Lopen op reis. Het blijft een moeilijke combi.

Een weekje terug van een heerlijke vakantie van drie weken in Italië.

Ik had mijn loopkleding mee, want met een marathon in het verschiet en een strak trainingschema op mijn bureau is dat eigenlijk wel de bedoeling.

Maat het is weer niet gelukt. Het is te zeggen: ik heb drie keer gelopen. Op drie weken tijd.Terwijl ik normaal gezien drie of vier keer keer per week loop.

Lopen op reis en ik: het gaat niet goed samen. Mijn excuses deze keer:

Dag 1: Gent-Vesoul: lopen was niet van nodig, want ik had de dag ervoor nog 20 km gelopen. Recuperatie dus.

Dag 2: Vesoul-Como. Als ik slim geweest was, dan had ik ’s morgens in Vesoul gelopen. Maar dat is er niet van gekomen. Aangekomen in Como (Brunate eerder) was het 37 graden en zaten we op een hele steile berg. Ik had nog maar net de stress overleefd van daar op te rijden. Steile haarspeldbochten en een break: niet altijd een eenvoudige combinatie.

Dag 3: doorgereden naar Lucca. En daar heb ik gelopen. Ha ja, dat stond hoog op mijn wishlist. In mijn herinneringen heb ik daar nooit gelopen, maar als ik zoek op mijn blog staat er dat ik daar wel degelijk gelopen heb op huwelijksreis. Alleszins: ik moest en ik zou lopen op die stadswallen. Geweldige ervaring! Ik denk niet dat je daar ooit genoeg van kunt krijgen. Ik deed er twee rondjes en liep nog eens over de arena om mooi af te sluiten.

Untitled

Dag 5-20 ongeveer verbleven we in Villa Badia. Geweldig huis, geweldige plek, echt, ik kan het iedereen aanraden. Comfortabel huis en een zwembad met een fantastisch uitzicht. Het was de tweede keer dat we er verbleven maar ooit keer ik er nog eens terug. Maar: de hel om te lopen. Of toch zeker als je niet houdt van trail, zoals ik. De eerste kilometer gaat het door een bos waar er horden, maar echt horden dazen en ander vliegend gespuis op u afkomen. Ik had een petje mee en liep als een waanzinnige te meppen naar dat ongedierte. Gelukkig kon niemand me zien. Dan ging het steil bergaf. Maar echt steil. Zo steil dat het niet meer plezant was. Dan een stukje mooi vlak en dan een heel stuk vlak, maar langs een drukke weg. Vreselijk vind ik dat. Enfin, ik was dan beneden, ik ben dan maar eens doorgelopen naar het begin van de brandhaard (dat vertel ik dan nog wel eens). En dan weer terug. De berg op. Zo steil dat lopen niet ging. En dan kom je weer in dat bos met die verdomde beest. Aaarghh. Trail. Het is dus echt niets voor mij, dat is dan weer duidelijk. Meteen besloten dat ik dat geen twee keer ging doen en veel andere opties waren er niet. Het was er bloedheet en op vakantie zet ik niet graag mijn wekker om dan voor dag en dauw op te staan. En dan zou ik moeten rijden hebben naar een plek waar vlak lopen op rustige wegen wel kon en geen idee hoe ver ik daarvoor zou moeten rijden.

Umbrië wordt wakker #badiaprut #running #veeltesteil #veelteveelbeesten #geenmooieweg #welmooiuitzicht

Dag 21. De laatste dag, op terugrit naar huis. Overnachting in Mulhouse. Het is er plat en er was water om langs te lopen. Raar dat daar zo weinig volk liep. Maar goed, ik heb er ondertussen mijn kilometertjes toch gedaan.

Hardlopen in Mulhouse. Vlak en niet te warm. Echt zoals ik het graag heb. Wel een rare stad. Maar bon. Vanaf nu weer tandje bijsteken. #marathongent #mulhouse #badiaprut #running

En ondertussen thuis toch al een paar trainingen met wisselend succes afgewerkt. De lange van 24 km ging goed, de 10 km training in zone 3 was een ramp.

Mja, marathon 3. Het wordt sowieso al de marathon met de minst goeie voorbereiding…

Vrijdag

Vrijdag veranderde ik van job. Voorlopig geen gependel naar Brussel naar mij, ik ga aan de slag bij Annelies Storms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. Een job die me inhoudelijk ook véél beter ligt. Het belooft heavy te worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Met heel veel goesting vlieg ik er in! Vanaf vandaag werk ik in het stadhuis van Gent. Pers & communicatie voor @anneliesstorms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. #trots #blij

’s Middags meteen mee naar een school hier in de buurt, waar ze een kunstproject gedaan hebben met de kinderen. Schrijfster Laila Koubaa ging er gedurende enkele maanden wekelijks aan de slag met de kinderen. Och och wat is het mooi om mensen met zoveel bezieling aan de slag te zien gaan met kinderen.

