Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!