Terugblik – vooruitblik

Ik heb nu dus twee marathons gelopen. Hoewel ik beide heel erg koester waren ze erg verschillend. Een overzichtje.

Rotterdam: erg veel deelnemers (17.000), niet zo’n bijzonder mooi parcours. Wel veel supporters aan de kant, voor als je dat belangrijk vind.

Verdi was in alle opzichten zowat het tegenovergestelde: weinig deelnemers (een kleine 600 aan de marathon), maar wel een bijzonder mooi parcours. Niet zo heel veel supporters aan de kant, maar dat is dus iets wat ik niet zo belangrijk vind. Al is het altijd wel leuk natuurlijk als je uw geliefden eens aan de kant ziet staan!

Maar als loper heb ik een absolute voorkeur voor de tweede soort marathon: weinig deelnemers, maar toch nog genoeg. Want in Rotterdam was het soms erg druk. Dat je in de eerste kilometers moet hossen en springen en zorgen dat je niet omver gelopen wordt: dat weet je eigenlijk wel. Maar omdat ik toen in de laatste wave zat heb ik erg veel van de lijken opgeraapt van de vorige waves. Zwalpende mensen die niet meer verder konden. Begrijpelijk, maar niet zo leuk, want dat maakte dat ik op kilometer 38 nog moest springen om mensen te ontwijken. Op een moment dat je zelf ook niet meer zo fris zit.

Ik had een beetje schrik wel, voor een kleine marathon, dat we snel helemaal alleen zouden lopen. Zou in ons geval nog meevallen dus, want ik zou sowieso gezelschap hebben. Maar het viel eigenlijk de hele tijd goed mee, want er liep altijd behoorlijk wat volk in ons buurt. En je hebt plaats. Je kan je eigen looplijn kiezen. Dat is eigenlijk nog wel een gemak. De sfeer, de gezelligheid daar… Misschien overromantiseer ik het een beetje, omdat het voor mij dé perfecte verjaardagsmarathon was. Maar echt. Ik zou zo weer de Verdi meedoen eigenlijk, al heb ik gezegd dat ik nooit twee keer dezelfde marathon zou lopen. Nu ja goed, we zien nog wel.

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Op kilometer 38-40 dacht ik zowat: “jaja Lien, het is nu wel goed geweest, zo met uw twee marathons. Je hebt bewezen dat je het kan, iedereen weet dat nu. Veel beter dan dit zul je niet kunnen, dus je kunt beter stoppen op je hoogtepunt. En een andere uitdaging zoeken.” Dat was toen. Amper 10 dagen later was ik al op zoek naar een nieuwe marathon. Want ernaar zoeken is de helft van de fun :-)

Geen idee of dat nog voor dit jaar of voor volgend jaar zal zijn. Ik had wel al een paar ideetjes. Maar goed, nu gaan ze blijkbaar nog een marathon doen in Gent, dus dat is ook het onderzoeken waard. Eind oktober, dat had gerust een maandje later gemogen want ik loop niet graag in de zomer en dan moet je toch al beginnen trainen in augustus. Enfin, we zien nog wel.

Voor nu: Femke doet mee aan de Vlaamse Ardennenloop (7 mei), en ik zou dat eigenlijk ook wel zien zitten, ook al is dat buiten mijn comfortzone (trail!). Maar dan is het wat twijfelen tussen de 15 km en de 26. Het is een halve trail, met behoorlijk wat hoogtemeters (zeker omdat ik dat niet gewoon ben), dus misschien dat 26 km dan wat veel is. Zeker omdat april ook geen toptrainingsmaand zal worden omdat ik dan nog een boek moet schrijven. Oh ja, had ik dat hier al verteld, dat ik nog een boek schrijf? Enfin, daar volgt dan nog wel eens een berichtje over. Maar goed: extra argument voor de 26 kilometer is dat we dan aan Joeri zijn achterdeur passeren. Nog te bekijken hoe het met Femke haar knie zal gaan, want sedert na de marathon heeft ze daar wat last aan. Meh. Stoppen met sporten is nergens goed voor!

Photo

En verder. Willen de meisjes meedoen aan de Stadsloop in Gent op 21 mei. Vanmiddag eens gaan trainen in het park. Sien is dat snel beu, maar Janne wou blijven gaan. Tot we vriendinnekes tegen kwamen uiteraard. Enfin, het idee groeide om Sien (7 jaar) de kids run te laten doen (1 km) en met Janne (9,5 jaar) samen de 5 kilometer te lopen. Ze is eigenlijk al lang vragende partij om eens een echte loopwedstrijd te mogen meedoen. Ik heb nu twee maanden om haar geleidelijk aan klaar te stomen. En dat lijkt me zo super gezellig, om samen met haar de 5 kilometer te lopen. Ik zie er al naar uit!

