De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Marathon 2. Een hele speciale!

Bon. Waar was ik gebleven. Dat ik nog eens een marathon ging lopen. In Kopenhagen, dat was het plan. Maar toen bleek dat weekend hét weekend van Kopergietery te worden en Janne doet daar aan mee, dus dat was al een moeilijke. En toen zou Sien ook nog op bosklassen vertrekken op maandag en werd het organisatorische eigenlijk een onbegonnen zaak.

Terug naar af dus.

Mijn allereerste plan was een marathon te lopen op mijn veertigste verjaardag. De enige die ik vond was Tokyo. Toch wat ver, en dus deed ik ondertussen al die van Rotterdam, dan hadden we die marathon voor mijn veertigste toch al gehad.

Maar goed. Toen passeerde er een berichtje van marathonman. Dat er nog plaatsen waren om mee te gaan naar Tokyo. Verleidelijk. Tot ik het prijskaartje bekeek. 2400 euro per persoon. Zonder vliegtuigtickets. Slik. Dat had ik er niet voor over. Zeker omdat je dan toch zo bezig bent met de marathon dat je weinig van de stad kunt zien.

Nog een beetje verder gezocht en ik kwam uit bij deze. Héhé. Een kleine marathon, 500 à 600 deelnemers. In Italië. We zullen ons Italiaans nog wel een beetje moeten bijspijkeren, want de communicatie gebeurt voornamelijk in het Italiaans.

Heel lang moest ik eigenlijk niet zoeken vooraleer ik iemand vond die zo zot was om mee te gaan. Deze keer werd het Femke, ook wel gekend als mijn trainingpartner die mijn boek hielp mee vorm geven (in al zijn facetten). Tijdens de voorbereiding voor Rotterdam liepen we ook al een paar keer samen, Femke liep later de Great Breweries Marathon.
Maar heerlijk toch, dat ik altijd van die zotte ideeën krijg en dat ik altijd wel zotte vrienden/vriendinnen vind die mee willen in mijn plannen :-)

En dus gaan we naar Italië. En nemen man en kinderen mee. Ik weet eigenlijk niet of er al ooit Belgen geweest zijn die aan die wedstrijd deelgenomen hebben. En het is een jubileumeditie, 20 ste editie. Leuk ook: het is een marathon die van punt a naar punt b loopt, dus niet in een rondje.

verdi

Wordt een eitje hoor, die marathon, de eerste helft is het vooral naar beneden lopen, daarna is het vlak :-)

verdi2

Wat wel wil zeggen dat we zowat moeten beginnen aan het trainingsschema. En dat er lange, koude, donkere duurlopen gepland staan, want lopen op 26 februari betekent langste trainingen in het putje van de winter. Maar ik loop graag in de winter, denk ik nu. En ik heb een super goed jasje gekregen van Decathlon die me door de koude heen gaat helpen. En een runlight, voor als het donker is.

Maar wel! Dat ik OP mijn veertigste verjaardag een marathon ga lopen. En dat ik dat daar daarna ga vieren. Hoe leuk is dat wel niet?
OK. Niet iedereen gaat dat begrijpen, vermoed ik. Maar goed. Ik vind het super! Nog 124 dagen!

Marathon Rotterdam: na

Dat ik echt fenomenaal stijf was, de eerste twee dagen nadien. Trappen waren echt moordend. Of rechtkomen na een tijdje zitten. Efkes loslopen, zeggen ze dan, maar ik zou echt niet geweten hebben hoe ik in mijn schoenen zou moeten geraken. Zo vlot ik zondag liep, zo kreupel was ik de dagen erna. Maar vanaf woensdag ging het beter.
Maar de eerste nacht was ik doodop en kon ik niet slapen. Rusteloos. Raar.

Maar dat we mogen trots zijn op onze gemiddelde pace liepen van 5:38 en dat vrij constant. Onze snelste kilometer lag op 27 kilometer (5:18!) en onze traagste er iets na, op 29 (5:59) maar we liepen geen enkele pace boven de 6 minuten. pace

Heel vlak gelopen, zeggen ze dan. Amper verval in de tweede helft. Een positieve split van maar 2 minuten. Voila, een hoop looptermen ineens.

