Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

(Geen) Avondloper

Ik ben niet zo’n avondloper. Meer nog: ik loop nooit ’s avonds. Ik heb het geluk dat ik het merendeel van mijn trainingen voor het middageten kan afwerken. Ik doe dat ofwel op woensdagochtend, dan werk ik niet. Of mijn lunchloopjes. Of in het weekend, al gebeurt het dan wel al eens dat ik op zaterdagmiddag loop, na het middageten dus. Maar dus meestal voor de middag, en nooit ’s avonds.

’s Avonds kom ik terug van een werkdag of een andere drukke dag. Kinderen eten geven, in bed steken. Meestal doe ik daarna nog wel iets, maar dat is dan eerder huishoudelijk of hobby. Maar niet te actief, om te gaan lopen kan ik mezelf dan echt niet meer opladen. Bovendien loop ik niet graag in het donker.

Maar gisterenavond was het anders. Gaan lopen in Brussel over de middag was geen optie, want een training van 16 km, daar ben ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Net iets te lang voor een middagpauze dus :-). Peter kon de kinderen van de vakantieopvang halen, ik kon snel naar huis gaan, schoenen aandoen en meteen vertrekken.

Via de Gaardeniersbrug naar Bourgoyen. Ooh ooh wat is het daar toch mooi. Iedere keer als je daar komt is het daar anders. En gisteren was de eerste keer dat ik daar was bij valavond. Prachtig! Doorsteekje gezocht naar Blaarmeersen, want volgende week toon ik aan Evelien alle mooie loopplekken van Gent dus moest ik nog een doorsteek vinden van Bourgoyen naar de drieleienroute. Komt in orde dus.

De Bourgoyen bij vanavond. Wondermooi. #running #runstagram #gent #interval

Nu wel een stuk watersportbaan gedaan en langs de Vissersdijk teruggekeerd. Ik heb dat stukje al duizend keer gelopen, maar ik wist niet dat het daar zooo donker was eens het euh helemaal donker geworden is. Als ik meer ’s avonds ga lopen misschien toch maar een lamp overwegen want nu heb ik dat compleet op gevoel gelopen. Donker!!!

Er stond een 4*3 km in zone 3 op het programma, met ertussen een kilometer in rust. Een stevige, maar héérlijke training om het weekend in te zetten. Zalig!

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Het marathonplan

Bon, Lien gaat een marathon lopen, Lien gaat niets aan het toeval overlaten. Als we iets doen, doen we het goed hé.

Dus deed ik een nieuwe lactaattest. Ja, ik deed er al één, in maart 2014. Maar aangezien ik nu veel getrainder ben en een pak kilo’s lichter ben, leek het me wel eens interessant om die te herdoen. Getwijfeld waar. Het UZ was goed, maar duur. Veel info maar weinig uitleg en weinig schema. Op het KoR-forum deed iedereen nogal enthousiast over Bart Raes (Smart-sport). Veel goedkoper dan het UZ: 70 euro inclusief bon van 10 euro bij Runners Service tegenover 170 euro of zo bij het UZ. Pas op: bij het UZ zijn er meer testen zoals ook een hartscan, een vetmeting en een VO2Max-meting. Hier was het enkel lactaat. Ook verschillend: nu buiten in plaats van binnen, telkens 1500 meter lopen tegenover 3 minuten. Volgens sommigen is buiten beter omdat dat meer voldoet aan de realiteit van het lopen. En ja, het was nogal winderig die dag dus het was zeer realistisch :-)

Praktijk: afspraak aan de Blaarmeersen. Van aan de auto tot aan de rolschaatspiste, daar drie rondjes lopen en terugkeren. Prikje in de vinger om lactaat te meten. Telkens in een verschillende HR-zone proberen lopen: 130-135, 140-145, 150-155, …

Heerlijke kilometers door de Bourgoyen! #iloverunning #runfie #run #running #bourgoyen #gent

Twee dagen erna kregen we (Tom deed ook mee) al een uitgebreide analyse én een schema dat ons kan begeleiden tot aan de marathon van Rotterdam. Bart raadt zelf aan om die test om de 12 weken te herdoen, in ons geval een nieuwe test begin februari zodat hij het schema nog kan aanpassen richting Rotterdam. Maar dat moet ook niet echt, we zien nog wel.

