Great breweries. Met een man met een hamertje.

Al van zodra het evenement bekend werd afgesproken met de collega’s om deze te lopen. Op tijd een nummerke gekocht en maar best ook, want het was meer dan uitverkocht waardoor er de laatste weken een echte heksenjacht was op nummers en je je nummer bijna kon verkopen met winst. Wat ik dus niet gedaan heb.

Dat ik niet zo goed getraind was. Nog wel stevig doorgelopen na de marathon maar natuurlijk niet zo gericht naar dit evenement toe getraind als naar de marathon. En dat maakt toch wel een heel verschil, vind ik. Ook de avonden en dag ervoor was ik niet zo disciplinair bezig met een paar cava’tjes. Maar ach, dat geeft niet. Het enige doel was uitlopen en genieten.

De collega's. Toen zagen we het nog zitten. #greatbreweriesmarathon #25km #running #runstagram #run #runfie

Uitlopen heb ik gedaan, genoten iets minder :-) Het weer was véél te warm voor mij. Waar het voor de start warm maar bewolkt was, kwam aan de start de zon erdoor. De eerste tien km hadden we nog regelmatig schaduw, maar de laatste 15 waren gewoon allemaal in de volle zon. Ik was helemaal verschoeperd :-)

De eerste 5 km liepen vlotjes en kon ik goed bij mijn collega blijven. Ik voelde me opperbest en liep te babbelen. Geen enkel probleem. Maar na de eerste bevoorraading merkte ik dat mijn hartslag veel te hoog was (180) en dat ik die niet nog 20 km kon aanhouden: vertragen dus. Hartslag onder controle, liep weer lekker. Tussen de 10 en de 12 km ben ik dan weer versneld, gewoon omdat het goed liep. Maar goed halverwege was het over en toen kwam mijn pace niet meer onder de 6 min/km. Gigantisch afgezien en waar ik in de marathon de resterende kilometers heel goed kon relativeren, was hier elke nog te lopen km een marteling. Maar ach, ik zag er ook de fun wel van in hoor. Een mens kan niet altijd een topdag hebben hé, zeker als je er niet naar getraind en geleefd hebt en het zo warm is.

De na foto

Maar hé! Ik heb het gedaan! Nog net onder de 2:30 zelfs, ik was eventjes bang dat zelfs dat niet meer ging lukken. Tijd: 2:27:47. Gemiddelde pace: 5:55. Ter vergelijking: de marathon liep ik aan een pace van 5:38, mijn halve marathon in Ploegsteert vorig jaar aan 5:22 of zo. De collega’s Peter en Marc deden wat haasje over werk maar uiteindelijk won Peter nipt. Niet dat het een wedstrijd was.

Evaluatie van het evenement: veel te ver moeten parkeren van de shuttlebus, lang moeten wachten, maar nipt op tijd er geraakt terwijl ik er meer dan een uur op voorhand was. Het Duvelterrein was ook te klein en te beklemmend voor al dat volk, gelukkig dat ze niet nog extra lopers toegelaten hadden. Misschien moeten ze voor volgend jaar overwegen om door Duvel te lopen en een terrein te kiezen voor start en aankomst waar meer plaats is. Wel super was de laatste lijn door Duvel door het donker met die coole muziek. Heerlijk!
Het parcours was niet geweldig mooi (behalve de Palm dan), de bevoorrading redelijk OK (behalve tussen 13 en km 19 of zo, daar heb ik weinig gezien). Maar gezien het warme weer hadden ze ook sponzen moeten voorzien. Benieuwd wanneer het prima systeem van de sponzen in de bekertjes komt overgewaaid naar hier, in Nederland doen ze dat dus al.

Zo. En volgende keer doet collega Liese ook gewoon mee. (daarom niet noodzakelijk de breweries)

De uitslagen:
Lien: 2:27:27, 18de in mijn categorie (van de 121) (790ste totaal)
Marc: 2:14:54, 52ste in zijn categorie (van de 233) (376ste totaal)
Peter: 2:14:36, 34ste in zin categorie (van de 201) (371ste totaal)

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

(Geen) Avondloper

Ik ben niet zo’n avondloper. Meer nog: ik loop nooit ’s avonds. Ik heb het geluk dat ik het merendeel van mijn trainingen voor het middageten kan afwerken. Ik doe dat ofwel op woensdagochtend, dan werk ik niet. Of mijn lunchloopjes. Of in het weekend, al gebeurt het dan wel al eens dat ik op zaterdagmiddag loop, na het middageten dus. Maar dus meestal voor de middag, en nooit ’s avonds.

