Over lange lopen in de vrieskou.

Ik loop in de gietende regen. Ik loop in de hagel, als het moet. Al stop ik dan altijd even, want hagel op uw gezicht, dat doet pijn.

Maar ik loop niet graag in de vrieskou. Het was wel weer efkes geleden dat ik de vrieskou gelopen heb, kan me niet herinneren dat ik dat vorig jaar gedaan heb. De enige reden: die koude lucht, dat kan zeer doen aan mijn luchtpijp.

Maar goed, dit jaar valt er niet aan te ontsnappen. Ik had er alweer ferme schrik van en had al rondgekeken bij fitnesscentra voor beurtenkaarten. Ik loop niet graag op een loopband, maar goed, om de vrieskou te vermijden zou ik het nog eens overwegen.

Gisteren vertrokken. Ijskoud maar zonnig. En het werd een fantastisch loopje in het Warandepark. Vanmorgen stond er een 24 gepland. Het was nog efkes herorganiseren, want twee zieke dochters. De ene (Sientje) logeerde bij de oma en voor Janne werd er een regeling opgezet zodat ik toch kon vertrekken.

Wat een gedoe ook, vertrekken als het zo koud is. Een mens moet zo veel aandoen. Een muts om het hoofd en de sinussen te beschermen, want die zeuren al een paar dagen. Een rap zelfgemaakte buff om hals en gezicht te beschermen. En dan laagjes. T-shirt met lange mouwen en trui, dat moest genoeg zijn vandaag. En een nylon legging onder mijn looptight. Gisteren getest en goedgekeurd. En dan nog hartslagmeter, drank, muziek regelen, …

Hup, vertrokken. Door het centrum, langs de Blaarmeersen, Watersportbaan. De kou viel eigenlijk nog wel mee. Maar eens buiten het centrum meer wind en toch kouder en was ik blij met al mijn laagjes. Na 12 kilometer was het tijd voor een korte pitstop op het toilet van de Blaarmeersen. Daar maakte ik een grote fout: ik dacht dat mijn benen wel voldoende opgewarmd waren en deed de legging dus uit. Gevolg: koude benen voor de volgende kilometers. Echt koud. Niet leuk aan mijn spieren. Op een verlaten plekje aan de Assels alles terug uitgedaan, legging terug aan, broek er terug over. Gelukkig geen toevallige wandelaars of zo gepasseerd toen. Maar geleerd dus: die legging eronder loopt lekker comfortabel en ik loop liever met warme benen dan met koude benen.

Winters loopje. Het viel mee maar geef mij maar een paar graden meer.

Ik had de afstand van de drieleienroute wat onderschat en zo kwam ik uit op 26 kilometer ipv 24. Mijn langste ooit. Aan een pace van 6:27 gemiddeld, daar ben ik best content mee want ik had het gevoel dat ik super traag ging vandaag. OK ja, ik liep eigenlijk meer in zone 2 (48%) dan in zone 1 (38%).

Bon, de lange lopen, ze zijn begonnen.

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Het marathonplan

Bon, Lien gaat een marathon lopen, Lien gaat niets aan het toeval overlaten. Als we iets doen, doen we het goed hé.

Dus deed ik een nieuwe lactaattest. Ja, ik deed er al één, in maart 2014. Maar aangezien ik nu veel getrainder ben en een pak kilo’s lichter ben, leek het me wel eens interessant om die te herdoen. Getwijfeld waar. Het UZ was goed, maar duur. Veel info maar weinig uitleg en weinig schema. Op het KoR-forum deed iedereen nogal enthousiast over Bart Raes (Smart-sport). Veel goedkoper dan het UZ: 70 euro inclusief bon van 10 euro bij Runners Service tegenover 170 euro of zo bij het UZ. Pas op: bij het UZ zijn er meer testen zoals ook een hartscan, een vetmeting en een VO2Max-meting. Hier was het enkel lactaat. Ook verschillend: nu buiten in plaats van binnen, telkens 1500 meter lopen tegenover 3 minuten. Volgens sommigen is buiten beter omdat dat meer voldoet aan de realiteit van het lopen. En ja, het was nogal winderig die dag dus het was zeer realistisch :-)