Iets van dichterbij bekeken, liepen we nog een kilometer sneller (hier is dat de snelste kilometer uit het hele parcours geplukt). Die liepen we van kilometer 41,49 tot 42,49. In 5:09. Stevig eindsprintje dus, zonder hadden we de min vier uur niet gehaald.

pace2

Zowat alle lopers komen uit op méér afstand dan de marathon. Wij komen op 42,5 km uit ipv 42,195. Dat schommelt altijd een beetje, da’s logisch. Maar de meesten hebben toch 200 à 300 meter meer. Dat lijkt niet veel, maar voor ons is dat toch 2 minuten extra lopen. Wat je dus net boven de 4 uur kan doen belanden. Gelukkig hadden we wat overschot ingebouwd.

Onze nettotijd is 3h59’18”. Dat is de tijd van de finish tot de aankomst. Zeker gezien de afstand ook iets meer i,s mogen we wel zeggen dat we de marathon in minder dan vier uur gelopen hebben. Ieder jaar publiceert Runnersworld de tijden van lopers die de marathon lopen in minder dan 4 uur (vrouwen). We horen daar dus bij! Tenzij… de organisatie de brutotijd doorgeeft… dat is de tijd van de start van de wave, tot de finish. Dat is net één minuut meer in ons geval en dus net meer dan 4 uur…(4:00:16) Voor de rangschikking per categorie kijken ze naar brutotijd.

Het reglement zegt:

“Wat is de officiële tijd? De brutotijd is de officiële tijd. Deze start op het moment dat het startschot valt en stopt op het moment dat je de finish passeert. De nettotijd is de tijd die start op het moment dat je de mat op de startlijn passeert en stopt als je de finish passeert. Deze nettotijd wordt als extra service vermeld.”

BOE! Zo flauw zeg. Ik snap dat dus niet, dat je dus niet de meest nauwkeurige tijd gebruikt als officiële tijd. En nu wil ik wel in de Runnersworld staan hé. Op het certificaat staat het alleszins juist.

FcertA4.tmpl-F2614-DIIJ

Evelien en ik hebben onze wedstrijd uiteraard al uitgebreid geanalyseerd. Tijdens de wedstrijd had ik de hele tijd het gevoel gehad dat zij veel sneller kon, en dat kon ze wellicht wel. Alleen ging ze zich dan wellicht opgeblazen hebben. Zeker omdat zij in de dertiger kilometers last kreeg van haar maag. Wellicht had ik haar dan ergens opgeraapt, en dan was de vraag of ze nog had kunnen bij mij blijven. Nu had ze zichzelf nog niet opgeblazen en kon ze de laatste kilometers nog aanklampen. We houden het er dus op dat we een sterk marathonteam waren. Ha!

Het bord met de tijdsmeting bij de 40 km hadden we beiden gezien en beiden dezelfde berekening gemaakt. Dat het heel krapkes ging worden. En we durfden beiden niks zeggen tegen mekaar :-)

Of ik nu meteen een nieuwe marathon ga inplannen? Euh neen. Al zeker niet voor dit jaar. De voorbereidingsperiode is lang en intens en vraagt veel opofferingen. Eén keer per jaar volstaat voorlopig. In het najaar wat nieuwe halve marathons of wat Urban Trails of zo. Voor volgend jaar zien we wel. Met als grootste risico: als we het de volgende keer niet onder de vier uur gaan duiken, gaan we ontgoocheld zijn. Maar anderzijds: misschien valt er wel net een hele druk weg. Omdat we al onder de vier uur gelopen hebben. Maar ach wat. Dat zien we dan wel weer.

Maar stiekem kijk ik toch al een beetje naar de marathons van 2017 :-)

O, en verder: dat ik het fantastisch vond hoeveel mensen er meeleefden! Zot veel berichtjes gekregen, mensen die live zaten te volgen via de app of de Facebookpagina. Nichtje Tine met een oog op Parijs-Roubaix en één oog op de marathon. Leutig :-)

13000248_10154003022272088_4409830000681197550_n

En ook voor de berichtjes op marathonsupporter.nl (die ik niet onderweg gezien heb, maar wel achteraf). Voor de filmjes. De man ging ook helemaal op in het wedstrijdgebeuren en in het reporterschap op de Facebookpagina. Die was ook danig onder de indruk. Fantastisch!