Stoere dochter, trotse mama

Vorige woensdag. We gingen naar de kapper want Sien haar haar moest dringend bijgeknipt worden en dat van Janne mocht ook wel eens getopt worden.

Janne op de fiets: “Mama, ik zou mijn haar zo willen afknippen zodat ik het kan geven aan die mensen die kanker hebben, om pruiken mee te maken”.

Ik schrik me een hoedje. Want Janne haar haar, dat is gelijk heilig voor haar. Meestal doet ze er zelfs moeilijk over om dat bij te toppen, want ze wil Rapunzel worden.
Gevraagd of ze zeker was. Jaja, want ze had dat gezien op Ketnet en ook andere kinderen van haar klas hadden dat al gedaan. Ze moest eerst nog naar de circusschool, dus ze had nog wel even tijd om er over na te denken. Maar ja, ze was zeker.

2015-11-03_11-31-17

En dus vroegen we dat aan de kapster. Die het haar mooi borstelde, er twee rekkertjes in stak en vervolgens knipte.

2015-11-03_11-31-53

Effe wennen, voor iedereen. Hoewel, ik vond het meteen mooi. De volgende dag had ze er zelfs eventjes spijt van, want een paar jongens op school hadden gelachen met haar. Maar hé, wat weten jongens nu van mode en kapsels? Maar nu is dat volledig voorbij. Ze is blij met haar kortere haar, veel gemakkelijker om te wassen en te kammen.

En toen wou Janne haar haar doneren aan Think Pink. #thinkpink #geefomhaar #stoeredochter #janne1709 #trotsemama

En eigenlijk vind ik dat haar kortere, pittige kapsel beter past bij wie ze is.

The modern generation... #sien90210 #janne1709

Maar ik ben vooral onvoorstelbaar trots. Dat ze dat gedaan heeft. Dat ze daar zelf mee afgekomen is. Ferme madam, die dochter van mij!

En nu nog deftige foto’s nemen van haar nieuwe kapsel. Op de eerste had ze net een fikse regenbui over haar hoofd gekregen.
En ook nog het afgesneden haar opsturen naar Geef om haar. De envelop is aangevraagd en onderweg!

Nieuw schooljaar, nieuwe hobby’s

Niet alleen nieuwe eetgewoonten, ook nieuwe hobby’s. Het is niet zo dat je voor bepaalde dingen ieder jaar kiest heb ik gemerkt, maar die groeien gewoon door uit vorige jaren.

Zoals Sien. Toen ze net naar school ging, zag ze dat Janne naar ballet ging. Niet alleen Janne, maar ook Finn, haar beste vriendinnetje. Ballet voor zo’n kleintjes (3 jaar) deed de balletschool van Janne niet, en Favole eigenlijk ook niet. Maar in onderlinge afspraak mocht Sientje een paar lessen proberen en omdat ze het goed deed, mocht ze blijven. Vorig jaar ging Janne ook naar de balletles daar en omdat ze voor de grote show nog een gastdanseresje nodig hadden en ik Sien dat toch altijd mee had, mocht Sientje heel vaak mee dansen met de grotere meisjes. Sientje blijkt talent te hebben (moet ergens een generatie overgeslagen hebben, want Peter noch ik hebben ook maar enig danstalent) zodat Sientje mocht meedoen in de balletles van Janne dit jaar. Op maandag, handig, twee kinderen een hobby op dezelfde plaats en uur. Maar omdat ik ook wil dat ze bij Finneke ballet blijft doen, doet ze ook ballet op woensdag. Janne doet ook nog dance mix op vrijdagavond. En toen het de eerste keer was, vroeg Sientje al meteen of ze daar ook mee mag doen. Zeer tegen de zin van Janne, want die wil dat alleen doen, eens zonder Sien, maar Sien doet daar dus nu ook mee. Maakt wel dat Sien nu drie keer danst per week.

11536515_830311947056377_7378975909854839346_o

Janne moet anders ook niet klagen. Twee keer dans per week (ballet op maandag en dancemix op vrijdag). Vorig jaar deed ze een heel geslaagd circuskamp mee in de krokusvakantie en ze wou dus starten met de circusschool. Iedere woensdagmiddag, op hetzelfde moment als Sien haar balletles met Finn, dus een gegoochel met andere ouders en zo, maar dat lukt. Sien, die sowieso al de acrobaat is in huis wou uiteraard ook circus doen. Iedere zaterdagvoormiddag, samen met mij (ouder-kindles). En Janne is ook nog gestart met theater op zaterdagvoormiddag, dan kan Peter haar hopelijk meestal brengen.

En dan doen ze ook nog samen scouts. Janne als tweedejaars welp, ze is nu zelfs hulpnestleider, supertrots! En Sien als eerstejaars bever. Ze vindt het er meteen geweldig.