Praktijk: afspraak aan de Blaarmeersen. Van aan de auto tot aan de rolschaatspiste, daar drie rondjes lopen en terugkeren. Prikje in de vinger om lactaat te meten. Telkens in een verschillende HR-zone proberen lopen: 130-135, 140-145, 150-155, …

Heerlijke kilometers door de Bourgoyen! #iloverunning #runfie #run #running #bourgoyen #gent

Twee dagen erna kregen we (Tom deed ook mee) al een uitgebreide analyse én een schema dat ons kan begeleiden tot aan de marathon van Rotterdam. Bart raadt zelf aan om die test om de 12 weken te herdoen, in ons geval een nieuwe test begin februari zodat hij het schema nog kan aanpassen richting Rotterdam. Maar dat moet ook niet echt, we zien nog wel.

De samenvatting van mijn resultaten:

  • Goede basisconditie: ha ja, dat zal wel, ik loop liefst lang en traag, dus dat is ideaal voor de basisconditie. Die moeten we gewoon verder onderhouden.
  • Omslagpols: 173: dat is 3 slagen lager dan in UZ dus eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar. Omslag snelheid is dan 11,5 km/u, dat wil zeggen dat ik die snelheid wel een uurtje of zo zou moeten kunnen aanhouden. En dat is zeker ook zo, in Ploegsteert liep ik de hele tijd (kleine twee uur) aan 173.
  • Meer intervaltraining doen. Op een marge van 10 hartslagen treedt verzuring op en dat is niet ideaal als je een marathon gaat lopen, en er ergens een helling in zit onderweg. Er moet dus meer getraind worden op interval. Ook niks nieuws eigenlijk, maar weinig interval gelopen door blessures en gebrek aan goesting :-)
  • De marathon uitlopen onder de 4 uur is een realistisch en haalbaar doel. Dat vind ik nog altijd een zot idee, want ik ging er eigenlijk altijd van uit dat ik minstens een half uur langer zou nodig hebben. Ik wil/ga/mag/kan ook niet ontgoocheld zijn als het iets meer is dan 4 uur natuurlijk, uitlopen is op zich al een prestatie. Maar anderzijds vind ik het wel leuk dat ik me hier op kan richten. Of toch een doel heb om wat naartoe te werken.

Ook gekregen: een uitgebreid schema van 21 weken, vier trainingen per week. Hoeveel keer je wil trainen mag je zelf bepalen, dus je kunt evengoed een schema krijgen voor drie trainingen per week.

Best tevreden eigenlijk. Ik heb nu een schema waarop ik me kan smijten en trainingen die ik iedere week minutieus kan inplannen. Een echt doel en een schoon pad er naar toe. ’t Is nu nog gewoon kwestie van alles te lopen :-)

Ik zet de volledige resultaten niet online, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn om de verschillen tussen beide testen te zien: contacteer me gewoon!

Ploegsteert 2015.

Haha. Hoe leuk zeg. Dat ge op training braafkes altijd uw hartslag volgt en dus traag loopt en hoe ge dan op een wedstrijd kunt vlammen :-)

Enfin, op het laatste moment zei mijn aanvankelijke haas: “ik ga proberen de eerste helft van de wedstrijd 5:30 te lopen en daarna zien we wel of het nog een beetje sneller kan.” OK, dacht ik, dat gaan we niet kunnen volgen. Maar op het allerlaatste moment had ik een andere haas mee. Haasje E zullen we haar hier noemen, loopt normaal gezien véél sneller dan mij, maar ze heeft maar de avond voordien beslist dat ze ging meelopen. In tegenstelling tot mij had ze dus géén specifieke voorbereiding of schema gevolgd, wel gewoon getraind. In april wil E ook meedoen aan de marathon van Rotterdam en voordien heeft ze één keer de 20 km door Brussel gelopen. Maar ze kwam dus mee om me te begeleiden, plezant dus.