Bedankt allemaal!

Marathon Rotterdam: tijdens

Om 9 uur vertrokken met Tom, richting start. Hij zat in wave 1, ik in wave 4, hij ging voor een tijd van 3h30′, ik voor 4 uur, dus onze gemeenschappelijke voorbereiding stopte ergens aan het Centraal Station, wegens totaal anders :-)

12439358_1577426215882268_5891310756961845243_n

Dus naar het hotel van Evelien, knal aan de vertrekplaats voor wave 4. Ideaal. Efkes stress dat ik haar niet ging vinden, maar kwam goed. Kon een rugzak met gerief daar laten staan, wat wel handig was. Mooie foto genomen van ons voor vertrek door een clubgenoot van haar.

12980737_10154028485795275_268383407_o

Startvak vier, het laatste. Toiletten in het startvak, nog nooit gezien. Ik zou gewoon in ieder toilet nog eens geweest zijn voor een paar druppels, maar dat is psychologisch, dus ik heb dat maar genegeerd. Lang wachten wel, in de zon. Heb toen al een paar keer gedacht “Mieljaar, da’s warm” en ik heb dat die dag zeker nog 10.000 keer gedacht. De ambiance gaat wel grotendeels aan u voorbij daar in startvak vier. Maar goed. We hebben een beetje getetterd met de mensen rondom ons en na een half uurtje was het onze beurt: start! In het begin echt razend druk en dan is het toch al kwestie van meteen je juiste tempo te vinden. Want als we onder de vier uur wilden duiken, was het niet dat we zoveel tijd over zouden hebben. Maar goed, ging redelijk. En na twee kilometer al de eerste keer het supportersteam gezien!

12991096_1577441932547363_4362930918978824430_n

12931274_1577440352547521_5565964559038405970_n

En eigenlijk valt er voor de rest niet zoveel te zeggen. Mijn horloge stond op enkel hartslag weergeven en dat was het enige waarnaar ik keek. Meer gegevens bekijken maken me alleen maar nerveus en dat neemt het genieten weg. Om de kilometer gaf hij me wel een pace*-waarde mee, maar dat heb ik echt niet iedere keer gehoord.

Constant gestreefd om de hartslag tussen de 160 en 165 te houden en dat is aardig gelukt. Evelien liep de hele wedstrijd rechts van me, een half pasje voor mij. Zij bepaalde het tempo en ze was in die zin een prima haasje. Indien we te snel liepen, zei ik dat we moesten temporiseren. Ik had een paar keer het gevoel dat ik haar zou moeten lossen en ik ben een paar keer heel dichtbij geweest om haar dat te zeggen, dat ze maar alleen moest gaan. Maar zolang mijn hartslag oké bleef, besloot ik haar te volgen. En dat was dus blijkbaar tot op het einde van de wedstrijd.

Op 8 kilometer passeerden we het pacerteam** van 4 uur, die waren voor ons gestart. Op 18 kilometer gingen die ons voorbij maar aan een waterpost lieten we die weer achter. Hoe die er eigenlijk in geslaagd zijn om een tijd onder de 4 uur te lopen, dat snap ik dus nog altijd niet. Lastig eigenlijk, die pacerteams, daar loopt veel te veel volk rond. Kun je niet meer comfortabel lopen, dus als er ergens een dipje was, dan was het daar wel denk ik. Dat gedoe met zo’n massa volk, echt niet leuk, dat mag alleen in het begin.

Op 17 km of zo voelde ik mijn bovenbenen voor het eerst. Dat is snel, want ik ben zo’n afstanden wel gewoon, maar natuurlijk niet aan die snelheid. Ik vroeg me af of ik daar krampen in ging krijgen, maar goed, zolang mijn hartslag overeind bleef liep ik verder, aan die benen kon ik toch niet veel doen. Ik ging zo lang mogelijk voor die tijd gaan, en als er krampen waren, tja, dan ging ik wel eindigen in 5 uur of zo hé.