Het plezier van lezen, schrijven, kunst en cultuur overbrengen naar leerlingen die het zelf niet altijd gemakkelijk hebben. Ik mocht meteen kennis maken met een heel mooi initiatief van Laïla Koubaa in de Sassepoort.

Later die avond ging ik naar West-Vlaanderen. Koen wou die nacht de Nacht van West-Vlaanderen lopen, de 100 km. Ik heb daar ooit eens de 42 km gewandeld, en het jaar erna opgegeven op 25 km. 100 km lopen, ik vond dat wel een dapper projectje en ergens op een schoolfeest opperde ik dat ik misschien een stukje kon meelopen. We organiseerden hiervoor zelfs een echte brainstormavond.

Plan was dat ik later in de wedstrijd zou instappen, want die eerste kilometers kon hij wel alleen. Er waren ook twee fietsers mee, een plooifiets en een driewieler. Dat leek op voorhand een fantastisch plan, maar we hadden geen rekening gehouden met het parcours: dat was een wandelparcours, niet geschikt om te fietsen. Daardoor bleek ook dat de vooropgestelde tijden niet haalbaar waren om te lopen en dat ik een uurtje langer moest wachten vooraleer ik kon vertrekken. Klokslag 12 uur begon ik mee te lopen, op km 28 ongeveer. De fietsers lieten we achter, wegens te donker en te moeilijke wegen. Hoewel ik me in de loop van de avond meermaals had afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was vond ik het heerlijk. Gewoon lopen in de pikkedonker (met dank aan de hoofdlamp van de fietsers die ik vergeten was). Pijltjes zoeken en ervoor zorgen dat we niet vielen was onze voornaamste bekommernis.

Koen was van plan om uit te stappen op 63 km. En ik moest een beetje rekening houden met de tijd: Peter had de vroege en moest om 5 uur ’s morgens vertrekken, dus ik wou wel op tijd thuis zijn. Dus ben ik gestopt op 21 km, zeker ook omdat ik de voorbije maanden geen lange duurlopen gedaan had. Ik had wat last van mijn hielen (dat ligt aan mijn schoenen, gelukkig staan er nieuwe klaar) en mijn schenen durfden ook wat zeuren. Vanaf daar namen de fietsers het weer over, ik hoop dat het toen weer beter ging. Maar op zich was het wel goed dat ik Koen kon begeleiden tijdens de donkerste uren van de nacht.

Goeiemorgen! En wat deed u vannacht? Ik liep een halve marathon, om @koen.de.meester die aan zijn eerste 100k bezig is een beetje te begeleiden. #zotjes #geenultravoormij #running

Maar ik had wel gezegd aan Koen dat hij pas mijn eeuwig respect ging hebben als hij de 100 km ging voltooien. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want hij heeft gewoon verder gedaan en die 100 uitgelopen! Proficiat, Koen!

De dingen die ik geleerd heb die nacht: 1. 42 km is ver genoeg voor mij. 2. trail is nog steeds niets voor mij. Héhé. Heftig dagje en nachtje wel.

Gelukkig kreeg ik die vrijdag ook nog dit boek in mijn bus om mijn leven goed te kunnen regelen!

Deze bullet journal komt eigenlijk net op tijd, zo met die nieuwe job! @lilithu #bulletjournal #bujo #hangmat

De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Great breweries. Met een man met een hamertje.

Al van zodra het evenement bekend werd afgesproken met de collega’s om deze te lopen. Op tijd een nummerke gekocht en maar best ook, want het was meer dan uitverkocht waardoor er de laatste weken een echte heksenjacht was op nummers en je je nummer bijna kon verkopen met winst. Wat ik dus niet gedaan heb.

Dat ik niet zo goed getraind was. Nog wel stevig doorgelopen na de marathon maar natuurlijk niet zo gericht naar dit evenement toe getraind als naar de marathon. En dat maakt toch wel een heel verschil, vind ik. Ook de avonden en dag ervoor was ik niet zo disciplinair bezig met een paar cava’tjes. Maar ach, dat geeft niet. Het enige doel was uitlopen en genieten.

De collega's. Toen zagen we het nog zitten. #greatbreweriesmarathon #25km #running #runstagram #run #runfie

Uitlopen heb ik gedaan, genoten iets minder :-) Het weer was véél te warm voor mij. Waar het voor de start warm maar bewolkt was, kwam aan de start de zon erdoor. De eerste tien km hadden we nog regelmatig schaduw, maar de laatste 15 waren gewoon allemaal in de volle zon. Ik was helemaal verschoeperd :-)

De eerste 5 km liepen vlotjes en kon ik goed bij mijn collega blijven. Ik voelde me opperbest en liep te babbelen. Geen enkel probleem. Maar na de eerste bevoorraading merkte ik dat mijn hartslag veel te hoog was (180) en dat ik die niet nog 20 km kon aanhouden: vertragen dus. Hartslag onder controle, liep weer lekker. Tussen de 10 en de 12 km ben ik dan weer versneld, gewoon omdat het goed liep. Maar goed halverwege was het over en toen kwam mijn pace niet meer onder de 6 min/km. Gigantisch afgezien en waar ik in de marathon de resterende kilometers heel goed kon relativeren, was hier elke nog te lopen km een marteling. Maar ach, ik zag er ook de fun wel van in hoor. Een mens kan niet altijd een topdag hebben hé, zeker als je er niet naar getraind en geleefd hebt en het zo warm is.