Zoals ik me hier voorgenomen had, heb ik dus opgewarmd. Niet zo heel veel hoor. Hooguit een kilometer gelopen denk ik en een beetje gestretchd. Maar toch, een beetje opgewarmd.

Starten dan maar. Hoewel het geen grote wedstrijd is (2000 deelnemers) is dat die eerste kilometers toch druk. Plaatsjes zoeken dus. Nu ja, in Brussel is dat de hele tijd, hier viel dat nogal mee, onderweg niet zo veel last meer van gehad.

Tijdens het lopen let ik nooit veel op mijn horloge. Niet op training, maar ook niet op wedstrijd. Ik wil gewoon genieten, cijfertjes analyseren doe ik erna wel. Ik lette gewoon een beetje op mijn hartslag. Mijn omslagpunt lag twee jaar geleden op 176, dus ik wou daar wat onder blijven. Maar veel lager was dat niet, gemiddelde van 173 gelopen.

E wees er me op dat ik best stevig ging qua tempo. Een stuk onder die vooropgesteld 5:40. En vroeg bezorgd of ik dat wel ging kunnen volhouden. Maar het ging best goed. En dat zij voor het gebabbel ging zorgen want ik had al duidelijk gemaakt dat ik niet te veel ging babbelen. Goeie coach wel, onderweg. “7 kilometer, we zitten al aan een derde!”. “10 kilometer, en we liggen 3 minuten voor op schema.”. Allez, ik had al rap door dat we goed bezig waren.

Kilometer 9, tijd voor een gelleke. Voor mensen die dat niet kennen: dat is een gel met veel snelle suikers, die je dus meteen een ferme boost geven. Perfect legaal natuurlijk ja. Veel ervaring heb ik daar niet mee, één keer gebruikt bij 20 km door Brussel. Slecht van smaak, maar het werkte wel. Omdat je zo’n dingen eigenlijk niet mag testen op wedstrijd onlangs ééntje geprobeerd van Decathlon. Die gel was zo stevig dat je er bijna kan in bijten, dus je moet er wel bij drinken. De gel van Etixx is veel vloeibaarder dan die andere, geen water nodig, je bent dus niet afhankelijk van bevoorrading water onderweg om een gelleke te pakken. Ik ga niet te veel meer experimenteren en me in het vervolg dus bij die houden.

E werd stiller en stiller en op kilometer 12 zei ze dat ze niet wist of ze me ging kunnen volgen aan dat tempo. Want dat ze niet verwacht had dat ik zo snel ging (blijven) gaan. Op km 13 bij de bevoorrading bleef ze efkes achter, maar ik had nog geen zin om alleen verder te lopen, dus ik temporiseerde een beetje en ze kwam terug. Ze had zelfs appelsientjes mee voor mij, zo lief, maar ik voelde dat ze ze zelf beter kon gebruiken, want zij had geen gellekes mee en vet op overschot heeft ze ook al niet. Dus ik had het gevoel dat ze door haar energievoorraad zat en in het bos liet ik haar dan ook achter, voor de laatste 6 kilometer. Sorry daarvoor, E :-)

11076379-49A420ED32C7ABDBD230

(foto vlak voor ik E achter mij liet. Eerste keer dat ik een foto gekocht heb trouwens. Ik vind hem wel nog wijs eigenlijk. :-))

Stevig wel, want waar we tot nog toe de wind opzij of van achter hadden, zat die daar een paar kilometer stevig op kop. Maar goed, zo beuken tegen de wind in, ik doe dat wel eens graag. Blijven gaan. Mijn snelste kilometer was trouwens de 19de, straf toch, ik had nog wat over dus. De 20ste weer wat minder, lag aan die late waterbevoorrading (die ik eigenlijk niet meer nodig had maar toch genomen heb). Enfin, afgeklokt in 1:52:12, later nog met een secondje bijgesteld naar 1:52:11 door de organisatie. Zeer dik onder de 2 uur dus. Pace van 5:25, stukje sneller dan de 5:43 die vooropgesteld was. E kwam een beetje later binnen in 1:55:50. Sterk van haar, als ge maar de avond ervoor beslist om een halve marathon te lopen! Aan de aankomst ook een manneke gezien van 76 jaar (ik heb het gevraagd, ja), die dus ongeveer dezelfde tijd liep als mij. Sterk!

