Ode aan het lopen. En aan het Warandepark.

… Geen goesting hebben om te vertrekken. Dat toch maar doen, want ge weet: eens ge vertrokken zijt gaat dat over. En het is zo’n schoon weerke.

… Vertrekken en denken dat ge benen hebt als een ouwe meet. En u bedenken dat de volgende keer dat ge aan een evenement meedoet, ge toch echt wel eens de moeite moet doen om 1 of 2 kilometer op te warmen, zodat ge van dat vervelend gevoel in uw benen de eerste kilometers al af zijt, vooraleer ge aan de start begint.

… De berg op moet en u nog veel meer een oude meet voelt. De Botanique, dat is een steilke, hoor. Ge merkt dat niet zo met den auto hé, maar met de benen: ho maar!

… Kilometer drie en beginnen merken dat ge eigenlijk wel goed aan het gaan zijt. Dat uw schema zegt dat ge maar een pace van 7:12 moogt lopen maar dat ge daar geen goesting in hebt om te vertragen omdat ge eigenlijk wel weet dat de hartslag in de juiste zone zit. Denken, want de hartslagmeter is niet beschikbaar.

… Aankomen in het Warandepark en een sprongetje maken van plezier. Hoe heerlijk is het daar toch altijd, tussen al die lopers, snelle, trage, dunne, dikke. Maar vooral véél lopers! Ik denk dat ik het Warandepark de fijnste plek vind op aarde om te lopen. Allez, toch zeker vandaag.

… Merken dat ge echt wel aan het vlammen zijt. En dat al die trainingskilometers precies wel opleveren tegenwoordig. Denken van “OK, we zullen dan maar eens doorvlammen, eens zien hoe dat gaat gaan”.

… “Per ongeluk” een toerke te veel lopen in het Warandepark. Omdat het er zo zalig is. Omdat het zo’n schoon weer is. Omdat ge zo’n superbenen hebt vandaag.

… Het wel een beetje vervelend vinden omdat ge het Warandepark dan toch maar eens moet verlaten en daarbij gehinderd wordt door Koning Filip. Serieus, zelf een loper, kan die zijn colonne nu eens geen voorrang geven aan lopers? :-)

… Hoe lastig de Botanique naar boven ook is: naar beneden is het vliegen. Ik ken dat paadje ondertussen zowat blindelings en ik vind het héérlijk om er naar beneden te vliegen. Zweven bijna.

… Nog een beetje doorvlammen, over brede voetpaden en denken dat het toch maar best is dat ge vertrokken zijt deze middag. Want dat het meer dan heerlijk was! En dat ge eigenlijk nog maar zelden zo rap gelopen hebt als vandaag, zelfs niet op wedstrijden. Een pace van 5:39, serieus? Top!

… Weten dat ge de rest van de dag nog ongelooflijk gaat nagenieten van dit loopje. Runners high, maar dan een hele dag.

20 km door Brussel 2015

De 20 kilometer door Brussel. Je houdt er van of niet. Er valt daar veel op aan te merken. Dat ze niet mee zijn met de andere grote evenementen bijvoorbeeld. Een slechte website, met amper nuttige info op. De communicatie verloopt voornamelijk in het Frans. Geen vlotte bewaakte vestiaire, waar dat bij andere grote evenementen (Brugge, Antwerpen…) heel vlotjes gaat tegenwoordig. Startvakken ja, maar om de vijf minuten start er een vak met 6.000 lopers waardoor er eigenlijk té veel volk op het parcours zit.

En toch trek ik ieder jaar met veel plezier naar Brussel.

Ik organiseer me zo dat ik de vestiaire niet nodig heb. En dat lukt best eigenlijk. Een oud vestje mee dat ik aan een hekken bind en na de aankomst terug ga oppikken.