Volgens onze horloge liepen we een vrij constante pace, vaak rond de 5’30”, wat wil zeggen dat we voldoende voorsprong aan het uitbouwen waren voor de tweede helft. Alleen waren onze kilometers minder lang dan die van de organisatie blijkbaar… wat wil zeggen dat we nog een extra stukje te rennen hadden en dat we dat ook onder de vier uur moesten zien te doen. Weg met onze voorsprong dus… Bleh.

Op km 27 nog eens het supportersteam tegengekomen. Heel leuk natuurlijk om ze te zien! Een verrassing wel, had eigenlijk niet gedacht dat dat meer dan één keer ging lukken. Maar Peter kon blijkbaar goed volgen met de app en wist dus perfect wanneer ik er aan kwam.

12987088_1577470709211152_771343790713560433_n

12985614_1577470802544476_2270025071848910304_n

Grootste kippenvelmoment voor mij: de eerste doortocht onder de “kubushuisjes”. Fenomenale muziek daar, ik zweefde. Runners high in het kwadraat. Toen moesten we nog aan de laatste 14 beginnen, ook wel bekend als de zwaarste. Maar goed, we maalden kilometer na kilometer zonder mannen met hamers tegen te komen. Het was wel behoorlijk zwaar, zeker toen met de zon vol op kop. Water nemen werd ook steeds moeilijker omdat iedereen effe stopte om te drinken en wij gewoon wilden doorlopen, geen tijd te verliezen. Maar waterposten mag je nooit overslaan, zeker niet met dit weer.

Ik denk niet dat wij vanaf km 30 nog ingehaald zijn door andere mensen… Omdat we al in de laatste wave gestart waren natuurlijk en de snelle lopers die achter ons gestart waren, waren ons wel al voorbij. Waardoor we heel veel mensen opraapten uit vorige waves die trager waren, waardoor het bij momenten erg druk werd op het parcours. Lastig wel, op km 38 moesten we soms nog lopen en springen zoals de eerste kilometers omdat er zoveel volk op het parcours zat. Als ik ooit nog een marathon doe, dan misschien één met minder volk, zodat ik plaats heb om te lopen. Mijn enige puntje van kritiek dan op deze marathon. Lastig soms ook, want soms zag je mensen echt aan de kant van de parcours die helemaal gekraakt waren bij hun familie, janken echt. Dat mag je je dan toch niet te veel aantrekken. Een mentaal spelletje ook, die marathon.

Op km 34 had Evelien maagkrampen en durfde ze geen gellekes*** meer. op km 37 zei ze dat het nog 5 zware kilometers gingen worden. Vanaf dan heb ik haar wat vooruit getrokken, want behalve van mijn bovenbenen had ik nergens last van. Mijn enige vrees tijdens de wedstrijd was dat mijn bovenbenen plots stop gingen zeggen, maar dat deden ze dus niet. Of dat ik een zonneslag ging krijgen. Mieljaar, waarom had ik die zonnebril niet mee? En geen zonnecrème? Ik ben dus keifel gebruind tijdens de wedstrijd :-)

Op km 40 zag ik een klok die telde vanaf het moment dat de snelsten vertrokken waren, die gaf 4:18 aan. Gerekend dat wij een half uur later gestart waren, wist ik dat we nu echt niet mochten afgeven en er alles moesten uithalen wat er nog inzat, want we moesten nog 2,2 kilometer lopen op 12 minuten. Op km 41 zag ik Peter en de kindjes, die werden bijna wild van enthousiasme. Duidelijk dat zij ook meeleefden :-) En op het thuisfront waren er ook super veel mensen aan het meevolgen, leuk is dat!

12936747_1577494839208739_5789154533599588822_n

Ik heb er nog een fenomenaal eindsprintje uitgeperst, zigzaggend tussen een heleboel mensen, man wat was het daar druk. Er wel op gelet dat Evelien mee was, want ik wou samen met haar over de streep, haja, zij had me het grootste deel van de wedstrijd voort getrokken. Hand in hand met Evelien over de streep, dat moest wel.