Mooi parcours trouwens, het beste wat de Westhoek te bieden heeft: open velden, een heuvelke op zijn tijd (maar peanuts in vergelijking met Brussel), paden door het bos (zonder dat het een trail werd), een paar kerkhoven en een oorlogsmonument. Prima weer ook: bewolkt, niet te warm, niet te koud, alleen wat (tegen)wind. Comfortabel gelopen in t-shirt, en dat in november zeg. :-)

Enige spijtige was dat het parcours wat te kort was. Als ik op Strava kijk komen alle deelnemers op 20,7 km uit. Dat is 400 meter te weinig voor een halve marathon (21,1 km). Kan dus mijn echte halve marathontijd niet meedelen. Maar goed, mijn snelste 20 km staat nu blijknaar op 1:48:02, daar ben ik ook blij mee. In mei was dat nog 10 minuten meer.

Onder de twee uur was de hoop. Ik kwam binnen in 1:52:12. #ploegsteert #halvemarathon #trots #gelukt #running #runstagram #run #runfie

En de Ploegsteert… die is al op! :-)

Volg ook mijn Facebook looppagina!

To marathon or not to marathon

Dat is hier the question, tegenwoordig.

Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik er klaar voor ben. Ik loop lang genoeg, elf jaar of zo, dus wel al enige ervaring met lopen. Ik heb vier keer de 20 km van Brussel gelopen. Ik loop binnenkort mijn eerste officiële halve marathon (ha ja, 20 km is géén halve marathon hé)(ok ja, het verschil is wel niet zo groot). Ik heb er al een paar gelopen in de voorbereiding nu en het mag gezegd worden: dat gaat vlotjes. OK ja, mijn benen zijn dan wel serieus vermoeid. Dus dan vraag ik me af hoe dat moet voelen na nog eens die afstand. En dan twijfel ik weer, of ik dat eigenlijk echt wel moet doen.

Momenteel maal ik kilometers als nooit tevoren: 1139 dit jaar. Vorige maand 182, nu al 194 km en de maand is nog niet om. We gaan voor de 200 deze maand. Dus dat zit snor.

Ik volg zelfs eens een loopschema deze keer, eentje van Endomondo. Al vaak geprobeerd, maar nog nooit volgehouden eigenlijk. Maar nu lukt het redelijk, al verzet ik wel vaak eens een training of wissel die om of zo. Beetje aanpassen aan de rest van mijn leven, hé.

Running! 💕180 km in september, nieuw recordje 😊💪👟

Een marathon is een mythische afstand. Ik heb af en toe een nieuwe uitdaging nodig. Ik wil er dus ooit ééntje lopen in mijn leven.

Eigenlijk wil ik dus een marathon doen voor mijn 40ste verjaardag (februari 2017 pas), dus dan is 2016 wel een goed jaar. Of het zou moeten zijn dat ik wacht tot mijn 40ste verjaardag, de dag zelf, in Tokyo. Maar daar moeten de nodige budgetten voor bij elkaar geharkt worden. We gaan het dus een beetje eerder en een beetje dichter bij huis zoeken.

Mijn hart zegt Parijs, wegens dat ik dat zo’n mooie stad vind. Maar evengoed Rotterdam, wegens blijkbaar ook een leuke om te doen voor de eerste keer en een stuk vlakker dan Parijs. Parijs is op 3 april, Rotterdam op 10 april. Parijs zou kunnen de laatste keer zijn zonder loting, zo wordt er gezegd. Ha, maar het is al uitverkocht zie ik, dus eigenlijk is de keuze dan al gemaakt. Al zijn er natuurlijk altijd wel geblesseerden van wie je een nummer zou kunnen overnemen. Maar wellicht Rotterdam dus?

