Vrijdag

Vrijdag veranderde ik van job. Voorlopig geen gependel naar Brussel naar mij, ik ga aan de slag bij Annelies Storms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. Een job die me inhoudelijk ook véél beter ligt. Het belooft heavy te worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Met heel veel goesting vlieg ik er in! Vanaf vandaag werk ik in het stadhuis van Gent. Pers & communicatie voor @anneliesstorms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. #trots #blij

’s Middags meteen mee naar een school hier in de buurt, waar ze een kunstproject gedaan hebben met de kinderen. Schrijfster Laila Koubaa ging er gedurende enkele maanden wekelijks aan de slag met de kinderen. Och och wat is het mooi om mensen met zoveel bezieling aan de slag te zien gaan met kinderen.

Het plezier van lezen, schrijven, kunst en cultuur overbrengen naar leerlingen die het zelf niet altijd gemakkelijk hebben. Ik mocht meteen kennis maken met een heel mooi initiatief van Laïla Koubaa in de Sassepoort.

Later die avond ging ik naar West-Vlaanderen. Koen wou die nacht de Nacht van West-Vlaanderen lopen, de 100 km. Ik heb daar ooit eens de 42 km gewandeld, en het jaar erna opgegeven op 25 km. 100 km lopen, ik vond dat wel een dapper projectje en ergens op een schoolfeest opperde ik dat ik misschien een stukje kon meelopen. We organiseerden hiervoor zelfs een echte brainstormavond.

Plan was dat ik later in de wedstrijd zou instappen, want die eerste kilometers kon hij wel alleen. Er waren ook twee fietsers mee, een plooifiets en een driewieler. Dat leek op voorhand een fantastisch plan, maar we hadden geen rekening gehouden met het parcours: dat was een wandelparcours, niet geschikt om te fietsen. Daardoor bleek ook dat de vooropgestelde tijden niet haalbaar waren om te lopen en dat ik een uurtje langer moest wachten vooraleer ik kon vertrekken. Klokslag 12 uur begon ik mee te lopen, op km 28 ongeveer. De fietsers lieten we achter, wegens te donker en te moeilijke wegen. Hoewel ik me in de loop van de avond meermaals had afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was vond ik het heerlijk. Gewoon lopen in de pikkedonker (met dank aan de hoofdlamp van de fietsers die ik vergeten was). Pijltjes zoeken en ervoor zorgen dat we niet vielen was onze voornaamste bekommernis.

Koen was van plan om uit te stappen op 63 km. En ik moest een beetje rekening houden met de tijd: Peter had de vroege en moest om 5 uur ’s morgens vertrekken, dus ik wou wel op tijd thuis zijn. Dus ben ik gestopt op 21 km, zeker ook omdat ik de voorbije maanden geen lange duurlopen gedaan had. Ik had wat last van mijn hielen (dat ligt aan mijn schoenen, gelukkig staan er nieuwe klaar) en mijn schenen durfden ook wat zeuren. Vanaf daar namen de fietsers het weer over, ik hoop dat het toen weer beter ging. Maar op zich was het wel goed dat ik Koen kon begeleiden tijdens de donkerste uren van de nacht.

Goeiemorgen! En wat deed u vannacht? Ik liep een halve marathon, om @koen.de.meester die aan zijn eerste 100k bezig is een beetje te begeleiden. #zotjes #geenultravoormij #running

Maar ik had wel gezegd aan Koen dat hij pas mijn eeuwig respect ging hebben als hij de 100 km ging voltooien. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want hij heeft gewoon verder gedaan en die 100 uitgelopen! Proficiat, Koen!

De dingen die ik geleerd heb die nacht: 1. 42 km is ver genoeg voor mij. 2. trail is nog steeds niets voor mij. Héhé. Heftig dagje en nachtje wel.

Gelukkig kreeg ik die vrijdag ook nog dit boek in mijn bus om mijn leven goed te kunnen regelen!

Deze bullet journal komt eigenlijk net op tijd, zo met die nieuwe job! @lilithu #bulletjournal #bujo #hangmat

De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.

Aftellen/Taperen naar Rotterdam

Nog twee weken. En het taperen is ingezet. Wat is taperen?

‘Tapering off’ doe je in de laatste trainingsfase voor een (halve) marathon. Dit doe je door de trainingsintensiteit in die weken geleidelijk af te bouwen. Je vermindert de omvang van de duurtrainingen, maar je behoudt wel de snelheid. Hierdoor kom je extra uitgerust aan de start. Dit effect wordt ook wel supercompensatie genoemd. Des te langer de afstand, des te eerder de tapering begint. Bij een marathon zul je drie weken voor de start de laatste lange duurloop lopen, waarna de ‘tapering off’ periode begint. Een goed schema houdt hier rekening mee.