De samenvatting van mijn resultaten:

  • Goede basisconditie: ha ja, dat zal wel, ik loop liefst lang en traag, dus dat is ideaal voor de basisconditie. Die moeten we gewoon verder onderhouden.
  • Omslagpols: 173: dat is 3 slagen lager dan in UZ dus eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar. Omslag snelheid is dan 11,5 km/u, dat wil zeggen dat ik die snelheid wel een uurtje of zo zou moeten kunnen aanhouden. En dat is zeker ook zo, in Ploegsteert liep ik de hele tijd (kleine twee uur) aan 173.
  • Meer intervaltraining doen. Op een marge van 10 hartslagen treedt verzuring op en dat is niet ideaal als je een marathon gaat lopen, en er ergens een helling in zit onderweg. Er moet dus meer getraind worden op interval. Ook niks nieuws eigenlijk, maar weinig interval gelopen door blessures en gebrek aan goesting :-)
  • De marathon uitlopen onder de 4 uur is een realistisch en haalbaar doel. Dat vind ik nog altijd een zot idee, want ik ging er eigenlijk altijd van uit dat ik minstens een half uur langer zou nodig hebben. Ik wil/ga/mag/kan ook niet ontgoocheld zijn als het iets meer is dan 4 uur natuurlijk, uitlopen is op zich al een prestatie. Maar anderzijds vind ik het wel leuk dat ik me hier op kan richten. Of toch een doel heb om wat naartoe te werken.

Ook gekregen: een uitgebreid schema van 21 weken, vier trainingen per week. Hoeveel keer je wil trainen mag je zelf bepalen, dus je kunt evengoed een schema krijgen voor drie trainingen per week.

Best tevreden eigenlijk. Ik heb nu een schema waarop ik me kan smijten en trainingen die ik iedere week minutieus kan inplannen. Een echt doel en een schoon pad er naar toe. ’t Is nu nog gewoon kwestie van alles te lopen :-)

Ik zet de volledige resultaten niet online, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn om de verschillen tussen beide testen te zien: contacteer me gewoon!

Ploegsteert 2015.

Haha. Hoe leuk zeg. Dat ge op training braafkes altijd uw hartslag volgt en dus traag loopt en hoe ge dan op een wedstrijd kunt vlammen :-)

Enfin, op het laatste moment zei mijn aanvankelijke haas: “ik ga proberen de eerste helft van de wedstrijd 5:30 te lopen en daarna zien we wel of het nog een beetje sneller kan.” OK, dacht ik, dat gaan we niet kunnen volgen. Maar op het allerlaatste moment had ik een andere haas mee. Haasje E zullen we haar hier noemen, loopt normaal gezien véél sneller dan mij, maar ze heeft maar de avond voordien beslist dat ze ging meelopen. In tegenstelling tot mij had ze dus géén specifieke voorbereiding of schema gevolgd, wel gewoon getraind. In april wil E ook meedoen aan de marathon van Rotterdam en voordien heeft ze één keer de 20 km door Brussel gelopen. Maar ze kwam dus mee om me te begeleiden, plezant dus.

Zoals ik me hier voorgenomen had, heb ik dus opgewarmd. Niet zo heel veel hoor. Hooguit een kilometer gelopen denk ik en een beetje gestretchd. Maar toch, een beetje opgewarmd.

Starten dan maar. Hoewel het geen grote wedstrijd is (2000 deelnemers) is dat die eerste kilometers toch druk. Plaatsjes zoeken dus. Nu ja, in Brussel is dat de hele tijd, hier viel dat nogal mee, onderweg niet zo veel last meer van gehad.

Tijdens het lopen let ik nooit veel op mijn horloge. Niet op training, maar ook niet op wedstrijd. Ik wil gewoon genieten, cijfertjes analyseren doe ik erna wel. Ik lette gewoon een beetje op mijn hartslag. Mijn omslagpunt lag twee jaar geleden op 176, dus ik wou daar wat onder blijven. Maar veel lager was dat niet, gemiddelde van 173 gelopen.

E wees er me op dat ik best stevig ging qua tempo. Een stuk onder die vooropgesteld 5:40. En vroeg bezorgd of ik dat wel ging kunnen volhouden. Maar het ging best goed. En dat zij voor het gebabbel ging zorgen want ik had al duidelijk gemaakt dat ik niet te veel ging babbelen. Goeie coach wel, onderweg. “7 kilometer, we zitten al aan een derde!”. “10 kilometer, en we liggen 3 minuten voor op schema.”. Allez, ik had al rap door dat we goed bezig waren.

Kilometer 9, tijd voor een gelleke. Voor mensen die dat niet kennen: dat is een gel met veel snelle suikers, die je dus meteen een ferme boost geven. Perfect legaal natuurlijk ja. Veel ervaring heb ik daar niet mee, één keer gebruikt bij 20 km door Brussel. Slecht van smaak, maar het werkte wel. Omdat je zo’n dingen eigenlijk niet mag testen op wedstrijd onlangs ééntje geprobeerd van Decathlon. Die gel was zo stevig dat je er bijna kan in bijten, dus je moet er wel bij drinken. De gel van Etixx is veel vloeibaarder dan die andere, geen water nodig, je bent dus niet afhankelijk van bevoorrading water onderweg om een gelleke te pakken. Ik ga niet te veel meer experimenteren en me in het vervolg dus bij die houden.