De na foto

Maar hé! Ik heb het gedaan! Nog net onder de 2:30 zelfs, ik was eventjes bang dat zelfs dat niet meer ging lukken. Tijd: 2:27:47. Gemiddelde pace: 5:55. Ter vergelijking: de marathon liep ik aan een pace van 5:38, mijn halve marathon in Ploegsteert vorig jaar aan 5:22 of zo. De collega’s Peter en Marc deden wat haasje over werk maar uiteindelijk won Peter nipt. Niet dat het een wedstrijd was.

Evaluatie van het evenement: veel te ver moeten parkeren van de shuttlebus, lang moeten wachten, maar nipt op tijd er geraakt terwijl ik er meer dan een uur op voorhand was. Het Duvelterrein was ook te klein en te beklemmend voor al dat volk, gelukkig dat ze niet nog extra lopers toegelaten hadden. Misschien moeten ze voor volgend jaar overwegen om door Duvel te lopen en een terrein te kiezen voor start en aankomst waar meer plaats is. Wel super was de laatste lijn door Duvel door het donker met die coole muziek. Heerlijk!
Het parcours was niet geweldig mooi (behalve de Palm dan), de bevoorrading redelijk OK (behalve tussen 13 en km 19 of zo, daar heb ik weinig gezien). Maar gezien het warme weer hadden ze ook sponzen moeten voorzien. Benieuwd wanneer het prima systeem van de sponzen in de bekertjes komt overgewaaid naar hier, in Nederland doen ze dat dus al.

Zo. En volgende keer doet collega Liese ook gewoon mee. (daarom niet noodzakelijk de breweries)

De uitslagen:
Lien: 2:27:27, 18de in mijn categorie (van de 121) (790ste totaal)
Marc: 2:14:54, 52ste in zijn categorie (van de 233) (376ste totaal)
Peter: 2:14:36, 34ste in zin categorie (van de 201) (371ste totaal)

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

(Geen) Avondloper

Ik ben niet zo’n avondloper. Meer nog: ik loop nooit ’s avonds. Ik heb het geluk dat ik het merendeel van mijn trainingen voor het middageten kan afwerken. Ik doe dat ofwel op woensdagochtend, dan werk ik niet. Of mijn lunchloopjes. Of in het weekend, al gebeurt het dan wel al eens dat ik op zaterdagmiddag loop, na het middageten dus. Maar dus meestal voor de middag, en nooit ’s avonds.

’s Avonds kom ik terug van een werkdag of een andere drukke dag. Kinderen eten geven, in bed steken. Meestal doe ik daarna nog wel iets, maar dat is dan eerder huishoudelijk of hobby. Maar niet te actief, om te gaan lopen kan ik mezelf dan echt niet meer opladen. Bovendien loop ik niet graag in het donker.

Maar gisterenavond was het anders. Gaan lopen in Brussel over de middag was geen optie, want een training van 16 km, daar ben ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Net iets te lang voor een middagpauze dus :-). Peter kon de kinderen van de vakantieopvang halen, ik kon snel naar huis gaan, schoenen aandoen en meteen vertrekken.

Via de Gaardeniersbrug naar Bourgoyen. Ooh ooh wat is het daar toch mooi. Iedere keer als je daar komt is het daar anders. En gisteren was de eerste keer dat ik daar was bij valavond. Prachtig! Doorsteekje gezocht naar Blaarmeersen, want volgende week toon ik aan Evelien alle mooie loopplekken van Gent dus moest ik nog een doorsteek vinden van Bourgoyen naar de drieleienroute. Komt in orde dus.

De Bourgoyen bij vanavond. Wondermooi. #running #runstagram #gent #interval

Nu wel een stuk watersportbaan gedaan en langs de Vissersdijk teruggekeerd. Ik heb dat stukje al duizend keer gelopen, maar ik wist niet dat het daar zooo donker was eens het euh helemaal donker geworden is. Als ik meer ’s avonds ga lopen misschien toch maar een lamp overwegen want nu heb ik dat compleet op gevoel gelopen. Donker!!!

Er stond een 4*3 km in zone 3 op het programma, met ertussen een kilometer in rust. Een stevige, maar héérlijke training om het weekend in te zetten. Zalig!