Afgesproken met Mikaël. Hans kon er deze keer niet bij zijn. Mijn ambities voor de start? Uitlopen en genieten, zoals altijd. Op wedstrijden kijk ik niet naar hartslag en snelheid, ik wil gewoon mijn eigen tempo lopen en genieten. Een paar minuten afsnoepen van mijn vorige besttijd zou mogelijk moeten zijn. Ik deed drie keer eerder mee: 2:21, 2:12 en 2:08. “Veel progressiemogelijkheid”, zei ik altijd. En mijn tempo in Antwerpen en Brugge lag ook best hoog, dus ik hoopte ergens op 2:04 te eindigen. “Ooit zou ik graag eens onder de 2 uur lopen op een halve marathon, maar het zal hier niet zijn”, zei ik nog tegen Mikaël. Brussel is echt een heel zwaar parcours, geen meter vlak. Wel eigenlijk maar 20,2 km, dus ook geen halve marathon.

Yes we can ! #20kmdoorbrussel #wemissenernogeenopdefoto

Bon, starten dan. Beetje “gezeurd” en in startvak 3 gekropen (in plaats van 5) maar dat was enkel omdat we de ballonnen wilden volgen en in ons startvak zagen we er geen. Mikaël voor de ballon van 1:45, ik wou wel eens zien hoe lang ik die van de 2:00 kon volgen. Maar tegen dat we gestart waren was ik de ballon al kwijt. Niet erg, ik liep op mijn gemak.

Heerlijk loopweer eigenlijk. Heel de week gevreesd voor te warm weer, maar zalig. Geen verschroeiende zon en af en toe wat lichte verfrissende regen of een verfrissend windje. Ideaal weer eigenlijk om een toptijd neer te zetten. Ik passeerde de 5 kilometer in net geen 31 minuten, dus dat was ongeveer wat ik verwacht had.

Rond een kilometer of 7 zag ik plots de ballon van 2:00. Geen idee van waar die ineens kwam. Toch maar eens geprobeerd om die te volgen en dat lukte, heb zelfs een kilometertje voor de ballon gelopen. Maar toen ging die me voorbij en ik bleef er achter, tot maximaal 50 meter denk ik. Maar ik was er toch van overtuigd dat die 2 uur niet gingen lukken, want die was wellicht minuten voor mij vertrokken of zo.

Km 10: tweede gelleke, ik had er ook eentje genomen vlak voor de start. Best een risico, want nog nooit gelopen op gellekes. Slecht dat dat is. Maar het werkte precies wel. Doorgekomen in iets minder dan een uur, maar het zwaarste deel moest nog komen natuurlijk.

Kilometer 14 doorgekomen op 1:22. Snel rekenen leerde me plots dat een tijd onder de twee uur er echt wel in zat, als ik mijn tempo kon aanhouden. Dat was echt een beetje een zot besef, dat het eigenlijk wel zou kunnen, die magische twee uur. Dus gingen we voor zo snel mogelijk zo lang het vlak was en dan overeind blijven op dé berg. En niet beginnen flippen.

Kilometer 18: afzien hé, afzien. Maar plots hoorde ik mijn naam roepen. Nadine, de kindjes en haar ouders. Zo leuk! Kilometer 19 is terug vlak en dan zie je de boog al. Laatste kilometer was echt de max, ik had nog 9 minuten om onder die twee uur te blijven voor 1,2 km en zo traag loop ik zelfs op een trage LSD niet :-)

Nog effe doorgaan, en eindigen in 1:57:46. Zotjes, ik had dit écht niet voor mogelijk gehouden. Tien minuten sneller dan mijn vorige besttijd vorig jaar. Ik heb dit eigenlijk nog nooit gehad door het lopen, maar ik was een beetje emotioneel erna… (zo erg zelfs dat ik mijn medaille omgekeerd vasthield)

Ik deed iets waarvan ik dacht dat het onmogelijk was. Ik liep de 20 van Brussel in minder dan 2 uur. #zotjes #1:58 #beetjeemotioneelnu #20kmbru
Alleen… Hoe moet ik nu ooit beter doen? :-)

Brussel

Thuis komen en twee schattige meisjes aantreffen met elk een boeket bloemen in hun handjes. Topdagje!