“Hebben we het gehaald?”, vroeg ik, want ik durfde zelf niet te kijken naar mijn horloge. Ze knikte en verdween meteen. Blijkbaar haar maaginhoud gaan legen. En toen hebben we een beetje gebleit van contentement :-)

Mooie uitloopzone wel in Rotterdam, waar plaats was om te wandelen en te stretchen. Meestal beland je meteen in de drukte. Goed geregeld.

Maar zot content, jong. Het besef dat we het gedaan hebben. En in minder dan vier uur. Geweldig! We hadden beiden voor de rest van de dag een glimlach op ons gezicht gebeiteld :-)

Voor Tom werd het helaas een opdoffer van formaat: hij had gehoopt in een tijd van 3:30 te eindigen. Maar hij is in wave 1 gestart, bij de hele snelle lopers en hij is te snel gestart. Bovendien was hij zijn hartslagmeter vergeten aandoen waardoor hij daardoor ook geen rekening kon mee houden. Gecombineerd met nog wat krampen is hij geëindigd in 3:55. Tja, hij is nog jong en er komen nog veel marathons, het zal hem vast wel eens lukken. :-)

*pace: minuten per kilometer. Om een streeftijd van 4 uur te halen moesten we een gemiddelde pace halen van minder dan 5:42.
**pacerteams: zijn begeleiden mensen aan een constant tempo naar de eindtijd. Als je zeker wilt zijn van een tijd kan je die volgen, maar het is daar altijd drukjes en ik loop daar dus liefst ver van.
*** gellekes: met snelle, noodzakelijke koolhydraten. Leveren je een instant boost op. Als je maag er tegen kan tenminste. Ander kenmerk: mierzoet, niet lekker. Al begin ik er aan te wennen.

Marathon Rotterdam: voor

Bon. Een eerste marathon loop je maar één keer. Mijn verslag hierover is dan ook zéér uitgebreid: een voor, een tijdens en een na. Indien niet geïnteresseerd: eventjes wegblijven van deze blog. :-)

Vrijdag vertrokken naar Rotterdam en nummerke gaan afhalen. Behalve dat ik het wedstrijdshirt maar lelijk vond was ik wel onder de indruk van het gebeuren daar. Een grote expo met enorm veel lopersgerief. Had je mij daar een uurke in laten rondlopen met een overvolle Visa-kaart, ik had mijn gerief wel gevonden. Gelukkig waren er man en kindjes en vriendjes die op me stonden te wachten. Een enorme wall met daarop alle namen van de deelnemers en dan je eigen naam zoeken. Maar drie Lienen die meededen en de laatste Lien ken ik, dat is een andere Trappenhuis-mama. Ha!

Gevonden! #roadtorotterdam2016

Gevoel: ik ben op geen enkel moment echt zenuwachtig geweest. Gek is dat, vroeger was ik echt superzenuwachtig als ik aan de start stond, ik bestierf het bijna. Nu totaal niet meer, is dat met ouder worden? Een beetje gezonde spanning, dat wel, maar meer niet. Mijn gevoel was gewoon: we hebben genoeg getraind, we kunnen onszelf niks meer verwijten. Nu is het kwestie van verstandig te lopen tijdens de wedstrijd, mezelf niet dood te lopen, en de rest hebben we toch niet in de hand.

De dagen voordien voelden een beetje als overtijd gaan: je bereid je maanden voor op iets en dan komt het maar niet. Je weet dat het zal komen, maar echt beseffen deed ik dat niet.

Pas op: het was ook niet dat ik zo zelfzeker was hoor. Ik dacht meer in termen van wat heb ik te verliezen? Niet zo veel eigenlijk, alleen opgeven zou ik enorm spijtig gevonden hebben, al weet ik ook dat dat ook kan gebeuren.