En de mini-scout is ook gestart zie. Dat het stil zal zijn op zaterdagmiddag... #fosdereiger

Lastig? Valt eigenlijk best mee. Favole valt op goede momenten en is knal in het centrum. Heerlijk vind ik het om ondertussen een uurtje alleen in Gentse straten rond te dwalen. Of te aperitieven op vrijdagavond. Circus en scouts is wat verder, en dus wat geregel met andere ouders, maar dat lukt ook wel.

Favole
Fos De Reiger
Circusplaneet
Freetime

Jannefeest

Jannefeest hebben we het maar genoemd. Geen communie hier en voor een lentefeest waren we ook al rijkelijk laat want de lente was gepasseerd. Maar we wilden haar toch haar eigen feest geven. Op 2 augustus, midden in de zomer en vlak na haar scoutskamp. Voor het feest deden we wat inspiratie op bij anderen die ons voorgingen.

Nike deed vorig jaar een uitstap naar Eurodisney met haar zoon en Janne was de gelukkige die haar mocht vergezellen. Topidee, maar we kregen het hier niet meteen ingepland en we wilden ook wel een feestje geven.

Een feestje voor familie en ook een paar vriendjes (en hun familie) van Janne. Dat hadden we gezien bij vriendin Aphrodite en dat was keigezellig, dus deden we dat gewoon ook. Dat Janne heel goed overeen komt met de kinderen van ons beste vrienden is dan weer mooi meegenomen :-)

Concept was ook dat Janne zoveel mogelijk mee moest helpen beslissen en kiezen. Dus mocht ze kiezen hoe de uitnodiging er zou uitzien en welke foto er op het kaartje zou komen. Het werd deze. Met het paardenkleed, ze is daar heel zot van.

Janne wordt groot. Nu ja... Feest!

Locatie en catering: verzorgd door haar Peter Pieter, mijn broer. Mijn broer is traiteur-kok en heeft een professionele keuken met grote koelcel in zijn huis. En een zonnige tuin en terras. We wilden natuurlijk niet dat Pieter de hele tijd zou moeten werken, dus kozen we voor een menu dat iedereen lustte én niet zo veel werk vroeg op het moment zelf. En voor het werk werd personeel ingeschakeld. Het menu: braadworst, hamburger, Breydelham of Berloumi. Ervoor wat hapjes en daarna een zeer stevig dessertbuffet. Mijn broer valt te boeken voor al uw feestjes, voor meer info: mail me!

Janne met haar Peter Pieter.

Ook voor het jurkje mocht ze kiezen. Of we gingen naar de winkel en ze mocht een jurkje kiezen, of ze mocht stof kiezen en een model en ik zou iets maken. Ze koos voor het laatste. Over de jurkjes nog eens een aparte post.

De papa zorgde voor een korte speech en Janne mocht ook een beetje speechen.
Wat een ongelooflijk fijne dag gisteren!

Het werd zeer gezellig, zoals bedoeld. En af en toe doen wij graag een beetje gek, ja. En dat was nog maar het begin :-)

In goed gezelschap... #lekkerrrrr #rrraaaw

Pieter en zijn zusje

Een foto die is geplaatst door Marjan Dijkema (@marjandijkema) op

Dag 43: Nog een paar paasimpressies

Dit weekend zijn we in Olland geweest, en we hebben daar een paar dingen geleerd. Dat ze daar voorgeschilderde, voorgekookte eitjes hebben. Ideaal voor als ge zelf niet zo van de creatieve ondernemende soort zijt, dacht ik zo.

Voorgekookte voorgeschilderde eitjes. Voor luie wijven!

Leutig vinden wij dat, trouwens, eens aanschuiven aan een Ollands broodjesbuffet. Ge vindt er altijd andere dingen terug dan thuis.

Hollands buffet

We hebben er trouwens de jalapeños ontdekt van Albert Heijn, waarop we op slag naar de AH trokken en er ook ons assortiment hagelslag in alle kleurtjes en vormen aanvulden. Die geplette muisjes met anijssmaak hebben we niet gekocht. Het is net alsof ge dan wat drugs op uw kinders hunnen boterham smeert.

Ik heb er trouwens ook mijn eerste diertjes in 40 dagen gegeten. Op de laatste avond, ja. Die lekkere rivierkreeftjes kon ik niet echt aan mijn neus laten voorbijgaan.

Mijn eerste beesten in 40 dagen!