De grootste valkuil is de angst om te weinig te trainen. De opbouw heb je achter de rug, het is nu van belang dat je jezelf niet overtraind voor de wedstrijd. Let in deze fase dus vooral goed op je rust. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en extra op te laden voor de grote dag. Zorg dat je genoeg slaap krijgt en gezond eet. Laat de alcohol deze weken ook maar even staan. Je lichaam zal je dankbaar zijn op de wedstrijddag!

(bron)

Mijn tapering is eigenlijk begonnen in week 18. Niet echt gepland. Ik was aan zee en ik liep daar mijn nieuwe schoenen in die ik gekregen heb van Decathlon (bedankt daarvoor!). Maar het ging van geen meter: het zand is zwaar om op te lopen, te veel water waar ik moest over springen, dan van die keiharde ribbels waarop ik bang was om mijn voeten om te slaan en toen ik me omkeerde keistrakke tegenwind. Mijn lijf voelde echt moe en uitgeput aan en omdat je ook altijd moet luisteren naar wat je lijf je te vertellen heeft, besloot ik mijn laatste loop die week te skippen. Twee dagen rust en op maandag liep ik misschien wel de 15 zaligste kilometers in mijn leven. Alles zat goed, het mag zo gaan in Rotterdam ook :-)

Twee dagen erna liep ik dan mijn laatste dertiger. Je moet er drie doen zeggen ze, ik heb er drie gedaan (één keer 34,7, een keer 33,8 en nu dus 30. En ook eens, 29,5 ja :-)) Ik koos ervoor om die eens helemaal alleen te doen om echt in mijn zone 1 te blijven. Als ik samen met andere mensen loop zit ik toch vaak een zone te hoog. En ook voor het mentale aspect vond ik het eens interessant om 30 kilometer alleen te lopen. Maar dat ging heel vlotjes eigenlijk. Op zaterdag een kort intervalleke in short en korte mouwen. De vierde loop van vorige week kwam er ook niet meer van.

Liep voor het eerst terug in short en korte mouwen. #zalig #teamdecathlon

Deze week ging ik vandaag beginnen met de laatste middellange: 21 km. Het plan was dat ik de geleende auto van mijn ma ging terugbrengen en lopend ging terugkeren. Maar het stormt. Regen, rukwinden. Niet ideaal om 25 kilometer (het zouden er iets meer worden) in te lopen. Geen risico’s en op zich heb ik genoeg kilometers gelopen. Schrappen dus, want later deze week lopen is ook geen goed idee. De meeste lopers doen nu nog max zo’n 13 kilometer.

Raar hoor. Geen lange meer. Lijkt zo alsof je alle training van de afgelopen maanden teniet doet. Maar dat is zo niet. Vandaag nog een etentje en vanaf dan plannen we een zeer strikt eet- en drinkschema. Benieuwd of ik me daar ga kunnen aan houden.

Oh ja, en de Decathlonschoenen krijgen een nieuwe eerlijke kans na de marathon. Vestje en t-shirt zijn goedgekeurd en het shortje zeker ook. Dat wordt wellicht mijn marathonbroek, met al die zakjes waar ik gellekes in kwijt kan.

Aftellen naar Rotterdam. #linkinbio #teamdecathlon #tapering #roadtorotterdam2016

Halve marathon Den Haag 2016

Dus. Een mens volgt een loopschema heel secuur op. Plant een halve marathon in als generale repetitie voor de marathon. Neemt dat heel serieus op en heeft twee etentjes de avonden voordien waarbij ze alle wijntjes afslaat (niet gemakkelijk voor mij!). Gaat vroeger naar huis om goed uitgeslapen te zijn. Komt thuis en slaapt amper wegens misselijkheid. Om dan uiteindelijk de hele maaginhoud te legen. AAARGGHHH!

Het leven zoals het is van een loper. Ik dacht eerst iets mis gegeten te hebben op restaurant maar aangezien de tafelgenoten die hetzelfde gegeten hadden niet ziek waren denk ik eerder dat ik het buikgriepje die Janne eerder deze week had, met exact dezelfde symptomen, heb overgenomen. Zeker omdat haar bff Aphrodite (best friend forever, voor de mensen zonder kinders) dezelfde nacht als ik ook die symptomen had. En de babysit die vrijdagavond kwam heeft het blijkbaar ook zitten. Ik denk dat er nog slachtoffers gaan vallen deze week.

Mor goed. Efkes getwijfeld wat ik ging doen, maar het voelde precies iets beter. Met zeer lange tanden een havermoutpapje gegeten en dat bleef binnen. Dus toch maar vertrokken. Ik voelde me moe en verre van 100% dus ik had wel al door dat een topprestatie er niet ging inzitten die dag.