OK beentjes. Gedaan met regenen, zullen we ons eens wagen aan een intervaltraining? #running #runstagram #run #interval

Maar ik wil gelijk nog wachten met beslissen tot na de halve marathon in Ploegsteert (11/11).

En dan moet ik nog een beetje twijfelen over of en waar ik nog eens een lactaattest/sporttest doe en welk schema ik zou gebruiken. En hoe ik al die trainingen extra ga ingepland krijgen.

En met welke schoenen, want mijn schoenen die ik begin april kocht, daar zit al een gat in aan de bovenkant, mijn kleine teen zit er door en dat op amper 632 km op de teller. De zolen zijn nog niet versleten. Ze worden nog hersteld, maar heel veel kilometers moet ik er toch niet meer mee doen. Vorige paar zelfde schoenen op exact hetzelfde plekje versleten. Rare tenen, ikke.

2015-10-29_09-53-36

Dus ben ik aan het uitkijken naar nieuwe. En nog altijd een beetje aan het twijfelen tussen deze schoentjes. Zelfde model, maar andere kleurkes. Zeg het eens.

Twijfel. Over loopschoenen en marathon. Help mij kiezen! Link in bio. #running #marathon #nikeodyssey

Het is allemaal niet gemakkelijk jong. En dan moet ik nog die marathon nog lopen :-)

Photo

Ode aan het lopen. En aan het Warandepark.

… Geen goesting hebben om te vertrekken. Dat toch maar doen, want ge weet: eens ge vertrokken zijt gaat dat over. En het is zo’n schoon weerke.

… Vertrekken en denken dat ge benen hebt als een ouwe meet. En u bedenken dat de volgende keer dat ge aan een evenement meedoet, ge toch echt wel eens de moeite moet doen om 1 of 2 kilometer op te warmen, zodat ge van dat vervelend gevoel in uw benen de eerste kilometers al af zijt, vooraleer ge aan de start begint.

… De berg op moet en u nog veel meer een oude meet voelt. De Botanique, dat is een steilke, hoor. Ge merkt dat niet zo met den auto hé, maar met de benen: ho maar!

… Kilometer drie en beginnen merken dat ge eigenlijk wel goed aan het gaan zijt. Dat uw schema zegt dat ge maar een pace van 7:12 moogt lopen maar dat ge daar geen goesting in hebt om te vertragen omdat ge eigenlijk wel weet dat de hartslag in de juiste zone zit. Denken, want de hartslagmeter is niet beschikbaar.

… Aankomen in het Warandepark en een sprongetje maken van plezier. Hoe heerlijk is het daar toch altijd, tussen al die lopers, snelle, trage, dunne, dikke. Maar vooral véél lopers! Ik denk dat ik het Warandepark de fijnste plek vind op aarde om te lopen. Allez, toch zeker vandaag.

… Merken dat ge echt wel aan het vlammen zijt. En dat al die trainingskilometers precies wel opleveren tegenwoordig. Denken van “OK, we zullen dan maar eens doorvlammen, eens zien hoe dat gaat gaan”.

… “Per ongeluk” een toerke te veel lopen in het Warandepark. Omdat het er zo zalig is. Omdat het zo’n schoon weer is. Omdat ge zo’n superbenen hebt vandaag.

… Het wel een beetje vervelend vinden omdat ge het Warandepark dan toch maar eens moet verlaten en daarbij gehinderd wordt door Koning Filip. Serieus, zelf een loper, kan die zijn colonne nu eens geen voorrang geven aan lopers? :-)

… Hoe lastig de Botanique naar boven ook is: naar beneden is het vliegen. Ik ken dat paadje ondertussen zowat blindelings en ik vind het héérlijk om er naar beneden te vliegen. Zweven bijna.

… Nog een beetje doorvlammen, over brede voetpaden en denken dat het toch maar best is dat ge vertrokken zijt deze middag. Want dat het meer dan heerlijk was! En dat ge eigenlijk nog maar zelden zo rap gelopen hebt als vandaag, zelfs niet op wedstrijden. Een pace van 5:39, serieus? Top!