’s Avonds kom ik terug van een werkdag of een andere drukke dag. Kinderen eten geven, in bed steken. Meestal doe ik daarna nog wel iets, maar dat is dan eerder huishoudelijk of hobby. Maar niet te actief, om te gaan lopen kan ik mezelf dan echt niet meer opladen. Bovendien loop ik niet graag in het donker.

Maar gisterenavond was het anders. Gaan lopen in Brussel over de middag was geen optie, want een training van 16 km, daar ben ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Net iets te lang voor een middagpauze dus :-). Peter kon de kinderen van de vakantieopvang halen, ik kon snel naar huis gaan, schoenen aandoen en meteen vertrekken.

Via de Gaardeniersbrug naar Bourgoyen. Ooh ooh wat is het daar toch mooi. Iedere keer als je daar komt is het daar anders. En gisteren was de eerste keer dat ik daar was bij valavond. Prachtig! Doorsteekje gezocht naar Blaarmeersen, want volgende week toon ik aan Evelien alle mooie loopplekken van Gent dus moest ik nog een doorsteek vinden van Bourgoyen naar de drieleienroute. Komt in orde dus.

De Bourgoyen bij vanavond. Wondermooi. #running #runstagram #gent #interval

Nu wel een stuk watersportbaan gedaan en langs de Vissersdijk teruggekeerd. Ik heb dat stukje al duizend keer gelopen, maar ik wist niet dat het daar zooo donker was eens het euh helemaal donker geworden is. Als ik meer ’s avonds ga lopen misschien toch maar een lamp overwegen want nu heb ik dat compleet op gevoel gelopen. Donker!!!

Er stond een 4*3 km in zone 3 op het programma, met ertussen een kilometer in rust. Een stevige, maar héérlijke training om het weekend in te zetten. Zalig!

Over lange lopen in de vrieskou.

Ik loop in de gietende regen. Ik loop in de hagel, als het moet. Al stop ik dan altijd even, want hagel op uw gezicht, dat doet pijn.

Maar ik loop niet graag in de vrieskou. Het was wel weer efkes geleden dat ik de vrieskou gelopen heb, kan me niet herinneren dat ik dat vorig jaar gedaan heb. De enige reden: die koude lucht, dat kan zeer doen aan mijn luchtpijp.

Maar goed, dit jaar valt er niet aan te ontsnappen. Ik had er alweer ferme schrik van en had al rondgekeken bij fitnesscentra voor beurtenkaarten. Ik loop niet graag op een loopband, maar goed, om de vrieskou te vermijden zou ik het nog eens overwegen.

Gisteren vertrokken. Ijskoud maar zonnig. En het werd een fantastisch loopje in het Warandepark. Vanmorgen stond er een 24 gepland. Het was nog efkes herorganiseren, want twee zieke dochters. De ene (Sientje) logeerde bij de oma en voor Janne werd er een regeling opgezet zodat ik toch kon vertrekken.

Wat een gedoe ook, vertrekken als het zo koud is. Een mens moet zo veel aandoen. Een muts om het hoofd en de sinussen te beschermen, want die zeuren al een paar dagen. Een rap zelfgemaakte buff om hals en gezicht te beschermen. En dan laagjes. T-shirt met lange mouwen en trui, dat moest genoeg zijn vandaag. En een nylon legging onder mijn looptight. Gisteren getest en goedgekeurd. En dan nog hartslagmeter, drank, muziek regelen, …

Hup, vertrokken. Door het centrum, langs de Blaarmeersen, Watersportbaan. De kou viel eigenlijk nog wel mee. Maar eens buiten het centrum meer wind en toch kouder en was ik blij met al mijn laagjes. Na 12 kilometer was het tijd voor een korte pitstop op het toilet van de Blaarmeersen. Daar maakte ik een grote fout: ik dacht dat mijn benen wel voldoende opgewarmd waren en deed de legging dus uit. Gevolg: koude benen voor de volgende kilometers. Echt koud. Niet leuk aan mijn spieren. Op een verlaten plekje aan de Assels alles terug uitgedaan, legging terug aan, broek er terug over. Gelukkig geen toevallige wandelaars of zo gepasseerd toen. Maar geleerd dus: die legging eronder loopt lekker comfortabel en ik loop liever met warme benen dan met koude benen.

Winters loopje. Het viel mee maar geef mij maar een paar graden meer.