Wat ik gehoopt had? Toch zeker een evenaring van Ploegsteert, daar liep ik een pace van 5:25 of een goeie 11 kilometer per uur. Na al die training op lange duurloop en interval hoopt een mens daar wel op natuurlijk. Ik zou dan uitgekomen zijn op een tijd van 1 uur 55 min ongeveer. En stiekem hoopte ik wel er nog een aantal minuten af te snoepen, zo onder de 1:50 zou echt helemaal straf zijn. Maar dat was voor die verschrikkelijke nacht.

Aan de start was het echt ijzig koud en kreeg vak 2 en 3 eerst nog wat koude regen op zich voor het starten. Blij dat we mochten vertrekken dus maar de eerste kilometer kan je in zo’n pak toch echt geen tempo maken. 5:55, dat was dus dik boven de tijd die nodig was hé. De volgende kilometers deed mijn buik dan erg pijn, precies alsof er een knoop in mijn darmen zat, en ik kon echt niet doorgeven. Na de eerste waterstand had ik door dat dat water drinken wel goed hielp, dus dronk ik gewoon altijd flink mijn bekertje leeg, hield dat zeker een kilometer bij. Maar het was eigenlijk afzien, een hele wedstrijd lang. Normaal geniet ik tijdens een wedstrijd. Nu telde ik al van bij de eerste kilometer hoeveel kilometer ik nog moest. Tja. Wel leuk dat het weer eigenlijk best meeviel, ook veel zon gezien, de voorspellingen waren veel slechter. Maar wel veel wind.

Ik hoopte dan onderweg nog op een tijd nét onder de 2 uur, maar dat is ook niet gelukt. 2:00:39 was de officiële eindtijd ofte een pace van 5:43, een stuk boven Ploegsteert dus. Toch wel ontgoocheling en vooral balen. Ik ben ongeveer nooit ziek, de laatste keer dat ik moest overgeven was alweer van voor de geboorte van Sien, dat dat nu net vandaag nog es moest gebeuren…

Wat onthouden we dus van gisteren: ge kunt u nog zo goed voorbereiden op een wedstrijd, er kan altijd pech zijn.

Maar, na een nachtje goed slapen gaan we ook het goede nieuws onthouden:

  • volgens mijn hart kon ik nog veel meer aan. Mijn gemiddelde HR was maar 163, in Ploegsteert was dat 174. Ik liep eigenlijk de hele tijd in mijn zone 3 (74%)(aerobic), enkel de laatste kilometer (mijn snelste) liep ik in mijn zone 4.
  • Nikse stijf. Dat heb ik normaal gezien wel altijd na een wedstrijd, omdat ik dan sneller loop dan op training en dus mijn snelle spieren meer aanspreek. Mijn intervaltrainingen/snellere trainingen leveren op voor mijn snelle spieren :-)

En ook: dat ik mee kon rijden met tof gezelschap!

Halve marathon gelopen met buikgriep. Ook eens meegemaakt. Met @chris_rogghe en Gert! #running #cpcdenhaag #runstagram

En ja, Chris liep in zomeroutfit ondanks de ijzige wind. Ferme madam, maar ze had toch een beetje koud. :-). Ze liep geen PR maar werd wel 3 de in haar categorie. En Gert, die liep een heel ferm PR en dook onder 1:30 uur. Proficiat!

(Geen) Avondloper

Ik ben niet zo’n avondloper. Meer nog: ik loop nooit ’s avonds. Ik heb het geluk dat ik het merendeel van mijn trainingen voor het middageten kan afwerken. Ik doe dat ofwel op woensdagochtend, dan werk ik niet. Of mijn lunchloopjes. Of in het weekend, al gebeurt het dan wel al eens dat ik op zaterdagmiddag loop, na het middageten dus. Maar dus meestal voor de middag, en nooit ’s avonds.

’s Avonds kom ik terug van een werkdag of een andere drukke dag. Kinderen eten geven, in bed steken. Meestal doe ik daarna nog wel iets, maar dat is dan eerder huishoudelijk of hobby. Maar niet te actief, om te gaan lopen kan ik mezelf dan echt niet meer opladen. Bovendien loop ik niet graag in het donker.

Maar gisterenavond was het anders. Gaan lopen in Brussel over de middag was geen optie, want een training van 16 km, daar ben ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Net iets te lang voor een middagpauze dus :-). Peter kon de kinderen van de vakantieopvang halen, ik kon snel naar huis gaan, schoenen aandoen en meteen vertrekken.

Via de Gaardeniersbrug naar Bourgoyen. Ooh ooh wat is het daar toch mooi. Iedere keer als je daar komt is het daar anders. En gisteren was de eerste keer dat ik daar was bij valavond. Prachtig! Doorsteekje gezocht naar Blaarmeersen, want volgende week toon ik aan Evelien alle mooie loopplekken van Gent dus moest ik nog een doorsteek vinden van Bourgoyen naar de drieleienroute. Komt in orde dus.