Slapen: dat deed ik de dagen voor de marathon eigenlijk zeer goed. Wat er dus wel op wijst dat ik er gerust op was. Hoe weinig ik sliep de nacht voor Den Haag (hooguit 2 uur), zoveel sliep ik laatste nachten voor Rotterdam. Gemiddeld 8 uur en voor mij is dat echt veel. Ik droomde wel veel, maar niet over de marathon. Gek eigenlijk.

Het weer: waar ze de hele tijd bewolkt en wat druppels regen voorspelden, merkten we de dag ervoor en de dag zelf al snel op dat het een stralende dag zou worden. Niet echt mijn weer om te lopen, maar goed, dat is één van de factoren waar je toch niks kan aan veranderen, dus dan maak je er sowieso maar beter het beste van.

Eten ter plaatse: pasta, tomatensaus, niet te veel vettigheid er op maar toch een beetje kaas. Verder veel rodebietensap. Water. Pannenkoekjes. Carbodrankjes. Sofie ging croque monsieurs maken voor de niet-marathonlopers, maar met een half croque toestel lukt dat niet. Wat meteen de running gag was van het weekend. Dat en de sleeves, waarover later meer.

De kledij: daar moet een mens toch stevig over nadenken. Want 42 km de verkeerde kledij dragen kan je echt zuur opbreken. Ik zag mensen starten met lange broeken, truien en jasjes… eurgh. Toch een beetje warm.

Marathonoutfit ligt klaar! Een mengeling tussen #nikeplus #teamdecathlon en #garmin. En oude kleren om achter te laten aan de start. En veel #etixx gellekes voor onderweg. #roadtorotterdam2016

Het broekje is dat dat ik kreeg van Decathlon, een trailbroekje. Handig omdat er veel plaats is om gellekes weg te steken zonder dat je een gordel of zo moet meezeulen. Ze tailleren wat klein, maar eens je het aanhebt kun je daar maar één ding van zeggen: perfect. Nog van Decathlon: looponderbroek (wat echt noodzakelijk is leerde ik tijdens één van de lange duurlopen) en BH (niet op de foto). En ook het hoofddoekje. Flatterend vind ik dat niet, maar djeezes, dat was het meest nuttige kledingsstuk dat ik aanhad. Ik heb donker haar en zet daar vier uur een brandende zon op en ik eindig met een zonneslag. Op 17 km floepte het van mijn kop, maar ik ben effe teruggekeerd om het op te rapen omdat ik wist dat ik zonder het niet zou redden. De sleeves had ik op het laatste moment nog gekocht, toen ik dacht dat het nog frisjes zou zijn aan de start. Niet meegenomen omdat ik wist dat ze meteen overbodig zouden zijn, en dan zit je ermee. Tom (Sofie haar lief) heeft me daar ontzettend mee uitgelachen, maar goed, ik kan daar tegen :-).

Schoenen, t-shirt en kousen van Nike. Allemaal al uitgebreid getest en goedgekeurd. Ik koos voor mijn oude Nike t-shirt (van 2009!), omdat ik dat nog altijd leuk vind en dat behoorlijk uniek is :-)

De oude kledij: de oude broek zelfs niet aangetrokken, het vestje wel en achtergelaten aan de start. Beetje zonde eigenlijk, want was niet nodig, was al warm toen :-)

Horloge: Garmin fr 235. Heb ik nu een goeie twee maand en daar staat een review over klaar die ik ook maar eens moet publiceren. Zeer content van. Gaf wel meer afstand aan dan 42.195 meter maar ik zie dat de meeste lopers meer hebben, dus ik vermoed dat we gewoon verder gelopen hebben dan een marathon.

De dag voordien: een beetje Rotterdam verkend: ik wou de nieuwe Markthal wel eens zien. Van buiten vond ik het een lelijk ding, maar binnenin was het wel indrukwekkend.

Eerder die dag, in de Markthal.

Peter is met Janne nog een beetje verder op uitstap geweest, maar ondertussen lieten de marathonlopers alweer de benen rusten.