… Weten dat ge de rest van de dag nog ongelooflijk gaat nagenieten van dit loopje. Runners high, maar dan een hele dag.

Ploegsteert 1.0

Zo de kogel is door de kerk, we hebben gekozen. Ik ga een halve marathon lopen op 11 november, een woensdag maar een vrije dag want Wapenstilstand. Waar beter dan in Ploegsteert?

Ploegsteert, want we zijn zot van de Westhoek hier. In die zin had de Käthe Kollwitz Vredesloop ook een leuke geweest, maar ik heb andere leuke activiteiten gepland die dag. Maar ik onthou hem ondertussen al voor volgend jaar.

Het zal wel efkes aanpassen zijn want na alle grote evenementen die ik dit jaar mee deed is dit een eerder kleinschalige organisatie. Vorig jaar een kleine 2000 deelnemers op de halve marathon, dat is wat anders dan de 30.000 (of zo) in Brussel. Wel eens gekeken en er komen gelukkig nog wel redelijk wat deelnemers binnen rond de 2 uur, want ik wil natuurlijk liever niet de laatste zijn.

In Endomondo heb ik me alvast een trainingsschema aangemaakt dat ik eens ga proberen volgen. Dat is me eigenlijk tot nog toe nog nooit gelukt. Zonder trainingsschema lukt het dus ook, maar eens zien wat het geeft mét trainingsschema/ (klikken om te vergroten)

Knipsel

Na vier keer de 20 km van Brussel eens een andere (volledige) halve marathon (21 km). Zeer benieuwd. Voor de liefhebbers: je kan er ook een 8 km doen.

OK beentjes. Gedaan met regenen, zullen we ons eens wagen aan een intervaltraining? #running #runstagram #run #interval

Running zomer 2015

Naar goede gewoonte lag de blog in de vakantie een beetje op zijn gat. Tijd om het stof er terug af te blazen! Te beginnen met mijn sportoverzicht.

Begin juli keek ik nog terug op de eerste sporthelft van dit jaar. En met de vraag vooral of we het in de zomer gingen kunnen volhouden, dat lopen. Want dat dat de voorgaande jaren toch wel veel minder was. Afgelopen jaren (2012-2013-2014) werd er in juli gemiddeld 12 kilometer, in augustus gemiddeld 0 (!) kilometer gelopen. Mijn plan was dus bescheiden, de zomer lopend doorkomen, zodat ik niet iedere keer terug moet opbouwen, moet starten van nul of daar ergens.

Ik ben daar wel in geslaagd. In juli liep ik 104 km. Vooral te wijten aan de langere middagpauzes die ik spendeerde in het Warandepark, ofte de plek waar ik ooit begon met lopen. Zalig was het daar.Gemiddelde voor juli in één klap opgetrokken van 12 naar 35 km.

Photo

Voor augustus zeker ook niet slecht. Ik liep in het Warandepark. Ik liep in Dranouter, ik liep in Parijs. In Zuid-frankrijk liep ik geen meter, maar terug in Gent liep ik al snel mijn 750ste kilometer van dit jaar. Dat was tegelijkertijd ook mijn jaardoelstelling. We hebben de jaardoelstelling nu aangepast naar 1000.

11899974_10153651030959923_9064228646515070847_n

In augustus dan ook afgeklopt op 75,2 km. Is eigenlijk mijn minste maand dit jaar, samen met januari en februari. Maar slecht zou ik het nu niet noemen. Gemiddelde voor augustus opgetrokken van 0 naar 19 km :-)

Knipsel

Zit ik voor dit jaar dus al op 763 km. Mijn meeste ooit (tenzij ik in beginjaren meer liep, maar ik denk het niet). En we hebben nog vier maanden van het jaar te gaan.

Nog geen wedstrijden gepland voor dit najaar. Tips welkom! Nog een leuke halve marathon zou wel passen. Brussel? Ik wil eens een andere. Ik twijfel over Ploegsteert? Is daar genoeg volk? Andere? Liefst tweede helft oktober of november. Urban Trail Namen? Ik wil eens wat nieuwe dingen doen.

Hobbymix #running #sewing