De Bourgoyen bij vanavond. Wondermooi. #running #runstagram #gent #interval

Nu wel een stuk watersportbaan gedaan en langs de Vissersdijk teruggekeerd. Ik heb dat stukje al duizend keer gelopen, maar ik wist niet dat het daar zooo donker was eens het euh helemaal donker geworden is. Als ik meer ’s avonds ga lopen misschien toch maar een lamp overwegen want nu heb ik dat compleet op gevoel gelopen. Donker!!!

Er stond een 4*3 km in zone 3 op het programma, met ertussen een kilometer in rust. Een stevige, maar héérlijke training om het weekend in te zetten. Zalig!

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Het marathonplan

Bon, Lien gaat een marathon lopen, Lien gaat niets aan het toeval overlaten. Als we iets doen, doen we het goed hé.

Dus deed ik een nieuwe lactaattest. Ja, ik deed er al één, in maart 2014. Maar aangezien ik nu veel getrainder ben en een pak kilo’s lichter ben, leek het me wel eens interessant om die te herdoen. Getwijfeld waar. Het UZ was goed, maar duur. Veel info maar weinig uitleg en weinig schema. Op het KoR-forum deed iedereen nogal enthousiast over Bart Raes (Smart-sport). Veel goedkoper dan het UZ: 70 euro inclusief bon van 10 euro bij Runners Service tegenover 170 euro of zo bij het UZ. Pas op: bij het UZ zijn er meer testen zoals ook een hartscan, een vetmeting en een VO2Max-meting. Hier was het enkel lactaat. Ook verschillend: nu buiten in plaats van binnen, telkens 1500 meter lopen tegenover 3 minuten. Volgens sommigen is buiten beter omdat dat meer voldoet aan de realiteit van het lopen. En ja, het was nogal winderig die dag dus het was zeer realistisch :-)

Praktijk: afspraak aan de Blaarmeersen. Van aan de auto tot aan de rolschaatspiste, daar drie rondjes lopen en terugkeren. Prikje in de vinger om lactaat te meten. Telkens in een verschillende HR-zone proberen lopen: 130-135, 140-145, 150-155, …

Heerlijke kilometers door de Bourgoyen! #iloverunning #runfie #run #running #bourgoyen #gent

Twee dagen erna kregen we (Tom deed ook mee) al een uitgebreide analyse én een schema dat ons kan begeleiden tot aan de marathon van Rotterdam. Bart raadt zelf aan om die test om de 12 weken te herdoen, in ons geval een nieuwe test begin februari zodat hij het schema nog kan aanpassen richting Rotterdam. Maar dat moet ook niet echt, we zien nog wel.

De samenvatting van mijn resultaten:

  • Goede basisconditie: ha ja, dat zal wel, ik loop liefst lang en traag, dus dat is ideaal voor de basisconditie. Die moeten we gewoon verder onderhouden.
  • Omslagpols: 173: dat is 3 slagen lager dan in UZ dus eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar. Omslag snelheid is dan 11,5 km/u, dat wil zeggen dat ik die snelheid wel een uurtje of zo zou moeten kunnen aanhouden. En dat is zeker ook zo, in Ploegsteert liep ik de hele tijd (kleine twee uur) aan 173.
  • Meer intervaltraining doen. Op een marge van 10 hartslagen treedt verzuring op en dat is niet ideaal als je een marathon gaat lopen, en er ergens een helling in zit onderweg. Er moet dus meer getraind worden op interval. Ook niks nieuws eigenlijk, maar weinig interval gelopen door blessures en gebrek aan goesting :-)
  • De marathon uitlopen onder de 4 uur is een realistisch en haalbaar doel. Dat vind ik nog altijd een zot idee, want ik ging er eigenlijk altijd van uit dat ik minstens een half uur langer zou nodig hebben. Ik wil/ga/mag/kan ook niet ontgoocheld zijn als het iets meer is dan 4 uur natuurlijk, uitlopen is op zich al een prestatie. Maar anderzijds vind ik het wel leuk dat ik me hier op kan richten. Of toch een doel heb om wat naartoe te werken.

Ook gekregen: een uitgebreid schema van 21 weken, vier trainingen per week. Hoeveel keer je wil trainen mag je zelf bepalen, dus je kunt evengoed een schema krijgen voor drie trainingen per week.

Best tevreden eigenlijk. Ik heb nu een schema waarop ik me kan smijten en trainingen die ik iedere week minutieus kan inplannen. Een echt doel en een schoon pad er naar toe. ’t Is nu nog gewoon kwestie van alles te lopen :-)

Ik zet de volledige resultaten niet online, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn om de verschillen tussen beide testen te zien: contacteer me gewoon!