Rustende benen #marathonrotterdam #roadtorotterdam2016

Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Gent – Berlare en een nieuwe inspanningstest

Ohoow, hoe zalig was dat zeg dit weekend. 32 kilometer stond er op het programma. Evelien opperde om nog eens samen te lopen. In Gent of in Berlare, liefst deze keer met zon. Allebei nog wat andere dingen op het programma en toen bekeek ik het eens en bedacht dat lopen van Gent naar Berlare misschien wel eens een wijs idee zou zijn. Dus bracht haar man haar naar Gent (bedankt Roy!) en vertrokken wij lopend naar Berlare. De hele tijd langs het water, de hele tijd met onze snoet in de zon. Ronduit zalig. Zeker ook het gevoel dat ik nog verder kon. En onze laatste kilometers waren zelfs van de rapste dus we hadden zeker nog over.

En dan werd ik opgehaald door de man in onze fonkelnieuwe tweedehands wagen die hij net ervoor had afgehaald in Dendermonde. Een zilveren Skoda Octavia automatic is het geworden. Veel onderzoek dus om op ongeveer hetzelfde uit te komen :-)

Maandag dan een tweede keer een test in UZ. De vorige dateerde van twee jaar geleden en ik vond toen dat ik redelijk goed in conditie was al stelt dat natuurlijk niks voor in vergelijking met nu. En ze zeggen dat zo’n harttest best om de twee jaar gebeurt dus ik vond het nu wel het goede moment. In het UZ vonden ze het een beetje vreemd dat ik nu kwam, zo vrij kort voor een marathon. Maar ik vond dan weer: ik ben nog nooit eerder zo goed in vorm geweest als nu, nooit een betere conditie gehad als nu, het is toch de max om dat nu eens cijfermatig vast te laten leggen? OK ja, ge moet misschien al een beetje socioloog zijn om dat te begrijpen, zeggen wij thuis dan. Allez ja, ge zijt cijferfreak of ge zijt het niet hé. En ik ben het wel. :-)
En het UZ mag mij dan een schema’tje opmaken om te trainen naar de 25 km van The Great Breweries.

Eerste resultaten. Gewicht: -7 kilo tov vorige test (maar -13 tot januari vorig jaar). Lengte: 1 cm gegroeid. :-) Ik hou het op meetfouten en op verschil tussen ochtend en avond.

Van hart en VO2Max en lactaat nog geen uitslag, dat volgt pas over twee weken. Maar eerste gevoel: 6, 8 en 10 km per uur lopen allemaal geen probleem. Zelfs 12 kilometer per uur lopen ging eigenlijk vlotjes, voor 3 minuten toch. Waarop ik hem hoorde zeggen: “maar mevrouwke, ge kunt veel meer dan ge denkt” (waarop ik door mijn masker zei: “dat is misschien wel waar”) en ook “mevrouwke, ge kunt nog makkelijk naar 14 km per uur” (waarop ik neen schudde, want praten met zo’n masker op gaat niet echt vree goed.) En ik weet dat er een punt komt dat ik gewoon plat val. Waarop hij wijselijk de loopband voor de volgende stap op 13 km/uur zette en ik dat nog net 3 minuten kon volhouden maar dat ik het dan wel gehad had. Maar erna denk je altijd dat je misschien toch nog net iets langer had kunnen volhouden. Nah. Waarop de vragen weer kwamen of ik wel interval doe. Of enkel lange duurlopen.

Ik denk dus dat ik weer te horen zal krijgen dat mijn basisconditie wel ok is (juij!) maar dat ik meer op snelheid moet trainen (wat ik anders nu ook wel al doe). Dat is dus exact het omgekeerde als wat de meeste lopers te horen krijgen na zo’n test, die moeten net trager gaan lopen. Mijn punt waarop mijn waarden omhoog gaan is volgens mij ook wel al opgeschoven van 10 naar 12 km per uur of zo. Maar ik heb dus nog véél potentieel zullen we maar denken :-). Enfin, het is een beetje wachten op de definitieve resultaten. Die ik ongetwijfeld weer zal koesteren :-)

Morgen weer een 34er op het programma. En dan mag ik beginnen afbouwen. Jochei! Al vind ik die lange duurlopen in het zonneke echt wel heel tof. Hopelijk weer zo leuk.