Ik had de afstand van de drieleienroute wat onderschat en zo kwam ik uit op 26 kilometer ipv 24. Mijn langste ooit. Aan een pace van 6:27 gemiddeld, daar ben ik best content mee want ik had het gevoel dat ik super traag ging vandaag. OK ja, ik liep eigenlijk meer in zone 2 (48%) dan in zone 1 (38%).

Bon, de lange lopen, ze zijn begonnen.

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Het marathonplan

Bon, Lien gaat een marathon lopen, Lien gaat niets aan het toeval overlaten. Als we iets doen, doen we het goed hé.

Dus deed ik een nieuwe lactaattest. Ja, ik deed er al één, in maart 2014. Maar aangezien ik nu veel getrainder ben en een pak kilo’s lichter ben, leek het me wel eens interessant om die te herdoen. Getwijfeld waar. Het UZ was goed, maar duur. Veel info maar weinig uitleg en weinig schema. Op het KoR-forum deed iedereen nogal enthousiast over Bart Raes (Smart-sport). Veel goedkoper dan het UZ: 70 euro inclusief bon van 10 euro bij Runners Service tegenover 170 euro of zo bij het UZ. Pas op: bij het UZ zijn er meer testen zoals ook een hartscan, een vetmeting en een VO2Max-meting. Hier was het enkel lactaat. Ook verschillend: nu buiten in plaats van binnen, telkens 1500 meter lopen tegenover 3 minuten. Volgens sommigen is buiten beter omdat dat meer voldoet aan de realiteit van het lopen. En ja, het was nogal winderig die dag dus het was zeer realistisch :-)

Praktijk: afspraak aan de Blaarmeersen. Van aan de auto tot aan de rolschaatspiste, daar drie rondjes lopen en terugkeren. Prikje in de vinger om lactaat te meten. Telkens in een verschillende HR-zone proberen lopen: 130-135, 140-145, 150-155, …

Heerlijke kilometers door de Bourgoyen! #iloverunning #runfie #run #running #bourgoyen #gent

Twee dagen erna kregen we (Tom deed ook mee) al een uitgebreide analyse én een schema dat ons kan begeleiden tot aan de marathon van Rotterdam. Bart raadt zelf aan om die test om de 12 weken te herdoen, in ons geval een nieuwe test begin februari zodat hij het schema nog kan aanpassen richting Rotterdam. Maar dat moet ook niet echt, we zien nog wel.

De samenvatting van mijn resultaten:

  • Goede basisconditie: ha ja, dat zal wel, ik loop liefst lang en traag, dus dat is ideaal voor de basisconditie. Die moeten we gewoon verder onderhouden.
  • Omslagpols: 173: dat is 3 slagen lager dan in UZ dus eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar. Omslag snelheid is dan 11,5 km/u, dat wil zeggen dat ik die snelheid wel een uurtje of zo zou moeten kunnen aanhouden. En dat is zeker ook zo, in Ploegsteert liep ik de hele tijd (kleine twee uur) aan 173.
  • Meer intervaltraining doen. Op een marge van 10 hartslagen treedt verzuring op en dat is niet ideaal als je een marathon gaat lopen, en er ergens een helling in zit onderweg. Er moet dus meer getraind worden op interval. Ook niks nieuws eigenlijk, maar weinig interval gelopen door blessures en gebrek aan goesting :-)
  • De marathon uitlopen onder de 4 uur is een realistisch en haalbaar doel. Dat vind ik nog altijd een zot idee, want ik ging er eigenlijk altijd van uit dat ik minstens een half uur langer zou nodig hebben. Ik wil/ga/mag/kan ook niet ontgoocheld zijn als het iets meer is dan 4 uur natuurlijk, uitlopen is op zich al een prestatie. Maar anderzijds vind ik het wel leuk dat ik me hier op kan richten. Of toch een doel heb om wat naartoe te werken.

Ook gekregen: een uitgebreid schema van 21 weken, vier trainingen per week. Hoeveel keer je wil trainen mag je zelf bepalen, dus je kunt evengoed een schema krijgen voor drie trainingen per week.

Best tevreden eigenlijk. Ik heb nu een schema waarop ik me kan smijten en trainingen die ik iedere week minutieus kan inplannen. Een echt doel en een schoon pad er naar toe. ’t Is nu nog gewoon kwestie van alles te lopen :-)

Ik zet de volledige resultaten niet online, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn om de verschillen tussen beide testen te zien: contacteer me gewoon!