De jaarlijkse paasfoto kan ik ook niet aan u laten voorbijgaan. Janne met een beetje een boze lip, ze is niet zo medewerkzaam de laatste dagen. *understatement*

Untitled

Brussel, Zoo, Kopenhagen

Neen, ik heb niet meegedaan aan de 20 kilometer van Brussel. Ik mocht nochtans gratis en zelfs als VIP meelopen door de bloggersactie van Nike. VIP of niet, die 20 kilometer moest ik wel zelf lopen en daarvoor moest getraind worden. Trainingen die tijd vragen. Drie trainingen per week en regelmatig langere trainingen van twee uur: dat haal ik niet. Bovendien (en misschien wel de belangrijkste reden) vind ik lopen vooral leuk het eerste uur. Na een uur begin ik me te vervelen. En 20 kilometer lopen in minder dan een uur, euh, dat zal me wel nooit lukken! :-)

Gisteren naar de Zoo in Antwerpen geweest met een toffe bende.
zoo
Foto van bij Nike
De groep was een plezier, maar de zoo was me iets te druk. En eigenlijk hou ik niet zo van beestjes in kooitjes. Hoe groot die kooien ook zijn, ik vind ze altijd te klein in vergelijking met het oerwoud/oceaan/… waar ze eigenlijk recht op hebben.
Het was wel een uitdaging, zo met kindjes die eigenlijk een middagdutje nodig hebben. Sommige kindjes sliepen in de Beco (talrijk aanwezig) of de buggy, maar Janne besloot haar schoonheidsslaapje over te slaan en dat ging eigenlijk best goed. Tot we in Gent-Dampoort aankwamen, toen sliep ze :-)

Ik was in 20 jaar niet in de Zoo geweest denk ik en eigenlijk werd ik daar vandaag weer verwacht voor de ledendag van de SP.a. Twee keer Zoo op evenveel dagen dat is me toch teveel van het goede. En daarbij ik moet vandaag nog gaan shoppen.

En veel belangrijker: ik moet nog twee presentaties in mekaar boksen. Want ik moet deze week naar Kopenhagen voor mijn werk, een congres van de WHO bijwonen. Over BMI bij kindjes. In het begin was ik heel blij dat ik daar naar toe mocht. Door de organisatie van het congres moet ik er drie nachten blijven dus heb ik gevraagd om me vrijdag een latere vlucht te boeken, zodat ik nog wat door de stad kan lopen. Maar ik zal mijn tsjolpartner missen, zo alleen door een onbekende stad lopen is toch ook maar alleen.

Om nog maar te zwijgen over Janneke. Vier volle dagen zal ik haar niet zien. En dat is de eerste keer in haar jonge leventje. Ze zal omringd worden door goede zorgen, daar niet van, maar ik, hoe ga ik dat redden?

Over het filmfestival, Janne en de nieuwe Golf

Gisteren naar het filmfestival geweest. Aangezien manlief niet meekon door de opening van het nieuwe seizoen van The Lunatic Comedy Club vroeg ik mijn filmmaatje van weleer mee. Wat een mooie film! En we zijn allebei verliefd geworden op één van de hoofdrolspelers. Zo nen lieve, mooie jongen. We dronken nog een glaasje achteraf, maar hielden de rest van het gedoe snel voor bekeken.

Janne is 600 gram afgevallen, van 8440 gram naar pakweg 7800 gram (onze weegschaal weegt maar op 200 gram nauwkeurig, dus het is een gok). Toch veel voor zo’n kleintje en ge ziet het er aan. Gisterenavond wou ze even helemaal niets eten, om het even wat we aanboden. Maar na een tijdje aandringen, verorberde ze toch een behoorlijke portie groentenpap. Ze wordt al twee avonden extra in de watten gelegd door oma-verpleegster. En ook vanmiddag komt oma de papa aflossen als die moet gaan werken. Ik heb fantastische ouders, maar dat had u allicht al door?
Als het morgen nog niet beter is toch maar eens naar de kinderarts. Maar ondertussen krijg ik geruststellende berichten van het thuisfront. En ook wel deze foto waarop ze toont dat ze zielig kan kijken.

Blik

Vorige week, ik content. Ik kreeg een mail of ik een blogpakket wou. Emailadres: minimaxi06 en nog iets. Natuurlijk dacht ik: “Eindelijk krijg ik ook eens een leuk blogpakket met leuke kinderspullen in om uit te testen!” Ja tarara. Net als Huug, Bruno en Smetty kreeg ik een ruitenwisser in mijn brievenbus geduwd. Ik zal hem aan manlief geven, voor zijn auto, het juiste model auto. Op mijn fiets kan ik daar écht niks mee doen. En op mijn fietskar monteren, zal ook geen nut hebben. Te hoge verwachtingen gekoesterd over het pakket zeker? Eigenlijk, ze hebben het eigenlijk naar niet-autogebruikers verstuurd, als ik het zo bekijk. Proberen ze zo de niet-autogebruiker te overtuigen om de rest van de auto te kopen? De anderen mogen inmiddels hun ruitenwissers naar ons smijten!