E werd stiller en stiller en op kilometer 12 zei ze dat ze niet wist of ze me ging kunnen volgen aan dat tempo. Want dat ze niet verwacht had dat ik zo snel ging (blijven) gaan. Op km 13 bij de bevoorrading bleef ze efkes achter, maar ik had nog geen zin om alleen verder te lopen, dus ik temporiseerde een beetje en ze kwam terug. Ze had zelfs appelsientjes mee voor mij, zo lief, maar ik voelde dat ze ze zelf beter kon gebruiken, want zij had geen gellekes mee en vet op overschot heeft ze ook al niet. Dus ik had het gevoel dat ze door haar energievoorraad zat en in het bos liet ik haar dan ook achter, voor de laatste 6 kilometer. Sorry daarvoor, E :-)

11076379-49A420ED32C7ABDBD230

(foto vlak voor ik E achter mij liet. Eerste keer dat ik een foto gekocht heb trouwens. Ik vind hem wel nog wijs eigenlijk. :-))

Stevig wel, want waar we tot nog toe de wind opzij of van achter hadden, zat die daar een paar kilometer stevig op kop. Maar goed, zo beuken tegen de wind in, ik doe dat wel eens graag. Blijven gaan. Mijn snelste kilometer was trouwens de 19de, straf toch, ik had nog wat over dus. De 20ste weer wat minder, lag aan die late waterbevoorrading (die ik eigenlijk niet meer nodig had maar toch genomen heb). Enfin, afgeklokt in 1:52:12, later nog met een secondje bijgesteld naar 1:52:11 door de organisatie. Zeer dik onder de 2 uur dus. Pace van 5:25, stukje sneller dan de 5:43 die vooropgesteld was. E kwam een beetje later binnen in 1:55:50. Sterk van haar, als ge maar de avond ervoor beslist om een halve marathon te lopen! Aan de aankomst ook een manneke gezien van 76 jaar (ik heb het gevraagd, ja), die dus ongeveer dezelfde tijd liep als mij. Sterk!

Mooi parcours trouwens, het beste wat de Westhoek te bieden heeft: open velden, een heuvelke op zijn tijd (maar peanuts in vergelijking met Brussel), paden door het bos (zonder dat het een trail werd), een paar kerkhoven en een oorlogsmonument. Prima weer ook: bewolkt, niet te warm, niet te koud, alleen wat (tegen)wind. Comfortabel gelopen in t-shirt, en dat in november zeg. :-)

Enige spijtige was dat het parcours wat te kort was. Als ik op Strava kijk komen alle deelnemers op 20,7 km uit. Dat is 400 meter te weinig voor een halve marathon (21,1 km). Kan dus mijn echte halve marathontijd niet meedelen. Maar goed, mijn snelste 20 km staat nu blijknaar op 1:48:02, daar ben ik ook blij mee. In mei was dat nog 10 minuten meer.

Onder de twee uur was de hoop. Ik kwam binnen in 1:52:12. #ploegsteert #halvemarathon #trots #gelukt #running #runstagram #run #runfie

En de Ploegsteert… die is al op! :-)

Volg ook mijn Facebook looppagina!

Rotterdam 1.0

En toen kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik ken bijzonder veel mensen die gaan meedoen aan Rotterdam, dus dat leek me wel tof om daar dan samen naar toe te leven. Onder andere de man van Sofinesse gaat die meelopen. Een andere mama van school. Een chatvriendin. En de helft van de Keep On Running-Facebookgroep zowat.

En dus schreef ik zaterdagavond maar meteen in om nog in de eerste inschrijvingsronde te zitten.
Zotjes. Ik ga dus een marathon lopen. Op 10 april 2016. Allez ja, als er onderweg niets fout gaat hé.

12187655_1527624350862455_8558808636672191993_n

Nu nog op zoek gaan naar een goed schema. My Asics of Endomondo? Of toch maar een schema op maat? UZ, Energy Lab, Smart-Sport? Het revolutionaire 14km-schema?
Eerst Ploegsteert halve marathon, dan een week of zes trainen op wat snelheid op de tien km en dan vanaf 1 januari starten met een schema, dat was mijn plan.

Omdat ik jullie niet overdreven wil lastig vallen met al die lopersmaterie heb ik maar een facebookpagina gemaakt. Die kan je volgen. Of ook gewoon niet volgen. Daar ga ik de vorderingen meedelen maar even goed op zoek gaan naar lopersmaatjes voor vooral de lange looptrainingen. Als ik hier en daar wat kilometers gezelschap heb is dat wel leuker, moet daarom niet de volledige afstand zijn.

