien wel voor een volgende? Of misschien wel voor u?

Voor nu heb ik dus een schema van Smart-sport, gebaseerd op mijn lactaatmetingen. Vier trainingen per week, waar ik me tot nog toe behoorlijk netjes aan houd. En echt, vorige week liep ik voor het eerst 26 km en ik was blij dat ik niet met een schema liep van 14 km.