Ooh ja, de schoenen werden ook gekozen. Het werden de zwarte, wegens dat ik al lang es zwarte loopschoenen wou, dat overal op past en ik dat gelijk beter vind voor de winter. En dat groen was maar een raar kleur. Gelijk ik bezig ben koop ik dan in de lente wel een fris lentekleurtje :-)

Het werden de zwartjes. Maar wel met flashy sokken. Nu nog een beetje inlopen voor #ploegsteert. #nikeodyssey #run #running

Ondertussen al weer 37 km ingelopen. Zitten als sloefkes.

En Parijs loop ik wel een andere keer.

To marathon or not to marathon

Dat is hier the question, tegenwoordig.

Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik er klaar voor ben. Ik loop lang genoeg, elf jaar of zo, dus wel al enige ervaring met lopen. Ik heb vier keer de 20 km van Brussel gelopen. Ik loop binnenkort mijn eerste officiële halve marathon (ha ja, 20 km is géén halve marathon hé)(ok ja, het verschil is wel niet zo groot). Ik heb er al een paar gelopen in de voorbereiding nu en het mag gezegd worden: dat gaat vlotjes. OK ja, mijn benen zijn dan wel serieus vermoeid. Dus dan vraag ik me af hoe dat moet voelen na nog eens die afstand. En dan twijfel ik weer, of ik dat eigenlijk echt wel moet doen.

Momenteel maal ik kilometers als nooit tevoren: 1139 dit jaar. Vorige maand 182, nu al 194 km en de maand is nog niet om. We gaan voor de 200 deze maand. Dus dat zit snor.

Ik volg zelfs eens een loopschema deze keer, eentje van Endomondo. Al vaak geprobeerd, maar nog nooit volgehouden eigenlijk. Maar nu lukt het redelijk, al verzet ik wel vaak eens een training of wissel die om of zo. Beetje aanpassen aan de rest van mijn leven, hé.

Running! 💕180 km in september, nieuw recordje 😊💪👟

Een marathon is een mythische afstand. Ik heb af en toe een nieuwe uitdaging nodig. Ik wil er dus ooit ééntje lopen in mijn leven.

Eigenlijk wil ik dus een marathon doen voor mijn 40ste verjaardag (februari 2017 pas), dus dan is 2016 wel een goed jaar. Of het zou moeten zijn dat ik wacht tot mijn 40ste verjaardag, de dag zelf, in Tokyo. Maar daar moeten de nodige budgetten voor bij elkaar geharkt worden. We gaan het dus een beetje eerder en een beetje dichter bij huis zoeken.

Mijn hart zegt Parijs, wegens dat ik dat zo’n mooie stad vind. Maar evengoed Rotterdam, wegens blijkbaar ook een leuke om te doen voor de eerste keer en een stuk vlakker dan Parijs. Parijs is op 3 april, Rotterdam op 10 april. Parijs zou kunnen de laatste keer zijn zonder loting, zo wordt er gezegd. Ha, maar het is al uitverkocht zie ik, dus eigenlijk is de keuze dan al gemaakt. Al zijn er natuurlijk altijd wel geblesseerden van wie je een nummer zou kunnen overnemen. Maar wellicht Rotterdam dus?

OK beentjes. Gedaan met regenen, zullen we ons eens wagen aan een intervaltraining? #running #runstagram #run #interval

Maar ik wil gelijk nog wachten met beslissen tot na de halve marathon in Ploegsteert (11/11).

En dan moet ik nog een beetje twijfelen over of en waar ik nog eens een lactaattest/sporttest doe en welk schema ik zou gebruiken. En hoe ik al die trainingen extra ga ingepland krijgen.

En met welke schoenen, want mijn schoenen die ik begin april kocht, daar zit al een gat in aan de bovenkant, mijn kleine teen zit er door en dat op amper 632 km op de teller. De zolen zijn nog niet versleten. Ze worden nog hersteld, maar heel veel kilometers moet ik er toch niet meer mee doen. Vorige paar zelfde schoenen op exact hetzelfde plekje versleten. Rare tenen, ikke.

2015-10-29_09-53-36

Dus ben ik aan het uitkijken naar nieuwe. En nog altijd een beetje aan het twijfelen tussen deze schoentjes. Zelfde model, maar andere kleurkes. Zeg het eens.

Twijfel. Over loopschoenen en marathon. Help mij kiezen! Link in bio. #running #marathon #nikeodyssey

Het is allemaal niet gemakkelijk jong. En dan moet ik nog die marathon nog lopen :-)

Photo